Net voor de Brexit

We hebben twee Engelse buren.
Boven ons en naast ons.
Ze kunnen niet meer verschillend zijn.
De enen -hoogopgeleid en met pensioen- kijken waarschijnlijk al de ganse dag naar de memorial over Woodstock. Ze missen amper een festival in Frankrijk, Noord Spanje, en reizen zelfs tijdens de zomermaanden terug naar Engeland om zo'n happening maar niet hoeven te missen.
De andere Engelsman- hoogopgeleid en aan het werk in "the city" , rugbyfan en ex-speler, wereldreiziger op hoog professioneel niveau , wel die werd 50 en nodigde maar liefst 60 mensen uit in zijn vakantiewoning.
Ze kwamen van heinde en verre, zelfs een doodzieke vriend uit Australië die het feest voor geen geld van de wereld wou missen en die daardoor  10 dagen terreur zwaaide in onze hameau. Ik denk dat gans ons dorp op de hoogte is van zijn strapatsen. Daar niet van, de man is doodziek en het was een echte schok om hem na drie jaar terug te zien.
Tenslotte strandde hij net voor het feest op de luchthaven in Blagnac Toulouse van waaruit hij via Londen en Dubai terug zou keren naar Melbourne....het mocht niet zijn, hij viel bewusteloos voor de check in en werd afgevoerd naar de kliniek in Toulouse waar hij alsnog verblijft. Morgen komt er een verpleegster uit Australië om hem terug te vergezellen naar huis.
Ongelofelijk.
Maar waar.
En een echte catastrofe voor onze Engelse vijftiger.
10 dagen van zijn vakantie met zijn 5 kinderen én zijn moeder volledig omvergeblazen door de vriend des huizes....Het siert hem in elk geval. Hoe hij het allemaal onderging. De vijf kinderen, de moeder, de doodzieke vriend....de verpleegsters af en aan, de dokters af en aan, naar het dorp af en aan en ondertussen werd het nieuw aangelegde terras verder opgesmukt met kussens en rieten meubelen - Engels , dat was ik nog vergeten zeggen denk ik....

Dus, onze  Engelse buur nodigt gasten uit. Hij stuurt ons een gedrukte uitnodiging in maart en jawel de zes "Franse" buren zijn ook geïnviteerd. 
Wij dus, de Engelse bovenburen en de Franse nevenburen.

En na die uitnodiging volgen er werken.
Niet zomaar een werk, grote werken.
Sinds maart is het hier een echte werf naast de deur. Camions, camionettes, kranen zonder de "werfleider" te vergeten, een Engelsman, natuurlijk of wat hadden jullie gedacht?
Een volledig nieuw terras rond het zwembad.
Ommuurd.
Mooi.
Groots.
Binnen allemaal nieuwe meubelen.
Engelse meubelen, of wat hadden jullie gedacht?

Het ziet er echt echt schitterend uit.

De feesten duurden drie dagen.

Vrijdagavond tocht op de Lot met muziek en diner, zaterdag gasten afgehaald met bus vanuit Cahors .
Naar het marktplein in Castelnau alwaar ze allen genoten van "la fête du vin"en een lunch bij de Bardouquet en dan met de bus naar onze hameau de "Vers" om daarna  met minibusjes naar beneden gevoerd te worden waar de catering uit Maxou (een echte aanrader, feilloos echt waar, door vier dames ) hen (en ons ) opwachtte voor de " apéro " met , jawel , gin tonic of champagne, canapés, foie gras, worst met foie gras, eend gebakken ....mensen in het zwembad, rond het zwembad ...
Petanque , en daaraan deden mee : de buren : de Engelse bovenbuur die in Wales in een heuse petanqueclub speelt, de Franse buur die meer een "jeu de boules" doet en er elke donderdag kampioenschappen speelt en Jan mijne man die gewoon meedeed, voor de lol.

Het was leuk.
De Franse buurvrouw week niet van mijn zijde. Ze spreekt alleen Frans.

En om 8 uur groots diner met 5 gangen en schitterende wijn uit lang vervlogen jaren.

Het was een festijn.
Het was groots ,het was memorabel.

En zondag after-after drinks natuurlijk.
En verhalen ophalen van hoe goed het allemaal wel gelopen was.

Het was een voorrecht om te mogen deelnemen aan zo'n 'Britse Party'.
Net op tijd, net vòòr de Brexit ....

"Al-oef" zou Aude zeggen !

We zijn er nog lang niet !

Pipa is onderhand zo'n twee en een halve week bij ons en de nachten blijven kort.
We houden vol om ze beneden in een bench te houden 's nachts.
We hadden er een hele mooie gekocht in Caussade verleden week maandag.
Een snoezige ,comfortabele, luxueuze reismand.
Aan de kassa vroeg de dame ons voor welk ras de mand zou dienen?
Croisement Jack Russel,  zei ik fier.
Je crains le pire ! lachte ze, maar gelijk had ze.

We gingen nog maar eens naar het feest in Flaugnac en kwamen rond middernacht thuis....
Pipa kwam ons kwispelend tegemoet ,wat normaal gezien dus niet kon, ze lag immers in de bench.
Ze is waarschijnlijk tegen het net aangesprongen en daar is er een scheur ontstaan en zo is ze dus uit de mand gewipt...
Maar bon, onafgezien van de slechte kwaliteit van een vrij dure bench- Pipa weegt 2,5 kg en de mand is goed voor een hond van 30 kg....- er was niets kapot gebeten in huis, althans heb ik nog niets stukgebeten gevonden tot hiertoe, en de twee honden liepen vrolijk naast elkaar, dus ruzie hadden ze ook niet gehad.
Cartouche is immers vrij jaloers.
Buiten geen probleem, binnen , ho dat is andere koek.

Dus ging Jan gisteren om een andere bench. Een steviger modelleke, even duur, daar niet van.
Zoals een vriend van ons gisteren opmerkte " je hebt haar misschien gratis en voor niks gekregen, maar nu zijn er kosten aan !"

Er staan ook twee ijzeren kooien op zolder. 
Stel dat het weer verkeerd loopt, dan hebben we nog "gerief" !

Pipa huilt, weent en blaft minder lang dan in het begin.
Maar die twee en een halve week waren bijzonder vermoeiend.
Rond 23.00u gaan slapen, om 5 uur op, om 5.15u, om 5.30u ,om 6 uur...en tussenin de kwartieren enzovoort enzovoort.
Ik sta op, maak koffie en lees de krant terwijl de kleine spruit op één of ander speeltje knabbelt.
Om dan doodleuk terug in slaap te vallen onder tafel.....
Zucht.

Na een tijdje was ik volledig uitgeteld.
Doodop.

Ik bedacht dat vrouwen het toch zwaar hebben als ze jong zijn. Aude kan soms ook volledig "op" zijn. Een paar nachten doorslapen en ze is er weer volledig "klaar" voor .....maar dat gebeurt zo zelden.

Op een ochtend zei ik tegen Jan dat ik toch progressie ondervond ,ze huilt en blaft al wat minder lang nu hé? , zei ik.
Maar nu blaft ze toch niet meer?,antwoordde hij.
Ik was verbouwereerd.
Maar Jan, dat heb je toch wel gehoord? Het is minder OK, maar toch nog altijd een half uurtje hoor....
Ik heb niets gehoord, zei hij, maar ik heb dan ook oordoppen in hé .

Echt? ,dacht ik.
Echt waar?

En ik waande me 35 jaar terug in de tijd, toen mijn man tegen vrienden pochte dat we zo'n braaf kind hadden, dat nooit 's nachts weende....terwijl ik tot ze twee jaar geworden was zo goed als elke nacht opstond om rond twee uur haar tut in haar mondje te steken..

Er is nog niet veel veranderd in 35 jaar.
Het zijn nog altijd meestal de vrouwen die  's nachts opstaan om te gaan kijken wat er met de kinderen -of in casu met de dieren scheelt.
Vrouwen denken na over de opvoeding van de baby of de pup ....het zijn nog altijd meestal zij die onwezenlijk naar dat klein grut zitten te staren, die nauwelijks werk kunnen verzetten want ze  mogen die kleintjes geen moment uit het oog verliezen, terwijl manlief "ik zal boven een beetje op mijn bureau gaan werken"  prevelt.
Hij werkt, boven, op zijn bureau.
Zij doet niets, zit doodop te staren naar de kroost.
En er wordt van uit gegaan dat je daar moeilijk moe kan van worden hé, van dat staren...

Moet ik iets doen? vraagt manlief als het allemaal allang voorbij is.
En er -neen- niets meer moet gedaan worden van wat had kunnen gedaan worden..

We zijn er nog lang niet!
Oh neen !

Korte zomernachten

Sinds één week-welgeteld-hebben we een nieuwe leefgenoot.
Pipa.
Gustje opteerde nochtans voor "Emma", alsof hij de krant gelezen had en haar de populairste meisjesnaam wou toebedelen.
Maurice dacht dat "Waffie" wel leuk zou zijn.
En dus werd het in gemeen overleg "Pipa,Emma,Waffie", iedereen tevree.

Haar komst was volledig onverwacht.
Aude ging op bezoek bij Sandra, Gilberts'dochter en zei me "weet je dat Sandra een nest hondjes heeft van één van Gilberts'hondjes ? Ze zijn zo schattig mama !"
Sandra stuurde me een paar fotootjes per whatsapp en ik was op slag verliefd.
Sinds Spot er niet meer is hadden we het er al meer dan eens over of we opnieuw een tweede hond zouden nemen.
Danielle Diczy van de refuge hielp mee zoeken. Maar we vingen telkens bot.
En volgens haar zat Cartouche er niets mee in dat hij alleen was.
Toch vonden we dat hij treurde. Hij begint kale plekken te krijgen doordat hij zich constant likt. Een "toc" zegt de veearts, een "tic" zeggen wij.
Of misschien zijn het hormonen, zou ook kunnen , of een "champignon" , en dus wachten we op de uitslag van een analyse van een haarstaal. Dat kan een week of drie duren, dus moeten we nog wat geduld uitoefenen.
Van de ene op de andere dag had hij ook net een blaas van opgehoopt vocht in zijn oorschelp.
"Dat is een hematoom, door met zijn oren te schudden" zei de veearts.
Een week onnodig pilletjes geslikt - want volgens Danielle Diczy helpen die pilletjes NOOIT- en daarna operatie. Vijf gaatjes in zijn oor geprikt, vijf keer genaaid en dan 14 dagen wachten ( quinze jours, in Frankrijk duurt een veertiendaagse immers een dag langer, daar moet je niet van verschieten)
Dinsdag mogen de draadjes eruit..

Dus ja, ik had altijd al een hondje gewild van Gilbert zijn hondjes. Ze zijn grappig, goede jagers, niet te groot maar ook niet heel klein, slim, proper op hun eigen.....
"Mogen we komen kijken Sandra?"
En dat deden we dan ook, stante pede.
Jan en Stienus kwamen mee en uiteraard Aude en de twee kinderen.
Ik wou een vrouwtje, Jan vond het enigste mannetje van het nest het mooist. Dat was ook wel zo, maar ik wou een teef. Voilà.
En dus kozen we , en na algemeen overleg werd het deze viervoeter.

Gilbert zit dan wel in Madagaskar vanille te oogsten, wij profiteren hier van wat hij achterliet.

"Wat vraag je ervoor Sandra?"
"Helemaal niets, ik wil hem je geven, Gilbert zou niet anders gewild hebben!"

Kan je nog meer van toeval spreken ?

En dus gingen we hem allemaal samen op vrijdag halen. Net op tijd zodat kinderen en kleinkinderen  nog een volle dag van Pipa konden genieten.

De eerste nacht sliep ik op de zetel met het piepkleine diertje, want Aude vertrok vroeg naar België de volgende dag en ik wou ten allen prijze vermijden dat ze allemaal een ganse nacht geblaf, gehuil en gepiep zouden horen.
Ik herinnerde me maar al te goed de komst van Cartouche ,nu meer dan twaalf jaar geleden.
Een ganse week een ganse nacht door geblaf, geween, gehuil, gekrab aan zijn keef, zodat ik op een nacht-moegetergd- hem uit het nest haalde, mee naar onze slaapkamer nam en hem op een kussen legde, waarna we een hele grote,langzame "ZUCHT" hoorden en we hem nooit of te nimmer nog hebben horen huilen, janken, blaffen of piepen .
Hij had zijn veldslag gewonnen.

Maar nu zou het niet waar zijn.
Pipa zou in een keefje slapen.
Da's zeker dat.
En niets aan tafel krijgen.
Da's zeker dat.
En geen overschot van ons eten krijgen 's middags. neen gij !
Dit hondje wordt opgevoed door kenners.
Ho maar !

Dus na een eerste, bijna slapeloze ongemakkelijke nacht op de zetel, heb ik ze in een nestje gezet met malse kussentjes, een speeltje, een zachte pluchen diertje, een kleedje dat mijn geur heeft.....

Het gevolg was, gejank, gepiep ,gekrijs, gehuil, de ganse nacht.
Om 4.30u ben ik van armoe opgestaan.
Ik moet eruit gezien hebben als een zombie.

En de volgende nacht, idem.
Al was het 5.30u, we maakten vooruitgang.
Jan stak quiesbolletjes in zijn oren.
Cartouche zuchtte en kreunde.
Ik was meestal wakker.

De derde nacht hoorde ik na een halfuurtje niets meer. Tot een uur of vijf.
Allez, toch iets kunnen rusten.

En nu verbetert het een beetje.Maar we zijn er nog lang niet.
Waarschijnlijk doe ik iets fout, ik wil het best geloven.
Maar ik weet niet wat ik anders zou moeten doen.

Danielle Diczy zegt dat je van haar keef een nest moet maken, waar ze in en uit kan , zodat ze niet de indruk heeft dat ze "gestraft" wordt als ze moet gaan slapen.
Maar ze gaat nooit naar dat keefje om te rusten, ze ligt overal maar niet daar.

"En hoe zit het met Cartouche?" vroeg mijn zus.
Die is jaloers.
Heel jaloers.

Buiten op wandeling kan hij best Pipa's aanwezigheid verdragen. Buiten ook feitelijk.
Binnen is het iets moeilijker.

"Het komt goed" verzekert iedereen me.
Maar ondertussen heb ik toch stress.

En stress, dat is iets dat je verleert als je in Frankrijk op het platteland woont, geloof me!
Ik ben die stress niet meer gewoon.
Ik wil geen stress.

Dus goede tips zijn welkom.
Laat maar horen !

De democratie....

AL dagen zit mijn hoofd vol van het liedje "de fotografie" van De Nieuwe Snaar. Ik kan de melodie maar niet uit mijn kop laten.
Vraag me niet waarom, ik zou het niet weten.
Of zou het misschien toch komen door de gedachte dat we zo blij mogen zijn met onze " democratie " , nu de verkiezingen voor de deur staan en we geconfronteerd worden met papierwerk allerhande, gaande van kiesbrieven, kies-reclamedrukwerk, facebookpromotiecampagnes van allerhande partijen, brieven en mails van de ambassade in Parijs en van het Consulaat in Marseille, brieven van het Ministerie van Binnenlandse Zaken van België .....
En dat ik het ene begrip verwar met het andere, enkel en alleen omdat fotografie en democratie op elkaar rijmen?

Ik moest er vooral aan denken toen ik anderhalve week geleden een brief kreeg uit België van het Ministerie Binnelandse Zaken om me mee te delen dat mijn volmacht wel degelijk werd afgeleverd bij de persoon aan wie ik een jaar geleden volmacht had gegeven.
Ik stond er toch maar even bij stil. Bij het feit dat ik een jaar terug gevraagd werd wat ik het liefste zou doen: per brief stemmen of per volmacht en dat me haarfijn werd uitgelegd hoe ik dan te werk moest gaan.
Akkoord je moet de papieren lezen tot op het eind, maar hey , dat kan je toch niemand kwalijk nemen?

Daarna keurig een copie van de volmacht.

Met stempel en alles.
En op tijd.

Een week nadien kreeg ik onze nieuwe "carte électorale" , kiesbrief van de Franse gemeente waar we wonen, afgetekend door monsieur le Maire hier te velde, Mr. Gardes   , ook op tijd, zodat ik voor Europa kan gaan kiezen zondag in mijn Frans dorp.

Nog wat later een brief van de VLD waarin ze me vertellen wat deze partij zinnens is om te doen voor Belgen in het buitenland, maar ja, zelfs hier kennen ze ons nog denk ik dan.
Nochtans waren er ook ongelukkige Frankrijkgangers die deze reclame niet konden appreciëren.  Ze vonden het ongepast. Nutteloos uitgegeven geld van een partij.
Ik vond het integendeel positief. Tenslotte deed de partij wel moeite voor Belgen die nog altijd Belg zijn maar niet meer in België wonen. Neen, ik was er blij verrast door. Het was de enige partij die dat deed...ik kreeg geen andere.

Tot ik een paar dagen later een dikke enveloppe kreeg met maar liefst 18 verschillende vellen bontgedrukt papier met allemaal partijen waar ik nog nooit van gehoord had, laat staan dat ik wist waar ze voor stonden.....en dat kwam dan weer van het Franse ministerie.

Er was er eentje bij waarbij ik toch moest glimlachen : "parti de la droite et du centre" , je hebt ook le parti de la droite en le parti du centre. Deze combineert de twee, iets tussenin wellicht...

Allez, we zijn gesteld.

Het is misschien veel papier, maar ik voelde me oprecht dankbaar.
Dankbaar dat ik in een land leef waar democratie geen loos begrip is.
Dat ik uit een land kom waar diezelfde waarde van belang is.

Hoe vaak lazen we de laatste weken dat de stemuitslagen in Congo bijvoorbeeld werden aangevochten of gewoon vervalst waren, dat in Turkije moet herstemd worden omdat er van alles verkeerd ging of zou gegaan zijn.....

Niet bij ons.
Netjes de procedure gevold, helemaal op tijd, keuze zat, van traditionele partijen tot partijen waar je nog nooit van hebt gehoord, in het thuisland voor kamer en senaat, in het gastland voor Europa.

En ik had weer hoop , ergens het gevoel van "mijn stem telt" en er wordt moeite gedaan om mijn stem te krijgen.

Ja, het moet me van het hart na alle zo negatieve berichten waar er van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat mee rond mijn oren geslingerd wordt ....wel ik vind het positief dat ik kan en mag stemmen.

"Zalig" Pasen

Er zijn nog maar weinig mensen aan wie ik een "Zalige Hoogdag" kan wensen.
Maar er zijn er nog altijd. Mijn zussen, mijn broer, Ludwine en Hugo en dat is het dan zowat.
Aan alle anderen wens ik "Vrolijk Pasen", dat is even welgemeend, daar niet van natuurlijk.
En het is ook niet zo dat ik zo katholiek ben of zo, helemaal niet, het is meer een herinnering aan vroeger, aan mijn ouders, mijn grootouders, groottantes en -nonkels.
De nostalgie naar het elkaar weerzien op belangrijke jaarlijks terugkerende momenten.
Tradities, zeg maar.
Als kind uitkijkend naar de klokken.
Zouden ze komen dit jaar?
Zou er veel chocolade zijn?
Zou ik weer die paasbrioche met dat gekookt ei middenin bij het ontbijt geserveerd krijgen?

Hopen dat het niet regent. Stel je voor.

En dan opstaan , je vlug aankleden en gaan kijken....
Naar de paasmis en dan naar de grootooms en -tantes , lekker eten, veel familie....
"zalige" momenten, zeg maar.

En dan later als je zelf ouder bent, de avond voor Pasen alles gereed zetten.
Vroeg wakker worden en de eieren op niet te gemakkelijk vindbare plaatsjes verstoppen.
Je vooral herinneren waar je ze verborgen hebt - maar als je jong bent lukt dat wel ( ik mag er niet aan denken dat ik dat hier in het zuiden zou vergeten waar ik een chocolade ei gelegd zou hebben, rekening houdend met de "huis-relmuis" die gek is op chocolade eieren!) .
Ook hopen dat het niet regent- ik herinner me één Pasen waar ik in de gietende regen de eieren op zilverpapiertjes in de tuin gelegd had....

Nostalgie naar vervlogen tijden.

van uit de eetplaats 

Ik zou dus couscous royal maken, dacht ik bij mezelf.
Bij de slager in het dorp zag ik het uitnodigende bord "n'oubliez pas vos commandes de Pâques!" .
Ik stapte binnen en bestelde een lamsnek, 2 souris d'agneau en 4 merguez worstjes.
Ik mocht ze vrijdag afhalen.
Je hebt dan ook kikkererwten nodig, couscous uiteraard, courgettes, aubergines, tomaten, rapen, lente raapjes, ui, look, tomaten, pepers, wortelen, zoete aardappel en nog zoveel meer. Maar op zaterdag is er een heel mooie markt in Cahors, een uitstapje voor ons twee . We kennen er onderhand zoveel bekenden tegen dat het een plezier is om er te vertoeven!

Vrijdag dus, ik ontving de bestelling en vroeg terloops aan de beenhouwer hoeveel vlees dat nu in feite voorstelde ?
" Vous êtes combien? , vroeg hij
"Deux ! " , zei ik.
Je had zijn kop moeten zien , toen hij me de zak met om en bij de 2 kilo lam doorgaf.


Gisteren begon ik aan ons paasmenu  en na een drietal uurtjes was de klus geklaard.
Ik bekeek de ovenschotel en realiseerde me dat we zeker voor een week te eten hadden.

"Zouden we geen vrienden vragen voor Pasen, Jan?"

Tja, zo laat nog iemand bereid te vinden om de benen onder tafel te schuiven is ook niet evident.
En toch vonden we een ouder bevriend koppel die ons voorstel "zalig" vonden.
"Il n'y aura pas d'entrée, Renée, j'ai trop de viande !" 
Ook dat was niet erg.
Er was "zalige" kaas van bij Marty in de hallen van Cahors, de beste kaasboer van het halfrond, Van Trichtgewijs....

En taart met pruimen van vorig jaar.
Het kon niet meer stuk.

Ik voelde me zowaar Babette, die van Babette's Fest , weet je wel.

Zo was het al met al toch nog echt Pasen in het zuidwesten ten huize Cigalou, een "Zalig" en welgemeend "Vrolijk" Pasen dus .

PARIJS

 Parijs mei 2018

In het midden van een vergadering maandagavond zei de Voorzitter dat de Notre Dame in Parijs in  brand stond.
Even was ik verward en dacht ik aan een aanslag...je weet immers nooit. En zeker als het zo'n monument betreft.
Werelderfgoed.
Een kathedraal waar ik jaarlijks de tijd voor neem om ze nog maar eens van dichterbij te bekijken.
Hoe mooi ze is. Hoe majestueus. Hoe groots.
Denkend aan het verleden , de Compagnons du Tour de France die er in de middeleeuwen  meer dan honderd jaar aan gewerkt hebben.
Met passer en winkelhaak,

En dan, door een ongeval,  een grote tegenslag- want voor elke ambachtsman is dit een nachtmerrie - is het meesterwerk weg. Weggebrand.
Alleen as blijft over.
Zoals bij de mens als hij sterft en begraven wordt.

 Want ook bouwwerken verdwijnen. Zelfs al hopen we dat ze er voor eeuwig en altijd zullen zijn.
Een natuurramp , een aanslag maar ook een stom ongeval kunnen iets tot niets herleiden.
Niemand en niets ontsnapt eraan.

De ramp is nu een echte "staatszaak" geworden.
Emmanuel Macron, diepgelovig man, belooft met een stellige overtuiging dat het erfgoed binnen de vijf jaar weer zal heropgebouwd zijn.
In vijf jaar.....herdoen wat meer dan 100 jaar geduurd heeft.
De Sagrada Familia is nog niet af.
De groep Charlois , grootste Franse producent in eikenhout is onmiddellijk hout beginnen opzij leggen. Ze hebben 3000 kubieke  meter hout nodig om het dak- toepasselijk "la forêt" genoemd- opnieuw te maken. Hij denkt niet dat hij dat in zo'n korte tijd bij elkaar kan krijgen.
Vijf jaar,zegt de President. Zo belooft hij eens te meer "hoop".

Weg , de uitslag van "le grand débat" die net maandagavond zou bekend gemaakt worden, een nationaal debat waarbij iedereen ondervraagd werd en gevraagd werd om voorstellen te doen zodat de regering maatregelen zou kunnen treffen om grote ongelijkheden op sociaal vlak terug in evenwicht te brengen.
Als reactie op de gele hesjes.

Weg, de aanzet van de campagne voor de Europese verkiezingen.

Alle heikele onderwerpen worden tot nader order opgeschort.

Er zijn immers belangrijker zaken.
Het hart van Frankrijk is geraakt.

-Mama, vind je dat stom van mij als ik vind dat er toch ergere dingen in de wereld zijn dan het teloorgaan van de Notre Dame, al vind ik het ook heel erg hoor !

Neen Aude, ik vind dat zeker niet stom, want ik denk er hetzelfde over.

-En dat er op één uur tijd 700.000.000 EURO bij elkaar gebracht werd door een paar mensen  om de Notre Dame weer  in de oorspronkelijke staat te herstellen?

En dat er 7.800.000 EURO vrijgemaakt werd door Frankrijk in 2018 voor Yemen, waar elke 10 minuten een kind sterft.....(   https://www.diplomatie.gouv.fr/fr/dossiers-pays/yemen/relations-bilaterales/) ....

Ik word er stil van.
Van het ene zowel als van het ander.

Ik vroeg me af waarom er niet voor zoiets als de Kaiser Wilhelm Gedächteniskirche in Berlijn kan geopteerd worden, een kerk die gebombardeerd werd en die op die manier herinnert aan de Tweede Wereldoorlog. Ernaast staat een hyper moderne kerk .
Zo zou je het verleden en het heden kunnen eren.
De vergankelijkheid en het steeds weer uit de as herrijzen...

Kaiser Wilhelm Gedächteniskirche Berlijn

Het beeld van de verdwenen glorie, het ligt moeilijk in Frankrijk vrees ik.

Maar ik las in een artikel dat de haan van de Notre Dame gered werd.
De haan die op zowat elke kerktoren symbool staat voor Johannes de Doper , die de komst van Jezus aankondigt  .
En in die haan bevinden zich  drie relikwieën :
een doorn van de kroon van Jezus, een reliek van de heilige Denis en een reliek van de heilige Geneviève, Patrones van Parijs, jawel, die samen met de heilige Aude de Hunnen tegenhield aan de poorten van de stad.
( Le Point, 16/4/2019 Par ailleurs, trois reliques étaient nichés dans le coq surmontant la flèche qui s'est effondrée lundi soir : une parcelle de la Sainte Couronne d'épines, une relique de saint Denis et une de sainte Geneviève.)

Ik kan er alleen maar blij om zijn....

Parijs, rue de la Montagne Sainte Geneviève 

de loir of zevenslaper : aflevering 625

Hoeveel keer heb ik al een verhaal verteld over een zevenslaper ofte loir ?
Maar wat ik nu ga vertellen tart elke verbeelding!

We hadden afgelopen zomer zeker een keer of acht prijs bij de loir-vangst.
We hebben vallen op zevenentwintig plaatsen staan, omhoog, omlaag , kooitjes op zolder , vol van droge vruchten, of verse vruchten, je wil het niet weten.
We zijn erop voorzien.
We dachten dat er geen loir nog op zolder zou geraken, nu ons dak twee jaar geleden vernieuwd is. Maar niets was minder waar. Ze kwamen terug.

We hebben onze zolder volledig opgekuist , kwestie van eventueel een nest te vinden, of een gat of een holletje, of een spleet, kortom, we hadden gehoopt de sluipweg van de loirs te ontdekken.

We vonden geen hol, geen gat, geen scheur, geen reet, we vonden geen loir, geen muis, geen rat-een mens weet immers nooit.

Oef.
't Was proper en dus zouden ze niks maar dan ook niks meer vinden om op zolder te komen logeren des winters....

Op een ochtend vond ik echter houtschilfers naast een houten krat, beneden in de keuken, waar ik mijn aardappelen in bewaar.....
Dat was minder goed nieuws.
Valletje dichtbij de krat gezet.

Volgende dag, aardappel een stukje opgegeten, valletje leeg.

Tweede val bijgezet.
Volgende dag, zoete aardappel half opgegeten.
Val leeg.

Aardappelen in de lade van de frigo gelegd.

Volgende dag ruik ik ui ....een loir eet toch geen ui? Of wel?
Jawel, een niewe springui...aangevreten.

Ui weg, ook in de ijskast.
Val bij de uien gezet.
Geen loir in de val.

We waren een week in België en kwamen terug, geen loir in huis toen we terugkwamen, niets aangevreten, alles netjes op orde.
Oef, de loir zal waarschijnlijk het huis uit zijn, of ergens dood liggen van de honger.....je kan bij mij geen millimeter compassie ontdekken waar het loirs betreft.
Ze maken me zenuwachtig.
Ze maken me gek omdat ik hun schuilplaats niet vind .

Gisteren hadden we vrienden op bezoek.
Ze brachten chocolade mee.
Orangettes , Jan lust dat graag.
En er waren er nog drie over die ik in een kommetje op tafel achterliet en dan een kommetje met zo'n 200 gram paaseitjes in een zilverpapiertje, je kent dat wel.

vanmorgen zegt Jan
"Gene , heb jij die laatste orangettes gisteren nog opgegeten?"
Ik verzwijg jullie de manier waarop hij me dat vroeg...alhoewel, hij zei het met zo'n blik van "natuurlijk heeft ze het zich niet kunnen laten !!!!"

"neen Jan, ik ben er niet aan geweest"

De drie orangettes waren verdwenen.

"Maar Jan, maar Jan....."
"Ja, wat is er?????"
"Maar Jan, die paaseitjes ......allemaal , ALLEMAAL weg"

Dat zijn er DUS 27 , want we hadden er drie opgegeten.
27 paaseitjes van chocolade, met papier en al weg.
Geen eitje op de grond, geen papiertje, geen snippertje .
Niks spoor van een loir.
Maar waar zit dat beest.
Hoe is dat 27 keer van dat kommetje met een eitje naar zijn nest kunnen lopen?
Hoe is dat mogelijk?

Ik ben er niet goed van.
Weet iemand raad?
Alstublieft?

Lost in translation

Wooow Gene, ga jij op je oude dag de filosofische toer op ? , schreef mijn zus die zelf een echte filosoof is , met diploma's en al....als reactie op een blogpost .

Ik dacht dat ik al van jongs af aan de filosofische toer op was, maar schijn bedriegt natuurlijk.

Het begon allemaal een beetje voor nieuwjaar toen ik naar de film " Three billboards outside Ebbing, Missouri"  aan het kijken was.Ik was danig onder de indruk. 
In feite moest ik aan een omgekeerde  Toren van Babel denken : allemaal mensen met hun eigen kijk op de zaak die reageren vanuit hun eigen visie en die niet naar elkaar luisteren. Mensen die samen wonen maar apart leven. Mensen die samen werken maar handelen of ze zelfstandigen zijn. Mensen die van elkaar houden maar die enkel hun eigen gelijk willen halen.Mensen die niet met elkaar praten.
En als ze praten met elkaar verstaan ze er hetzelfde niet onder.

Het was ook in die periode dat ik verschillende boeken las over taal.
Eerst een biografie over de Wittgensteins, geschreven door ene Alexander Waugh. Een aanrader. 
Alle kinderen uit die gefortuneerde Oostenrijkse familie waren getalenteerd. Allemaal waren ze zo goed als waanzinnig. Waanzinnig getalenteerd.Getalenteerd waanzinnig.



Filosoof, pianist, familiefortuin, het verlies ervan, de oorlog, de familieruzies...het was boeiend . Leerrijk.

Tegelijkertijd vroeg een Duitse vriendin hoe ik het woord "sehnsucht" zou vertalen en gans de familie hielp mee. We dachten aan weemoed, melancholie, verlangen, vurig verlangen...maar het moest in het Frans. En daar hadden we alleen mélancholie...
Maar het was geen melancholie, zei ze en ik begreep ze.
Was het saudade ? Van de fado?
Of de duende van de flamenco ?


Ik probeerde - en zij ook- aan onze andere Franse vriendinnen uit te leggen wat we bedoelden, maar we kwamen niet veel verder.
En toch, door met handen en voeten uit te leggen wat ik bedoelde begon het te dagen . 

Als ik een Frans woord niet ken, of het nog geen deel uitmaakt van mijn woordenschat, dan omschrijf ik waarover het gaat en meestal vinden we het specifieke woord.

En dan kan ik zelfs zeggen dat als we een gezamenlijke tekst opstellen - stel je 30 vrouwen voor die moeten overeenkomen over een te verzenden tekst- en we niet tot een akkoord komen, ik meestal diegene ben die zorgt voor het "compromis" . Door de gedachten te omschrijven kan ik op een andere manier uitleggen wat we in feite bedoelen,

Ik denk dat het een Belgische specialiteit is .
Ik meen het.
Dat we daar moeite voor doen en dat er culturen zijn die daar geen enkele moeite voor doen.
Die onmiddellijk besluiten "on n'y arrivera jamais".


We zoeken oplossingen als we horen "on n'y arrivera jamais!". We kunnen daar niet tegen.
We proberen een compromis te bereiken

Het is maar als je ver weg woont dat je dat beseft.

Maar het is niet gemakkelijk als je het woord niet vindt omdat het niet bestaat in de andere taal. Hoe kan je dan dat gevoel uitdrukken.

Na de taalfilosofen las ik over de existentialisten, Sartre, de Beauvoir ....en de fenomenoloog Husserl.

                               

Ik realiseerde me dat ook ik op een dag  terug naar iets basics wou. Weg van de drukte , alles achter je laten . De glooiing van de vallei die me liefelijk als spiegel dient en die ik als het ware "herken" , zoals  zij me ook erkent, nu ik al 12 jaar deel uitmaak van haar horizon..

Een stuk van mezelf.
Een beeld op mijn netvlies gegrift.

Eenvoud.
Zo ver mogelijk weg van stress.
Het banale bestaan.

En dat ik de dingen beschrijf en benoem. 
Zoals Marc, die 's morgens de dingen groette ...zoiets ongeveer.
Dat ik de berg opga met Cartouche en elk blaadje op de grond bekijk en afwacht of er verandering is ten opzichte van gisteren.
Of de natuur op me wacht ? .
Of ze terugkomt en er weer zal zijn, morgen;overmorgen ? .
Of niet deze keer ? .

Morgen komt immers altijd terug.

De boomchirurgen

Verleden jaar kampten we met een reusachtig nest hoornaars dat zich in onze grote, oude lindeboom had gehuisvest, langs de kant van de vallei.
Gilbert verdelgde het immense nest op een koude ochtend en hij zou later dan wel eens de boom komen in orde brengen zodat we dan nog wat later, de gaten zouden kunnen dichten.

Nog voor Gilbert terug naar Madagascar vertrok waar hij  zijn vanille  zou gaan oogsten kwam hij met zijn houtzaag naar ons toe.

In feite maakte hij de openingen groter doordat hij ze recht naar beneden trok, zodat er geen regen in de boom zou terecht komen.

Et alors, Jan, moet je kranten in die gaten steken, opgefrommelde kranten hé, en dan doe je er een betonnetje over. Goed opletten dat alle gaatjes dicht zijn hé!Wacht ermee tot het regenseizoen achter de rug is, begin maart, als het wat warmer wordt. Maar voor dat de boom weer groene blaadjes aanmaakt, want anders kan je er niet meer bij.

Gilbert vertrok eind januari en wij keken elke dag op de 4 grote holtes in de statige boom .
Ik had al lang gezien dat Jan dat niet alleen zou kunnen dichtmaken.
De plaats om bij de gaten te komen liggen namelijk aan een zo goed als onbereikbare plaats. Waar moet je in godsnaam je ladder zetten?

Thibault kon het gat of wou  de gaten  niet dichten , zou het overlaten aan zijn maat, de maat die niet kwam, Jan die toen met   schouderproblemen kampte en  zijn arm niet hoger kon heffen dan schouderhoogte, bref zoals ze hier zeggen, ce ne sera pas demain la veille dat het zou in orde komen.

En dan werd het februari en het werd warm. Heel warm zelfs. Soms steeg de temperatuur tot 21 graden in de schaduw , bereikte het kwik 38 garden in de zon en zaten we onder de parasol, dicht bij de lindeboom 's middags te eten, zonnebril op de neus, en de dag nadien met wat hoofdpijn wegens een lichte zonneslag. Maar wie denkt dat nu dat het zooo warm zou zijn!!! 

We keken bijwijlen naar de gaten in de boom en vonden toch dat we er zelf moesten aan beginnen.

Jan, beloof me dat je niet alleen op de ladder kruipt om die gaten te dichten. Beloof het mij !

Ja,ja, 't is all lang goed, dat zal wel lukken !

En daar gingen we dan.

Eerst de gaten leegmaken, er kwam veel vezel uit, bladeren, oud piepschuim ...;we haalden er de handstofzuiger bij en Jan besefte dat het grootste gat waarschijnlijk wel 30 cm diep was. 

Eerst vulde hij de kleinere gaten met oude kranten en hij voegde ze op met cement.

Het grotere gat moest anders aangepakt worden.

Kranten. Dan piepschuim, dan roostertje aangebracht met 4 nagels, dan betonnetje, ...en dat alles op een ladder die naar mijn mening niet helemaal "vast" stond en waar ik dus angstvallig met mijn linkervoet op de laagste trede stond en krampachtig met mijn andere voet tegen de rechterspijl duwde of dat althans probeerde.  Precies of dat zou veel helpen, dacht ik bij mezelf.

We zijn er toch drie halve dagen mee zoet geweest.

Natuurlijk regelmatig onderbroken met betonnekes maken, schuim gaan bijkopen want de gaten waren beduidend dieper dan gedacht , kranten verscheuren en opfrommelen, drie roostertjes met een ijzertang op maat knippen, nog wat cement bijdoen, een kop koffie drinken, de ladder verzetten en het nodige geruzie omdat "die ladder staat wel goed" maar ik vond "dat ze niet goed stond en gij gaat daar niet op !" 

Maar het resultaat mag er zijn.

En daarom vind ik dat wij nu ook boomchirurgen geworden zijn.

De warme februarimaand heeft gemaakt dat alles uitgehard is en dat er geen regen in de boomgaten terecht zal komen.

Nu zullen de wonden in de boom op een natuurlijke "genezen" , de groene frisse blaadjes zullen weer volop kunnen aangroeien en hopelijk verschieten de hoornaars zich rot als  ze opmerken dat er geen gat meer te vinden is , neen, dat er geen gaatje meer tussen te krijgen is in die lindeboom van Vers.

12 en 21

Ik las op facebook vandaag dat het 12 jaar geleden is, dag op dag, dat het leven van Karen, de dochter van hele oude dikke vrienden, en van haar man drastisch veranderde door een vreselijk arbeidsongeval. Niets was nog hetzelfde en zowel hij als zij gingen een zware tijd tegemoet.

Dag op dag, 12 jaar geleden verlieten Jan en ik ons land en verkasten we naar het zuiden.
Ook ons leven veranderde gevoelig, al zag alles er voor ons rooskleurig uit en voor dat andere jonge koppel een tijd niet. Gelukkig is ook voor hen het tij ondertussen gekeerd en zijn ze er met moed en doorzettingsvermogen goed bovenop geraakt.

12 jaar geleden, dag op dag, reden we richting Toulouse , naar een nieuwe horizon, een andere cultuur, een vreemde taal, naar een oud stenen huis zonder centrale verwarming maar met een "cantou" en een "système Berman", met een minuscule keuken met blauw en witte tegeltjes die een ex-collega voor mij had uitgekozen maar die we zelf nog niet gezien hadden, honderden meters verwijderd van een dorpskern, en zonder meubels- want die zouden pas de volgende dag geleverd worden .

Het was en is nog steeds een avontuur.
Het is anders.
Maar daarom niet minder aangenaam.

12 jaar geleden regende het pijpenstelen.
Het was ook bijzonder koud.
Zeker in een tot dan toe onverwarmd oud huis.
De kachel werd mee verhuisd , dus moesten we even afzien.

Vandaag was het 17 graden in de schaduw en 28 graden in de zon aan de zuidkant van het huis.
Het is nu 18 uur en in de zon is het nog steeds 17 graden.

Jan heeft gesnoeid deze namiddag en dat maakt hem bijzonder gelukkig.

Ik poetste het huis en dat maakt me nu niet bepaald gelukkig, maar ik ben wel blij dat ik dat nog kan.
Ik heb een lekkere hutsepot gekookt en tevoren hebben we geklonken op Valentijn en het feit dat we ook, dag op dag vandaag 21 jaar samen zijn.

Ook dat heet gelukkig zijn.

Een tweede kans .
Grijp ze.
Bedenk dat je jouw kans niet mag laten voorbij gaan.