Verstrooidheid

Jeanette, de overbuur 

Zondag had ik afgesproken met drie vriendinnen om naar Toulouse te gaan. We zouden om 8 uur elkaar opwachten aan de "payage" Cahors Sud.
Voor mij is dat wel een omweg in aantal kilometers, want waar ik woon ben ik zo'n 30 km dichter bij Toulouse. In tijd echter scheelt het niets.
Zo gaat dat hier, je drukt je niet uit in "afstand" ,maar in "tijd" .
- Is het ver rijden?
- Zo'n 70 km.
- En hoelang ben je onderweg?
- Wel, je mag toch gauw 1.15u tellen

Het kan serieus tegenvallen.
Van hier naar Sarlat , 105 km, 1.45 u rijden.
Allemaal kronkelende weggetjes.
En sinds 1 juli mag je  geen 90 per uur meer rijden, maar 80.
De Fransen zijn woest, begrijpen het niet, duiken te laat op bij vergaderingen " avec la limitation de vitesse !!!" En dan beginnen ze met hun ogen te rollen, dat het niet schoon is om aan te zien.
Ze kunnen er geen enkel begrip voor opbrengen.

Maar goed, ik wijk weeral af, mijn handelsmerk.

Klokslag 8 uur sta ik daar.
Rond 8.10u stopt er een Renault Clio - de wagen waarmee mijn vriendin rijdt- achter de mijne. Ik stap uit, doe de koffer van die wagen open om al gauw de drie boekentassen uit te pakken, als ik me realiseer dat dit onmogelijk de wagen kan zijn die ik verwacht...er staan namelijk koekentrommels, drank en boterhammen in de koffer, geen boekentassen...

Ik hoor een ijselijke kreet uit de wagen komen en ik begin "excusez-moi, madame, monsieur, c'est une erreur, je me suis trompée....je...je.....ja wat stamel je dan in zo'n situatie?

De dame op de passagierszetel houdt beide handen voor haar mond, compleet bevrozen van schrik en de chauffeur springt prompt uit zijn auto...

Ik verontschuldig me duidend keer, wat kon ik anders ?

- Ja ik verwacht mijn vriendinnen en wou reeds hun tassen overhevelen naar mijn wagen zodat mijn vriendin   haar auto aan de overkant kan zetten zodat we straks niet meer moeten omrijden en ze rijdt met dezelfde auto als de uwe, sorry mijnheer, echt waar...

Hij kan er toch om lachen, al een chance !

Ik zou het ook niet graag meemaken, zo vroeg 's morgens, precies een carjacking...

Rond 8.20u stopt de verwachte wagen. Ik stap uit en de man van de eerste auto die ook nog op zijn vrienden stond te wachten, stapt uit, doet zijn koffer open en lacht " je mag de boekentassen bij mij zetten hoor mevrouw!"


Enfin.

De volgende dag gaan Jan en ik naar de Spar, de supermarkt in het dorp.
We komen er niet zo vaak, maar soms kan je niet anders Naar Cahors rijden om een fles melk is overdreven, toch ?.

Eerst gaan we echter de vuilzakken in de daartoe bestemde containers gooien.

Als je buiten de dorpskern woont wordt afval niet afgehaald. Dan moet je afval zelf in gesloten  zakken naar de containers brengen.
Iedereen doet dat. We vinden dat normaal.

Zo gezegd zo gedaan.

En daarna  rijden we verder naar de Spar.
Terwijl ik in het lang en het breed sta uit te wijden tegen Jan wat er allemaal de dag tevoren gebeurd is in Toulouse, open ik de koffer, haar er de groene lege containerbak uit voor papierafval , sluit de koffer en stap parmantig met de containerbak aan mijn arm naar de ingang van de Spar....terwijl Jan me met steeds groter wordende ogen nakijkt....

- Waar ga je naartoe met die bak?, vraagt hij.

Ik kijk naar de bak, naar de auto, naar Jan, naar de Spar ...........

Hoer verstrooid kan je zijn feitelijk???

nieuw soort handtas ?

Vandalisme...nu ook in de Lot !

Rond 9.30u hoorde ik een auto onze oprit oprijden.
Het was Paul, onze Engelse bovenbuur.
Hij bracht me post....
- I think somebody hurt your mailbox upstairs......your mail was on the road...
- Wat bedoel je Paul? Dat er iemand tegen onze brievenbus is gereden ?
- Ik denk het, zegt hij.
- OK dan zullen we ze straks wel even gaan rechtzetten.
- Eh, ik vrees dat er meer aan de hand is hoor, lacht Paul, de drie brievenbussen zijn redelijk verwoest.

We nemen de auto en stoppen eerst bij Patrick, onze Franse buurman om hem te vertellen wat Paul ons net zei; hij komt met ons mee.

Boven , aan het einde van de weg, of aan het begin ervan, 't is maar hoe je het bekijkt, kijken we met enig ongeloof naar de drie brievenbussen....
- Dat is niet het werk van een automobilist, zegt Patrick.
- Dat denk ik ook niet, zegt Jan.

Neen, zoals we de schade kunnen vaststellen ziet het er naar uit dat iemand verwoed op de brievenbussen geslagen heeft.
Zou iemand het op ons gemunt hebben?
Hebben we iemand tekort gedaan ?

- Misschien toch best de politie bellen, oppert Patrick.

Ik bel naar de gendarmerie. Ondertussen ben ik daar gekend als slecht geld vrees ik !
- Gendarmerie Lalbenque....bonjour madame!
Ik leg uit wat er gebeurd is.
Ondertussen komen Patrick en Jan bij me staan. Ze zijn elk naar een andere buur wat verderop gaan kijken of Michèle, of Babette hetzelfde voor hebben als wij, maar neen, hun brievenbussen staan nog netjes onaangeroerd rechtop.

- Ik stuur iemand tegen het einde van de ochtend, vroeger kan niet mevrouw. U hebt er goed aan gedaan te bellen. Ondertussen niets aanraken aub.

We gaan terug naar huis.
Ik ga naar het huis van een andere Engelse buur - want Adam zijn brievenbus is ook gedeukt- maar Adam is terug naar Engeland en zijn vrienden die momenteel in zijn huis verblijven geven me zijn adres.
Ik mail Adam met een foto van de bussen, en hij schrijft me prompt terug : "Who would do that? That is madness!"

Dat vinden wij ook, maar wat doe je eraan?

Een uurtje later belt Patrick. De gendarmes zijn al bij hem langs geweest en vanmiddag worden we op het commissariaat verwacht om onze verklaring te laten optekenen.

Rond 15 u rijden we naar de gendarmerie.
Als we boven komen zien we dat de postbode er "iets op gevonden heeft" !!!!
In plaats van de post beneden te komen brengen zoals hij of zij vroeger steeds deden, heeft hij gewoon de post in de bus gestoken en er een steen bovenop gelegd....
Ik weet eerlijk gezegd niet of dat nu een goed idee is.....

Ik zal me zeker eens bevragen...

We komen op het commissariaat waar we vriendelijk ontvangen worden, ondanks het misverstand dat we MORGEN pas verwacht werden , dat er vandaag geen permanentie is, maar dat ze ons toch zullen helpen.
Of we het polisnummer van onze brandpolis meegebracht hebben?
Neen dus.
Moet je daarvoor bijna 30 jaar in de verzekeringssector gewerkt hebben, maar bon !
Dekking is er naar mijn mening toch niet, want de brievenbus bevindt zich niet in of aan het huis...

Het duurt lang, de brigadier tikt ellenlange zinnen op zijn klavier, verbetert, leest het voor, herverbetert, veegt uit, schrijft er iets bij, drukt het af, gaat naar de printer in het andere lokaal, komt terug, laat het lezen, hij is het polisnummer vergeten, dat ik ondertussen van onze topmakelaar André Baussac uit Lauzerte bekwam via de GSM, terug oproepen van het document, verbeteren, wissen, intikken, saven, printen, ander lokaal, ondertussen krijgt hij telefoon in verband met een verkeersongeval, komt een collega hem vragen of hij een rijbewijs mag teruggeven aan mijnheer X, komt terug met 2 exemplaren, laat het me lezen, tekenen....
Ik vraag of ik een exemplaar krijg?
- si vous restez gentillement assise , oui....
Ik zet me onmiddellijk weer neer, onder de indruk van de plotse aanval van gezag van de gendarm, die me lachend zegt dat ik "heel actief ben"...

Hij print weer iets af, naar het andere lokaal, terug, tekenen, stempel opzetten, klang, klang, vice verso , ik moet ook tekenen.

- Kom nu maar mee, zegt hij.
Ik word voor de balie geleid, hij doet de balie met een klap dicht en overhandigt mij de verklaring.

- U hebt er goed aan gedaan langs te komen. U bent niet het doelwit van deze vandalenstreek, mevrouw, mijnheer. Er zijn andere feiten vastgesteld deze nacht. Gewoon voor de lol en onder invloed van drank of drugs waarschijnlijk.
En het is ook een goed idee van uw brievenbus aan de ingang van de weg te plaatsen , dat schrikt boeven af om naar benden te rijden, als ze weten dat er meerdere woningen naast elkaar staan.

- Tja, zegt Jan, ik weet toch niet of ik de brievenbus opnieuw daar ga plaatsen...
- Toch wel, maar giet er een betonnetje rond, lacht de gendarm !

- Au revoir madame, monsieur !

En zo zie je maar, ook in onze o zo liefelijke Lot gebeurt er al wel eens iets crimineels.
We zijn al lang blij dat het niet erger is dan dat.

Maar toch....

Et tout ça pour des prunes !

lieu dit VERS

We hebben zo'n 300 pruimelaars.
We HADDEN 300 pruimelaars, corrigeert Jan er onmiddellijk achteraan als ik weer eens mijn verhaal doe van waar we wonen, waarmee we ons onledig houden om toch bij ons het gevoel te hebben dat we iets nuttigs doen en bij de anderen de indruk te wekken dat we heel veel werk hebben.
't Is maar hoe je het bekijkt, wat je wil bereiken, of je medelijden wil oproepen of sympathie, begrip soms of totaal onbegrip , wanneer de opponent meewarig zijn of haar hoofd van links naar rechts schudt, omdat ze DIT ledig bestaan zeker niet zouden willen inruilen voor zijn of haar hectisch leven in de stad.

We hebben of hadden - ook dat is voor interpretatie vatbaar dus- 300 pruimelaars, die we zo'n 8 jaar geleden gekocht hebben van de boer die ooit gans de vallei bezat maar die spijtig genoeg in faling geraakte.

Dat maakte dat we als aanpalende eigenaars het voorrecht kregen om zowat 1 hectare grond palend aan onze eigendom te kopen.
Meer kan je als particulier niet verwerven, de SAFER ( société d'aménagement foncier et d'établissement rural, uileg onderaan mijn post )  koopt de gronden op en herverdeelt ze, meestal onder jonge landbouwers.
Of ze legt meren aan, kunstmatige meren zoals het meer dat beneden in de vallei ligt. En op onze plek wou ze dat meer zelfs drie maal groter maken dan het al was.
Maar de middelen zijn er niet en dus werd dat project afgeblazen.

En sindsdien onderhoudt Jan die boomgaard. En dat is geen lachertje. Snoeiwerk, gras afrijden, kortwieken rond de bomen. Eenmaal per jaar wordt er gesproeid met bouillie bordelaise tegen schimmel en zo , verder wordt er niets aan gedaan in feite. Maar daar is hij al gauw een aantal weken per jaar mee bezig.

Sproeien doen we niet. We zouden uiteraard wel een pomp in het meer kunnen leggen, maar dan nog, zie je ons al bezig om al die bomen te draineren. Neen, we laten het zo. Dat is al welletjes.

In het voorjaar staat de vallei prachtig in de bloesems en ruikt het overheerlijk, als ware het ambrozijn zo zoet en buiten-aards bijna .
Je ziet me dan zoals in de processie van Echternach voor-en achteruit gaan, om de geur te kunnen vasthouden als het ware.
Spijtig genoeg duurt die periode nooit lang , maar bon.

Dit jaar was het koud, te koud in het voorjaar. Maar vooral té nat. Het heeft hier gegoten en meer dan eens bedachten we hoe fantastisch het toch is dat we een spiksplinternieuw dak hebben laten leggen twee jaar geleden....

En omdat het zo geregend heeft, onophoudelijk geregend in de maanden mei/juni , het bovendien verschillende keren serieus gehageld heeft, zijn de vruchtjes van de takken geslagen of ernstig gekwetst.
Dan zie je allemaal spikkeltjes op het fruit en daarin zitten dan wormpjes die zich te goed doen aan al dat lekkers. Ik begrijp ze!

Maar dat betekent dat we voor het eerst sinds we hier wonen bijna GEEN pruimen hebben.

We hebben "précoces", of "japonaises" dat zijn  dikke ,kleine gele pruimpjes die iets zuurder zijn en vooral naar België ( echt waar hé) geëxporteerd worden.
Dit jaar GEEN EEN !
We worden niet geloofd als we dat vertellen en toch is het waar.

Dan zijn er de reines claudes .
Groene lekkere zoetere pruimen.

Taratata....ik toon jullie de opbrengst van 2018 oftewel NU :

reines claude 2018

Veel hé ?
je houdt het niet voor mogelijk.

Dan zijn er de "présidents" , dat zijn dikke blauwe pruimen, als eieren zo groot, je weet wel , die van Jantje.
Er zijn er heel weinig en die die er zijn zien geelachtig groen , af en toe een blauwe en die zijn zo zuur , je kan ze niet eten.
Dat komt dan weer door de hitte die ons te beurt gevallen is in juli en ook nu nog.
41 °C was ons niet vreemd, in de zon gaf dat 52°C.
En als je niet sproeit , tja , dan zijn er geen pruimen.
De enige overlevers zijn de wilde pruimen,die zijn veel kleiner maar wel lekker.
Ze worden ook "les prunes cochons" of varkenspruimen genoemd. De everzwijnen zijn er dol op.
Cartouche ook, die heeft dan naar jaarlijkse gewoonte een diarree aanval dat het niet mooi is ! Ocharme !.

prunes cochons

Et tout ça pour des prunes !

Dat is een Franse uitdrukking die zowat hetzelfde betekent als "peanuts" !
Niks dus, noppes, nada !
Het wordt gezegd van iets zonder waarde .
En ik vroeg me af waar die uitdrukking vandaan kwam.
Daarvoor moeten we teruggaan naar de XIIe eeuw, na de tweede kruistocht die niet echt een succes geweest was, integendeel.
Rond 1150 hebben de kruisvaarders die terugkwamen voeten van de pruimelaars uit Damascus meegebracht omdat ze de pruimen zo lekker vonden toen ze er ginder van gegeten hadden.
Toen ze de koning hun onfortuinlijk wedervaren vertelden waren ze- volgens de legende- wel blij van hem de pruimelaars te kunnen aanbieden.
De koning zou woest geworden zijn en geroepen hebben " Jullie gaan me toch niet vertellen dat jullie enkel naar daar gegaan zijn voor pruimen !!!!!!"  " Ne me dites pas que vous êtes allées là-bas uniquement pour des prunes !" , waaronder je kan begrijpen dat ze er dus "voor niets" waren heen gegaan.
De entourage van de koning en later het volk verspreidden sinds dan die zin die aan de uitdrukking gegeven was.

En zo zien we maar dat ondanks deze tegenslag we toch iets nuttigs hebben bijgeleerd.
En ik, ik heb WEER minder werk, want dit jaar wordt er geen pruimen confituur gemaakt, worden de pruimen niet gehydrateerd, worden er geen pruimen ingevroren, wordt er geen pruimenalcohol gemaakt en worden er geen pruimen opgelegd op alcohol.

't Zal mij eerlijk gezegd een zorg wezen !
Ik heb ondertussen potten genoeg.

SAFALT (Aveyron, Lot,Tarn,Tarn et Garonne)

Article créé le 11/05/2016Mis à jour le 11/05/2016

 

La société d’aménagement foncier et d’établissement rural (SAFER) est constituée conformément au Code Rural et de la Pêche Maritime (CRPM) pour remplir des missions définies autour de quatre axes pour contribuer à l’amélioration des structures foncières du secteur agricole (art. L141-1 à 5 et R141-1 et 2 du CRPM) :

1. Elle œuvre prioritairement à la protection des espaces agricoles, naturels et forestiers ; ses interventions visent à favoriser l’installation, le maintien et la consolidation d’exploitations agricoles ou forestières afin que celles-ci atteignent une dimension économique viable au regard des critères du schéma directeur régional des exploitations agricoles ainsi que l’amélioration de la répartition parcellaire des exploitations ; ces interventions concourent à la diversité des systèmes de production, notamment ceux permettant de combiner les performances économique, sociale et environnementale et ceux relevant de l’agriculture biologique au sens de l’article L. 641-13 ;
2. Elle concourt à la diversité des paysages, à la protection des ressources naturelles et au maintien de la diversité biologique ;
3. Elle contribue au développement durable des territoires ruraux, dans le cadre des objectifs définis à l’article L.111-2 ;
4. Elle assure la transparence du marché foncier rural.

beurre manié

reuze hibiscus

De zomer is zwoel én druk.
Vrienden komen op bezoek, kennissen komen langs, oude vrienden, nieuwe vrienden, het is een onafgebroken komen en gaan van mensen die blij zijn ons te zien, ons terug te zien en vice versa.
Soms wordt een aangekondigd bezoek afgeblazen door omstandigheden.
Er zijn werken in het huis dat vrienden in Spanje in de zomer betrekken....
iemand is ziek en ze moeten terug naar de Heimat.
Af en toe zien we heel onverwachts iemand verschijnen in de vallei.
En dan is de her-ontmoeting nog intenser dan als ze verwacht wordt.

En tussen al die visite door worden we ook uitgenodigd door Franse vrienden, of Belgen "in het buitenland" , of aperitieven we met de buren en organiseren wij ook retour-etentjes vol van onze laatste culinaire ontdekkingen.

En heel soms is het windstilte en horen we of zien we niemand.

Om te koesteren, die momenten van zalig nietsdoen.
De poetsbeurt overslaand, want niemand in de buurt.
Uitstellen tot morgen waar vandaag geen zin of moed voor is.
Bij 41,2°C ( 52 °C in de zon) vind ik dit een eerlijke verontschuldiging voor wanorde en stoffige hoeken in de nederige stulp.

Lotus en Trompette de Jéricho

Gisteren werden we zo uitgenodigd door lieve slechte vrienden in Cahors.
Wij wonen afgelegen en menig bezoeker stelt ons als eerste vraag steevast "Man, hoe hebben jullie dàt gevonden !", maar zij, die slechte vrienden dus, wonen IN Cahors en ondanks onze regelmatige bezoekjes vergissen we ons altijd van weg en maken we zoals altijd ruzie van jewelste op een boogscheut van hun huis 'sur les hauteurs de Cahors'....

Het zijn weggetjes waar je absoluut geen tegenligger wil ontmoeten.
Waar je geconcentreerd vooruit moet kijken, de linker- en rechterkant van de weg in het oog moet houden op wild dat plots uit het niets van achter een haag of een muurtje tevoorschijn springt .
En telkens je in gedachten de " aux poubelles à droite" verwacht, zie je helemal geen baan  op je rechterkant, begint Jan te jammeren dat "ik weer al eens verkeerd gereden ben", precies of hij zit niet naast me en hij had zeker geweten hoe het moest, tot we dan uiteindelijk "iets" tegenkomen , één of ander herkenningspunt, waardoor we her-ademen en weer zachtaardig tegen elkaar kunnen tekeer gaan.

Bij Sylvie en Marc is het goed toeven. Ze nodigen ook meestal andere slechte vrienden uit die we even graag zien als zij en na een paar minuten zit de ambiance er weer dik in.
"Moules Frites avec de la mayonnaise ,Geneviève !"
-Dat moet je durven, zegt Liliane! , voor Belgen Mosselen met Friet maken.
En inderdaad, ze waren heerlijk en een Belg kan het niet beter.
Non mais !

Na de n-de portie overheerlijke mosselen met een fantastische roquefort saus, vraagt Sylvie of we elk een portie mosselen willen meenemen.
-Zeker, antwoord ik. De volgende dag haal ik de mosselen uit de schelp en kook ik de saus in, waarna ik er een beetje beurre manié bij doe , wat gruyère kaas over strooi en zo onder de grill. Heerlijk.

Ik verwacht  begripvol geknik van de dames maar ik ontdek alleen vragende gezichten.

- Du beurre manié? C'est Belge ça ?
- Maar neen Sylvie, dat is Frans. Boter met bloem om je saus in te dikken.
- Nooit van gehoord ,zegt haar buurvrouw.
- Ik ook niet zegt de derde, zeker Belgisch !

Ik begin me druk te maken en verzeker hen dat je die culinaire term in elk goed kookboek terugvindt.
Maar ze geloven me niet.

De avond kabbelt gezellig verder, maar het eerste wat ik doe als ik thuiskom is kijken wat ik kan vinden op internet over beurre manié.
En ja hoor, het is wat ik dacht dat het was.
Soms kan twijfel me volledig overrompelen als een bij mij vaststaand feit op ahoe- geroep onthaald wordt.
En als ik dan ,na enig opzoekingswerk , gerust gesteld word , dat ik het wel degelijk bij het rechte eind had, dan kan ik daar opnieuw door overweldigd worden .
Maar evenzeer als ik oprecht denk dat ik het bij het rechte eind heb en later ontdek dat ik ongelijk had, dan twijfel ik nog te meer aan mezelf , aan mijn geheugen, aan mijn herinneringen, aan wat de waarheid is.

Maar van beurre manié was ik zeker, heel zeker.

Link naar de beurre manié :

https://g.co/kgs/WRRQoG

La gendarmerie

Zondag , 11.45 uur.
Ik ga Jan vervoegen onder de auvent voor de zondagse Apero met een plateautje lekkers als daar zijn mosseltjes, ansjovisjes, saucisson à l'espelette en de nodige glazen die dan met een heel eenvoudig rosétje zullen gevuld worden ter plekke....
Maar op mijn weg daar naartoe hoor ik dat er hard aan de bel van de voordeur getrokken wordt.
Ik ga kijken met het dienblad in mijn handen en ik zie een "gendarme" staan met een wit papier in zijn hand.
- Madame Geneviève Meunier?
- C'est tout à fait moi, monsieur ! , lach ik hem toe.
- Madame, ik heb hier een Pro Justitia van de Belgische politie voor een overtreding die U zou gepleegd hebben op 6 december 2016....
- 2016?
- Ja, zo staat dat erop.
- Mag ik het eens lezen mijnheer?
- Ja mevrouw, maar hebt U tijd deze week om een verklaring te komen afleggen op ons bureau ?
- Zeker mijnheer, ik wil nu ook wel een verklaring afleggen.
- Ah neen mevrouw, mijn dienst zit erop, het is 12 uur en zondag...

Ik lees de Pro Justitia.
In het Nederlands, de vertaling in het Frans is er uiteraard bijgevoegd.

Ik zou, naar het schijnt, twee jaar geleden om 7.45u in Hove, in een heel gevaarlijke situatie verzeild geraakt zijn....mijn voorlichten brandden, maar mijn achterlichten niet. En dat is heel gevaarlijk. Ik had die ook moeten doen branden....de boete is 50 Euro. Maar aangezien ik niet gereageerd zou hebben, wordt die 50 EURO nu opgeëist.

- Ja mijnheer, dat is best mogelijk dat ik toen in België was, maar het betreft een huurauto...
- Mevrouw, heeft die politieagent U dan niet tegengehouden en U gewezen op het feit dat uw achterlichten niet brandden?
- Neen , het is het eerste dat ik ervan hoor. En nogmaals, het was mijn auto niet...
- En U hebt nooit iets van deze overtreding gehoord?
-Neen, niks brief, niks boete, niks....
- We zullen U overmorgen bellen om een afspraak te maken teneinde uw verklaring op te tekenen. U wil dat toch in het Frans doen? Want anders moeten we voor een tolk zorgen...
- Ik versta voldoende Frans om een verklaring af te leggen.
- Prima mevrouw, fijne zondag nog !

Twee dagen later word ik gebeld door een vrouwelijke gendarme. Of ik vrijdag om 10 uur naar het bureau kan komen?
Zeker.

Ondertussen vond ik de papieren terug van mijn vlucht en van de huurauto.

En op vrijdag tekende de politieagente de verklaring op.
In feite was zij het die er niet van over kon van wat er gebeurd was.
Dat die verbaliserende politieagent van Hove de moeite niet genomen had om mij te doen stoppen en me te wijzen op de niet brandende achterlichten...erger nog , dat hij ervan uitgaat dat je de voor-en achterlichten afzonderlijk kan aan- of uitzetten....
- dat zou er nog aan mankeren zie, zegt ze, dat je dat ook nog zou moeten doen, de voor-en achterlichten apart aan en uit zetten !

Bref, ze neemt er haar tijd voor.
Nadat ze alles getypt heeft roept ze er het brigadehoofd bij.
Ook aan hem wordt er uitgelegd wat er gebeurd is.
De man vraagt me of Hertz met mij het voertuig heeft bekeken toen ik de sleutels in ontvangst nam?
- Dat hebben ze nog nooit gedaan, antwoord ik.
- Wel dat is verplicht mevrouw, en in het vervolg eist U dat ze met U de wagen bekijken, de motor aanzetten en U tonen dat alle lichten branden.

Goede tip denk ik, alhoewel ik vrees dat dat nooit zal gebeuren....

Ik teken de verklaring waar ik geen Kopie van krijg, maar bon.

Kunnen jullie zich dat voorstellen?
Ik zou dus met gedoofde achterlichten in Hove ( waar je slechts 30 km per uur mag rijden ) maar met brandende koplampen om 7.45 u gereden hebben. Dat is heel gevaarlijk schrijft de Hovense politieagent die me gewoon laat doorrijden...Die als hij het kentekennummer opvraagt ontdekt dat het om een huurwagen van Hertz gaat, die zich dan ook kan inbeelden dat ik daar niks kan aan doen, want het is mijn wagen niet, die mij niet contacteert maar wel hertz, die ook niets doet, het PV niet leest waardoor ze hadden kunnen zien dat het probleem bij hen lag en zeker niet bij de huurder van de wagen, die enkel mijn naam opzoekt en mijn adres, waarna het PV in het Frans vertaald wordt door een vertaler, waarna het opgestuurd wordt naar Frankrijk, waarna de gendarme met zijn auto tot bij mij komt om te zien of ik de Franse taal machtig ben, want anders zou hij een tolk ontbieden, die me belt om een afspraak te maken, die me ontvangt en drie kwartier met mij bezig is om een verklaring op te stellen, die het brigadehoofd vraagt om het PV na te lezen, die dat dan gaan doorsturen naar Hove, en die als hij goedgezind is het PV zal seponeren?
Voor 50 EURO?
Hoeveel heeft dat grapje gekost?

Kunnen jullie zich dat voorstellen?

Lotus bloem

Misschien...?

Misschien kwam het doordat het zo geregend heeft in april en dat ik doorweekt mezelf voortsleepte op de berg, samen met de verzopen honden die het na een tijdje ook zo niet meer zagen zitten ?.
Misschien komt het door het besef dat we dit jaar zo goed als geen pruimen hebben ? De fikse regen-zeg maar stortbuien sloegen ze neer en nu zijn degene die overgebleven zijn allemaal 'gevlekt'...?

Misschien had het te maken met mijn reisje naar België in mei omdat Maurice voor het eerst naar school ging en dat de mamie dan ook eens een handje kon toesteken door hem 's middags van school te halen ?.

Misschien was het eerder omdat we twee weken op reis waren met de wagen naar...Santiago de Compostella en dat ik daar een ander licht gezien heb?

Misschien was het begin juni de herontdekking van Parijs op mijn eentje , in de hitte ook en 's avonds in het gezelschap van nieuwe vrienden?.

Misschien was het David die ik zeker tien jaar niet gezien had en die hier heel onverwachts kwam eten met zijn kozijn (neef voor de Nederlanders die ook nu in een deuk liggen en eerst aan een raam dachten)?

Of misschien kwam het door het al even onaangekondigde bezoek van Martine uit de Cantal ?

Of waren het de slotzittingen die me van hut naar her voerden midden en eind juni.
Misschien was het een zonnewende onder de blote sterrenhemel die me romantisch deed mijmeren zodat er van enige blogconcentratie weinig sprake was?.
Misschien was het de herontdekking van "mijn" naamloos plantje waar ik zo naar uitkeek zodat ik meer met mijn neus naar de grond gericht naar boven liep, de berg op, dan naar het bespieden van de horizon?.

Misschien waren het de menige etentjes bij foute vrienden die tot laat in de nacht duurden waardoor ik me 's morgens minder fit voelde en me vroeger naar bed deden verlangen?
Misschien was het de hitte die ondertussen de bovenhand heeft genomen en me 's nachts een minder goede nachtrust gunt?
Misschien was het de nervositeit -of alles wel in orde was- omdat de kinderen en kleinkinderen in aantocht waren?
Misschien was het een evenement dat ik organiseer voor mijn vereniging in oktober waardoor ik de listings en excell lijsten dagelijks moest invullen en aanvullen?
Misschien was het de zalige aanwezigheid van de kinderen en kleinkinderen ?.
Misschien was het het besef dat de hemel weer veel te vlug voorbij zou vliegen aangezien ze ook nog een week naar Normandië zouden gaan- in een yourth ! Echt iets voor mij !

Misschien was het het lek in de aansluiting van de robot van het zwembad en het feit dat Serge Valmary, de loodgieter hier vijf keer is moeten komen ingrijpen?
Misschien was het eerder omdat Jan spierproblemen heeft in nek en schouders en daar maar niet van af geraakt?.
Misschien komt het omdat Thibault, de kleinzoon van Jeanette, daardoor de taluds is komen schoonmaken en dat een hels lawaai met zich meebracht vanaf 6.30 u 's morgens?.
Misschien had ik liever groenten ingemaakt ,maar dat zal niet doorgaan want we hebben gewoonweg geen groenten dit jaar. Te nat, te slijkerig, te droog, te heet...Echte boeren zijn we geworden?
Misschien was het ondanks het agrarische gemis toch een geluksgevoel om terug thuis te zijn na zoveel omzwervingen en om de reisindrukken te laten bezinken zodat ik ze later- een tijd later- zou kunnen en willen delen?

Misschien komt het door de ontdekking van de" Guinguette" op donderdagavond in Lapenche, een alternatief voor Lauzerte waar we des zomers ook al eens graag neerstrijken op donderdag ?

Misschien is het gewoon de schuld van Koning Voetbal die ons anderhalve maand in de ban gehouden heeft : voor het nieuws, tijdens het nieuws, na het nieuws...met gelul over hoe het was, hoe het zal zijn of wat het tenslotte geworden is en de voetbal gekte bij zo velen onder ons en het besef dat deze onzin-sorry voor de liefhebbers- helemaal niet aan mij besteed is.?

Maar het is wellicht te eenvoudig om de schuld op iemand anders te steken .

Op het briefpapier van ons prachtig hotel " O semaforo" in Fisterra ( het einde van de wereld) staat het in één zinnetje uitgedrukt :

              DONDE EL SILENCIO ESCONDO ALGO MAS QUE PALABRAS

                         ( waar de stilte iets meer verbergt dan woorden) 

een zeker gevoel van schoonheid

Gust wil met de fiets gaan rijden maar Maurice ziet dat niet zo zitten. Mamie zal dan maar met de buggy achter Gustje aanhollen.
We vertrekken langs de dreef en ik dacht dat we langs de molen zouden gaan, maar Gust sloeg rechtsaf en ik volgde dan maar. We zagen schapen en een geitje en Maurice liet het zich allemaal welgevallen.
Op het einde van het paadje was ik ervan overtuigd dat we linksaf zouden gaan, richting de Boshoek, maar Gust sloeg rechtsaf en zei : " mamie, we gaan langs het kerkhof, dat is daar zooooooo mooi, echt waar hé!"
Het kerkhof.
Echt?
Mooi?
Enfin, waarom niet tenslotte.
Ik dacht aan mijn overleden man die op dat kerkhof lag uitgestrooid, aan die ene verschrikkelijke dag waarop we met zijn allen afscheid van hem namen, terwijl ik de buggy met veel moeite over een in aanmaak zijnde kiezelweg voortduwde.
"Gustje, morgen doen we het anders hoor! Zo lastig met die buggy!"
"Jaja, mamie" riep Gust ietwat verveeld, maar hij gaf niet af en fietste flink verder.
In feite kwamen we aan de achterkant van het kerkhof uit. Gust gooide zijn fiets langs de kant en hees zich op op de half afgebroken kerkhofmuur.
"Kijk eens mamie hoe mooi!"
Ik kon er niet van over.
"We kunnen wel op het kerkhof wandelen of fietsen hé Gust, je moet dan niet over het muurtje kijken, je kan er op"
"Echt mamie? Dat zou ik wel willen"
"Goed, fiets dan nog een eindje rechtdoor en als je aan het kruispunt komt wacht je op ons"
We zijn terug op de Hovesesteenweg en wat verder zie ik op mijn rechterkant de ingang van het kerkhof.
"Hier is het Gust"
Gust rijdt het kerkhof binnen.
Ik volg met Maurice.

Hij stopt na een tijdje en wijst naar een immens kruisbeeld met Jezus en vraagt me wat dat betekent.
"Dat is Jezus"
"Wie is Jezus?"
" Jezus is de zoon van God die gestorven is om ons te verlossen van de zonden" ...
Echt waar, zo heb ik dat gezegd. Hoe je gebrainwashed wordt door de cathechismuslessen....
Ik begin te lachen en verklaar me nader in kindertaal.
Dat er mensen zijn die geloven in een God en dat in de katholieke godsdienst Jezus de zoon van God is.
Maar dat er andere godsdiensten zijn. Waar Jezus dan weer niet de zoon van God is maar een profeet.
Moeilijk.
Heel moeilijk om uit te leggen.
"Hebben wij een godsdienst mamie?"
"Neen Gustje, wij hebben geen godsdienst meer" , beter kon ik het niet zeggen denk ik.

Hij rijdt langs de graven, komt de ene rij in en de andere weer uit.
"Maar mamie dat is hier toch echt mooi hé, écht !"

Een gevoel van ongelofelijke tederheid overvalt me, hoe een kind van 5 schoonheid ervaart. Hoe het zich bewust is van de stilte, de rechtlijnigheid van de graven...
"Gustje, weet je in feite wel waar we zijn? Weet je wat dat is een kerkhof?"
"Ja mamie, hier liggen allemaal mensen die gestorven zijn, die liggen in de grond , in een graf en daar hebben ze een steen opgelegd en de namen van die mensen staan daar op"
"Waarom vind je dat mooi Gust?"
" Ja al die glanzende stenen, en die namen en die bloemen ....ja, dat is mooi"

Ik vertel hem over zijn opa die hier op de strooiweide is uitgestrooid en die geen graf heeft....
"En de grote vava ligt hier ook", zegt hij. Dat is de grootvader van Stienus, en die heette ook "Gust".

+ Gust Keersmaekers

We rijden terug naar huis.

De volgende dag doet Aude een toertje met Gust op de fiets, hij wil zijn mama het kerkhof tonen.
Ik let ondertussen op Maurice.

Ze stuurt me een whatsapp met een foto en zegt " kan je dat geloven?"

Want wat blijkt?
Dat naast het graf van Gust Keersmaekers het graf ligt van de familie Vercruyce....op dezelfde (uizonderlijke) manier geschreven als Aude's vader....

+Keersmaekers+ Vercruyce

Hoe straf is dat?

Ik vertel het verhaal aan de moemoe , weduwe van Gust Keersmaekers, de dag nadien en daar zaten we dan, de twee weduwen , beiden met tranen in de ogen naar Gustje te kijken...
" Moemoe je moet ook eens gaan kijken, het is zo mooi...." wist Gustje ons nog mee te geven.
Hoe schoonheid troost kan zijn.

Ying en Yang

Maurice (2,5) en Gust (5,5)

-Waar is Gust, Stienus ? vroeg ik aan mijn schoonzoon
-Verstopt tussen de kussens van de zetel....

Ik ga hem zoeken en vind hem volledig ondergedoken in de bruine kussenmassa van de zitbank.
Ik hef de kussens één voor één op en zie hoe zijn vertrokken grimas boos naar me opkijkt.
-Ga weg mamie !!!
-Maar Gustje toch, waarom ben je zo boos?
Hij stampt in het wilde weg met zijn voeten, niks aan te doen, hij begint te huilen en ik voel me machteloos want ik begrijp de reden van zijn verdriet niet.

- Ja ,zegt Stienus, hij is zo perfectionistisch hé. Hij wou op zijn ingekleurde paastekening voor de Delhaize-wedstrijd "PAASHAAS" schrijven ,maar hij heeft de lengte van dat woord verkeerd ingeschat en dus had hij geen plaats genoeg....en dat vindt hij verschrikkelijk. Hij vindt dat hij gefaald heeft en hij kan daar niet tegen. En ik heb hem al gezegd dat dat iets heel moeilijks is, een afstand inschatten, hij wil er niets van weten. Och het zal wel overgaan Gene, zit er niet mee in.

Maar mamie zat er wel mee in.
Ik was bezorgd over de overgevoeligheid van de oudste kleinzoon en zag voor mij al talloze doemscenario's van falingen en troosteloze neerslachtigheid.
Hoe kon ik hem duidelijk maken dat je je kan en mag - en dikwijls moet -vergissen, vooraleer je "groot" bent. En dat zelfs als je volwassen bent, je nog menigmaal geconfronteerd wordt met je eigen vergissingen of verkeerde inschattingen.

- Gustje, weet je wat je de volgende keer moet doen als je een woord op een tekening wil zetten?
Gust kwam van onder de kussens vandaan.
Hij schudde van neen.
- Wel je schrijft het woord dat je wil opschrijven eerst in potlood en dan zie je of het woord genoeg plaats heeft. EN als dat niet zo is, dan neem je een gom en dan vaag je het gewoon uit en schrijf je het opnieuw, kleiner of groter, al naar gelang.
- Ja, dat is een goed idee mamie. 

Hij liep al een gans pak vrolijker naar zijn papa en herhaalde wat de oma had gezegd.
-Hebben wij een gom papa?
-Neen, spijtig genoeg...

- Gustje, morgen zal de mamie voor jou eens een gom en een potlood gaan kopen zie en dan kan je al je vergissingen uitwissen....

Ik was als aan de grond genageld blijven staan bij die laatste zin....mamie koopt een gom en op slag zijn al je vergissingen weggevaagd....hoe straf is dat?

de gom van de mamie

Ying.

Gustje slaapt slecht. Of eerder "licht".
Hij wordt regelmatig wakker en roept dan om zijn mama of papa.
Buikpijn, te warm, te koud, pipi doen, dorst...
Mijn dochter is vaak doodop 's morgens en ik troost haar dat dat zeker overgaat. Nog wat geduld...

Maurice slaapt goed door.
Als Gust het al te bont gemaakt heeft en Maurice ook plots rond een uur of 5 wakker schiet en om zijn "doekje" roept dat hij ergens in zijn grote bed heeft verloren , houdt Aude het niet meer.
( ' ah neen hé, die gaat toch ook niet beginnen hé, ik heb het gehad hé, ik sta niet op hoor, dat hij het zelf maar uitzoekt'  etc etc etc...ik moet er geen tekening bijmaken zeker?!)

-Doekje!!!!! ,roept Maurice een beetje indringender....

Aude wacht.
Ze hoort het kereltje uit bed kruipen en ze denkt bij zichzelf " oh neen, die komt uit zijn bed !!!!", iets wat Gustje nooit doet....
Ze denkt dat hij de deur zal opendoen en binnen de kortste keren aan haar bed zal staan ,als ze een kastdeur hoort open en dichtgaan.
En Maurice trippelt weer naar zijn bed.
Om te slapen.

Ze gaat kijken, hoe zou je zelf zijn, en ziet dat hij gewoon een nieuwe tetra doek uit de kast gehaald heeft.....

Yang.

Of hoe twee broers zo hard kunnen verschillen....

Maurice will fix it !

Daar gaat ze...

Ghis,Annemie, Gene december 2017

Zowat een jaar geleden belde Annemie me dat de ziekte teruggekomen was. De stilte die op zo'n bericht volgt blijkt minuten te duren...wat zeg ja dan? Welke woorden bieden troost als je nog geen 60 bent en er nog zoveel moois staat te beleven ?
Ik herpak me en begin aan een hoopvol gesprek. Maar natuurlijk gaat zij dat overwinnen, ze is toch in goede handen? Waar ter wereld kan ze beter zijn als in Leuven, een boogscheut van haar ouderlijk huis waar ze sinds een aantal jaren een veilig nest heeft opgebouwd voor haar en haar zoon? En dicht bij Ghis, haar boezemvriendin waar ze al zoveel heeft mee gedeeld ?
Dat is waar, en trouwens ik zal geopereerd worden door die topchirurg , Dr. Baki Topal. Al van gehoord? Neen, maar daar zou vlug verandering in komen.
Sindsdien belden we bijna dagelijks, of we sms-ten, of ik stuurde een kaart met iets moois wat me aan haar had doen denken, of een brief, want dat deed ik vaker, jaren tevoren ook toen ze werd opgenomen en ik wist dat haar dat blij én fier maakte . Ze zei dan aan de andere patiënten: "kijk, een brief van mijn vriendin uit Frankrijk!", precies of ik woonde op een ander continent.
Soms waren onze gesprekken lang en diepgaand, soms vermanend, iets wat ik naar 't schijnt heel goed kan (!?) , in de zin van "zie dat je dit, dat ga je toch niet doen, doe dat maar, wat een goed idee, allez Annemie doe dat nu eens....", in die zin dus.
Soms belde ik en vroeg ik of alles OK was en dan had ze bezoek, want ze had veel bezoek, en dan legde ik vlug de hoorn neer "ik bel je morgen wel!".
Dat was genoeg, ik had haar stem gehoord.
Soms kon ik haar niet te pakken krijgen. Noch op de vaste lijn, noch op de GSM, noch op whatsapp. Dan panikeerde ik en begon anderen die dichter bij haar waren op te bellen. "Weet jij waar Annemie is ?".
Soms was ze gewoon naar de tekenles, of op stap met Dominique en Frieda, of naar de vergadering bij Luc en Ghis , of ik was vergeten dat het maandagavond was of donderdagavond en Dette stelde me gerust...of het was inderdaad slecht nieuws. Annemie was weer opgenomen , was haar GSM vergeten, was zo slecht dat ze de GSM niet kon opnemen. En het beangstigde me dat je zomaar van de ene op de andere dag van "je heel goed voelen" naar "niets meer kunnen" gekatapulteerd wordt. En hoe slopend zoiets moet zijn.

In maart van dat jaar was ik in België en ik zou haar naar het UZ brengen. Ik voelde me "nuttig", ik
die zover weg woonde kon ook eens meehelpen.
En terwijl de topdokter op haar bed zat en haar uitlegde wat hij precies zou doen de volgende dag, liepen de tranen over mijn wangen omdat ik me realiseerde hoe ernstig en levensbedreigend de situatie was.
De dokter kwam buiten , nam mijn arm en ik zei "veel succes dokter" en hij antwoordde "ik zal mijn uiterste best doen mevrouw!".
En de operatie was geslaagd.
We bleven bellen, sms-en, schrijven, lachen, wenen, pijn verdragen, hoopvol zijn, vooral hoopvol zijn, dat scheelt een pak.

Tijdens de grote vakantie vreesden we weer voor het ergste, maar ook de zomermaanden gingen voorbij en gaven ons terug soelaas.
In oktober vertrok ze voor een paar dagen naar de Pyreneeën bij haar goede oude vriendenbende. Ze dacht dat het ergste voorbij was.
Maar dan ging het weer slechter en in december profiteerden Jan en ik ervan om samen met Ghis en Luc naar Gasthuisberg te gaan en Annemie op te zoeken.
Toen we elkaar omhelsden voelden we bijna fysiek dat het de laatste keer zou zijn dat we elkaar zouden vastpakken.
In januari dit jaar sloeg de balans in haar nadeel. Het gaat mis, zei ze en voor de allereerste keer gaf ze me de indruk de ziekte onder ogen te zien, de realiteit te aanvaarden.
Ze begon alles te regelen. Dat is laat, maar ze deed het op een verbluffend snelle manier. Ik stond erbij te kijken en kon het nauwelijks geloven.
Ze sprak over de dood, neen , ze maakte de dood bespreekbaar. Ik denk dat het de tweede keer in mijn leven is dat ik met iemand zoveel over de dood heb gesproken.
De dood, die onbekende.
Ben je bang?
Waarom zou ik bang zijn?
Dat is waar, mijn grootmoeder zei altijd " er is er nog geen ene teruggekomen om het te vertellen hé!".
En we lachten de dood weg.
Of we weenden omdat ze zo dichtbij kwm, dat ze bijna tastbaar was.
Wat ben ik dankbaar dat ze me de kans gegeven heeft daarover te spreken....ik ben minder bang.

"Ik wil in de kerk begraven worden" zei ze plots.
"Nee! Echt? Allez Annemie, waarom?"
" Omdat het een mooie kerk is !"
We hebben geschaterd !
Natuurlijk keek ze vanuit haar kamer naar de kerk, van als ze klein was, tot nu.
Al degenen die ze ooit liefhad zijn er begraven, haar beide broers die zo jong gestorven zijn, haar ouders....
En diezelfde week las ik in De Standaard der Letteren een bijdrage van schrijver Koen Peeters over de dood :
" Ik wil wel het ritueel van de begrafenis , liefst in de kerk achter mijn huis. Ik ben een heel slechte parochiaan, maar we hebben zo'n plek nodig als de dood dichtbij komt . Het is dan alsof de wolven huilen en we ons als groep aaneensluiten ,bescherming zoekend bij elkaar..."
Het was of die man dat voor haar had geschreven, of voor mij om het beter te begrijpen.
Alles werd in gereedheid gebracht.
"Maar feitelijk denk ik dat ik geen kanker heb hoor", zei ze twee weken geleden, "ik voel me goed, ik heb bijna geen pijn".
Pijn, daar was ik het meeste bang voor.
Maar dat zal mijn angst dan weer zijn, bedacht ik.
Sterven is één ding, maar pijn?
Verleden week maandag probeerde ik nog maar eens te bellen, want ik kon ze al een dag of twee niet bereiken.
Maar het was Ghis die me belde: "het gaat niet goed Gene. Helemaal niet goed".
Dinsdag sms-te ik Dominique, die ik nog nooit gezien heb, "neen Gene het gaat slecht".
Rond 6.55 u woensdagmorgen belde Ghis: "Annemie is zopas overleden, ik ga er nu naartoe".

Hoe droef is dat?
Zelfs al ben je je bewust van dat einde, al spreek je er elke dag over, dan nog is het verpletterend nieuws.

Ik neem de mails door van het afgelopen jaar. De hartverwarmende dankbaarheid die uit elk bericht blijkt, de keten van vrienden en vriendinnen die zo nauw rond haar was gespannen, van de schoonheid en de troost, zoals ze zo dikwijls zei en schreef, neen, we vergeten je nooit Annemie, zolang wij leven.

Nanette Lauwers ( mijn nicht) 

die zo ver weg woonde kon eindelijk meehelpen. die zo ver weg woonde

De parabel van de vermenigvuldiging van de broden

tweedagelijks moeten we aanvullen

Het was mijn maand om eten klaar te maken voor de vereniging waar ik lid van ben.
We hadden gedacht aan 25 personen, Josy en ik. Want we zouden het samen doen.
- Een voorgerecht?, vroeg ze.
- Neen , ik dacht eraan om hachis parmentier au confit de canard te maken, zei ik, daar zijn ze allemaal zo gek van. En dat is nogal zware kost laat op de avond, dus laat maar vallen, geen voorgerecht. Maar dessert, dat wel.

Zo gezegd zo gedaan.
Donderdag belt Josy om te zeggen dat er 9 bezoekers zouden blijven eten.
-OK dan....Voor 35 man dan?
-Ja, dat zal beter zijn, zei ze.

Vrijdag was ik boodschappen gaan doen en zondag zou ik dat eens gaan klaarmaken zie.
Je bent er toch al gauw een ganse voormiddag mee bezig.
De gekonfijte eendenbouten "effilocheren" , in feite het vlees van de beenderen halen ( wel toepasselijk voor de insiders) ,"uit elkaar rafelen" zou misschien een mooie vertaling zijn, denk ik althans.
Een vettig boeltje, want die bouten liggen in eendenvet en ik kan je verzekeren dat dat een vies goedje is.
Dan 5 kilo wortelen klaar stoven...
Dan 7,5 kilo aardappelen schillen, koken en tot puree omtoveren.
En dan in laagjes werken en dat 5 keer na elkaar, want ik zou 5 schotels maken, grote IKEA bakken .
Als extraatje leg ik er ook een fijn laagje gemalen brioche brood bovenop zodat het mooi zoetig karameliseert.

Zondagavond zat ik wat op de computer te tokkelen, een of ander stom computerspelletje aan het spelen, als ik een mailtje krijg van onze Voorzitter :
- Ja 15 bezoekers dat is niet mis hé....
- 15 ?????, maar ik dacht 9 ! Maar alles is al gereed, had ik dat geweten !
- Ah maar ik had dat gezegd hoor !
- En ik weet van niks ! Enfin, da's niks, we zullen een voorgerecht maken en kaas halen en voilà, als iedereen een beetje minder neemt komt het goed.
Ze was niet overtuigd, de voorzitter...

Ik stuur een SMS-je naar Josy " er zijn 15 gasten, we zullen toch een voorgerecht moeten maken!"
Ze antwoordt vrij vlug :
- OK ik maak linzensla en ik ga drie grote camemberts halen.

Oef.

Maandagavond .
De 5 reuzenschotels staan in de oven van de vereniging.
Ik heb zo het gevoel dat er veel meer bezoekers zijn dan wat er ons gezegd werd.
Als ze allemaal aan tafel zitten vraag ik aan een vriendin:
- Wil jij nu eens gaan tellen met hoeveel we aan tafel zitten ?
Ze komt afgeslefferd en zegt heel traag " 46".
- 46 !!!!!!!!!!!!!!!!! Maar kind dat komt hier niet goed hoor ! Dat kan niet!!! Ik heb geen eten voor 46 man !

Ik had bijna een appelflauwte.
Kleinere porties dus.
Maar in feite vielen de porties mee.
En de mannen konden zelfs twee borden verorberen.
Ik had zoals altijd, ruim geschat, echt ruim geschat zou ik durven zeggen.
Het is wat een cliché in onze familie dat als we eten op tafel zetten we geen "smakelijk eten" wensen maar zeggen "er is nog hé" !

Alles was wel op.Wat hadden jullie gedacht?
En ik kreeg warempel applaus voor mijn typisch zuiders wintergerecht....

En het deed me denken aan de parabel van de vermenigvuldiging van de broden.
Eerst 25, dan 35, dan 46.....

Maar je kan van hoog vallen als je jezelf God waant.

Vanmorgen maakte ik een schotel klaar voor vrienden die morgen komen eten.
Ossobucco a la gremolata.
Het rook verrukkelijk.
Een beetje van dit, een beetje van dat, een snuifje van hier en van daar.
Ondertussen was ik ook middageten voor ons twee aan het klaarmaken.
De honden binnen en buiten laten, naar de winkel geweest, de natte handdoeken van de keukenactiviteit de dag ervoor in de machine gestoken.
Ik vulde ondertussen de pepermolen op en goot zout bij het keukenzout potje.
Ik was een fee die alles aankon.

paasbloemen, gisteren

En dan gebeurde wat zou gebeuren....
Ik strooide nog wat zout op het vlees, maar was vergeten het deksel na het opvullen aan te draaien.
Gans mijn zoupotje in de ossobucco.
Gans.
Mijn.
Zoutvatje.
BIJ DAT VLEES ....
Vlug afgeschept en proeven.
Zout ! Maar je hebt geen idee!
Zo zout.
En dan moet je je voorstellen dat daar nog die gremolata bij moet . 't Is te zeggen : ansjovis !

Het wenen stond mij nader dan het lachen, eerlijk gezegd.

Er zat niets anders op dan alles te herbeginnen.
En dat is dan ook gebeurd.

Zucht.
Het zal me leren me God te wanen !