Sfeerbeelden

Zaterdagochtend.
Jan gaat jagen en zoals zo dikwijls op zaterdag, zondag of maandag ben ik "jachtweduwe".
Annemie weet ook wat het is.

En toch zijn het voor mij ook ontspannende dagen. Dagen waarop het heel stil is in huis, de uren voorbij vliegen en enkel de honden me op tijd en stond - je kan er de klok op gelijk zetten- laten weten dat ze honger hebben, of buiten willen, of weer binnen willen, of op de zetel of de stoel willen maar dat zelf niet (meer) kunnen, dat hun water op is, dat ze een koekje willen...bref, dat zij er wel zijn en dat het niet is omdat de "dear hunter" ergens in een vallei zonder hen aan het jagen is dat er met hen geen rekening moet gehouden worden.

Het zijn dagen waarop ik eerst een lange wandeling maak met beide viervoeters en net zoals Jan de veranderingen in de natuur aanschouw.
Mist over de vallei.
Eenden zwermen die neerstrijken op het meer.

Een luchtballon die overvliegt en geregeld hete lucht in de ballon blaast terwijl hij bijna rakelings over mijn hoofd zweeft, waarbij Spotje stil blijft staan, één pootje opgeheven, oortjes rechtopstaand, want hij heeft iets gehoord wat hij maar een akelig geluid vindt...

De herfst doet zijn intrede en de zwammen, paddenstoelen allerhande schieten overal zichtbaar tevoorschijn.

Het is allemaal zo mooi en het doet me stilstaan bij alles wat er de afgelopen week mijn kleine leven heeft doorkruist.
Ik had beter gezwegen, ik had beter net dàt gezegd, waarom heb ik niets gezegd ?, waarom moest ik dat persé zeggen ?, ik had beter niets geschreven, mijn mening maakt niet uit, waar haal ik het in mijn hoofd?, Boris is verongelukt en ik heb Barts'adres niet,hoe erg is dat ? ,  mijn broer is in Portugal, Aude gaat naar Parijs, Mauriceke zegt "pik" in plaats van "kip" en Gustje vraagt me op facetime "of ik nu een beetje blind zie?", omdat ik mijn bril niet heb opgezet....Lynn en Paul zijn terug, dat hoor ik aan het sporadisch geklop op de dakpannen een eindje verderop , Patrick vertrekt naar Parijs maar komt daarna terug met Catherine, Leon heeft een soort vloertje gelegd bij Adam, de Engelse buurman, we hebben het zwembad toegedekt en de tuin winterklaar gemaakt...

En ondertussen is het hier 27 graden in de schaduw.
Indian summer.
Drie weken geleden was het té koud voor de tijd van het jaar en regende het bijna onophoudelijk. Nu moeten we weer onze zomerkleren uit de kast halen en vragen we om brochettes bij de slager zodat we kunnen BBQ'en....

We maken lange wandelingen met de honden en ik word dagelijks flink gestoken door insecten waarvan ik de naam zelfs niet ken.

Om 19 uur is het zo goed als donker en gaan de luiken dicht.
De natuur rust uit. Ze heeft alles gegeven.
En zo is het goed.

Dag Boris.
Je was veel te jong , zoveel te jong om dit alles niet meer te kunnen meemaken.

Doodgewoon

Castelnau-Montratier

Griet Op de Beeck komt in "De wereld draait door " en  bij "Van Gils en Gasten" haar nieuw boek voorstellen.
Ze is een succesvolle schrijfster en haar boeken verkopen goed. Zowel in Nederland als in België.
Maar in feite wordt ze gevraagd omdat ze het graag zou hebben over trauma's uit haar verleden.
En het is des te pikanter omdat ze een mooie vrouw is en dat het gaat over een taboe-onderwerp : over jarenlang misbruik  .

Bieke Ilegems komt ook over haar boek spreken bij Van Gils en Gasten. Op een andere dag weliswaar.
Ze is een vrij bekende Vlaming die al jarenlang voor de regionale Antwerpse TV werkt. Ze is getrouwd met een bekende Vlaming, Erik Goossens en neemt deel aan populaire programma's zoals "sterren op de dansvloer", dat ze bovendien ,denk ik althans, gewonnen heeft.
Maar in feite wordt ze gevraagd omdat ze het graag ze hebben over een trauma uit haar verleden.
En het is des te pikanter omdat ze een mooie vrouw is en dat het gaat over een taboe-onderwerp : haar man had een affaire.

Of zij het daar nu graag over hebben-en op TV dan nog wel ! - of dat de TV graag zou hebben dat ze nu net daarover komen praten in ruil voor publiciteit voor hun pas verschenen boek laat ik in het midden. Het zal wel van weerskanten komen, denk ik.De boeken zullen nog beter verkopen met die "persoonlijke touch" ...en er kijken op slag meer mensen naar Van Gils en Gasten, getriggerd door een flash net voor of na het nieuws over de pijnlijke mededeling die de vedette deze week gaat doen...

En dat je die taboes aldus op tafel legt en dat mensen die hetzelfde hebben meegemaakt er misschien gemakkelijker overheen komen. Het kan. Wie ben ik om te beweren dat het niet zou kunnen?

Ik weet echter niet of ik het zou doen.
Niet omdat ik de moed er niet voor zou hebben, maar omdat heel mijn omgeving mee moet in dat verhaal.
De zussen, moeder, broers van Griet...de kinderen en de man van Bieke ( die in de zaal zaten, haar zoon althans ) , die daar dan glimlachend naar zitten te kijken...
Erik spoedde zich de dag na de uitzending om in de kranten te laten weten "dat ze dit samen hadden beslist"...
Ja ze is mijn zus, ja mijn vader had een affaire, ja ik had een affaire...
Ik zie het zo al voor me dat binnen afzienbare tijd de zoon of dochter van Bieke een boek schrijft over het trauma dat ze opliepen toen hun moeder op de Nationale zender kwam vertellen dat hun vader een affaire had in dat jaar, van die tot die maand...

Waarschijnlijk heeft misbruik altijd bestaan. Waarschijnlijk hebben honderduizenden kinderen jarenlang afgezien van dergelijk verschrikkelijk vergrijp. Maar het is maar sinds kort dat er geen week voorbijgaat of er is wel iemand die op radio, TV of in een boek vertelt over zijn of haar nare ervaring. Niet alleen meisjes zijn getroffen. Jongens evenzeer.

Het moet verschrikkelijk zijn.
Zeker weten.

Maar ik heb het niet meegemaakt.
En ook nooit meegemaakt rondom mij.
En ook op school nooit een vriendin of kameraad gehad die het meemaakte .

Ik woonde bij mijn grootouders en sliep in de winter -toen ik klein was uiteraard- op hun kamer. Nooit niets gebeurd.
Ik ging -tot ik 5 was- dikwijls bij mijn 2 ongehuwde grootooms slapen die tussen hun twee tegen elkaar gezette twijfelaars een bedje maakten...nooit niets meegemaakt, behalve slapenloze nachten van hun vreselijk gesnurk!
Mijn grootoom waste me beneden in de keuken en op een dag- ik was toen net 5 jaar- zei hij me ( en dat ik me dat nog herinner is onwaarschijnlijk !) " Geneke, nu ben je 5 jaar en een groot meisje en vanaf nu ga je bij Tante Louise slapen als je bij ons blijft overnachten"
Ik herinner me dat omdat ik dat zo verschrikkelijk droef vond, ik was dolgraag bij mijn oom Paul, mijn peter.
Nooit ofte nimmer kende ik misbruik.

Ik versta de verschrikking van diegenen die misbruikt zijn en kan erin komen dat het goed doet erover te schrijven, spreken of duiden. Maar in plaats van uitzondering te vormen, krijg ik stilaan de indruk dat het altijd overal gebeurt . En ik ben bang dat op de lange duur een vader zijn kind niet meer kan vertroetelen, verversen, verschonen, een bad kan geven, op zijn schoot kan nemen, zonder dat er onmiddellijk afkeurende blikken gericht worden op de liefdevolle verwekker van het kind, op de oom, de grootoom, de grootvader.

Er zijn toch nog liefdevolle gezonde mensen of ben ik daar nu zo verkeerd in?

Boechout

mammo en andere grafieën

                                                                   

ze waren met twee....maar ja....

Net zoals in België ontvangt iedere 5O jarige vrouw in Frankrijk  tweejaarlijks een uitnodiging om een mammografie te laten uitvoeren. Kosteloos, zowel daar als hier.
Je kan daar blij om zijn, natuurlijk. En mij hoor je niet klagen, maar toch is zo'n onderzoek nu niet precies iets om naar uit te kijken. Laat staan pijnloos. Zeker als je nogal wat borst hebt, ahum .
Je krijgt een mooie brief, het hoe en het waarom van dit onderzoek, waar je terecht kan in je streek, dat het je niks kost, wat je moet meebrengen enzovoort enzovoort.

Ik bel naar één van de twee mogelijkheden in Cahors, daar waar ik de gewoonte heb en had om me te laten verpletteren door zo'n toestel en neem een afspraak.
Maandag om 15.15 uur....
Ok ,zeg ik, maar tegelijkertijd zal het spannend worden want om 16 uur word ik bij de tandarts verwacht. Dat is weliswaar maar 5 minuutjes lopen van bij de radioloog, maar het kan ook tegenvallen bij de dokter. We zien wel, dacht ik...

Maandag ben ik stipt op tijd bij de dokter.
Ik geef mijn carte Vital af, een soort siskaart.
Ja mevrouw, hebt U de vorige radiografieën mee?
Welzeker, hoor ik mezelf fier antwoorden. Diep schaamrood was mijn deel twee jaar geleden toen ik zonder de "precedenten" mijn opwachting maakte bij dezelfde balie.
Je moet al die radio's niet bijhouden hé mevrouw,kijft de niet al te vriendelijke verpleegster achter de toog....
Ah bon,roep ik verschrikt.
Enkel die van 2015 .
OK, zal ik aan denken in het vervolg.
Ga maar zitten in de wachtzaal.

De wachtzaal zit goed vol. Ik begin lichtelijk te panikeren.
De tandarts wacht immers op mij om 16 uur....IK kalmeer mezelf, het is tenslotte nog geen 15 uur.
Rond 15.15 word ik geroepen door de verpleger.
Een jonge ,vriendelijke knul van een jaar of 30.
Hij stelt me gerust. Zo'n onderzoek is nooit prettig, natuurlijk niet mevrouw, maar ik zal me haasten en de druk niet nodeloos laten aanslepen.
Bij de eerste van de 4 opnames moet ik lichtelijk door de knieën buigen, mijn borst wordt gesandwiched tussen twee plexiplaten , ik stop met ademen en 5 seconden later wordt de druk opgeheven.
Alles OK tot hiertoe, mevrouw?
Jawel, maar ik begrijp niet goed waarom ik door mijn benen moet zakken voor dat onderzoek?
De verpleger komt dichterbij, neemt met zijn rechterhand mijn ontblote schouder vast, legt er zijn hoofd op en begint dan onbedaarlijk te gieren van het lachen ...
Ah mevrouw, het is al zo verschrikkelijk vernederend en dan heb ik de machine nog te laag gezet ook, zodanig dat U door uw knieën moet zakken.Verschrikkelijk sorry...dat heeft hij wel 10 keer herhaald.
Ik kon er ook goed om lachen natuurlijk. De mensen zijn hier veelal klein van gestalte, zodat hij niet ineens de reflex had zijn machine een halve meter te verhogen.

Na de pijnlijke oefening vraagt hij me te wachten tot de dokter met de uitslag komt. En desondanks alles zit je daar toch maar ongerust de tijd te doden, kan ik mijn aandacht niet meer bij mijn boek houden en denk ik aan de honderden vrouwen die misschien op krak dezelfde plaats als ik te horen hebben gekregen dat er iets mis is...

De verpleger komt terug.
De dokter zou toch nog graag een echo maken mevrouw, komt U met me mee???
Ik had nog er nog niet aan gedacht of het was al zover, dacht ik.
De vriendelijke dokter stelt me wel op mijn gemak. Zijn rust komt als het ware op me over.
Hij kijkt goed, overal en knikt : ce n'est rien madame, mais mieux vaut vérifier deux fois...
Wie zou hem ongelijk durven geven.
Ik neem mijn platen terug, steek mijn vitalkaart weg en in paniek bekijk ik mijn uurwerk....zonder reden echter, want het is 14.45u...Mooi, alle tijd om naar de tandarts te gaan. Als op een wolk sprint ik vooruit om me naar de volgende pijnbank te begeven. Geen sandwichborsten hier, maar een ineengezakt amorf gezicht door de drie verdovende injecties vooraan in mijn verhemelte....Drie, jawel, want door de stress geraak ik maar niet verdoofd. Ik probeer te relaxen, maar bij de tandarts kan ik nooit relaxen. Ik ben een nul qua pijn en stress bij de dentiste = En dat was zo in België, dat is niet veranderd in Frankrijk.


Het was een spannende dag,twee maal fysiek gemolesteerd , maar alles is goed afgelopen.
Oktober is in Frankrijk de maand van acties tegen borstkanker.
Ik mag van geluk spreken dat alles in orde met me is.

de eenzame zonnenbloem

50 jaar kleurentelevisie

                                           

Zondag

Ik stuurde een whatsapp' naar Lynn, de buurvrouw, om haar te zeggen dat er vide-grenier in het dorp was en of ze zou gaan aperitieven.
Getekend : de jachtweduwe.
Geen antwoord.
Rond 11 uur besluit ik om toch naar het dorp te gaan, met of zonder buurvrouw.
Drie keer moest ik rond het dorp rijden om de auto te kunnen parkeren: zo veel volk, ongelofelijk.
Tenslotte kan ik een plaatsje bemachtigen.
Ik blij.
Ik stap voorbij de krantenwinkel en bedenk bij mezelf dat indien er té veel volk zou staan aanschuiven ik wijselijk de lotto en de Point de vue later in de week zou kopen. DIe vrouw is zo verschrikkelijk traag en in plaats van iedereen een leuke dag te wensen zegt ze steevast "bon courage!". Terwijl zij waarschijnlijk net veel moed nodig heeft om de zondag door te spartelen.
We gaan-  "we", inderdaad, want ik ben nog niemand tegengekomen die daar voor zijn plezier binnenstapt-, er maar niet te veel Latijn in steken, de vrouw heeft waarschijnlijk één en ander meegemaakt in haar leven en eerlijk gezegd voel ik geen enkele behoefte om te weten wat dat dan wel zou kunnen zijn.
Ik kom voorbij de krantenwinkel en de zaak staat stampvol: Hola Pola !!! Ik stap door.
Christian ,de bakker, heeft nog één flûte , niks anders van brood meer en geen enkel taartje. Ook iemand aan wie je best "bon courage" toewenst, zo graag doet die man zijn werk !
Ik kom bij de andere bakker, die wel nog een paar taartjes heeft, nog redelijk wat baguettes én Flûtes en dus stap ik binnen. Voor mij staan drie klanten, waarvan ik er één ken, Janet, de vrouw van Max, Engelse vrienden die we in feite de afgelopen twee jaar niet veel meer gezien hebben. Dat gebeurt. Er zijn mensen die je bijna dagelijks tegenkomt en anderen die plots uit je leven verdwijnen, even vlug als ze er waren. Wèg !
Ik vraag een "petite boule tranchée", een klein rond gesneden brood. Gesneden brood wordt hier niet gauw gevraagd. gevolg, ze duwt mijn gesneden brood in twee keer in een papieren zak ( ik mag van geluk spreken, meestal is het een plastic zakje waarrond er een plakband wordt gewonden, zodanig dat je die moet kapot snijden zodat je brood zeker niet knapperig blijft....je vraagt je af waarom ze dat in godsnaam doen, maar het is nu eenmaal zo...)
Ik vraag aan de dame achter de toog of die grote zak mijn brood bevat?
Oui, knikt ze.
Ik open de zak en zie twee helften van een gesneden brood dwars over elkaar liggen...ik leg de helften op elkaar, de zak wordt de helft kleiner, ik knik naar de dame die me perplex bekijkt.
Ik zeg bon courage en vervolg mijn weg.

Midden op het voetpad dwars ik Paul, mijn buurman.
Lynn is having a coffie with Phyllis at the Bardouquet!, ik ben blij dat ze er zijn.
Om 11.30u is het nu in feite geen uur om een koffie te gaan drinken in de Bardouquet, het stamcafé van iedereen in het dorp, maar bon, ze is er.

Ik wuif naar Lynn en Phyllis en doe teken dat ik eerst boodschappen ga doen op de markt. 

Er is dus ook een vide grenier. Dat betekent dat iedereen de zotste dingen verkoopt onder de gewelven van de markt.

Ik ga om eieren , koop een konijn voor dinsdag, wat pastinaak , ga bij Fredo om aardappelen en keer terug om gedag te zeggen tegen Martine en Manoëlle die steeds een standje hebben op zo'n dag.
Ze geven uitleg bij voorwerpen waarvan ik niet weet waarvoor ze zouden moeten dienen en we spreken halvelings af om elkaar gauw weer te zien.
Twee gelukkige Belgische vriendinnen uit Sauveterre, zo'n 5 km van bij mij.

Ik ga naar Lynn, kus iedereen, ondertussen is Fiona er ook komen bijzitten en zodra ik neerzit komt Bozena- een Poolse vriendin, me omhelzen.
We hebben gezwaaid maar je zag ons niet zitten!
Inderdaad, ook Bozena en Dominique heb ik sinds lang niet gezien...
Ik vraag aan Lynn of ze het erg vind dat ik bij hen een glas ga meedrinken.
Lynn en Co zijn aan de koffie en de koffiekoeken...
Uiteraard kan ik dat.

Bij Dominique en Bozena vervoegden zich Katja en Stan, doodop van de verhuis terug naar het zuiden.
Soms vertrek je weer naar Belgenland om een paar jaar nadien terug te komen naar deze oorden. Dat kan !!!

Ik moest nogal vlug weg, want de plicht roept, soms althans.

Thuisgekomen werd ik hartelijk verwelkomd door de twee honden. Ik smeer een boterham en plof me in de zetel voor TV.
Antenne 2.
Plots zijn alle kleuren van de TV verdwenen.
Ne vous en faites pas,zegt de omroepster, votre télé n'est pas en panne !
Maar vandaag, precies 50 jaar gelden , konden we voor de eerste keer kleuren TV kijken , tenminste diegenen die een kleuren TV hadden...

En ik dacht terug aan 1991.
Aude was 7 jaar en van Tante Louise had ik een klein TV- tje geërfd.
We zetten hem op Aude's kamer , ze was in de wolken !

Na een poosje kwam ze naar beneden gerend : Mama, Papa, die TV is kapot !
Zo spijtig , dachten we.
We renden naar boven.
Maar er was niks mis met dat Tv-tje !
Maar mama, de kleuren zijn eraf gevallen !!!

We hebben toen zo gelachen !
Aude heeft nooit een zwart wit TV gekend, behalve dan dat kleine TV-tje van Tante Louise zaliger!

50 jaar!

Amai ik word oud !

Back on line !

Wat was dat voor een kwakkelzomer !
Té heet, té droog, té nat, té koud .
Altijd iets, ik weet het, maar toch.

En zo was het ook met mijn blog.

De reden moet enkel gezocht worden in een niet-bereikbaarheid enerzijds en een technische indisponibiliteit van een comminicatiemedium , zijnde, de computer himself !

Sinds april kampen we met ernstige intenetverbindingsproblemen.
Ondanks klachtenmails, klachtenchats, klachtenbrieven, aangetekende brieven, wekelijkse tussenkomst van één of andere servicedeskmedewerker hier of ergens op de Franse eilanden ( DOMTOM noemen ze dat hier ) die je belooft terug te bellen, dat soms doet, dat soms vergeet te doen ( we zullen beleefd blijven) , met mails in de zin van " we komen spoedig op uw mail terug, we onderzoeken dit verder" om twee dagen nadien een ander bezicht te krijgen " gun ons nog 48 uur, we zoeken het uit", waabij je onmiddellijk een "goed" gevoel krijgt van het komt dik in orde deze keer, waarna er je gewoonweg gezegd wordt dat men je niet verder kan helpen want dat alles wel OK schijnt te zijn...


nous n’avons pas oublié votre réclamation

Bonjour,

Nous avons bien pris en compte votre précédente demande. Cependant, nous n’avons pas pu revenir vers vous aussi rapidement que nous le souhaitions. 

En effet, nous avons besoin d’un délai supplémentaire de 48h afin de vous proposer une solution parfaitement adaptée à votre situation.

Bien sûr, vous n’avez aucune démarche à entreprendre, votre demande est déjà confiée à un expert.

Merci de votre confiance.

Le service clients Orange 




Ondanks bewijzen dat onze bereikbaarheid ver onder het beloofde gemiddelde ligt ...0,43 Go

Eén van de medewerkers van orange wist me te zeggen dat door de vervanging van de kabels in april, er nieuwe kabels aangesloten werden aan de oude, met het gevolg dat er twee diktes van kabels zijn en dat we zo waarschijnlijk verlies ondervinden.
Inderdaad!

We hebben dan ook een airbox te leen tot eind deze maand en ik vroeg om verlenging van die leen...niet dus. De klachtendienst van orange doet geen commerciële toegevingen en de helpdesk van orange mag geen commerciële toegevingen doen.
Op mijn vraag wie dat dan wel mag doen, kreeg ik geen antwoord tot nu toe.

Bonjour, 

Vous souhaitez un dédommagement car vous bénéficiez d'un faible débit.

Je suis sincèrement désolée pour les désagréments occasionnés.

La réglementation impose aux opérateurs de fournir une estimation théorique de débit de la ligne du client.

Dans certains cas très rares, en raison des caractéristiques du réseau Orange raccordé à la ligne du client, le débit réel peut être très inférieur à l'estimation théorique réglementaire.

L'estimation du débit est effectuée selon une méthode fixée par les pouvoirs publics et commune à tous les opérateurs.

Elle est propre à la ligne de votre logement, basée sur les caractéristiques de votre ligne (en particulier sa longueur).

Le débit dont vous disposez peut donc être différent de l'estimation initiale compte tenu de nombreux autres éléments : le site que vous consultez, la présence de perturbateurs près de votre logement, votre équipement, etc.

Au vu de la situation je suis au regret de ne pouvoir répondre favorablement à votre demande de geste commercial.

En effet nous ne pouvons accorder de dédommagement tant que les services ne sont pas totalement opérationnels.

Par ailleurs seul le service technique est habilité à prolonger le prêt de airbox.

Cordialement,

Le service clients Orange

Jan is wekelijks naar orange gegaan om een nieuw kaartje te krijgen. Want op een mum is dat kaartje opgebruikt...( zie vervolg van dit verhaal om dit beter te begrijpen.)

En daarbij begaf de laptop het...
Naar Darty waar we in feite al onze huishoudtoestellen hebben gekocht, behalve onze computers.
Jan opteert-en hij heeft natuurlijk gelijk - voor een persoonlijke aanpak , 't is te zeggen , hij gaat naar een winkeltje in Montauban .
Maar ik kon niet wachten, zoals altijd.
En dat heb ik me beklaagd.
Echt.

Ik koop dus een laptop van rond de 800 Euro. Model Acer.
Alles OK tot hiertoe.
Jan installeert de laptop.
Je wil het niet weten, echt niet.
Enkel bitifinder installeren en zoef! , gans de 10 mega van de airbox weg!
Via de gewone livebox moeten we het zelfs niet proberen, de installatie van bitifinder zou anderhalve dag in beslag nemen. ( updaten van de Tomtom bvb duidt 366 uur aan!!!!! ).

Maar bon, Jan doet dat prima, met gevloek en getier af en toe ,maar het lukt.

De volgende dag....

Ik start de computer en zie dit :

Reboot ...

Ik bel de Darty lijn , 7 dagen op 7 bereikbaar en ik heb ze inderdaad vlug te pakken.
Op de on/off knop duwen gedurende 15 seconden en dan loslaten, terug aanzetten..
Ik doe dat.
Het lukt.

Als dat nog dikwijls gebeurd mevrouw, dan brengt u de laptop best terug.

De volgende dag heb ik dat 4:5 keer aan de hand.
Als ik wil bloggen zie ik dit :

Niks meer dus.

Ik breng de laptop terug naar de winkel.
Ah OK mevrouw, wel dan zullen we uw laptop in het atelier laten herstellen.
HERSTELLEN? 
Een computer van één dag oud????
Ja mevrouw, dat is de procedure...
"En hoelang duurt die herstelling?"
Eén week ongeveer en dan hebt u uw laptop terug., zegt de vriendelijke verkoper zonder verpinken.

Ik ben sprakeloos.
Ja, dat gebeurt niet gauw.

Ik besluit te wachten tot we een week de computer niet nodig hebben en breng hem binnen rond 3 september.
Ondertussen valt de laptop uit, kan ik niet opstarten, door de internet problemen kan ik de foto's met moeite inladen, kortom, ik kan niet vooruit of achteruit.

Ondertussen belt X, Y of Y, mailt Z ,W of V, chat R,S of T " zeg wij horen niks meer van jou, alles OK???".
Lief maar frusterend.

(het verhaal is nog niet gedaan !!!)

Op 10 september ga ik de computer terughalen.

Ik start de computer en zie dit :

Echt?
Echt !

Ik bel naar de helpdesk.
Dat is eigenaardig mevrouw, ja dan zal U hem terug moeten binnenbrengen ter herstelling.
"Ter herstelling - ik flipte bijna-, maar mijnheer ik heb die computer op 18 augustus gekocht en hij was sindsdien al 1 week in "herstelling", ik wil een NIEUWE computer waar niets aan is!"
Dat begrijp ik mevrouw, maar daar kan ik niet over beslissen, dat moet U bespreken met het Darty verkooppunt.

We rijden naar Darty.
We leggen het uit.
De verkoper leest het bericht van de helpdesk : la cliente demande une solution définitive ...
Ja mevrouw, maar wij kunnen niet beslissen of U een nieuwe laptop krijgt, dat kan alleen de helpdesk.

Jan werd ongeduldig.
Als Jan ongeduldig wordt blijf je best ver uit de buurt!
Meneer, kent U het pingpong spel? Wel, wij zijn dat balletje zeker???? Op jullie toog staat hier ( en hij neemt dat plaatje in zijn handen) DARTY :

LE CONTRAT
DE CONFIANCE 

Wel wij hebben geen vertrouwen meer ! Wij willen een nieuwe computer  of ons geld terug!

Dat gaat niet, zegt de verkoper, ik moet de procedure volgen en dat is de computer binnen brengen naar het atelier .

We worden boos, echt boos.

En tenslotte komt de verantwoordelijke van Darty erbij en zegt hij ' ja U had de koop kunnen teniet doen binnen de 15 dagen na de aankoop, ik zal U een nieuwe computer geven, we doen dat nooit, maar ik doe dat.'

Maar...de computer was niet beschikbaar, hij moest van elders komen .

En daar heb ik weer een week moeten op wachten.

Ondertussen heeft Jan alle zo moeilijk geïnstalleerde programma's van de laptop gehaald .
We kregen de nieuwe computer maandag 25 september.
Jan heeft de laptop geïnstalleerd bij Rita en André op dinsdag. Die wonen ook 5 km van Castelnau, maar die hebben wel 4 Go.

En nu dus, NU vanavond, ben ik weer ONLINE.

En vandaar, vandaar, vandaar

Al dat gezaag.
Vanaf morgen andere en betere verhalen uit het immer geliefde maar klantonvriendelijke zuiden ! Beloofd !

Bedankt voor uw geduld.

Afscheid van een Compagnon de route

Zestien jaar was hij onze trouwe vriend.
Zestien jaar zonder één enkele panne.
En zelfs nu, nu de tijd rijp was om een nieuwe huisgenoot aan te schaffen liet hij het in feite nog niet afweten.

De auto.
De Toyota Corola.
Een zalige wagen.
Jan's wagen in feite waar ik hier gezwind mee door  de bergen en de dalen zoefde.

En nu heb ik een nieuwe Toyota.
Zo'n blits sexy modelletje, straaljagertype.
En nu vlieg ik door de valleien en de heuvels.

Een C-HR.
Een witte.

En hij stond op mij te wachten bij de dealer in Cahors....

Als een kind zo blij ben ik ermee.
Ik betrap er me op dat ik af en toe stiekem eens ga kijken hoe hij erbij staat, of hij er nog staat, of hij nog proper is. Dat het toch een mooie wagen is, dat hij toch heel zacht rijdt, en dan zucht ik eens.
Dankbaar, dat ik nog eens een wagen zou kopen.

En dus planden we uitstapjes.
Naar en van Cahors, naar Caussade op maandag naar de markt, naar Rodez en we vierden deze heuglijke gebeurtenis zowaar bij Brasserie Bras in Rodez, na een zoveelste bezoek aan het Musée Soulages waar er momenteel een tentoonstelling loopt van Calder.
De moeite.
Maar Bras was ook de moeite.
Die heeft een heel bekend en beroemd sterrenrestaurant in Laguiole.
De brasserie als annex van het museum in Rodez is een echte aanrader.
Voor Jan was het een ontdekking. Hij wil er zeker terug.
Wel reserveren als je van plan bent er te gaan lunchen.
( www.cafebras.fr ) 

En op weg ernaar toe bezochten we de cisterciënzerabdij van Beaulieu-en-Rouergue. ( www.beaulieu-en-rouergue.fr )  Met een tentoonstelling/ installatie van een Belgische kunstenaar, Philippe Ringlet, " du chaos à l'unité" als dat niet symbolisch is?

Om het aangename met het nuttige te combineren.

En Rodez zelf is een aangenaam stadje. In de Aveyron dus. Gekend om zijn kathedraal en zijn charcuterie ( of vice versa al naargelang je interesse ).
Ik kon er niet aan weerstaan Laguiole messen te kopen.
Een kaasmes ontworpen door Philippe Starck, mijn schoonzoon zou er jaloers op zijn, zeker weten.
De doos was 5 x zo groot als het mes en al een design item op zich.

Aan ons rijgedrag is inmiddels niets veranderd : we blijven evenveel ruzie maken in de wagen als voorheen. Ditmaal omdat er zoveel knopjes aan het stuur zitten dat we er horendol van worden. Om nog maar van het touchscreen te zwijgen. Met GPS, GSM, internet, SMS , je kan het je bijna niet voorstellen.
De inhoud van deze kinderachtige gesprekken vertaalt de hoeveelheid keuzemogelijkheden en ons beider onkunde om daarmee ( nu nog) om te gaan:
- Blijf er af !
- Wat heb je nu weer gedaan?
- Zie naar de baan in plaats van aan dat scherm te prutsen !
- Moet het al meteen kapot?
- Straks is't kapot !
- Wil ik rijden?
- We waren beter thuis gebleven!
- Had jij nu niet genoteerd wat je dan juist moest doen?
- Waar is dat notaboekje feitelijk?
- Morgen naar de garage en nog eens om uitleg vragen vrees ik!

Zouden wij alleen met de aan deze  'nieuwe auto geralateerde stress" te maken hebben?
Je me le demande !

Eindelijk

reuze hibiskus in de tuin

Tot vandaag heb ik moeten wachten om opnieuw "iets' te kunnen schrijven op de blog.
De Engelse buur heeft 5 kinderen en die waren -zoals jaarlijks- op vakantie in hun zomerhuis in de Lot.
Ik versta dat, daar niet van.
Maar die kinderen, tussen 6 en 13 jaar oud , doen niets anders dan zwemmen- en dat juich ik ten zeerste toe, dat is gezond- of....op de computer spelletjes spelen; films bekijken, muziek beluisteren, en ik weet niet hoeveel meer dingen waar een computer een oplossing voor heeft- en dat keur ik ten zeerste af want dat is helemaal niet goed voor die jongelui.
Voor mij is dat echter heel belangrijk, maar daar hebben zij geen oren naar.
En jullie vragen zich waarschijnlijk af wat dat nu met een post op de blog te maken heeft?

Onze internetlijn heeft geen 4 of 3 GO zoals in een stad.
We leven hier in een internet-achterlijk gebied en we wachten allemaal op Macron's goedheid om daar iets aan te doen. En marche ! zou ik zo zeggen.

En dus bedraagt onze potentie met moeite 0,5 , meestal 0,4 GO.
Maar als de Engelse buren er zijn hebben we zo goed als niks.

Nu zijn ze vertrokken en dat vinden zij waarschijnlijk triest, ik ben er heel blij om.
Eindelijk.

Het is hier een kwakkelzomer.
Een paar dagen stikkend heet, tot 38/ 39 graden en dat wil je ook liever niet.
En dan, plots, een onweer of een overtrokken hemel waarbij de temperatuur zakt tot 25 graden .
Van de ene op de andere dag.
Of stortregens.
Maar dat mag van ons. Voor de moestuin, voor de tuin, maar vooral omdat ons dak picobello in orde is. daar komt geen druppel meer door.
De Engelse bovenbuur is aan de dak-klus begonnen met een vriend.
In die hitte wil je dat ook best zo vlug mogelijk achter de rug hebben ,vrees ik !

We worden overrompeld door de buxusmot en de buxussen die hier in het wild weelderig groeien zijn allemaal opgevreten door de rups.

internet foto 

's Avonds vliegen de witte vlinders met zwarte rand aan de vleugels in grote getale rond. Mooi. Maar het resultaat van hun omzwervingen is deprimerend.

buxus vooran 

buxus achteraan

In België is het niet anders zegt Eliane.

In feite hebben we dat verleden jaar de eerste keer vastgesteld.
Toen heeft Jan de buxussen met één of ander product besproeid.
Maar dit jaar was de ravage zo groot dat er geen beginnen aan was.

Binnen een paar jaar zijn hier geen buxussen meer.

Zucht.

Ze zijn vertrokken...

Jaarlijks komen Aude, Stienus en Gust en Maurice naar het zuidwesten afgezakt om bij ons te verblijven.
Hoe hard we daar naar uitkijken kan ik zelfs moeilijk onder woorden brengen.
Ik spaar dingen en leg die in hun kamertjes opdat ze ze zouden ontdekken eens ze hier zijn. Een beetje als paaseieren rapen, maar dit zijn - dat weet ik best- vijgen na pasen uiteraard.

Tegelijk vinden de kinderen ook speelgoed van de afgelopen jaren terug dat hier met opzet wordt bijgehouden. Het is heerlijk om de kreetjes te horen eens alle spulletjes weer eigen gemaakt zijn:

Oh mama kijk, mijn tractor, oh en hier die dinosaurus en oh kijk mama, mijn tekening hangt hier en zie ik had het je toch gezegd mijn boeken, ohhhhhhhhhh!!!!!!!!!!!

Nu is er een tweede ventje bij en die heeft een heel zware en lage basstem. Het is zo grappig zijn stem te ontdekken en we lachen dan ook constant als hij "ja" of "neen" antwoordt, als hij " floefen " zegt omdat hij de "s" nog net niet kan uitspreken .

We waren bang dat Maurice té enthousiast zou zijn ten opzichte van de honden , maar niets was minder waar. Hij was er zalig zacht en lief tegen.
Woefen, woefen! Woefeeeeeeeeeeeen .....en de liefde droop van zijn snoetje.
Om op te eten.
Bij Spotje ging hij op zijn ukje zitten en wreef hem zacht op zijn dik buikje.
En bij Cartouche stond hij recht en aaide hem over zijn kop, waarbij hij zijn eigen krullebol dicht tegen zijn oor bracht; Woefennnnnnnnn !!!

Elke morgen ging Gust met mij mijn berg op.
Het is wel heel hoog hé Mamie ! 
Ik ben een beetje moe !

Maar hij stapte dapper door.
Onderweg leerde ik hem " ik heb, jij hebt, papa heeft, wij hebben" laten  herhalen en herhalen, tot het er ingeklopt was als een mantra.

En de laatste dag wou Maurice mee de berg op en dat ventje deed dat dan nog ook, te voet, hem optillen was niet nodig.
Boven gekomen zei hij "warm" ...en dat kon ik helemaal begrijpen van de kleine man.

Jaarlijks gaan we naar Animapark , tussen Montauban en Toulouse en herontdekken we de dieren, de dino's, de speeltuigen, het waterpark.
Het is een zalig park voor de kleintjes.
Helemaal niet zo overweldigend als Walibi, gewoon op maat van de kleinsten, en het waterpark is dé droomafsluiter .
Allemaal jonge gezinnen, niks drummen of zo, iedereen aardig voor elkaar, de kinderen op en van de tuigen heffen, iedereen helpt iedereen.

Lauzerte is op donderdagavond dé uitstap. Paardenmolens, eendjes vissen, en voor de groten lekkere hapjes in tientallen kraampjes.
We komen er oude en nieuwe vrienden tegen , Constant, Caroline en Co, Nel en West-Vlaamse vrienden die Aude en Stienus ontmoet hadden op de woensdagavondmarkt van Castelnau.

We vieren dubbele verjaardagen onder de auvent en laten onze bakker heerlijke chocoladetaart en een toren van gevulde choukes maken.

Het is lawaai van 's morgens tot 's avonds, gekrijs, gegil, gehuil, gelach, gerust....we doen het allemaal.
En dan, plots, is het voorbij , wuiven we ze uit en sturen we onmiddellijk een sms naar elkaar "ik mis je nu al", "ik mis je ook mama, tot gauw!" .

De stilte is onwezenlijk.
Zijn ze echt weg?
Is de vakantie nu reeds voorbij?

Alles verloopt weer zoals vanouds: de honden nemen  hun plaats in die ze plegen te hebben : de eerste !
We eten andere dingen, "grotemenseneten".
We gaan naar Castelnau en aperitieven er met de Franse en Belgische en Engelse vrienden.

Het gaat allemaal zo vlug.

Jacob Wallenberg en rosé

Jacob Wallenberg.
Weet je wie dat is ?
Neen?
Ik wist het ook niet. Maar het moet één of ander belangrijk en bijzonder voortvarend Zweeds topindustrieel zijn.
En wat zei die man, volgens De Standaard op 6 juli jl. ten minste ?
"Op 55 met pensioen? Wat ga je dan doen? Rosé drinken de rest van je leven?"

Ik hoor 's man's Scandinavische bulderlach tot diep in het zuiden van Frankrijk.
Hoe erg is dat niet? Tot het einde van je dagen rosé drinken?

En wou dat nu ook juist lukken dat  mijn Frans tijdschrift net dat weekend aan de rosé wijn wijdde...
En ik dacht : " wat is er nu verkeerd aan om de rest van je leven rosé te drinken?"

Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk.
Hij kan zich niet voorstellen dat je niet meer zou willen werken en ik kan er niet meer bij dat je ervan uitgaat dat je dan in een put belandt omdat je -volgens deze man en zovele andere mensen althans- niets meer te doen hebt.

Want niets is minder waar.
Jacob Wallenberg heeft waarschijnlijk een poetsvrouw of twee, iemand die het huishouden bereddert, een chauffeur, hij doet zeker geen boodschappen en maakt geen eten tenzij er een artikel aan zijn hobbies gewijd wordt in één of ander financieel trendvol tijdschrift en waar hij dan in dure vrijetijdskleding en met een gepersonaliseerde voorschoot ,in een balzaal van een keuken op een kookeiland van hier tot ginderachter een gerecht staat te bereiden waarvan je de meeste ingrediënten zelfs bij naam niet kent, zijn reis wordt georganiseerd, zijn was en plas en strijk gebeurt tegen betaling, en "er schiet hem dus heel veel tijd over om te kunnen gaan werken".


Maar, beste Jacob Wallenberg, als je dat nu eens allemaal zelf zou doen, hé, zou je dan nog veel tijd hebben om te werken?

Voilà.
Vandaar dat ik tot het einde van mijn dagen rosé ga drinken.
Tussen de poetsbeurten door, het gekokkerel, de was en de strijk, de boodschappen en de vriendenbezoeken en de boeken die ik lees.

Want echt hé, beste Jacob Wallenberg, ik heb al heel veel bijgeleerd sinds ik niet meer werk.
Dingen en zaken waar ik niet het flauwste benul van had en die plots vanzelf belangrijk zijn geworden.

Eergisteren zag ik oneindig uitegstrekte graanvelden boven op "mijn berg".

's Middags zag dat veld er al gans anders uit.

En de volgende morgen waren er al balen gemaakt van het koren.

En stel nu, Jacob, dat ik aan het werk was geweest, wel dan had ik dat niet meegemaakt. Of wa?

En ik zie plantjes die ik nog nooit ofte nimmer gezien heb en waarvan sommige landbouwers me ook niet kunnen zeggen wat het is .

En ik volg dat plantje.
Nu, na een week of drie wordt het pluizig en ziet het er zo uit:

En dan gewoon verder lopen en denken aan de kleinkinderen en kinderen die straks komen en die er dikwijls aan denken om hier bij ons te vertoeven . Om samen rosé te drinken.

La vie en rose ,quoi.

En mijnheer Wallenberg?
Die gaat tot het einde van zijn dagen werken .
Het is hem vanzijneigens van harte gegund.

Orange een beetje helpen zie !

Demain je serais là à 6 heures pour tailler les arbres chez le voisin d'en haut! ,zei Gilbert, die gele pruimpjes kwam halen voor zijn parkieten.

In de zomer willen zijn buren immers niet dat die vrij rondvliegen omat ze alle fruit van hun bomen pikken. Ils deviennent fou ! roept hij en vandaar dat hij ze troost met lekkers, zijnde onze gele 'Japonèse' pruimen...het helpt om hun gemoederen te kalmeren.

Zes uur, denk ik bij mezelf. Dat betekent dat Jan zijn wekker om 5.15u zal zetten om zeker op tijd wakker te zijn.
Dat impliceert ook dat ik mee moet opstaan want ik zal voor koffie zorgen, de honden zullen zenuwachtig beginnen blaffen van al de drukte rond het huis, bref, het wordt een drukke dag.

Door de blikseminslag op de telefonielijn bij onze twee buren heeft orange de nodige reparaties uitgevoerd. Maar ze werden allebei verzocht de (boven ) leidingen vrij te maken want nu hangen er nogal wat takken over van eikenbomen. En zolang de leidingen niet "vrij zijn van" kunnen ze geen nieuwe kabels trekken.

Tja, wie wil zo'n werkje opknappen? Want het is hoogtewerk. En het gaat om een serieuze 'dreef' waarin de eiken die langs de linkerkant van de weg staan moeten onthoofd worden als het ware.

Gilbert will fix it, vertelden we aan de Engelse bovenburen.
Maar Gilbert zou Gilbert niet zijn als er niet iets was tussengekomen op de dag dat hij beloofde te komen met zijn tractor, ervan uitgaande dat Jan hem uiteraard zou helpen bij de klus...
Bij Gilbert kan dat een plots voorbijtrekkende vos zijn die NU meteen moet worden "geëlimineerd", het kan de prefect uit de noordelijke departementen zijn die met hem een week 's morgens op reeën komt jagen, het kan overwerk zijn op zijn werk , het kan vanallles zijn...maar het was niet wat we gedachten hadden wat het zou zijn, Gilbert had zijn pols verstuikt.

Aha. Uitstel van executie.
Jan was er niet mistevreden voor. Dat gaf hem tijd om iets anders te doen.
Maar die zondag dus zou Gilbert wel komen, om zes uur nog wel, met zijn tractor.
Paul, de Engelse buur was verwittigd per telefoon....zo kon hij ook komen helpen.

En inderdaad, om 6 uur was Gilbert er.

Hij had een oude tractor bij met vooraan een soort houten bak die hij dan naar omhoog kon heffen zodat hij tot aan de toppen van de bomen kon.
Jan moest de tractor van tijd tot tijd verzetten , of er achteraan lopen . De gevallen takken naar de kant sleuren, zodat hij er weer met de tractor langs kon. kortom, een ganse klus.

Terwijl zij al een tijdje bezig waren liet ik de honden uit.
En het was al bijzonder druk in onze vallei.

Thibault , de kleinzoon van Jeanette, was bij de andere buur Patrick aan het "débroussailleren" . Ik zou het Vlaamse woord hiervoor niet kennen, of niet meer kennen....kortwieken komt er het dichtste bij, laat het me zo stellen.

Een beetje lager was Philippe Compan met zijn tractor de kanten van de beek en het meer aan het kortmaaien.

En ik weet niet waarom, maar het gaf me zo'n heerlijk gelukkig gevoel.
Iedereen druk bezig om 6 uur ' ochtends.
Want de warmte overdag was niet te harden.

The job was done  rond de middag. Aperootje met Gilbert.
Terwijl Cartouche zijn vallei bewaakte en zag dat het goed was.