Op 23 jaar ben ik beginnen werken als juriste Beroepsaansprakelijkheid en Zware schade Familiale verzekeringen bij Royale Belge, een toen prestigieuse verzekeringsmaatschappij. In de tijd dat verzekeringsmaatschappijen nog verzekeringen deden en banken bankzaken. In de tijd dat het vijf jaar duurde voor je als 'vol' werd aanzien en carrière kon beginnen maken. Nu vraagt men na zes maanden ervaring om opslag. Want je hebt toch al wat ervaring hé?
Ik serkte er zo'n drie maanden toen mijn eerste baas, mijnheer du Pré me vroeg om definitief te blijven. Hij vergeleek me met een cirkusartieste die tientallen bordjes tegelijk draaiende kon houden zei hij. En heel dikwijls tijdens mijn loopbaan heb ik aan dat beeld gedacht, het was zo typisch voor mij.
Ik kon veel dingen tegelijk doen. Heel geconcentreerd werken. Mijn medewerkers vroegen me dan ' of er soms iets scheelde? Of ik boos was?' . Helemaal niet, ik keek zo serieus omdat ik me inspande om me temidden van alle drukte gefocussed te houden.
Ik kon goed met stress om. 's Avonds had ik dan wel nek-of rugpijn, maar ik had de voldoening dat ik de controle had over een dienst, een sector, een administratie...
Thuis probeerde ik hetzelfde. Ik regelde meestal de dingen, zoals school, opvang,vakantie, eten, bezoek...
In mijn vereniging was niets te zwaar of te veel aan mij gevraagd.ik was een geboren leider zei men me.
En nu, sinds een jaar of vijf zit ik op een heuvel tussen de pruimen, de mais, de zonnenbloemen en het koren en graan, regel ik het huishouden, blijf ik een leider in de vereniging hier ,maar er mag niet te veel tegelijk gebeuren of ik betrap ik me erop dat ik rugpijn heb of dat mijn maag in een knoop schiet. Stress dus. En ik kan daar niet goed meer tegen.
Dus je kan echt ontwennen van stress.
En daardoor word je rustiger en kan je meer nadenken vooraleer te handelen.
Kortom je hebt meer TIJD.
Tijd om rustiger te zijn en misschien wijzer...of dat hoop ik tenminste.
Ik ben zo dankbaar voor de tijd die me gegund is hier in het zuidwesten , ik zou het niet meer willen ruilen voor de permanente stress die mijn deel was. Het is een luxe, ik ben er me wel van bewust. En je kan er enkel over meespreken als het je ten deel valt.
Ik zou zeggen : doen, als je het kan!
donderdag 13 september 2012
woensdag 12 september 2012
mijn moeder en mijn vader
Vanmiddag hebben we lekker gelunched bij Nel .
Van 'Petronella'.
We dachten van' Cornelia', niet dus !
Wat een prachtig zicht vanuit haar huis in Vazerac, zo'n 8 km bij ons vandaan.
En zoals altijd in de Quercy zaten de vrouwen bij de vrouwen en de mannen bij de mannen.
Hoe we bij het onderwerp kwamen weet ik niet juist meer, de rijkelijk vloeiende kirr en rosé zullen er zeker iets mee te maken hebben.
Bref, soit, tot daar aan toe : we hadden het over onze moeders.
Jan verbaast er zich steeds over dat geen enkele van mijn zusters en broer spreekt over ' ons vader en ons moeder' maar over 'mijn vader en mijn moeder'.Net of mijn moeder niet de moeder van mijn zussen en broer was en hun moeder niet de mijne. Precies of mijn pa is niet hun pa en hun pa zeker niet de mijne.
Hij zegt dat vaak, Jan. Dat doet me dan nadenken over het waarom daarvan.
Mijn moeder is zeker anders in mijn herinnering dan de moeder van mijn zussen en broer. Ik woonde 17 jaar niet dag in dag uit met haar samen. En waarschijnlijk heb ik daardoor sommige dingen in mijn herinnering uitvergroot. Want soms herinner ik me zelfs iets beter dan mijn zussen en broer.
Maar ik heb natuurlijk maar gedeeltelijke herinneringen. Zij hebben gewoonweg alle herinneringen.
Het rare vanmiddag bij de lunch was, dat noch Zwany, noch Nel hun moeder misten. Zwany's moeder leeft nog, Nel's moeder niet meer, maar.Mijn moeder ( de mijne dus, maar wees gerust 'de onze ' in dit geval!)
is reeds 16 jaar dood. En ik mis ze heel dikwijls in mijn leven. Zij niet. Ik mis ze als ik iets leuks doe, als ik mooie dingen zie, als ik gelukkig ben, als ik verdrietig ben. Ik zou het zo leuk gevonden hebben als ze getuige was geweest van mijn leven hier in Frankrijk. Ik ben er zeker van dat ze het reuze zou gevonden hebben.
Dat ze hier heel vaak zou gelogeerd hebben. Dat we samen de krant zouden gelezen hebben en onze commentaar zouden gehad hebben op Hollande, Sarkozy en de rest. Over solidariteit in deze dagen van ten top gedreven individualisme. Over 'laïcité' , 'les lumières', de Franse revolutie, vrijheid , gelijkheid, broederlijkheid, over de zon, het mooie landschap, le Figaro en Le Monde, over de evolutie van het mensdom, over de kerk en het geloof, over mijn overtuiging en de werkjes die ik erover maak...
Ja, ik mis ze dikwijls in mijn leven.
Het onvoorwaardelijke ook. Iets dat Nel niet begreep, hoe een vrouw van 56 ( ik dus) nog een 'onvoorwaardelijk iemand' nodig heeft...
Nodig heb ik dat niet, inderdaad, maar soms doet het zo'n deugd van eens een onvoorwaardelijk iemand tegenover zich te hebben.
Dat is zo lang geleden.
Zestien jaar dus.
En dat is lang.
En onvoorwaardelijk betekent niet dat ze me altijd gelijk gaf ! Oh neen hoor !
Ze was het vaak oneens met mij.
Onvoorwaardelijk betekent dat, ongeacht of je gelijk of ongelijk hebt, of je juist of niet juist gehandeld hebt, dat er iemand op deze wereld is die je alle krediet geeft.
Dat is zeldzaam.
Mijn vader leeft nog.
Hem mis ik niet zo hard. Dat is gewoon zo. Te veel dingen zijn gebeurd opdat het anders zou zijn. En toch.
Het doet zo'n deugd als hij me troost op momenten dat ik het het minste verwacht.
Zelfs al zijn zijn argumenten niet juist. Zelfs al meent hij het niet.
Iemand die je herverwarmend zegt ' kop op jong, laat ze maar zeggen, komaan vooruit'.
Nel vindt van niet, Zwany ook niet.
Het zou onvolwassen zijn om zo te denken.
Want nu sta ik bovenaan de trap,nu ben ik degene die onvoorwaardelijk voor een ander partij trek.
Maar soms, eventjes maar, zou ik zo graag mijn oma of mijn moeder horen die me zegt ' Kom Geneke, trek het je niet aan! Morgen gaat de zon weer op'.
Eventjes maar.
Helaas.
Van 'Petronella'.
We dachten van' Cornelia', niet dus !
Wat een prachtig zicht vanuit haar huis in Vazerac, zo'n 8 km bij ons vandaan.
En zoals altijd in de Quercy zaten de vrouwen bij de vrouwen en de mannen bij de mannen.
Hoe we bij het onderwerp kwamen weet ik niet juist meer, de rijkelijk vloeiende kirr en rosé zullen er zeker iets mee te maken hebben.
Bref, soit, tot daar aan toe : we hadden het over onze moeders.
Jan verbaast er zich steeds over dat geen enkele van mijn zusters en broer spreekt over ' ons vader en ons moeder' maar over 'mijn vader en mijn moeder'.Net of mijn moeder niet de moeder van mijn zussen en broer was en hun moeder niet de mijne. Precies of mijn pa is niet hun pa en hun pa zeker niet de mijne.
Hij zegt dat vaak, Jan. Dat doet me dan nadenken over het waarom daarvan.
Mijn moeder is zeker anders in mijn herinnering dan de moeder van mijn zussen en broer. Ik woonde 17 jaar niet dag in dag uit met haar samen. En waarschijnlijk heb ik daardoor sommige dingen in mijn herinnering uitvergroot. Want soms herinner ik me zelfs iets beter dan mijn zussen en broer.
Maar ik heb natuurlijk maar gedeeltelijke herinneringen. Zij hebben gewoonweg alle herinneringen.
Het rare vanmiddag bij de lunch was, dat noch Zwany, noch Nel hun moeder misten. Zwany's moeder leeft nog, Nel's moeder niet meer, maar.Mijn moeder ( de mijne dus, maar wees gerust 'de onze ' in dit geval!)
is reeds 16 jaar dood. En ik mis ze heel dikwijls in mijn leven. Zij niet. Ik mis ze als ik iets leuks doe, als ik mooie dingen zie, als ik gelukkig ben, als ik verdrietig ben. Ik zou het zo leuk gevonden hebben als ze getuige was geweest van mijn leven hier in Frankrijk. Ik ben er zeker van dat ze het reuze zou gevonden hebben.
Dat ze hier heel vaak zou gelogeerd hebben. Dat we samen de krant zouden gelezen hebben en onze commentaar zouden gehad hebben op Hollande, Sarkozy en de rest. Over solidariteit in deze dagen van ten top gedreven individualisme. Over 'laïcité' , 'les lumières', de Franse revolutie, vrijheid , gelijkheid, broederlijkheid, over de zon, het mooie landschap, le Figaro en Le Monde, over de evolutie van het mensdom, over de kerk en het geloof, over mijn overtuiging en de werkjes die ik erover maak...
Ja, ik mis ze dikwijls in mijn leven.
Het onvoorwaardelijke ook. Iets dat Nel niet begreep, hoe een vrouw van 56 ( ik dus) nog een 'onvoorwaardelijk iemand' nodig heeft...
Nodig heb ik dat niet, inderdaad, maar soms doet het zo'n deugd van eens een onvoorwaardelijk iemand tegenover zich te hebben.
Dat is zo lang geleden.
Zestien jaar dus.
En dat is lang.
En onvoorwaardelijk betekent niet dat ze me altijd gelijk gaf ! Oh neen hoor !
Ze was het vaak oneens met mij.
Onvoorwaardelijk betekent dat, ongeacht of je gelijk of ongelijk hebt, of je juist of niet juist gehandeld hebt, dat er iemand op deze wereld is die je alle krediet geeft.
Dat is zeldzaam.
Mijn vader leeft nog.
Hem mis ik niet zo hard. Dat is gewoon zo. Te veel dingen zijn gebeurd opdat het anders zou zijn. En toch.
Het doet zo'n deugd als hij me troost op momenten dat ik het het minste verwacht.
Zelfs al zijn zijn argumenten niet juist. Zelfs al meent hij het niet.
Iemand die je herverwarmend zegt ' kop op jong, laat ze maar zeggen, komaan vooruit'.
Nel vindt van niet, Zwany ook niet.
Het zou onvolwassen zijn om zo te denken.
Want nu sta ik bovenaan de trap,nu ben ik degene die onvoorwaardelijk voor een ander partij trek.
Maar soms, eventjes maar, zou ik zo graag mijn oma of mijn moeder horen die me zegt ' Kom Geneke, trek het je niet aan! Morgen gaat de zon weer op'.
Eventjes maar.
Helaas.
vrijdag 24 augustus 2012
Weermannen en weervrouwen
Vanochtend begon de weerman, Paul-Frédérick Casé van radio 100 %, zijn weerpraatje met een verontschuldiging: hij had ons onweer voorspeld, hevig onweer en we moesten er maar best op voorbereid zijn !
We zijn altijd voorbereid op onweer. We zien het bij wijze van spreken aankomen : Spotje, onze Jack-Russel begint dan ongeduldig heen en weer te lopen, zoekt angstig een onderkomen onder Jans'bureau, begint te bibberen en te hijgen, kortom, net zoals de haan op de kerktoren de komst van de messias voorspelt, zo voorspelt onze bloedeigenste Spotje het onweer. Overal, hij maakt geen onderscheid, zowel in Belgïe als on zijn nieuw thuisland Frankrijk.
Nu niet dus, hij heeft de ganse dag rustig liggen slapen op zijn kussen, in de tuinstoel.
Geen onweer, dus geen akoeling.
Al een week of drie genieten we hier van 'la canicule' , dat betekent dagelijks temperaturen die oplopen tot boven de 35 graden. Met pieken van 42 graden .
In de Belgische krant las ik boven de weerkaart : ' tropische temperaturen, 32 graden!!!:.
Ik dacht bij mezelf , hoe zouden ze dan 42 graden en meer omschrijven?.
Maar goed, de weerman verontschuldigde zich en eindigde zijn babbeltje met de idee dat het toch beter uitgevallen is dan hij voorspeld had.
En dan denk ik telkens aan een idee dat ik heb indien er toch zoiets als 'wedergeboorte' bestaat: dan word ik steevast weervrouw.
Ik heb daar mijn eigen idee over namelijk. Ik zou aan al mijn vrienden en kenissen medewerking vragen, mits een kleine vergoeding. Elk van ons gaat om 5 uur buiten naar de weersgesteldheid kijken en belt mij dan op. Dat zal dus gaan over : ' betrokken en koud, zo'n 8 graden in Oostende; overtrokken en fris , zo'n 10 graden in Gent ; en hetzelfde in Boechout ; sneeuw in Bertrix en 0 graden op de grond; 15 graden in Castelnau en zonnig; 23 graden en warm in Marbella '.
Mijn weerbericht zou bovendien internationaal zijn, Canada, New York, Mexico, Scandinavïe, Italïe, noem het op, je zal weten hoe het op je reisbestemming zit. Ook iets dat volledig verdwenen is uit de Vlaamse weersvoorspellingen : je weet niets meer over het buitenland, met moeite weet je iets over het zuidelijk landsgedeelte. Als ik dan aan Armand Pien denk die er een punt van maakte alle hoofdsteden en hun weer op te noemen, dan is dat gewoon een grote achteruitgang.
Precies of we hebben daar niks mee te maken met de 'weersproblemen' van Wallonïe, in een land dat een speldeprik groot is , verkleinen ze hun voorspellingsgebied nog eens , zodat ze er bijna ALTIJD naast zitten.
Een gemakkelijke en leuke job vind ik dat.
Er zijn er nog een paar die in dezelfde lijn liggen en die me ook wel zouden liggen.
Zo denk ik aan de helpdesk van een computerfirma : ' zet uw PC eens af en aan en start opnieuw op!' . Wel, in 85 % van de gevallen werkt dat.
Of een helpdesk van de electriciteitsmaatschappij ( ook echt gebeurd bij mijn zus Anne ) : ' doe alle zekeringen uit en aan ' . Spijtig genoeg was het een algemene panne op het net, dat had die mevrouw ( ondanks het feit dat we haar meegegeven hadden dat alle straatlampen het evenmin deden ! ) niet gezien. Integendeel, mijn zus kreeg nog de boodschap mee dat indien er iemand moest komen kijken , haar dat 125 euro zou kosten indien de panne haar eigen schuld was....ook niet dus.
Kortom , medewerkers die met een heel eenvoudige opleiding toch veel mensen kunnen helpen. En waarschijnlijk een premie bovenop krijgen omdat ze 's nachts werken. Vermoeiend.
Maar heel voldoeninggevend. Je helpt . Toch?
We zijn altijd voorbereid op onweer. We zien het bij wijze van spreken aankomen : Spotje, onze Jack-Russel begint dan ongeduldig heen en weer te lopen, zoekt angstig een onderkomen onder Jans'bureau, begint te bibberen en te hijgen, kortom, net zoals de haan op de kerktoren de komst van de messias voorspelt, zo voorspelt onze bloedeigenste Spotje het onweer. Overal, hij maakt geen onderscheid, zowel in Belgïe als on zijn nieuw thuisland Frankrijk.
Nu niet dus, hij heeft de ganse dag rustig liggen slapen op zijn kussen, in de tuinstoel.
Geen onweer, dus geen akoeling.
Al een week of drie genieten we hier van 'la canicule' , dat betekent dagelijks temperaturen die oplopen tot boven de 35 graden. Met pieken van 42 graden .
In de Belgische krant las ik boven de weerkaart : ' tropische temperaturen, 32 graden!!!:.
Ik dacht bij mezelf , hoe zouden ze dan 42 graden en meer omschrijven?.
Maar goed, de weerman verontschuldigde zich en eindigde zijn babbeltje met de idee dat het toch beter uitgevallen is dan hij voorspeld had.
En dan denk ik telkens aan een idee dat ik heb indien er toch zoiets als 'wedergeboorte' bestaat: dan word ik steevast weervrouw.
Ik heb daar mijn eigen idee over namelijk. Ik zou aan al mijn vrienden en kenissen medewerking vragen, mits een kleine vergoeding. Elk van ons gaat om 5 uur buiten naar de weersgesteldheid kijken en belt mij dan op. Dat zal dus gaan over : ' betrokken en koud, zo'n 8 graden in Oostende; overtrokken en fris , zo'n 10 graden in Gent ; en hetzelfde in Boechout ; sneeuw in Bertrix en 0 graden op de grond; 15 graden in Castelnau en zonnig; 23 graden en warm in Marbella '.
Mijn weerbericht zou bovendien internationaal zijn, Canada, New York, Mexico, Scandinavïe, Italïe, noem het op, je zal weten hoe het op je reisbestemming zit. Ook iets dat volledig verdwenen is uit de Vlaamse weersvoorspellingen : je weet niets meer over het buitenland, met moeite weet je iets over het zuidelijk landsgedeelte. Als ik dan aan Armand Pien denk die er een punt van maakte alle hoofdsteden en hun weer op te noemen, dan is dat gewoon een grote achteruitgang.
Precies of we hebben daar niks mee te maken met de 'weersproblemen' van Wallonïe, in een land dat een speldeprik groot is , verkleinen ze hun voorspellingsgebied nog eens , zodat ze er bijna ALTIJD naast zitten.
Een gemakkelijke en leuke job vind ik dat.
Er zijn er nog een paar die in dezelfde lijn liggen en die me ook wel zouden liggen.
Zo denk ik aan de helpdesk van een computerfirma : ' zet uw PC eens af en aan en start opnieuw op!' . Wel, in 85 % van de gevallen werkt dat.
Of een helpdesk van de electriciteitsmaatschappij ( ook echt gebeurd bij mijn zus Anne ) : ' doe alle zekeringen uit en aan ' . Spijtig genoeg was het een algemene panne op het net, dat had die mevrouw ( ondanks het feit dat we haar meegegeven hadden dat alle straatlampen het evenmin deden ! ) niet gezien. Integendeel, mijn zus kreeg nog de boodschap mee dat indien er iemand moest komen kijken , haar dat 125 euro zou kosten indien de panne haar eigen schuld was....ook niet dus.
Kortom , medewerkers die met een heel eenvoudige opleiding toch veel mensen kunnen helpen. En waarschijnlijk een premie bovenop krijgen omdat ze 's nachts werken. Vermoeiend.
Maar heel voldoeninggevend. Je helpt . Toch?
donderdag 23 augustus 2012
Duracell mannen en feeën
Nicole schrijft af en toe 'impressiekes' zoals ze dat noemt. Het heerlijke aan haar stukjes is dat ze professionele belevenissen ook steeds toepast op haar eigen zijn, wat een houding, een uitspraak, een gedachte van een patïent(e) met haar doet en welke conclusie ze er vooralsnog uit trekt.
Dat is misschien wat ons bindt, iets wat maakt dat we elkaar met weinig woorden begrijpen.
Zo schreef ze deze week een stukje over een Marokkaanse man die haar telkens hij op consultatie komt dezelfde vraag stelt : 'mag ik U eens iets vragen? ' , 'jazeker ' antwoordt zij steevast.
' Kan U mij hieruit helpen ?' . ' Ik kan U zeker helpen om uzelf te helpen ', antwoordt zij telkens weer, waarop de man bijna ontploft, heen en weer begint te lopen, of op zijn stoel zit te wippen van links naar rechts en op en neer, vandaar : Duracell man .
Ik heb ondertussen een Marokkaanse huishoudhulp. Sanaé . Té onderdanig naar mijn zin. Wel een prima hulp, daar niet van.
Maar telkens weer stelt ze mij dezelfde vraag : ' Mevrouw ( onmogelijk om dat uit haar hoofd te praten en gewoon Geneviève te zeggen, het blijft Madame ) , kunnen wij niet samen een contract van onbepaalde duur afsluiten, want anders verliest mijn man een deel van zijn arbeidsongevallenuitkering ...?' .
En telkens weer antwoord ik haar ' dat ze onder contract staat van Quercy Contact en dat ik met deze tussenpersoon ook een contract heb afgesloten; dat ik er niet aan denk om dat te veranderen, want dat dit niks verandert aan het feit dat haar man meer of minder trekt van de verzekering. Het is als ze 'zonder contract' zou werken dat geen enkele instantie er iets zou van weten, maar wil ze dat wel echt? . Want als ze daar toch zouden achterkomen verliest hij niet alleen een deel , maar alles wegens fraude ?' .
Tja, Sanaé heeft het ongeluk bij een ex-fraudebeheerder terechtgekomen te zijn. Wat wil je dan.
Maar ze stelt me telkens weer dezelfde vraag.
Ik heb haar reeds gezegd dat ze toch beter af is, zijzelf, om in het wit te werken , dan heeft ze later pensioen , of zelfs recht op werkloosheidsuitkering , enz enz...kortom dan zal ze later kunnen genieten van alle sociale voordelen die er zijn...niks gekort zeggen ze in Boechout, ze antwoordt me altijd met : 'Madame, moi pas comprendre, moi pas d'ici..'
Ik denk dan van wel, en het bezorgt me ergernis dat geef ik toe, want ik vind het vervelend me telkens te moeten verrechtvaardigen , dat ze wel heel goed weet wat het betekent want dat ze het anders niet zou vragen.
Maar door dat stukje impressie van Nicole te lezen, besefte ik plots dat het telkens weer dezelfde vraag stellen waarschijnlijk cultuurgebonden is . Dat dit een soort strategie is om op de lange duur toch voldoening te krijgen, alleen al om van het gezaag vanaf te zijn.
In elk geval, ik hou voet bij stuk. Indien ze ooit haar man zou verlaten, dan zal ze vet zijn met haar zwartwerk . Ik mag er niet aan denken.
En Nicole die zal ook altijd hetzelfde blijven antwoorden. Ze kan moeilijk de gevangenisdeur voor de duracell man open laten staan als ze vertrekt na consultatie...
Maar zie, soms zijn er ook positieve dingen . Zo noemde een patiënte-slachtoffertje Nicole een fee. Een echte, met alles erop en eraan. Iemand die haar helpt in donkere tijden . Niks zwart, alles wit, of tenminste al een beetje grijs om wit te worden. Houden zo Nicole , je bent altijd iemands'fee. En dat maakt het zo waard om (soms) te blijven vasthouden aan bepaalde principes.
Dat is misschien wat ons bindt, iets wat maakt dat we elkaar met weinig woorden begrijpen.
Zo schreef ze deze week een stukje over een Marokkaanse man die haar telkens hij op consultatie komt dezelfde vraag stelt : 'mag ik U eens iets vragen? ' , 'jazeker ' antwoordt zij steevast.
' Kan U mij hieruit helpen ?' . ' Ik kan U zeker helpen om uzelf te helpen ', antwoordt zij telkens weer, waarop de man bijna ontploft, heen en weer begint te lopen, of op zijn stoel zit te wippen van links naar rechts en op en neer, vandaar : Duracell man .
Ik heb ondertussen een Marokkaanse huishoudhulp. Sanaé . Té onderdanig naar mijn zin. Wel een prima hulp, daar niet van.
Maar telkens weer stelt ze mij dezelfde vraag : ' Mevrouw ( onmogelijk om dat uit haar hoofd te praten en gewoon Geneviève te zeggen, het blijft Madame ) , kunnen wij niet samen een contract van onbepaalde duur afsluiten, want anders verliest mijn man een deel van zijn arbeidsongevallenuitkering ...?' .
En telkens weer antwoord ik haar ' dat ze onder contract staat van Quercy Contact en dat ik met deze tussenpersoon ook een contract heb afgesloten; dat ik er niet aan denk om dat te veranderen, want dat dit niks verandert aan het feit dat haar man meer of minder trekt van de verzekering. Het is als ze 'zonder contract' zou werken dat geen enkele instantie er iets zou van weten, maar wil ze dat wel echt? . Want als ze daar toch zouden achterkomen verliest hij niet alleen een deel , maar alles wegens fraude ?' .
Tja, Sanaé heeft het ongeluk bij een ex-fraudebeheerder terechtgekomen te zijn. Wat wil je dan.
Maar ze stelt me telkens weer dezelfde vraag.
Ik heb haar reeds gezegd dat ze toch beter af is, zijzelf, om in het wit te werken , dan heeft ze later pensioen , of zelfs recht op werkloosheidsuitkering , enz enz...kortom dan zal ze later kunnen genieten van alle sociale voordelen die er zijn...niks gekort zeggen ze in Boechout, ze antwoordt me altijd met : 'Madame, moi pas comprendre, moi pas d'ici..'
Ik denk dan van wel, en het bezorgt me ergernis dat geef ik toe, want ik vind het vervelend me telkens te moeten verrechtvaardigen , dat ze wel heel goed weet wat het betekent want dat ze het anders niet zou vragen.
Maar door dat stukje impressie van Nicole te lezen, besefte ik plots dat het telkens weer dezelfde vraag stellen waarschijnlijk cultuurgebonden is . Dat dit een soort strategie is om op de lange duur toch voldoening te krijgen, alleen al om van het gezaag vanaf te zijn.
In elk geval, ik hou voet bij stuk. Indien ze ooit haar man zou verlaten, dan zal ze vet zijn met haar zwartwerk . Ik mag er niet aan denken.
En Nicole die zal ook altijd hetzelfde blijven antwoorden. Ze kan moeilijk de gevangenisdeur voor de duracell man open laten staan als ze vertrekt na consultatie...
Maar zie, soms zijn er ook positieve dingen . Zo noemde een patiënte-slachtoffertje Nicole een fee. Een echte, met alles erop en eraan. Iemand die haar helpt in donkere tijden . Niks zwart, alles wit, of tenminste al een beetje grijs om wit te worden. Houden zo Nicole , je bent altijd iemands'fee. En dat maakt het zo waard om (soms) te blijven vasthouden aan bepaalde principes.
zaterdag 11 augustus 2012
Reageren? ----) geen opmerkingen
Soms vraagt men mij : 'hoe kunnen we nu reageren op je blog, het lukt me niet!'. Ik heb zelfs een Franse vriendin ( een kranige oranjeharige dame van 84 jaar , die zich nauw met mij verbonden voelt, omdat ze uit het noorden van Frankrijk komt , een ch'ti dus, Françoise heet ze) die wèl vond hoe ze mijn blog in het Frans kon lezen, maar niet hoe ze erop kon reageren...
Dus heb ik het zelf geprobeerd en bij mij lukt het indien ik klik onderaan het stukje tekst op ' geen opmerkingen' en dan , nadat ik een opmerking schrijf, klikken op 'publiceren'.
Zo werkt het denk ik.
En ik zou heel graag reacties krijgen, in alle talen, om te weten wat jullie voelen, vinden, beleven, om mijn gevoelens te toetsen aan die van anderen, om van gedacht te kunnen veranderen, om het eens van een andere kant te zien, te willen zien. Zoals je een diamant in je handen kan draaien en duizenden facetten ziet van eenzelfde steen. Zo zit het leven immers in elkaar.
Of om onderwerpen aangereikt te krijgen , of om me te herinneren aan wat ik ooit beleefde, alleen of samen met jullie. Doen dus, zou ik zo zeggen.
Geen reacties ? Wil je reageren? Erop klikken , antwoorden en publiceren.
Jan Vandenheuvel
weet wèl hoe hij het moet doen. Dus, Jan ( mijn leven is doorweven van Jannemannen) , als ik het verkeerd voor heb, kan jij ons licht zijn in de blog-duisternis ?
Dus heb ik het zelf geprobeerd en bij mij lukt het indien ik klik onderaan het stukje tekst op ' geen opmerkingen' en dan , nadat ik een opmerking schrijf, klikken op 'publiceren'.
Zo werkt het denk ik.
En ik zou heel graag reacties krijgen, in alle talen, om te weten wat jullie voelen, vinden, beleven, om mijn gevoelens te toetsen aan die van anderen, om van gedacht te kunnen veranderen, om het eens van een andere kant te zien, te willen zien. Zoals je een diamant in je handen kan draaien en duizenden facetten ziet van eenzelfde steen. Zo zit het leven immers in elkaar.
Of om onderwerpen aangereikt te krijgen , of om me te herinneren aan wat ik ooit beleefde, alleen of samen met jullie. Doen dus, zou ik zo zeggen.
Geen reacties ? Wil je reageren? Erop klikken , antwoorden en publiceren.
Jan Vandenheuvel
weet wèl hoe hij het moet doen. Dus, Jan ( mijn leven is doorweven van Jannemannen) , als ik het verkeerd voor heb, kan jij ons licht zijn in de blog-duisternis ?
donderdag 9 augustus 2012
dieren en nesten
Zwany heeft een nieuwe hond, een golden retriever pup. Hij heet Duke.
We voelden het al een paar maanden aankomen dat ze een nieuwe hond zou nemen.
Rick dacht er anders over , in 2013 zei hij....
Maar kijk, hij is er al.
En het is goed zo , zegt Rick.
Ik kon niet wachten om hem te gaan bekijken en hij is inderdaad wondermooi en berelief.
's Avonds is Jan een bench gaan brengen die wij nog op zolder staan hadden en dus heeft hij Duke ook al gezien.
De volgende dag schreef Zwany ons dat de nacht moeilijk was geweest; ze had haar matras naar beneden gesleurd en naast de pup in zijn bench geslapen...om tegen de ochtend zachtjes weg te glippen en in haar bed nog een uurtje liggen bekomen.
Toen moest ik uiteraard terugdenken aan de dag , 5 jaar geleden nu, dat we Cartouche gaan halen zijn bij een landbouwer in St Paul de Loubressac. Hij was wondermooi. Wij waren er niet op voorzien.
Maar ik moest en zou die pup hebben. Jan zag het ook anders- net als Rick dus.
We konden toch nog wat wachten ? Neen ! Ik wou hem nu.
Jan maakte een afsluiting in de keuken. een tiental minuutjes later zat Cartouche al in de living.
Jan maakte ene hogere afsluiting van de living naar het salon.
Tien minuten later zat Cartouche in het salon..
Jan bracht de bench onder de auvent, Cartouche weende de ganse nacht, bevuilde zijn eigen nest, probeerde zich door de tralies te wringen. EN hij heeft dat bijna twee weken volgehouden. En hij kon het nog langer uithouden, langer dan ik , want ik had er mooi genoeg van , én van Cartouche zijn gehuil de ganse nacht en van de woedende blikken en jammerklagen van Jan.
Dus zette ik hem midden van de nacht in onze slaapkamer op een honden kussen en zie , ik hoorde een geweldige zucht en Cartoucheke die zich neerlegde om pas uren later weer wakker te worden.
Sindsdien slaapt hij dus op onze kamer.
Ik weet het, het wordt afgeraden, zoals er zoveel wordt afgeraden.
Aude heeft nu Gust en als ik hoor wat iedereen daar over te zeggen heeft, wat ze wel of niet zouden doen, hoe zij het anders deden, beter deden, onmiddelijk wisten wat ze deden , dan begrijp ik soms de ontreddering van dochterlief , die dan zegt dat ze me mist. Ik ben één van de weinigen die haar zegt dat ze moet doen wat ze denkt dat het beste is .
Bij haar op de kamer, in een andere kamer, in de wieg, in de relax, in het park, in het bed, bij haar in bed, op de zetel, op de stoel , rond haar borst gedraaid, overdag, 's nachts , tussendoor...het kan allemaal.
Want noch bij baby's , noch bij pupies zit een handleiding bij.
Dat moet je nu eenmaal zelf uitzoeken.
En dat gaat na een tijdje allemaal vanzelf.
We voelden het al een paar maanden aankomen dat ze een nieuwe hond zou nemen.
Rick dacht er anders over , in 2013 zei hij....
Maar kijk, hij is er al.
Ik kon niet wachten om hem te gaan bekijken en hij is inderdaad wondermooi en berelief.
's Avonds is Jan een bench gaan brengen die wij nog op zolder staan hadden en dus heeft hij Duke ook al gezien.
De volgende dag schreef Zwany ons dat de nacht moeilijk was geweest; ze had haar matras naar beneden gesleurd en naast de pup in zijn bench geslapen...om tegen de ochtend zachtjes weg te glippen en in haar bed nog een uurtje liggen bekomen.
Toen moest ik uiteraard terugdenken aan de dag , 5 jaar geleden nu, dat we Cartouche gaan halen zijn bij een landbouwer in St Paul de Loubressac. Hij was wondermooi. Wij waren er niet op voorzien.
Maar ik moest en zou die pup hebben. Jan zag het ook anders- net als Rick dus.
We konden toch nog wat wachten ? Neen ! Ik wou hem nu.
Jan maakte een afsluiting in de keuken. een tiental minuutjes later zat Cartouche al in de living.
Jan maakte ene hogere afsluiting van de living naar het salon.
Tien minuten later zat Cartouche in het salon..
Jan bracht de bench onder de auvent, Cartouche weende de ganse nacht, bevuilde zijn eigen nest, probeerde zich door de tralies te wringen. EN hij heeft dat bijna twee weken volgehouden. En hij kon het nog langer uithouden, langer dan ik , want ik had er mooi genoeg van , én van Cartouche zijn gehuil de ganse nacht en van de woedende blikken en jammerklagen van Jan.
Dus zette ik hem midden van de nacht in onze slaapkamer op een honden kussen en zie , ik hoorde een geweldige zucht en Cartoucheke die zich neerlegde om pas uren later weer wakker te worden.
Sindsdien slaapt hij dus op onze kamer.
Ik weet het, het wordt afgeraden, zoals er zoveel wordt afgeraden.
Aude heeft nu Gust en als ik hoor wat iedereen daar over te zeggen heeft, wat ze wel of niet zouden doen, hoe zij het anders deden, beter deden, onmiddelijk wisten wat ze deden , dan begrijp ik soms de ontreddering van dochterlief , die dan zegt dat ze me mist. Ik ben één van de weinigen die haar zegt dat ze moet doen wat ze denkt dat het beste is .
Bij haar op de kamer, in een andere kamer, in de wieg, in de relax, in het park, in het bed, bij haar in bed, op de zetel, op de stoel , rond haar borst gedraaid, overdag, 's nachts , tussendoor...het kan allemaal.
Want noch bij baby's , noch bij pupies zit een handleiding bij.
Dat moet je nu eenmaal zelf uitzoeken.
En dat gaat na een tijdje allemaal vanzelf.
maandag 6 augustus 2012
Komkommertijd
Sinds kort hebben we een moestuin.
Voor mij is dat iets onwezenlijks, een moestuin. Ik zou immers niet weten hoe je daaraan begint. Nu weet ik het ondertussen wel!
Een landbouwer van de vallei was zo vriendelijk om een stuk van onze pruimenboomgaard om te ploegen, daarna ( je moet geduld hebben in het zuidwesten, daarna impliceert geenszins 'nadien, juist erna, de dag nadien, de week erop, veertien dagen later...het kan zeker een
Aand duren, plus het feit dat je het verschillende keren langs je neus weg moet vragen, waarop er steeds even vriendelijk wordt beloofd, dat van zodra er tijd is en het weer meezit, ze zullen langskomen. Maar ze doen wat ze beloofd hebben, altijd. Dus : daarna ...) werd het fijn gefreesd en dan kon Jan aan de slag. Als daar zijn : boontjes ( hier groeien die tegen de grond en bij ons op staken) , erwtjes, ajuin, sjalot, prei, aardappelen ( zo lekker dat Zwany ook een moestuin wil),courgetten ( daar slaan ze mee om je oren hier, dat groeit zodanig vlug !), aubergine's (die dan weer heel traag groeien), paprika en lange pepers, kersttomaatjes en coeur de boeuf tomaten.dat zal het zowat zijn.
Ik ben daar dus echt een nul in, herken geen ui van prei, ben helemaal verbaasd als Nel me zegt dat mijn groene pepertjes ook wel rood zullen worden als ik ze wat langer laat hangen(?!), stap niet in de voren maar dikwijls op wat geplant is, tot grote ergernis van Jan.
En toch zeg ik heel kordaat dat 'wij' een moestuin hebben en niet dat enkel Jan de eigenaar van de moestuin is.
Want wat hij plant moet ik verwerken.
En dat houdt veel in.
Vandaag waren dat komkommers. Wat doe je daar mee?
We gingen naar Caussade naar de markt deze morgen (een aanrader, hele grote groentenmarkt, de kraampjes staan netjes naast elkaar in de kronkelende straatjes langs de grote kerk) en ik wou persé mosterdzaad, aangezien ik in een recept van Peter Goossens gelezen had dat dit onontbeerlijk was om augurken op te leggen. Dus, naar het kraam van de dame met de kruien en met haar hele lieve zoon die olijven en gedroogde vruchten verkoopt.
We moesten een tijdje geduld hebben(weeral), want er brak een onweer los en het kraam was niet overdekt.
'wat ga je met die mosterdzaadjes doen? ', vroeg ze me. ' ga je komkommers inmaken?'.
Ik was van de kaart. Hoe kan je nu weten wat ik ga doen met die mosterdzaadjes?
Maar bon, ze had gelijk. Dus ik knikte heel schuchter van 'ja!'.
Dan heb je ook korianderzaad nodig, witte en zwarte peperbolletjes.
Korianderzaad had ik niet. Ok, ook een zakje meenemen uiteraard.
'hoe ga je dat gereedmaken?', vraagt de kruidenmevrouw.
Ik leg haar uit dat ik de komkommers in zout ga onderzetten, (ze knikt instemmend), dan afwassen gedurende 10 minuten ,(ze schudt met haar hoofd van links naar rechts) : 'ah neen, mevrouw, dat mag je niet doen! Afdrogen is de boodschap! En dan in je bokaal een halve koffielepel mosterdzaad, een koffielepel korianderzaad, 5 zwarte en 5 witte peperbolletjes en daar kokende azijn over. Bokaal toe en een paar weken wachten '
Ah bon! 'en moet ik die bokalen dan steriliseren? '
'Maar neen mevrouw, de azijn steriliseert de komkommer, dat is een bewaarmiddel. Maar waarschijnlijk bevat jouw recept ( dat van Peter Goossens dus) een mengeling van water en azijn, en tja dan moet je het stereliseren hé!.
Voilà, voor 4 Euro had ik de twee soorten zaadjes en het recept en de goede raadgevingen.
Het was de moeite waard om te wachten tot het kraam was afgeschermd tegen het onweer.
Komkommertijd dus...maar niet voor mij, want ik ben ondertussen de ganse middag bezig geweest met de boontjes , de meloenen, de courgetten, de komkommers....
Ah ja, we hebben immers een moestuin !
Zou ik aan Peter Goossens een briefje schrijven dat ik een ander recept heb?
Voor mij is dat iets onwezenlijks, een moestuin. Ik zou immers niet weten hoe je daaraan begint. Nu weet ik het ondertussen wel!
Een landbouwer van de vallei was zo vriendelijk om een stuk van onze pruimenboomgaard om te ploegen, daarna ( je moet geduld hebben in het zuidwesten, daarna impliceert geenszins 'nadien, juist erna, de dag nadien, de week erop, veertien dagen later...het kan zeker een
Aand duren, plus het feit dat je het verschillende keren langs je neus weg moet vragen, waarop er steeds even vriendelijk wordt beloofd, dat van zodra er tijd is en het weer meezit, ze zullen langskomen. Maar ze doen wat ze beloofd hebben, altijd. Dus : daarna ...) werd het fijn gefreesd en dan kon Jan aan de slag. Als daar zijn : boontjes ( hier groeien die tegen de grond en bij ons op staken) , erwtjes, ajuin, sjalot, prei, aardappelen ( zo lekker dat Zwany ook een moestuin wil),courgetten ( daar slaan ze mee om je oren hier, dat groeit zodanig vlug !), aubergine's (die dan weer heel traag groeien), paprika en lange pepers, kersttomaatjes en coeur de boeuf tomaten.dat zal het zowat zijn.
Ik ben daar dus echt een nul in, herken geen ui van prei, ben helemaal verbaasd als Nel me zegt dat mijn groene pepertjes ook wel rood zullen worden als ik ze wat langer laat hangen(?!), stap niet in de voren maar dikwijls op wat geplant is, tot grote ergernis van Jan.
En toch zeg ik heel kordaat dat 'wij' een moestuin hebben en niet dat enkel Jan de eigenaar van de moestuin is.
Want wat hij plant moet ik verwerken.
En dat houdt veel in.
Vandaag waren dat komkommers. Wat doe je daar mee?
We gingen naar Caussade naar de markt deze morgen (een aanrader, hele grote groentenmarkt, de kraampjes staan netjes naast elkaar in de kronkelende straatjes langs de grote kerk) en ik wou persé mosterdzaad, aangezien ik in een recept van Peter Goossens gelezen had dat dit onontbeerlijk was om augurken op te leggen. Dus, naar het kraam van de dame met de kruien en met haar hele lieve zoon die olijven en gedroogde vruchten verkoopt.
We moesten een tijdje geduld hebben(weeral), want er brak een onweer los en het kraam was niet overdekt.
'wat ga je met die mosterdzaadjes doen? ', vroeg ze me. ' ga je komkommers inmaken?'.
Ik was van de kaart. Hoe kan je nu weten wat ik ga doen met die mosterdzaadjes?
Maar bon, ze had gelijk. Dus ik knikte heel schuchter van 'ja!'.
Dan heb je ook korianderzaad nodig, witte en zwarte peperbolletjes.
Korianderzaad had ik niet. Ok, ook een zakje meenemen uiteraard.
'hoe ga je dat gereedmaken?', vraagt de kruidenmevrouw.
Ik leg haar uit dat ik de komkommers in zout ga onderzetten, (ze knikt instemmend), dan afwassen gedurende 10 minuten ,(ze schudt met haar hoofd van links naar rechts) : 'ah neen, mevrouw, dat mag je niet doen! Afdrogen is de boodschap! En dan in je bokaal een halve koffielepel mosterdzaad, een koffielepel korianderzaad, 5 zwarte en 5 witte peperbolletjes en daar kokende azijn over. Bokaal toe en een paar weken wachten '
Ah bon! 'en moet ik die bokalen dan steriliseren? '
'Maar neen mevrouw, de azijn steriliseert de komkommer, dat is een bewaarmiddel. Maar waarschijnlijk bevat jouw recept ( dat van Peter Goossens dus) een mengeling van water en azijn, en tja dan moet je het stereliseren hé!.
Voilà, voor 4 Euro had ik de twee soorten zaadjes en het recept en de goede raadgevingen.
Het was de moeite waard om te wachten tot het kraam was afgeschermd tegen het onweer.
Komkommertijd dus...maar niet voor mij, want ik ben ondertussen de ganse middag bezig geweest met de boontjes , de meloenen, de courgetten, de komkommers....
Ah ja, we hebben immers een moestuin !
Zou ik aan Peter Goossens een briefje schrijven dat ik een ander recept heb?
zondag 5 augustus 2012
Terug naar huis...waar is dat?
Zo, na 10 dagen Belgïe zijn we terug thuis.
Het is steeds een beetje een discussie tussen Jan en mij : 'terug naar huis!'.
Naar huis betekent voor hem duidelijk, zonder dat hij er ook maar hoeft bij na te denken, 'Castelnau-Montratier'. Voor André ( André van Rita, zoals ik hem altijd pleeg te noemen) ook.
Geen vergissing mogelijk, er is maar één thuis, ons huis in Frankrijk.
Voor mij is dat ook wel zo, maar ik betrap er me op dat ik vaak aan Aude of aan mijn zussen zeg: 'volgende maand ,als ik terug naar huis kom'.en dan bedoel ik daar Belgïe mee.
Zelden denk ik aan Frankrijk als ik 'terug naar huis 'bedoel. En toch ben ik altijd weer heel blij als ik in Frankrijk terug ben.
Voelt men zich toch meer thuis in het thuisland waar men geboren is? Is het gewoon een uitdrukking, een gewoonte, een begrip, een geplogenheid, een automatisme? Of menen we echt dat we enkel in het geboorteland thuis kunnen zijn, dat we alleen daar dat gevoel van verbondenheid kunnen hebben?
Nu is dat met Belgïe eigenaardig gesteld, want als je in het noorden woont en je gaat naar het zuiden , weten ze onmiddellijk dat je Vlaming bent...en omgekeerd. En toch zullen we niet gauw aan een Waal die Vlaams probeert te praten zeggen: 'vous avez un accent!'. Neen, we zijn al blij dat hij zich in het Nederlands wil uitdrukken. Ik heb het echt anders geweten toen ik in Brussel werkte. Frans was er de voertaal en de meeste bazen bij het toenmalige Royale Belge waren franstalig. Geen haar op mijn gekrolde hoofd die er aan dacht om Nederlands te praten tegen de directeur , of de adjunct-directeur generaal, laat staan tegen de directeur - generaal! Neen, dat deed je niet, of je was een flamingant, een landsverrader, dat ging heel ver en dat was soms heel pijnlijk. Dat is allemaal zo zeer veranderd, en in het goede. Maar over 'accenten' spraken we niet. Neen, dat was een brug te ver.
In Frankrijk is dat enigszins anders. Ik kan geen zin zeggen of men zegt me ' vous avez un accent'.
Dat gaat zeer ver, want hier in de midi heeft haast iedereen ' un aksang'. Zij zien dat anders.
Toen ik in de kliniek was in de maand mei, kwam een prachtige zwarte arts (volledig in Afrikaanse klederdracht, met bibi) me onderzoeken. Ze sprak met een heel mooi afrikaans accent, ze sprak traag, zoals dat op de eilanden hoort. En ook zij zei tegen mij ' vous avez un accent!'. Ik moest daar zo om lachen en antwoordde haar : 'vous aussi'!. Zij kon daar absoluut niet mee lachen.
Sommige Franse vrienden troosten ons dan door ons te zeggen dat er duidzenden dialecten zijn in Frankrijk en dat elke streek wel zijn eigen accent heeft, toch geeft het je dikwijls duidelijk het gevoel dat je niet van hier bent en dat nooit zal zijn, want je accent verraad je.
Ik denk dat dat soort 'racisme' eigen is aan de mensen, je wil tot een groep behoren en je voelt je sterker als je deel uitmaakt van die groep.
Het feit dat ik in Belgïe geen accent heb, alleen een Belgisch accent, een Vlaams accent, een tongval van Aalst die nooit is veranderd ondanks het feit dat ik 25 jaar in het Antwerpse heb gewoond, maakt dat ik er me misschien meer 'thuis' voel dan hier in Frankrijk.
Alleen om dat gevoel weer te vinden, ga ik dan ook graag terug naar huis, op tijd en stond. Om deel uit te maken van een geheel.
Het is steeds een beetje een discussie tussen Jan en mij : 'terug naar huis!'.
Naar huis betekent voor hem duidelijk, zonder dat hij er ook maar hoeft bij na te denken, 'Castelnau-Montratier'. Voor André ( André van Rita, zoals ik hem altijd pleeg te noemen) ook.
Geen vergissing mogelijk, er is maar één thuis, ons huis in Frankrijk.
Voor mij is dat ook wel zo, maar ik betrap er me op dat ik vaak aan Aude of aan mijn zussen zeg: 'volgende maand ,als ik terug naar huis kom'.en dan bedoel ik daar Belgïe mee.
Zelden denk ik aan Frankrijk als ik 'terug naar huis 'bedoel. En toch ben ik altijd weer heel blij als ik in Frankrijk terug ben.
Voelt men zich toch meer thuis in het thuisland waar men geboren is? Is het gewoon een uitdrukking, een gewoonte, een begrip, een geplogenheid, een automatisme? Of menen we echt dat we enkel in het geboorteland thuis kunnen zijn, dat we alleen daar dat gevoel van verbondenheid kunnen hebben?
Nu is dat met Belgïe eigenaardig gesteld, want als je in het noorden woont en je gaat naar het zuiden , weten ze onmiddellijk dat je Vlaming bent...en omgekeerd. En toch zullen we niet gauw aan een Waal die Vlaams probeert te praten zeggen: 'vous avez un accent!'. Neen, we zijn al blij dat hij zich in het Nederlands wil uitdrukken. Ik heb het echt anders geweten toen ik in Brussel werkte. Frans was er de voertaal en de meeste bazen bij het toenmalige Royale Belge waren franstalig. Geen haar op mijn gekrolde hoofd die er aan dacht om Nederlands te praten tegen de directeur , of de adjunct-directeur generaal, laat staan tegen de directeur - generaal! Neen, dat deed je niet, of je was een flamingant, een landsverrader, dat ging heel ver en dat was soms heel pijnlijk. Dat is allemaal zo zeer veranderd, en in het goede. Maar over 'accenten' spraken we niet. Neen, dat was een brug te ver.
In Frankrijk is dat enigszins anders. Ik kan geen zin zeggen of men zegt me ' vous avez un accent'.
Dat gaat zeer ver, want hier in de midi heeft haast iedereen ' un aksang'. Zij zien dat anders.
Toen ik in de kliniek was in de maand mei, kwam een prachtige zwarte arts (volledig in Afrikaanse klederdracht, met bibi) me onderzoeken. Ze sprak met een heel mooi afrikaans accent, ze sprak traag, zoals dat op de eilanden hoort. En ook zij zei tegen mij ' vous avez un accent!'. Ik moest daar zo om lachen en antwoordde haar : 'vous aussi'!. Zij kon daar absoluut niet mee lachen.
Sommige Franse vrienden troosten ons dan door ons te zeggen dat er duidzenden dialecten zijn in Frankrijk en dat elke streek wel zijn eigen accent heeft, toch geeft het je dikwijls duidelijk het gevoel dat je niet van hier bent en dat nooit zal zijn, want je accent verraad je.
Ik denk dat dat soort 'racisme' eigen is aan de mensen, je wil tot een groep behoren en je voelt je sterker als je deel uitmaakt van die groep.
Het feit dat ik in Belgïe geen accent heb, alleen een Belgisch accent, een Vlaams accent, een tongval van Aalst die nooit is veranderd ondanks het feit dat ik 25 jaar in het Antwerpse heb gewoond, maakt dat ik er me misschien meer 'thuis' voel dan hier in Frankrijk.
Alleen om dat gevoel weer te vinden, ga ik dan ook graag terug naar huis, op tijd en stond. Om deel uit te maken van een geheel.
maandag 23 juli 2012
Mamabeer en mamiebeer
woensdag 18 juli 2012
Domweg gelukkig in de Dapperstraat.....
Aude belde vanmorgen, zoals elke dag.Het wachten op de baby wordt zo spannend, dat kunnen zij noch ik verwoorden;gisteren ging ze naar Paul Simon kijken in Vorst( Graceland) en ze was zoooo blij dat ze dat nog aangedurfd had, op enkele dagen van de geboorte. Het was zo mooi , zei ze, ze was zo ontroerd, tot tranen toe bewogen zelfs. Van de schoonheid en de troost....
Toen Stienus en zij 's nachts waren thuisgekomen was ze dan ook overrompeld door emoties, ze voelde zich gelukkig, zo gelukkig dat niets er nog toe deed, ze had alles wat ze wou ,zei ze, een man waar ze van hield, een mooi huis, genoeg geld om te leven en naar Paul Simon te gaan kijken, familie en vooral schoonfamilie, haar moeder, de baby...dat is pas gelukkig zijn.
En onmiddellijk dacht ik terug op dat ene moment in mijn leven waar ik ook volledig overrompeld was door dat gevoel van 'geluk' , bijna tastbaar zelfs en een gevoel dat ik altijd weer kan 'ophalen' uit de herinneringsbibliotheek van mijn hersenen , waar de tranen steeds weer over mijn wangen stromen, waarvan ik denk ' dat was nu geluk, zie !';
Als oudste van 5 ben ik nochtans opgegroeid bij mijn grootmoeder en haar tweede echtgenoot, mijn pepe. Ik heb nooit een andere grootvader gekend, dus ben ik opgegroeid bij mijn grootouders.
Toen ik 18 was en in het bezit van een groene dolle kever , zijn mijn moeder en ik naar Montagnola gereisd, meer bepaald naar Casa Camuzzi, het huis van Herman Hesse, waar een vriend van ons die inmiddels is overleden, Miguel Seranno, lange tijd gewoond heeft. Ikzelf verbleef er later een maand of drie .
Mijn moeder en ik logeerden in een hotelletje beneden dat magische huis en het was daar, op dat terras, 's morgens bij het ontbijt dat ik ondergedompeld werd in een bad van gelukzaligheid.
Ik zie mezelf nog staan, we hadden net ontbeten, hetzelfde gegeten en gedronken, de krant gelezen, kortom we herkenden en erkenden ons in elkaar, wij die nooit hadden samengewoond, alsof we op dit moment gewacht hadden om er ons van te vergewissen dat we moeder en dochter waren.
Ik ging tegen de leunig van het balkon staan, het was prachtig weer, in de verte de besneeuwde bergtoppen , voor mij het meer van Lugano, en naast mij mijn moeder, eindelijk samen en alleen met haar en het was toen dat ik zei ' nu mag ik sterven!'.
Nooit zal ik dat moment vergeten, niets heeft dit gevoel ooit kunnen evenaren.
Vandaar dat ik heel goed begrijp wat Aude gevoeld heeft.
Maar ik vind wel dat haar moment bijzonder is ,net op het ogenblik dat ze gaat bevallen; dat kind zal graag gezien worden, zoveel is duidelijk.
Abonneren op:
Posts (Atom)