Lost in translation

Wooow Gene, ga jij op je oude dag de filosofische toer op ? , schreef mijn zus die zelf een echte filosoof is , met diploma's en al....als reactie op een blogpost .

Ik dacht dat ik al van jongs af aan de filosofische toer op was, maar schijn bedriegt natuurlijk.

Het begon allemaal een beetje voor nieuwjaar toen ik naar de film " Three billboards outside Ebbing, Missouri"  aan het kijken was.Ik was danig onder de indruk. 
In feite moest ik aan een omgekeerde  Toren van Babel denken : allemaal mensen met hun eigen kijk op de zaak die reageren vanuit hun eigen visie en die niet naar elkaar luisteren. Mensen die samen wonen maar apart leven. Mensen die samen werken maar handelen of ze zelfstandigen zijn. Mensen die van elkaar houden maar die enkel hun eigen gelijk willen halen.Mensen die niet met elkaar praten.
En als ze praten met elkaar verstaan ze er hetzelfde niet onder.

Het was ook in die periode dat ik verschillende boeken las over taal.
Eerst een biografie over de Wittgensteins, geschreven door ene Alexander Waugh. Een aanrader. 
Alle kinderen uit die gefortuneerde Oostenrijkse familie waren getalenteerd. Allemaal waren ze zo goed als waanzinnig. Waanzinnig getalenteerd.Getalenteerd waanzinnig.



Filosoof, pianist, familiefortuin, het verlies ervan, de oorlog, de familieruzies...het was boeiend . Leerrijk.

Tegelijkertijd vroeg een Duitse vriendin hoe ik het woord "sehnsucht" zou vertalen en gans de familie hielp mee. We dachten aan weemoed, melancholie, verlangen, vurig verlangen...maar het moest in het Frans. En daar hadden we alleen mélancholie...
Maar het was geen melancholie, zei ze en ik begreep ze.
Was het saudade ? Van de fado?
Of de duende van de flamenco ?


Ik probeerde - en zij ook- aan onze andere Franse vriendinnen uit te leggen wat we bedoelden, maar we kwamen niet veel verder.
En toch, door met handen en voeten uit te leggen wat ik bedoelde begon het te dagen . 

Als ik een Frans woord niet ken, of het nog geen deel uitmaakt van mijn woordenschat, dan omschrijf ik waarover het gaat en meestal vinden we het specifieke woord.

En dan kan ik zelfs zeggen dat als we een gezamenlijke tekst opstellen - stel je 30 vrouwen voor die moeten overeenkomen over een te verzenden tekst- en we niet tot een akkoord komen, ik meestal diegene ben die zorgt voor het "compromis" . Door de gedachten te omschrijven kan ik op een andere manier uitleggen wat we in feite bedoelen,

Ik denk dat het een Belgische specialiteit is .
Ik meen het.
Dat we daar moeite voor doen en dat er culturen zijn die daar geen enkele moeite voor doen.
Die onmiddellijk besluiten "on n'y arrivera jamais".


We zoeken oplossingen als we horen "on n'y arrivera jamais!". We kunnen daar niet tegen.
We proberen een compromis te bereiken

Het is maar als je ver weg woont dat je dat beseft.

Maar het is niet gemakkelijk als je het woord niet vindt omdat het niet bestaat in de andere taal. Hoe kan je dan dat gevoel uitdrukken.

Na de taalfilosofen las ik over de existentialisten, Sartre, de Beauvoir ....en de fenomenoloog Husserl.

                               

Ik realiseerde me dat ook ik op een dag  terug naar iets basics wou. Weg van de drukte , alles achter je laten . De glooiing van de vallei die me liefelijk als spiegel dient en die ik als het ware "herken" , zoals  zij me ook erkent, nu ik al 12 jaar deel uitmaak van haar horizon..

Een stuk van mezelf.
Een beeld op mijn netvlies gegrift.

Eenvoud.
Zo ver mogelijk weg van stress.
Het banale bestaan.

En dat ik de dingen beschrijf en benoem. 
Zoals Marc, die 's morgens de dingen groette ...zoiets ongeveer.
Dat ik de berg opga met Cartouche en elk blaadje op de grond bekijk en afwacht of er verandering is ten opzichte van gisteren.
Of de natuur op me wacht ? .
Of ze terugkomt en er weer zal zijn, morgen;overmorgen ? .
Of niet deze keer ? .

Morgen komt immers altijd terug.

De boomchirurgen

Verleden jaar kampten we met een reusachtig nest hoornaars dat zich in onze grote, oude lindeboom had gehuisvest, langs de kant van de vallei.
Gilbert verdelgde het immense nest op een koude ochtend en hij zou later dan wel eens de boom komen in orde brengen zodat we dan nog wat later, de gaten zouden kunnen dichten.

Nog voor Gilbert terug naar Madagascar vertrok waar hij  zijn vanille  zou gaan oogsten kwam hij met zijn houtzaag naar ons toe.

In feite maakte hij de openingen groter doordat hij ze recht naar beneden trok, zodat er geen regen in de boom zou terecht komen.

Et alors, Jan, moet je kranten in die gaten steken, opgefrommelde kranten hé, en dan doe je er een betonnetje over. Goed opletten dat alle gaatjes dicht zijn hé!Wacht ermee tot het regenseizoen achter de rug is, begin maart, als het wat warmer wordt. Maar voor dat de boom weer groene blaadjes aanmaakt, want anders kan je er niet meer bij.

Gilbert vertrok eind januari en wij keken elke dag op de 4 grote holtes in de statige boom .
Ik had al lang gezien dat Jan dat niet alleen zou kunnen dichtmaken.
De plaats om bij de gaten te komen liggen namelijk aan een zo goed als onbereikbare plaats. Waar moet je in godsnaam je ladder zetten?

Thibault kon het gat of wou  de gaten  niet dichten , zou het overlaten aan zijn maat, de maat die niet kwam, Jan die toen met   schouderproblemen kampte en  zijn arm niet hoger kon heffen dan schouderhoogte, bref zoals ze hier zeggen, ce ne sera pas demain la veille dat het zou in orde komen.

En dan werd het februari en het werd warm. Heel warm zelfs. Soms steeg de temperatuur tot 21 graden in de schaduw , bereikte het kwik 38 garden in de zon en zaten we onder de parasol, dicht bij de lindeboom 's middags te eten, zonnebril op de neus, en de dag nadien met wat hoofdpijn wegens een lichte zonneslag. Maar wie denkt dat nu dat het zooo warm zou zijn!!! 

We keken bijwijlen naar de gaten in de boom en vonden toch dat we er zelf moesten aan beginnen.

Jan, beloof me dat je niet alleen op de ladder kruipt om die gaten te dichten. Beloof het mij !

Ja,ja, 't is all lang goed, dat zal wel lukken !

En daar gingen we dan.

Eerst de gaten leegmaken, er kwam veel vezel uit, bladeren, oud piepschuim ...;we haalden er de handstofzuiger bij en Jan besefte dat het grootste gat waarschijnlijk wel 30 cm diep was. 

Eerst vulde hij de kleinere gaten met oude kranten en hij voegde ze op met cement.

Het grotere gat moest anders aangepakt worden.

Kranten. Dan piepschuim, dan roostertje aangebracht met 4 nagels, dan betonnetje, ...en dat alles op een ladder die naar mijn mening niet helemaal "vast" stond en waar ik dus angstvallig met mijn linkervoet op de laagste trede stond en krampachtig met mijn andere voet tegen de rechterspijl duwde of dat althans probeerde.  Precies of dat zou veel helpen, dacht ik bij mezelf.

We zijn er toch drie halve dagen mee zoet geweest.

Natuurlijk regelmatig onderbroken met betonnekes maken, schuim gaan bijkopen want de gaten waren beduidend dieper dan gedacht , kranten verscheuren en opfrommelen, drie roostertjes met een ijzertang op maat knippen, nog wat cement bijdoen, een kop koffie drinken, de ladder verzetten en het nodige geruzie omdat "die ladder staat wel goed" maar ik vond "dat ze niet goed stond en gij gaat daar niet op !" 

Maar het resultaat mag er zijn.

En daarom vind ik dat wij nu ook boomchirurgen geworden zijn.

De warme februarimaand heeft gemaakt dat alles uitgehard is en dat er geen regen in de boomgaten terecht zal komen.

Nu zullen de wonden in de boom op een natuurlijke "genezen" , de groene frisse blaadjes zullen weer volop kunnen aangroeien en hopelijk verschieten de hoornaars zich rot als  ze opmerken dat er geen gat meer te vinden is , neen, dat er geen gaatje meer tussen te krijgen is in die lindeboom van Vers.

12 en 21

Ik las op facebook vandaag dat het 12 jaar geleden is, dag op dag, dat het leven van Karen, de dochter van hele oude dikke vrienden, en van haar man drastisch veranderde door een vreselijk arbeidsongeval. Niets was nog hetzelfde en zowel hij als zij gingen een zware tijd tegemoet.

Dag op dag, 12 jaar geleden verlieten Jan en ik ons land en verkasten we naar het zuiden.
Ook ons leven veranderde gevoelig, al zag alles er voor ons rooskleurig uit en voor dat andere jonge koppel een tijd niet. Gelukkig is ook voor hen het tij ondertussen gekeerd en zijn ze er met moed en doorzettingsvermogen goed bovenop geraakt.

12 jaar geleden, dag op dag, reden we richting Toulouse , naar een nieuwe horizon, een andere cultuur, een vreemde taal, naar een oud stenen huis zonder centrale verwarming maar met een "cantou" en een "système Berman", met een minuscule keuken met blauw en witte tegeltjes die een ex-collega voor mij had uitgekozen maar die we zelf nog niet gezien hadden, honderden meters verwijderd van een dorpskern, en zonder meubels- want die zouden pas de volgende dag geleverd worden .

Het was en is nog steeds een avontuur.
Het is anders.
Maar daarom niet minder aangenaam.

12 jaar geleden regende het pijpenstelen.
Het was ook bijzonder koud.
Zeker in een tot dan toe onverwarmd oud huis.
De kachel werd mee verhuisd , dus moesten we even afzien.

Vandaag was het 17 graden in de schaduw en 28 graden in de zon aan de zuidkant van het huis.
Het is nu 18 uur en in de zon is het nog steeds 17 graden.

Jan heeft gesnoeid deze namiddag en dat maakt hem bijzonder gelukkig.

Ik poetste het huis en dat maakt me nu niet bepaald gelukkig, maar ik ben wel blij dat ik dat nog kan.
Ik heb een lekkere hutsepot gekookt en tevoren hebben we geklonken op Valentijn en het feit dat we ook, dag op dag vandaag 21 jaar samen zijn.

Ook dat heet gelukkig zijn.

Een tweede kans .
Grijp ze.
Bedenk dat je jouw kans niet mag laten voorbij gaan.

Nachtwacht

Gustje kijkt graag naar de Nachtwacht op Ketnet.
Maurice daarentegen vindt de Nachtwacht maar "eng" .
Dat woord gebruikt hij, "eng".
Ik kan me niet voorstellen dat ik dat woord vroeger ooit gebruikt heb voor iets waar ik bang van was.
Of dat ik als driejarige op de televisie een benauwelijke jeugdserie had kunnen zien.
Toen ik drie jaar was had mijn grootmoeder trouwens nog geen TV.
Mijn eerste herinnering over televisie was het huwelijk van Koning Boudewijn en Koningin Fabiola.
Dat was op 15 december 1960 . Ik was toen 4,5 jaar.
En ik zat in kleermakerszit op de grond aan TV gekluisterd.
Prinsen en prinsessen , weet je wel.  Wegdromen bij al de adel, de kastelen , de karossen en de prachtige kleren van de groten der aarde.
En dat was bij mijn groottante en grootoom in Aalst.
Het moet een weekdag geweest zijn, waarbij de kinderen vrij kregen omdat de koning trouwde, maar dat de winkels open waren....want ik zat alleen voor TV.
Mijn oom en tantes stonden vooraan in de schoenenwinkel te werken.

Er waren tante Terry en  Nonkel Bob op woensdagnamiddag. En dan was ik ook bij de grootoom en -tantes. Dat bleef mijn vaste weekdag bij de familie . Tot in de retorica.

                                                     

Maar nu zou mijn schoonbroer een gans andere Nachtwacht presenteren.
Een debat over onderwerpen die ons bezig houden.

Om de spits af te bijten ging het om onze privacy, "privacy is passé".
En dat was best "eng". Maar misschien was ik de enige die dat dacht.
Misschien vinden mijn kleinkinderen de impact van de nanotechnologie op ons privéleven helemaal niet benauwelijk.
Zij groeien ermee op.

Toen ik naar dat programma zat te kijken en geboeid was door wat Professor Rogier De Langhe , een economiefilosoof ( ik wist zelfs tot dan niet dat er zoiets als een economiefilosoof bestond, maar bon) zei , namelijk dat we binnenkort alles online zullen delen, dat we er alleen maar goed kunnen  bij varen indien alles op een platform zoals Google bijvoorbeeld wordt samengesmolten viel het me op dat de andere  Jan, die die naast me zat, zich begon op te winden bij alles wat de man probeerde te zeggen.

Gans anders verliep het toen ben Caudron, een internetpionier het met Prof. De Langhe helemaal oneens was. Die vond het "eng", zoals Mauriceke.
Jan knikte, hij vond dat ook.
Het was eng om te denken dat iedereen alles over je wist en dat dit in feite enkel om commerciële redenen wordt uitgebuit.
En wij maar denken dat we alles gratis op ons bord krijgen! Niets daarvan!
Gewoon "eng" ,man !
Jan stootte mij aan " zie je dat nu, wat die man zegt, dat heb ik je al 100 keer gezegd, jij met je facebook en zo! "
Maar Jan, jij hebt ook een GSM, dus ook een antenne in je broekzak. Je zoekt ook dingen op op het inetrnet. Bog brother weet ook waar JIJ mee bezig bent, zonder facebook.!

Ik denk dat hij zelfs niet wou luisteren naar de toekomstvisie van De Langhe...

En dan kwam er een dame, een ingenieur Artificial Intelligence, Mieke De Ketelaere bij en die vond dat er een goede basisreglementering nodig is om alles te omkaderen.

In feite zit de wereld zo in elkaar, zei ik tegen Jan.
Het is zoals een mozaïeken vloer, wit en zwart.
De ene ziet het voordeel van iets in, de andere enkel het nadeel.
Goed en kwaad, niets meer niets minder.
En het belangrijkste is de grijze voeg tussen de twee, de reglementering, de gerechtigheid. De harmonie tussen alles.

Hoeveel leuker ziet de wereld eruit als je enthousiast nieuwe ideeën de jouwe maakt?
Hoe eng ziet de wereld eruit als je enkel pessimistisch verlangt naar vroeger.
Was alles dan zoveel beter vroeger?

Ik heb het gevoel dat we voor een revolutie staan. Een revolutie zoals die van de boekdrukkunst ( "als alle mensen kunnen lezen kunnen we ze niets meer wijsmaken.....") , een revolutie zoals de industriële revolutie ( treinen, trams en auto's......machines die de handenarbeid vervangen)  en nu de nanotechnologie...
Neen, we moeten nadenken wat er nog overblijft als alles geautomatiseerd wordt.
Misschien moeten we dan veel minder lang werken. Misschien hebben we dan heel veel vrije tijd, misschien kunnen we dan "genieten" van alles wat de wereld te bieden heeft.
Misschien vindt de artificiële intelligentie een middel, of middelen om de wereld weer leefbaar te maken, om oorlog te vermijden, om corruptie te detecteren, om armoede uit de wereld te helpen.

Niet eng, maar buitengewoon boeiend .
Ik kon Jan niet overtuigen.
Maar hij mij ook niet.
We wachten op een sluitende reglementering.
Ik vrees dat het nog niet voor morgen is.

( De reeks op Ketnet gaat over de 'Nachtwacht', een bovennatuurlijk trio (Vladimir, Wilko en Keelin) met magische krachten, en hun magische raadsman Vega. Ze wonen allen in het dorpje Schemermeer, dat tevens een portaal is waaruit vaak wezens uit de onderwereld komen, meestal in menselijke gedaante.

Schemermeer ligt erg afgelegen aan de rand van een groot bos. De tijd is er schijnbaar stil blijven staan. De dorpskern oogt middeleeuws (er is een smid in het dorp), maar toch hebben verschillende personages een auto en een smartphone. In elke aflevering binden de drie helden de strijd aan met een nieuw boosaardig wezen. ( sic Wikipedia )

kilometersvreten

Reims

De laatste 4 weken heb ik duizenden kilometers afgelegd.
Ik had ze nodig. De kilometers en de afstand.
Van Castelnau naar Toulouse, naar Brussel en naar Antwerpen.
Naar Hove, naar Mortsel, naar Berchem.
Naar Lier en Booischot.
Naar Boechout vooral.
Naar Zaventem en Toulouse. Naar Castanet-Tolosan, naar Deyme.
Naar Montauban en Reims.
Naar Bordeaux en Montauban.
Naar Castelnau. Naar Cahors, uiteraard, 't zal wel zijn.
Naar Toulouse en naar Berlijn.
Terug naar Toulouse en Molière.
Naar huis en blij van er terug te zijn.

Berlijn 

Want die reizen doen me nadenken over waarom ik hier ben.
Twaalf jaar geleden kon ik redelijk paraat antwoorden op de vraag "waarom ben je feitelijk naar hier verhuisd?"
Nu betrap ik me erop dat ik het antwoord op die vraag meestal schuldig moet blijven.
Ik weet niet meer waarom ik naar hier verhuisd ben.
Omdat ik waarschijnlijk zo geïntegreerd ben in deze zuid Franse gemeenschap.

Als ik soms opper "indien ik alleen zou achterblijven in Castelnau weet ik niet of ik hier zou blijven....", dan zijn de reacties van mijn vrienden hier " Dat meen je toch niet? Je overweegt toch niet om terug naar België te gaan?"

Berlijn 

Dus ja, soms is dat een dilemma .
Iets waar ik bij stil sta als ik 's morgens met Cartouche de berg op ga .
Doe ik het of doe ik het niet?

Telkens ik naar buiten kijk , kijk ik met dezelfde ogen naar de vallei als die die 12 jaar geleden deze laagtes en hoogtes aanschouwden. Verwondering, herkenning, gelukzaligheid, een thuisgevoel...
dat is gebleven.
Dus ergens is er op mijn netvlies iets geprint geweest dat ik herken of herkend heb en waardoor ik hier en niet elders  terecht gekomen ben.

Berlijn 

Mijn ideeën stroken niet altijd met de vrienden die ik hier heb leren kennen.
We denken anders. We zijn anders "gevormd". Anders opgeleid.
Onderschat dat niet.
Ik spreek dezelfde taal. En ondanks het feit dat mijn afkomst onmiddellijk gedetecteerd wordt hier te velde " Vous êtes de Cahors? Vraiment, on ne le dirait pas...?" , ik ben Belg en dat kan ik niet verbergen ondanks mijn diepgaande kennis van de Franse taal, denken we niet op dezelfde manier over mensen en dingen.

Elyane en ik zijn alle twee Belg.
Zij komt uit het zuiden van het land en ik uit het noorden.
We kennen elkaar al meer dan 30 jaar.
En ondanks het feit dat zij  Franstalig is en ik Nederlandstalig hebben wij in Reims maar een half woord - wat zeg ik, een blik- nodig om elkaar te begrijpen als er iemand iets zegt dat ons niet aanstaat.

de muur 

Een Belgisch gevoel van samenhorigheid. Zou dat dan toch bestaan?

Soms zijn wij Belgen zo progressief! Daar hebben de meeste Belgen in het vaderland geen idee van.
Abortus, homohuwelijk, euthanasie....Man ,man, man! Die strijd ligt zo achter ons !.
Maar niet in het land van de Verlichting. Echt niet.
Zelfs niet in progressieve linkse intellectuele middens .
Echt niet.

Berlijn in januari 

Soms geef ik de moed op hierover mijn standpunt te blijven herhalen.
Het gevoel van "mijn strijd ligt achter mij" ...jullie zoeken het maar  uit.
Maar dan probeer ik toch nog maar eens uit te leggen hoe we zover geraakt zijn in Belgenland.

En dan kom ik bij het belangrijkste : het compromis.
Want "compromis" is hier iets pejoratief en bij ons iets constructief.

Altijd tot compromis geneigd, want altijd overheersd door één of andere mogendheid ....we passen ons aan.

Vandaar misschien.

Mijn stilzwijgen verraadt mijn nadenken.
Sorry.

terug thuis 

Luxe

Wat me telkens weer opvalt als ik naar België ga ,is de overweldigende luxe .
De luxe die om je oren geslingerd wordt. Altijd en overal.
Het leven is duur in België.
De honderden euro's vliegen de bankautomaat en je portemonnee uit.
Delhaize prijst ongelofelijke cava aan, die minimum 6,75 euro kost in promotie, hola !
De keurslager heeft 14 jaar oud gerijpt rundsvlees aan 39 euro /kilo , en je hebt zeker 3 kilo nodig als je met 4 man een beetje vlees op je bord wil, want de rest is vet, heerlijk geurend vet weliswaar, maar dat eten we toch niet op en been, en dat eten we ook niet, maar we zouden er een "fondke" van kunnen maken die dan uren op het vuur staat en dat is dan waarschijnlijk ook wel milieuvriendelijk, of vergis ik me daar in ?

De pakjes onder de kerstboom pulken van de warmste geschenken, we zoeken naar wellness, naar warmte, naar Scandinavische "hoegge" , naar genegenheid en we hopen het te vinden in een "arrangement" . We hebben daarvoor bongo bons. Bons die we aan elkaar geven en waarvan we hopen dat ze de ander blij gaan maken.

Wat maakt me blij?

Wat heeft me bijzonder blij gemaakt deze week ?.

Het eerste wat bij me opkomt is Maurice, drie jaar, mijn jongste kleinkind.
Ik krabde in zijn haar en voorwaar , zijn ogen vielen dicht en na een tijdje zachtjes krabben , zei hij, "nog mamie, dat heb ik graag" ...
Hoe zalig is dat? Dat kost dan ook nog eens NIKS.

Of Gustje die zijn eerste nieuwjaarsbrief LAS....
"Nieuwjaar" ....wat een moeilijk woord is dat?
In september kan je enkel je naam schrijven in hoofdletters en drie maanden nadien kan je "nieuwjaar" spellen in geschreven letters....
Dat is heel moeilijk.
En toch.

Mamie ik moet 7 nieuwjaarsbrieven schrijven !
Ja en ik hoop dat er een hand geschreven voor mamie bij is...
Ik heb er 4 handgeschreven, de rest heeft de juffrouw gefotokopieerd....

Jij hebt een handgeschreven ,mama, zei Aude vlug.
Oef !

Wat kost dat? Een handgeschreven nieuwjaarsbrief? 0,80 Eurocent?

Een pistolet kost 0,80 eurocent. En op 35 seconden is hij op, weg, foetsie!

Mijn brief van het nieuwe jaar heb ik voor altijd .

Mijn pistolet was lekker maar onmiddellijk verorberd.

Een tramticket kost 3 Euro.
120 frank.
Voor een tramrit.
0,80 euro als je sms-st naar een nummer van de Lijn.
Ik download die site, ik schrijf me in, betaal drie euro voor de rit want de tram was er vlugger dan gans die download-aanmeldingsapplicatie ...en daarna sms ik naar het nummer... " Mislukt".
't Zal wel zijn....ik kan met mijn buitenlandse GSM dat verkort nummer van de Lijn niet bellen, ik kan dus geen ticket nemen via mijn GSM...voor mij is het altijd 3 Euro

De wagen is geen optie....drie maande geleden reed ik met mijn nieuwe wagen naar Antwerpen en kreeg ik een gepeperde gasboete van 15O euro omdat ik door de stad reed....en me niet binnen de 24 uur had aangemeld .
Dat staat niet op het bord als je de Craeybeckxtunnel uitrijdt....dat staat nergens in feite en als het al ergens staat dan staat het in het Nederlands et pour les autres  la même chose ....
Bref.
Mijn wagen is voorzien van een vignet "1" , energiezuinig voertuig , ik mag gerust door Parijs rijden....maar niet door Antwerpen.
Ik krijg een papier thuis dat ik 15O Euro moet betalen omdat mijn wagen niet voldoet aan de normen of indien hij toch voldoet, ik me niet aangemeld heb binnen de 24 uur op de site van de stad  en dat ik dat niet had moeten doen indien ik een Belgische nummerplaat had gehad of een... Nederlandse nummerplaat ( sic !)  ...op de site van de stad.
In 't Nederlands, in Frankrijk....Hallo?
Ik heb bezwaar ingediend.
Ik zal jullie weten te zeggen wat er van zal komen.
Ik gebruikte argumenten als de gelijkheid van de burgers van de Europese unie, Straatsburg, de camera die mijn plaat zag maar niet wist met welke auto ik reed, ik het niet fair vind dat je dezelfde boete moet betalen als je auto niet conform is of als hij wel conform is maar dat je je niet geregistreerd hebt binnen de 24 uur....
Soit, bref, kortom....ERG :!

Luxe met wat je al dan niet nodig hebt om vooral te GENIETEN van het leven.
Wellness, massage, anti -rimpelcrèmes , parfums , diëten, fitness , een slanke lijn, lifting , borst-vergroting of - verkleining.
Sommige actrices herken je gewoonweg niet meer, zo verschrikkelijk verminkt door esthetische ingrepen om er jonger en beter uit te zien.
Soms vraag ik me af hoe die vrouwen die ooit schoonheden waren zich na zo'n mislukte ingreep voelen. Wat gaat er dan door je hoofd? Vervloek je jezelf? De chirurg? De belofte dat je er beter zou uitzien? Ijdelheid?
Verandert zoiets een mens?
Word je er bescheidener door?

We dronken een koffie en een capuccino in Antwerpen. 8 Euro.
Hoeveel? , zei Jan.

Dus , we zijn terug in Frankenland.
De gele hesjes maken minder lawaai, niet overal nochtans. In Perpignan gaat het er nog altijd scherp aan toe zei Katie....maar bon, hier is het rustiger en ik ben er blij om.

En ik denk aan de eisen van de gele hesjes en de buitenproportionele bedragen voor alle luxe die Belgen tegenwoordig "gewoon " en "normaal" vinden en aan de enorme inspanningen die jonge mensen moeten doen om die train-de -vie op te houden!
Want dat beukt in op alles wat je doet.
Op je werk, op je relatie, op je gezin.
Nooit genoeg.
Je wil graag iets gaan drinken, een gin tonic, 10 EURO.
Twee rondjes voor jou, 8O Euro.


Dus ja, hier op mijn berg hou ik het wat bescheidener en leg ik alvast wat opzij voor als ik volgende keer terugkeer naar het vaderland.


met dank aan Philippe Dekijvere

Voltaire "Le Mondain" - 1773 (extract)

Beheren