mammo en andere grafieën

                                                                   

ze waren met twee....maar ja....

Net zoals in België ontvangt iedere 5O jarige vrouw in Frankrijk  tweejaarlijks een uitnodiging om een mammografie te laten uitvoeren. Kosteloos, zowel daar als hier.
Je kan daar blij om zijn, natuurlijk. En mij hoor je niet klagen, maar toch is zo'n onderzoek nu niet precies iets om naar uit te kijken. Laat staan pijnloos. Zeker als je nogal wat borst hebt, ahum .
Je krijgt een mooie brief, het hoe en het waarom van dit onderzoek, waar je terecht kan in je streek, dat het je niks kost, wat je moet meebrengen enzovoort enzovoort.

Ik bel naar één van de twee mogelijkheden in Cahors, daar waar ik de gewoonte heb en had om me te laten verpletteren door zo'n toestel en neem een afspraak.
Maandag om 15.15 uur....
Ok ,zeg ik, maar tegelijkertijd zal het spannend worden want om 16 uur word ik bij de tandarts verwacht. Dat is weliswaar maar 5 minuutjes lopen van bij de radioloog, maar het kan ook tegenvallen bij de dokter. We zien wel, dacht ik...

Maandag ben ik stipt op tijd bij de dokter.
Ik geef mijn carte Vital af, een soort siskaart.
Ja mevrouw, hebt U de vorige radiografieën mee?
Welzeker, hoor ik mezelf fier antwoorden. Diep schaamrood was mijn deel twee jaar geleden toen ik zonder de "precedenten" mijn opwachting maakte bij dezelfde balie.
Je moet al die radio's niet bijhouden hé mevrouw,kijft de niet al te vriendelijke verpleegster achter de toog....
Ah bon,roep ik verschrikt.
Enkel die van 2015 .
OK, zal ik aan denken in het vervolg.
Ga maar zitten in de wachtzaal.

De wachtzaal zit goed vol. Ik begin lichtelijk te panikeren.
De tandarts wacht immers op mij om 16 uur....IK kalmeer mezelf, het is tenslotte nog geen 15 uur.
Rond 15.15 word ik geroepen door de verpleger.
Een jonge ,vriendelijke knul van een jaar of 30.
Hij stelt me gerust. Zo'n onderzoek is nooit prettig, natuurlijk niet mevrouw, maar ik zal me haasten en de druk niet nodeloos laten aanslepen.
Bij de eerste van de 4 opnames moet ik lichtelijk door de knieën buigen, mijn borst wordt gesandwiched tussen twee plexiplaten , ik stop met ademen en 5 seconden later wordt de druk opgeheven.
Alles OK tot hiertoe, mevrouw?
Jawel, maar ik begrijp niet goed waarom ik door mijn benen moet zakken voor dat onderzoek?
De verpleger komt dichterbij, neemt met zijn rechterhand mijn ontblote schouder vast, legt er zijn hoofd op en begint dan onbedaarlijk te gieren van het lachen ...
Ah mevrouw, het is al zo verschrikkelijk vernederend en dan heb ik de machine nog te laag gezet ook, zodanig dat U door uw knieën moet zakken.Verschrikkelijk sorry...dat heeft hij wel 10 keer herhaald.
Ik kon er ook goed om lachen natuurlijk. De mensen zijn hier veelal klein van gestalte, zodat hij niet ineens de reflex had zijn machine een halve meter te verhogen.

Na de pijnlijke oefening vraagt hij me te wachten tot de dokter met de uitslag komt. En desondanks alles zit je daar toch maar ongerust de tijd te doden, kan ik mijn aandacht niet meer bij mijn boek houden en denk ik aan de honderden vrouwen die misschien op krak dezelfde plaats als ik te horen hebben gekregen dat er iets mis is...

De verpleger komt terug.
De dokter zou toch nog graag een echo maken mevrouw, komt U met me mee???
Ik had nog er nog niet aan gedacht of het was al zover, dacht ik.
De vriendelijke dokter stelt me wel op mijn gemak. Zijn rust komt als het ware op me over.
Hij kijkt goed, overal en knikt : ce n'est rien madame, mais mieux vaut vérifier deux fois...
Wie zou hem ongelijk durven geven.
Ik neem mijn platen terug, steek mijn vitalkaart weg en in paniek bekijk ik mijn uurwerk....zonder reden echter, want het is 14.45u...Mooi, alle tijd om naar de tandarts te gaan. Als op een wolk sprint ik vooruit om me naar de volgende pijnbank te begeven. Geen sandwichborsten hier, maar een ineengezakt amorf gezicht door de drie verdovende injecties vooraan in mijn verhemelte....Drie, jawel, want door de stress geraak ik maar niet verdoofd. Ik probeer te relaxen, maar bij de tandarts kan ik nooit relaxen. Ik ben een nul qua pijn en stress bij de dentiste = En dat was zo in België, dat is niet veranderd in Frankrijk.


Het was een spannende dag,twee maal fysiek gemolesteerd , maar alles is goed afgelopen.
Oktober is in Frankrijk de maand van acties tegen borstkanker.
Ik mag van geluk spreken dat alles in orde met me is.

de eenzame zonnenbloem

50 jaar kleurentelevisie

                                           

Zondag

Ik stuurde een whatsapp' naar Lynn, de buurvrouw, om haar te zeggen dat er vide-grenier in het dorp was en of ze zou gaan aperitieven.
Getekend : de jachtweduwe.
Geen antwoord.
Rond 11 uur besluit ik om toch naar het dorp te gaan, met of zonder buurvrouw.
Drie keer moest ik rond het dorp rijden om de auto te kunnen parkeren: zo veel volk, ongelofelijk.
Tenslotte kan ik een plaatsje bemachtigen.
Ik blij.
Ik stap voorbij de krantenwinkel en bedenk bij mezelf dat indien er té veel volk zou staan aanschuiven ik wijselijk de lotto en de Point de vue later in de week zou kopen. DIe vrouw is zo verschrikkelijk traag en in plaats van iedereen een leuke dag te wensen zegt ze steevast "bon courage!". Terwijl zij waarschijnlijk net veel moed nodig heeft om de zondag door te spartelen.
We gaan-  "we", inderdaad, want ik ben nog niemand tegengekomen die daar voor zijn plezier binnenstapt-, er maar niet te veel Latijn in steken, de vrouw heeft waarschijnlijk één en ander meegemaakt in haar leven en eerlijk gezegd voel ik geen enkele behoefte om te weten wat dat dan wel zou kunnen zijn.
Ik kom voorbij de krantenwinkel en de zaak staat stampvol: Hola Pola !!! Ik stap door.
Christian ,de bakker, heeft nog één flûte , niks anders van brood meer en geen enkel taartje. Ook iemand aan wie je best "bon courage" toewenst, zo graag doet die man zijn werk !
Ik kom bij de andere bakker, die wel nog een paar taartjes heeft, nog redelijk wat baguettes én Flûtes en dus stap ik binnen. Voor mij staan drie klanten, waarvan ik er één ken, Janet, de vrouw van Max, Engelse vrienden die we in feite de afgelopen twee jaar niet veel meer gezien hebben. Dat gebeurt. Er zijn mensen die je bijna dagelijks tegenkomt en anderen die plots uit je leven verdwijnen, even vlug als ze er waren. Wèg !
Ik vraag een "petite boule tranchée", een klein rond gesneden brood. Gesneden brood wordt hier niet gauw gevraagd. gevolg, ze duwt mijn gesneden brood in twee keer in een papieren zak ( ik mag van geluk spreken, meestal is het een plastic zakje waarrond er een plakband wordt gewonden, zodanig dat je die moet kapot snijden zodat je brood zeker niet knapperig blijft....je vraagt je af waarom ze dat in godsnaam doen, maar het is nu eenmaal zo...)
Ik vraag aan de dame achter de toog of die grote zak mijn brood bevat?
Oui, knikt ze.
Ik open de zak en zie twee helften van een gesneden brood dwars over elkaar liggen...ik leg de helften op elkaar, de zak wordt de helft kleiner, ik knik naar de dame die me perplex bekijkt.
Ik zeg bon courage en vervolg mijn weg.

Midden op het voetpad dwars ik Paul, mijn buurman.
Lynn is having a coffie with Phyllis at the Bardouquet!, ik ben blij dat ze er zijn.
Om 11.30u is het nu in feite geen uur om een koffie te gaan drinken in de Bardouquet, het stamcafé van iedereen in het dorp, maar bon, ze is er.

Ik wuif naar Lynn en Phyllis en doe teken dat ik eerst boodschappen ga doen op de markt. 

Er is dus ook een vide grenier. Dat betekent dat iedereen de zotste dingen verkoopt onder de gewelven van de markt.

Ik ga om eieren , koop een konijn voor dinsdag, wat pastinaak , ga bij Fredo om aardappelen en keer terug om gedag te zeggen tegen Martine en Manoëlle die steeds een standje hebben op zo'n dag.
Ze geven uitleg bij voorwerpen waarvan ik niet weet waarvoor ze zouden moeten dienen en we spreken halvelings af om elkaar gauw weer te zien.
Twee gelukkige Belgische vriendinnen uit Sauveterre, zo'n 5 km van bij mij.

Ik ga naar Lynn, kus iedereen, ondertussen is Fiona er ook komen bijzitten en zodra ik neerzit komt Bozena- een Poolse vriendin, me omhelzen.
We hebben gezwaaid maar je zag ons niet zitten!
Inderdaad, ook Bozena en Dominique heb ik sinds lang niet gezien...
Ik vraag aan Lynn of ze het erg vind dat ik bij hen een glas ga meedrinken.
Lynn en Co zijn aan de koffie en de koffiekoeken...
Uiteraard kan ik dat.

Bij Dominique en Bozena vervoegden zich Katja en Stan, doodop van de verhuis terug naar het zuiden.
Soms vertrek je weer naar Belgenland om een paar jaar nadien terug te komen naar deze oorden. Dat kan !!!

Ik moest nogal vlug weg, want de plicht roept, soms althans.

Thuisgekomen werd ik hartelijk verwelkomd door de twee honden. Ik smeer een boterham en plof me in de zetel voor TV.
Antenne 2.
Plots zijn alle kleuren van de TV verdwenen.
Ne vous en faites pas,zegt de omroepster, votre télé n'est pas en panne !
Maar vandaag, precies 50 jaar gelden , konden we voor de eerste keer kleuren TV kijken , tenminste diegenen die een kleuren TV hadden...

En ik dacht terug aan 1991.
Aude was 7 jaar en van Tante Louise had ik een klein TV- tje geërfd.
We zetten hem op Aude's kamer , ze was in de wolken !

Na een poosje kwam ze naar beneden gerend : Mama, Papa, die TV is kapot !
Zo spijtig , dachten we.
We renden naar boven.
Maar er was niks mis met dat Tv-tje !
Maar mama, de kleuren zijn eraf gevallen !!!

We hebben toen zo gelachen !
Aude heeft nooit een zwart wit TV gekend, behalve dan dat kleine TV-tje van Tante Louise zaliger!

50 jaar!

Amai ik word oud !

Back on line !

Wat was dat voor een kwakkelzomer !
Té heet, té droog, té nat, té koud .
Altijd iets, ik weet het, maar toch.

En zo was het ook met mijn blog.

De reden moet enkel gezocht worden in een niet-bereikbaarheid enerzijds en een technische indisponibiliteit van een comminicatiemedium , zijnde, de computer himself !

Sinds april kampen we met ernstige intenetverbindingsproblemen.
Ondanks klachtenmails, klachtenchats, klachtenbrieven, aangetekende brieven, wekelijkse tussenkomst van één of andere servicedeskmedewerker hier of ergens op de Franse eilanden ( DOMTOM noemen ze dat hier ) die je belooft terug te bellen, dat soms doet, dat soms vergeet te doen ( we zullen beleefd blijven) , met mails in de zin van " we komen spoedig op uw mail terug, we onderzoeken dit verder" om twee dagen nadien een ander bezicht te krijgen " gun ons nog 48 uur, we zoeken het uit", waabij je onmiddellijk een "goed" gevoel krijgt van het komt dik in orde deze keer, waarna er je gewoonweg gezegd wordt dat men je niet verder kan helpen want dat alles wel OK schijnt te zijn...


nous n’avons pas oublié votre réclamation

Bonjour,

Nous avons bien pris en compte votre précédente demande. Cependant, nous n’avons pas pu revenir vers vous aussi rapidement que nous le souhaitions. 

En effet, nous avons besoin d’un délai supplémentaire de 48h afin de vous proposer une solution parfaitement adaptée à votre situation.

Bien sûr, vous n’avez aucune démarche à entreprendre, votre demande est déjà confiée à un expert.

Merci de votre confiance.

Le service clients Orange 




Ondanks bewijzen dat onze bereikbaarheid ver onder het beloofde gemiddelde ligt ...0,43 Go

Eén van de medewerkers van orange wist me te zeggen dat door de vervanging van de kabels in april, er nieuwe kabels aangesloten werden aan de oude, met het gevolg dat er twee diktes van kabels zijn en dat we zo waarschijnlijk verlies ondervinden.
Inderdaad!

We hebben dan ook een airbox te leen tot eind deze maand en ik vroeg om verlenging van die leen...niet dus. De klachtendienst van orange doet geen commerciële toegevingen en de helpdesk van orange mag geen commerciële toegevingen doen.
Op mijn vraag wie dat dan wel mag doen, kreeg ik geen antwoord tot nu toe.

Bonjour, 

Vous souhaitez un dédommagement car vous bénéficiez d'un faible débit.

Je suis sincèrement désolée pour les désagréments occasionnés.

La réglementation impose aux opérateurs de fournir une estimation théorique de débit de la ligne du client.

Dans certains cas très rares, en raison des caractéristiques du réseau Orange raccordé à la ligne du client, le débit réel peut être très inférieur à l'estimation théorique réglementaire.

L'estimation du débit est effectuée selon une méthode fixée par les pouvoirs publics et commune à tous les opérateurs.

Elle est propre à la ligne de votre logement, basée sur les caractéristiques de votre ligne (en particulier sa longueur).

Le débit dont vous disposez peut donc être différent de l'estimation initiale compte tenu de nombreux autres éléments : le site que vous consultez, la présence de perturbateurs près de votre logement, votre équipement, etc.

Au vu de la situation je suis au regret de ne pouvoir répondre favorablement à votre demande de geste commercial.

En effet nous ne pouvons accorder de dédommagement tant que les services ne sont pas totalement opérationnels.

Par ailleurs seul le service technique est habilité à prolonger le prêt de airbox.

Cordialement,

Le service clients Orange

Jan is wekelijks naar orange gegaan om een nieuw kaartje te krijgen. Want op een mum is dat kaartje opgebruikt...( zie vervolg van dit verhaal om dit beter te begrijpen.)

En daarbij begaf de laptop het...
Naar Darty waar we in feite al onze huishoudtoestellen hebben gekocht, behalve onze computers.
Jan opteert-en hij heeft natuurlijk gelijk - voor een persoonlijke aanpak , 't is te zeggen , hij gaat naar een winkeltje in Montauban .
Maar ik kon niet wachten, zoals altijd.
En dat heb ik me beklaagd.
Echt.

Ik koop dus een laptop van rond de 800 Euro. Model Acer.
Alles OK tot hiertoe.
Jan installeert de laptop.
Je wil het niet weten, echt niet.
Enkel bitifinder installeren en zoef! , gans de 10 mega van de airbox weg!
Via de gewone livebox moeten we het zelfs niet proberen, de installatie van bitifinder zou anderhalve dag in beslag nemen. ( updaten van de Tomtom bvb duidt 366 uur aan!!!!! ).

Maar bon, Jan doet dat prima, met gevloek en getier af en toe ,maar het lukt.

De volgende dag....

Ik start de computer en zie dit :

Reboot ...

Ik bel de Darty lijn , 7 dagen op 7 bereikbaar en ik heb ze inderdaad vlug te pakken.
Op de on/off knop duwen gedurende 15 seconden en dan loslaten, terug aanzetten..
Ik doe dat.
Het lukt.

Als dat nog dikwijls gebeurd mevrouw, dan brengt u de laptop best terug.

De volgende dag heb ik dat 4:5 keer aan de hand.
Als ik wil bloggen zie ik dit :

Niks meer dus.

Ik breng de laptop terug naar de winkel.
Ah OK mevrouw, wel dan zullen we uw laptop in het atelier laten herstellen.
HERSTELLEN? 
Een computer van één dag oud????
Ja mevrouw, dat is de procedure...
"En hoelang duurt die herstelling?"
Eén week ongeveer en dan hebt u uw laptop terug., zegt de vriendelijke verkoper zonder verpinken.

Ik ben sprakeloos.
Ja, dat gebeurt niet gauw.

Ik besluit te wachten tot we een week de computer niet nodig hebben en breng hem binnen rond 3 september.
Ondertussen valt de laptop uit, kan ik niet opstarten, door de internet problemen kan ik de foto's met moeite inladen, kortom, ik kan niet vooruit of achteruit.

Ondertussen belt X, Y of Y, mailt Z ,W of V, chat R,S of T " zeg wij horen niks meer van jou, alles OK???".
Lief maar frusterend.

(het verhaal is nog niet gedaan !!!)

Op 10 september ga ik de computer terughalen.

Ik start de computer en zie dit :

Echt?
Echt !

Ik bel naar de helpdesk.
Dat is eigenaardig mevrouw, ja dan zal U hem terug moeten binnenbrengen ter herstelling.
"Ter herstelling - ik flipte bijna-, maar mijnheer ik heb die computer op 18 augustus gekocht en hij was sindsdien al 1 week in "herstelling", ik wil een NIEUWE computer waar niets aan is!"
Dat begrijp ik mevrouw, maar daar kan ik niet over beslissen, dat moet U bespreken met het Darty verkooppunt.

We rijden naar Darty.
We leggen het uit.
De verkoper leest het bericht van de helpdesk : la cliente demande une solution définitive ...
Ja mevrouw, maar wij kunnen niet beslissen of U een nieuwe laptop krijgt, dat kan alleen de helpdesk.

Jan werd ongeduldig.
Als Jan ongeduldig wordt blijf je best ver uit de buurt!
Meneer, kent U het pingpong spel? Wel, wij zijn dat balletje zeker???? Op jullie toog staat hier ( en hij neemt dat plaatje in zijn handen) DARTY :

LE CONTRAT
DE CONFIANCE 

Wel wij hebben geen vertrouwen meer ! Wij willen een nieuwe computer  of ons geld terug!

Dat gaat niet, zegt de verkoper, ik moet de procedure volgen en dat is de computer binnen brengen naar het atelier .

We worden boos, echt boos.

En tenslotte komt de verantwoordelijke van Darty erbij en zegt hij ' ja U had de koop kunnen teniet doen binnen de 15 dagen na de aankoop, ik zal U een nieuwe computer geven, we doen dat nooit, maar ik doe dat.'

Maar...de computer was niet beschikbaar, hij moest van elders komen .

En daar heb ik weer een week moeten op wachten.

Ondertussen heeft Jan alle zo moeilijk geïnstalleerde programma's van de laptop gehaald .
We kregen de nieuwe computer maandag 25 september.
Jan heeft de laptop geïnstalleerd bij Rita en André op dinsdag. Die wonen ook 5 km van Castelnau, maar die hebben wel 4 Go.

En nu dus, NU vanavond, ben ik weer ONLINE.

En vandaar, vandaar, vandaar

Al dat gezaag.
Vanaf morgen andere en betere verhalen uit het immer geliefde maar klantonvriendelijke zuiden ! Beloofd !

Bedankt voor uw geduld.

Afscheid van een Compagnon de route

Zestien jaar was hij onze trouwe vriend.
Zestien jaar zonder één enkele panne.
En zelfs nu, nu de tijd rijp was om een nieuwe huisgenoot aan te schaffen liet hij het in feite nog niet afweten.

De auto.
De Toyota Corola.
Een zalige wagen.
Jan's wagen in feite waar ik hier gezwind mee door  de bergen en de dalen zoefde.

En nu heb ik een nieuwe Toyota.
Zo'n blits sexy modelletje, straaljagertype.
En nu vlieg ik door de valleien en de heuvels.

Een C-HR.
Een witte.

En hij stond op mij te wachten bij de dealer in Cahors....

Als een kind zo blij ben ik ermee.
Ik betrap er me op dat ik af en toe stiekem eens ga kijken hoe hij erbij staat, of hij er nog staat, of hij nog proper is. Dat het toch een mooie wagen is, dat hij toch heel zacht rijdt, en dan zucht ik eens.
Dankbaar, dat ik nog eens een wagen zou kopen.

En dus planden we uitstapjes.
Naar en van Cahors, naar Caussade op maandag naar de markt, naar Rodez en we vierden deze heuglijke gebeurtenis zowaar bij Brasserie Bras in Rodez, na een zoveelste bezoek aan het Musée Soulages waar er momenteel een tentoonstelling loopt van Calder.
De moeite.
Maar Bras was ook de moeite.
Die heeft een heel bekend en beroemd sterrenrestaurant in Laguiole.
De brasserie als annex van het museum in Rodez is een echte aanrader.
Voor Jan was het een ontdekking. Hij wil er zeker terug.
Wel reserveren als je van plan bent er te gaan lunchen.
( www.cafebras.fr ) 

En op weg ernaar toe bezochten we de cisterciënzerabdij van Beaulieu-en-Rouergue. ( www.beaulieu-en-rouergue.fr )  Met een tentoonstelling/ installatie van een Belgische kunstenaar, Philippe Ringlet, " du chaos à l'unité" als dat niet symbolisch is?

Om het aangename met het nuttige te combineren.

En Rodez zelf is een aangenaam stadje. In de Aveyron dus. Gekend om zijn kathedraal en zijn charcuterie ( of vice versa al naargelang je interesse ).
Ik kon er niet aan weerstaan Laguiole messen te kopen.
Een kaasmes ontworpen door Philippe Starck, mijn schoonzoon zou er jaloers op zijn, zeker weten.
De doos was 5 x zo groot als het mes en al een design item op zich.

Aan ons rijgedrag is inmiddels niets veranderd : we blijven evenveel ruzie maken in de wagen als voorheen. Ditmaal omdat er zoveel knopjes aan het stuur zitten dat we er horendol van worden. Om nog maar van het touchscreen te zwijgen. Met GPS, GSM, internet, SMS , je kan het je bijna niet voorstellen.
De inhoud van deze kinderachtige gesprekken vertaalt de hoeveelheid keuzemogelijkheden en ons beider onkunde om daarmee ( nu nog) om te gaan:
- Blijf er af !
- Wat heb je nu weer gedaan?
- Zie naar de baan in plaats van aan dat scherm te prutsen !
- Moet het al meteen kapot?
- Straks is't kapot !
- Wil ik rijden?
- We waren beter thuis gebleven!
- Had jij nu niet genoteerd wat je dan juist moest doen?
- Waar is dat notaboekje feitelijk?
- Morgen naar de garage en nog eens om uitleg vragen vrees ik!

Zouden wij alleen met de aan deze  'nieuwe auto geralateerde stress" te maken hebben?
Je me le demande !

Eindelijk

reuze hibiskus in de tuin

Tot vandaag heb ik moeten wachten om opnieuw "iets' te kunnen schrijven op de blog.
De Engelse buur heeft 5 kinderen en die waren -zoals jaarlijks- op vakantie in hun zomerhuis in de Lot.
Ik versta dat, daar niet van.
Maar die kinderen, tussen 6 en 13 jaar oud , doen niets anders dan zwemmen- en dat juich ik ten zeerste toe, dat is gezond- of....op de computer spelletjes spelen; films bekijken, muziek beluisteren, en ik weet niet hoeveel meer dingen waar een computer een oplossing voor heeft- en dat keur ik ten zeerste af want dat is helemaal niet goed voor die jongelui.
Voor mij is dat echter heel belangrijk, maar daar hebben zij geen oren naar.
En jullie vragen zich waarschijnlijk af wat dat nu met een post op de blog te maken heeft?

Onze internetlijn heeft geen 4 of 3 GO zoals in een stad.
We leven hier in een internet-achterlijk gebied en we wachten allemaal op Macron's goedheid om daar iets aan te doen. En marche ! zou ik zo zeggen.

En dus bedraagt onze potentie met moeite 0,5 , meestal 0,4 GO.
Maar als de Engelse buren er zijn hebben we zo goed als niks.

Nu zijn ze vertrokken en dat vinden zij waarschijnlijk triest, ik ben er heel blij om.
Eindelijk.

Het is hier een kwakkelzomer.
Een paar dagen stikkend heet, tot 38/ 39 graden en dat wil je ook liever niet.
En dan, plots, een onweer of een overtrokken hemel waarbij de temperatuur zakt tot 25 graden .
Van de ene op de andere dag.
Of stortregens.
Maar dat mag van ons. Voor de moestuin, voor de tuin, maar vooral omdat ons dak picobello in orde is. daar komt geen druppel meer door.
De Engelse bovenbuur is aan de dak-klus begonnen met een vriend.
In die hitte wil je dat ook best zo vlug mogelijk achter de rug hebben ,vrees ik !

We worden overrompeld door de buxusmot en de buxussen die hier in het wild weelderig groeien zijn allemaal opgevreten door de rups.

internet foto 

's Avonds vliegen de witte vlinders met zwarte rand aan de vleugels in grote getale rond. Mooi. Maar het resultaat van hun omzwervingen is deprimerend.

buxus vooran 

buxus achteraan

In België is het niet anders zegt Eliane.

In feite hebben we dat verleden jaar de eerste keer vastgesteld.
Toen heeft Jan de buxussen met één of ander product besproeid.
Maar dit jaar was de ravage zo groot dat er geen beginnen aan was.

Binnen een paar jaar zijn hier geen buxussen meer.

Zucht.

Ze zijn vertrokken...

Jaarlijks komen Aude, Stienus en Gust en Maurice naar het zuidwesten afgezakt om bij ons te verblijven.
Hoe hard we daar naar uitkijken kan ik zelfs moeilijk onder woorden brengen.
Ik spaar dingen en leg die in hun kamertjes opdat ze ze zouden ontdekken eens ze hier zijn. Een beetje als paaseieren rapen, maar dit zijn - dat weet ik best- vijgen na pasen uiteraard.

Tegelijk vinden de kinderen ook speelgoed van de afgelopen jaren terug dat hier met opzet wordt bijgehouden. Het is heerlijk om de kreetjes te horen eens alle spulletjes weer eigen gemaakt zijn:

Oh mama kijk, mijn tractor, oh en hier die dinosaurus en oh kijk mama, mijn tekening hangt hier en zie ik had het je toch gezegd mijn boeken, ohhhhhhhhhh!!!!!!!!!!!

Nu is er een tweede ventje bij en die heeft een heel zware en lage basstem. Het is zo grappig zijn stem te ontdekken en we lachen dan ook constant als hij "ja" of "neen" antwoordt, als hij " floefen " zegt omdat hij de "s" nog net niet kan uitspreken .

We waren bang dat Maurice té enthousiast zou zijn ten opzichte van de honden , maar niets was minder waar. Hij was er zalig zacht en lief tegen.
Woefen, woefen! Woefeeeeeeeeeeeen .....en de liefde droop van zijn snoetje.
Om op te eten.
Bij Spotje ging hij op zijn ukje zitten en wreef hem zacht op zijn dik buikje.
En bij Cartouche stond hij recht en aaide hem over zijn kop, waarbij hij zijn eigen krullebol dicht tegen zijn oor bracht; Woefennnnnnnnn !!!

Elke morgen ging Gust met mij mijn berg op.
Het is wel heel hoog hé Mamie ! 
Ik ben een beetje moe !

Maar hij stapte dapper door.
Onderweg leerde ik hem " ik heb, jij hebt, papa heeft, wij hebben" laten  herhalen en herhalen, tot het er ingeklopt was als een mantra.

En de laatste dag wou Maurice mee de berg op en dat ventje deed dat dan nog ook, te voet, hem optillen was niet nodig.
Boven gekomen zei hij "warm" ...en dat kon ik helemaal begrijpen van de kleine man.

Jaarlijks gaan we naar Animapark , tussen Montauban en Toulouse en herontdekken we de dieren, de dino's, de speeltuigen, het waterpark.
Het is een zalig park voor de kleintjes.
Helemaal niet zo overweldigend als Walibi, gewoon op maat van de kleinsten, en het waterpark is dé droomafsluiter .
Allemaal jonge gezinnen, niks drummen of zo, iedereen aardig voor elkaar, de kinderen op en van de tuigen heffen, iedereen helpt iedereen.

Lauzerte is op donderdagavond dé uitstap. Paardenmolens, eendjes vissen, en voor de groten lekkere hapjes in tientallen kraampjes.
We komen er oude en nieuwe vrienden tegen , Constant, Caroline en Co, Nel en West-Vlaamse vrienden die Aude en Stienus ontmoet hadden op de woensdagavondmarkt van Castelnau.

We vieren dubbele verjaardagen onder de auvent en laten onze bakker heerlijke chocoladetaart en een toren van gevulde choukes maken.

Het is lawaai van 's morgens tot 's avonds, gekrijs, gegil, gehuil, gelach, gerust....we doen het allemaal.
En dan, plots, is het voorbij , wuiven we ze uit en sturen we onmiddellijk een sms naar elkaar "ik mis je nu al", "ik mis je ook mama, tot gauw!" .

De stilte is onwezenlijk.
Zijn ze echt weg?
Is de vakantie nu reeds voorbij?

Alles verloopt weer zoals vanouds: de honden nemen  hun plaats in die ze plegen te hebben : de eerste !
We eten andere dingen, "grotemenseneten".
We gaan naar Castelnau en aperitieven er met de Franse en Belgische en Engelse vrienden.

Het gaat allemaal zo vlug.

Jacob Wallenberg en rosé

Jacob Wallenberg.
Weet je wie dat is ?
Neen?
Ik wist het ook niet. Maar het moet één of ander belangrijk en bijzonder voortvarend Zweeds topindustrieel zijn.
En wat zei die man, volgens De Standaard op 6 juli jl. ten minste ?
"Op 55 met pensioen? Wat ga je dan doen? Rosé drinken de rest van je leven?"

Ik hoor 's man's Scandinavische bulderlach tot diep in het zuiden van Frankrijk.
Hoe erg is dat niet? Tot het einde van je dagen rosé drinken?

En wou dat nu ook juist lukken dat  mijn Frans tijdschrift net dat weekend aan de rosé wijn wijdde...
En ik dacht : " wat is er nu verkeerd aan om de rest van je leven rosé te drinken?"

Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk.
Hij kan zich niet voorstellen dat je niet meer zou willen werken en ik kan er niet meer bij dat je ervan uitgaat dat je dan in een put belandt omdat je -volgens deze man en zovele andere mensen althans- niets meer te doen hebt.

Want niets is minder waar.
Jacob Wallenberg heeft waarschijnlijk een poetsvrouw of twee, iemand die het huishouden bereddert, een chauffeur, hij doet zeker geen boodschappen en maakt geen eten tenzij er een artikel aan zijn hobbies gewijd wordt in één of ander financieel trendvol tijdschrift en waar hij dan in dure vrijetijdskleding en met een gepersonaliseerde voorschoot ,in een balzaal van een keuken op een kookeiland van hier tot ginderachter een gerecht staat te bereiden waarvan je de meeste ingrediënten zelfs bij naam niet kent, zijn reis wordt georganiseerd, zijn was en plas en strijk gebeurt tegen betaling, en "er schiet hem dus heel veel tijd over om te kunnen gaan werken".


Maar, beste Jacob Wallenberg, als je dat nu eens allemaal zelf zou doen, hé, zou je dan nog veel tijd hebben om te werken?

Voilà.
Vandaar dat ik tot het einde van mijn dagen rosé ga drinken.
Tussen de poetsbeurten door, het gekokkerel, de was en de strijk, de boodschappen en de vriendenbezoeken en de boeken die ik lees.

Want echt hé, beste Jacob Wallenberg, ik heb al heel veel bijgeleerd sinds ik niet meer werk.
Dingen en zaken waar ik niet het flauwste benul van had en die plots vanzelf belangrijk zijn geworden.

Eergisteren zag ik oneindig uitegstrekte graanvelden boven op "mijn berg".

's Middags zag dat veld er al gans anders uit.

En de volgende morgen waren er al balen gemaakt van het koren.

En stel nu, Jacob, dat ik aan het werk was geweest, wel dan had ik dat niet meegemaakt. Of wa?

En ik zie plantjes die ik nog nooit ofte nimmer gezien heb en waarvan sommige landbouwers me ook niet kunnen zeggen wat het is .

En ik volg dat plantje.
Nu, na een week of drie wordt het pluizig en ziet het er zo uit:

En dan gewoon verder lopen en denken aan de kleinkinderen en kinderen die straks komen en die er dikwijls aan denken om hier bij ons te vertoeven . Om samen rosé te drinken.

La vie en rose ,quoi.

En mijnheer Wallenberg?
Die gaat tot het einde van zijn dagen werken .
Het is hem vanzijneigens van harte gegund.

Orange een beetje helpen zie !

Demain je serais là à 6 heures pour tailler les arbres chez le voisin d'en haut! ,zei Gilbert, die gele pruimpjes kwam halen voor zijn parkieten.

In de zomer willen zijn buren immers niet dat die vrij rondvliegen omat ze alle fruit van hun bomen pikken. Ils deviennent fou ! roept hij en vandaar dat hij ze troost met lekkers, zijnde onze gele 'Japonèse' pruimen...het helpt om hun gemoederen te kalmeren.

Zes uur, denk ik bij mezelf. Dat betekent dat Jan zijn wekker om 5.15u zal zetten om zeker op tijd wakker te zijn.
Dat impliceert ook dat ik mee moet opstaan want ik zal voor koffie zorgen, de honden zullen zenuwachtig beginnen blaffen van al de drukte rond het huis, bref, het wordt een drukke dag.

Door de blikseminslag op de telefonielijn bij onze twee buren heeft orange de nodige reparaties uitgevoerd. Maar ze werden allebei verzocht de (boven ) leidingen vrij te maken want nu hangen er nogal wat takken over van eikenbomen. En zolang de leidingen niet "vrij zijn van" kunnen ze geen nieuwe kabels trekken.

Tja, wie wil zo'n werkje opknappen? Want het is hoogtewerk. En het gaat om een serieuze 'dreef' waarin de eiken die langs de linkerkant van de weg staan moeten onthoofd worden als het ware.

Gilbert will fix it, vertelden we aan de Engelse bovenburen.
Maar Gilbert zou Gilbert niet zijn als er niet iets was tussengekomen op de dag dat hij beloofde te komen met zijn tractor, ervan uitgaande dat Jan hem uiteraard zou helpen bij de klus...
Bij Gilbert kan dat een plots voorbijtrekkende vos zijn die NU meteen moet worden "geëlimineerd", het kan de prefect uit de noordelijke departementen zijn die met hem een week 's morgens op reeën komt jagen, het kan overwerk zijn op zijn werk , het kan vanallles zijn...maar het was niet wat we gedachten hadden wat het zou zijn, Gilbert had zijn pols verstuikt.

Aha. Uitstel van executie.
Jan was er niet mistevreden voor. Dat gaf hem tijd om iets anders te doen.
Maar die zondag dus zou Gilbert wel komen, om zes uur nog wel, met zijn tractor.
Paul, de Engelse buur was verwittigd per telefoon....zo kon hij ook komen helpen.

En inderdaad, om 6 uur was Gilbert er.

Hij had een oude tractor bij met vooraan een soort houten bak die hij dan naar omhoog kon heffen zodat hij tot aan de toppen van de bomen kon.
Jan moest de tractor van tijd tot tijd verzetten , of er achteraan lopen . De gevallen takken naar de kant sleuren, zodat hij er weer met de tractor langs kon. kortom, een ganse klus.

Terwijl zij al een tijdje bezig waren liet ik de honden uit.
En het was al bijzonder druk in onze vallei.

Thibault , de kleinzoon van Jeanette, was bij de andere buur Patrick aan het "débroussailleren" . Ik zou het Vlaamse woord hiervoor niet kennen, of niet meer kennen....kortwieken komt er het dichtste bij, laat het me zo stellen.

Een beetje lager was Philippe Compan met zijn tractor de kanten van de beek en het meer aan het kortmaaien.

En ik weet niet waarom, maar het gaf me zo'n heerlijk gelukkig gevoel.
Iedereen druk bezig om 6 uur ' ochtends.
Want de warmte overdag was niet te harden.

The job was done  rond de middag. Aperootje met Gilbert.
Terwijl Cartouche zijn vallei bewaakte en zag dat het goed was.

Een zekere solidariteit

Het stemt tot nadenken.

Na een zalige, gezonde, eerlijke griekse maaltijd bestelden we een expresso en een capuccino. Ja , een Metaxa volgde nadien.
De service in het door Tripadvisor aangeraden restaurantje was de omweg waard. Eens te meer waren we aangenaam verrast door de vooruitgang van de griekse keuken.
19 jaar geleden vond ik het gastronomische aanbod nogal saai. Niks origineel, niks boeiend. Saai, gewoon eten.
Maar nu kreeg ik toch een gans ander idee.
Bref. Koffie dus.

Alle gerechten werden ons in snel tempo voorgeschoteld. Maar als je nog even wilde wachten lachtten de obers en riepen ze "No hurry, you are in Greece, take all the time you need".

Maar op deze twee koffies moesten we even wachten.

De dienster kwam van buiten naar binnen met haar dienbord en presenteerde me de kop van een mooie griekse god in het witte schuim dat bovenop de donkere sterke koffie dreef.

Moest U die koffie buiten halen? , vroeg ik.
Ja, zo verdient onze buur in zijn caféetje ook iets, zei de dienster .
Hoe solidair is dat , merkte ik op.
"But is's only HUMAN" , antwoordde de juffrouw.

We dronken de koffie in stilte op en na een tijdje glimlachten we , de Bardouquet en  de "17" in Castelnau konden hier een puntje aan zuigen.
Hoe dikwijls heb ik al niet gezegd en herhaald dat indien de Bardouquet het nu eens op een akkoordje zou gooien met de pizzeria om de hoek, dan zou iedereen er wel bij varen.
Maar de Bardouquet vertikt het en de pizzeriaman heeft genoeg aan x aantal pizza's per week en zal dan ook niks doen om dat aantal te verhogen.
De bakker Christian is tevreden met het aanbod van 25 croissants 's zondags, winter en zomer. De B&B's uit het dorp kunnen bij hem om 8.30 u al niet meer terecht om koffiekoeken te bestellen.
Geen enkel gevoel voor handel drijven.
Klagen doen ze allemaal " les affaires ne marchent pas!"
Tja, hoe zou dat komen ?.

Op Santorini bezochten we de hoofdstad Fira. In één van de eerste boetieks die het stadje rijk is vonden we eindelijk een witte linnen broek voor Jan. En ja, de man in de zaak had wel degelijk zijn maat...

Tja, zei ik, maar hij zal ze hier niet kunnen aan doen, ze is te lang en moet ingekort worden...

" No problem madame, in 30 minutes it will be fixed, I'll bring the trousers to a neighbour taylor..."

En inderdaad, een half uurtje later was de zaak geklaard.

Ik werd verliefd op een mooie ring met lapis lazuli steen....doch te klein.

" No problem, my friend the juweler next door will make it bigger....half an hour ? OK? "

Ik weet het niet hé, ik kan verkeerd zijn, maar ik heb het gevoel dat zowel in België als in deze contreien de handelaars voor elkaar de zon niet in het water willen zien schijnen.

En dat is wreed spijtig.

Heel spijtig.

De zondvloed

Zondag, 8.45u.

Jan vertrekt voor een ganse dag naar Toulouse .
Paul is in Engeland want hij wou de Labour partij een hart onder de riem steken tijdens de verkiezingen .
Dus zijn Lynn en ik alleen op de berg. En we kijken uit naar elkaars gezelschap. Lekker drinken en eten, we zouden het er eens van nemen zie !

Ik stap met lichte doch gedecideerde tred ( mijn grootmoeder zei ooit eens " Om niet bij je moeder te zijn opgevoed is het ongelofelijk dat je net dezelfde stap hebt " ) naar het zwembad. Ik haal er de robot uit en reinig de zak. Ik dompel de robot weer in het zwembad en beslis om hem in het technisch lokaal handmatig te laten draaien in plaats van automatisch.

We hebben immers nog maar pas het zwembad geopend aangezien we het voor onze reis onnozel vonden om dat te doen.
Het zwembad winterklaar maken is een ganse klus, maar het vergt al even veel inspanning om hem zomerklaar te krijgen.
Het zeil eraf en opplooien, gevloek en gesakker omdat het ofwel te groot ofwel te breed uitvalt om in de daartoe bestemde  plastic bak te kunnen worden opgeborgen.
Hebben we dat nu verleden jaar eerst in twee en dan in vier geplooid? vraagt Jan.
Geen idee, antwoord ik, maar als ik naar de plooien kijk dan zou ik zeggen in drie en dan in twee.
Jij weet het altijd beter hé, zegt Jan en ik begrijp stante pede dat ik beter mijn commentaar voor mij houd want dat het puur zenuwen zijn die hem zo doen reageren.

Eens het zeil perfect geplooid in de koffer zit kunnen we verder.

De ondanks het zeil toch op de rolluik terechtgekomen bladeren moeten verwijderd worden. Met een borstel en aftrekker ga ik ze te lijf en met een vuilblik en handborstel rapen we ze bijeen om ze af te voeren met de kruiwagen.

Dan wordt de kärcher naar boven gesleurd door Jan. Aansluiting, check, en ik begin eraan.
Eerst deed ik dat met de hand en een emmer, spons en zeem, maar Zwany zei me ooit dat het met de kärcher prima ging en inderdaad, het scheelt een stuk.

Ik ben er toch zo'n twee uur zoet mee.

Dan laten we de robotstofzuiger in het zwembad en begint die aan zijn werk.
Na een paar uurtjes is de swimmingpool weer zwemklaar.
Voor Jan althans, niet voor mij, want daarvoor moeten de 26 ° C bereikt zijn.
Dat was niet het geval, dus ik waag er me nog niet in.
Jan wel dus.

Terug naar zondagmorgen 11 juni, dag van de eerste ronde van de Franse parlementsverkiezingen die ik zeker van nabij zal volgen later op de avond.
Jan is net vertrokken, dus, de robot doet zijn werk en ik zal eens wat opruimen. Ik ga weer naar buiten om iets in de vuilbak te kieperen ,maar mijn aandacht wordt getrokken door kletterend water.

Er gaat van alles door mijn hoofd ; Jan heeft onlangs een "goute à goute" geïnstalleerd om de planten te besproeien. Hij deed hetzelfde beneden in de moestuin. Zou de leiding losgesprongen zijn?
Ik ga wat dichter naar het geluid toe.
Het komt uit de richting van het zwembad....NEEN ?!?!

Ik loop erheen.
Het water gutst vanuit het technisch lokaal maar ik zie niet onmiddellijk van waar juist. Ik stap binnen, wordt zeiknat van de zondvloed, zie dat het vooral uit een toevoer komt die net losgekomen is uit een elleboogleiding, ik duw de leiding er weer in, het water gutst er minder hard uit, dus ik heb het bij het rechte ( alhoewel in dit geval "kromme" ) eind, ik zoek onmiddellijk iets om eronder te zetten om het water op te vangen, maar ik vind enkel een halfdoormidden gesneden plastic fles, die onmiddellijk vol is, ik begin te bibberen van stress, zet de robot op 0 , de pomp op 0, de filter op 0 en loop terug naar huis om iets te zoeken om onder de lekkende buis te zetten.

Binnen merk ik op dat er geen electriciteit is....en mijn wasmachine stond te draaien....
Ik ga naar de zekeringskast, alles lijkt OK. Het is dus de hoofdplomb...
Ik ben zo bang van electriciteit, dat kan je niet geloven. Ik ga naar de hoofdkast buiten. Normaal gezien ligt daar een dikke vijs op om de kast te openen....vijs weg.  Miljaarde nonde.....hoor ik mezelf Jan op zijn beste momenten imiteren.
Ik vind er niets beter op dan een houten wasspeld uiteen te trekken en zo kan ik de kast openen. Inderdaad, zekerheid afgesprongen, ik zet ze weer op en hoor geluid uit de technische ruimte....Ik heb dus iets laten opstaan, terug zekering afgezet.

Gaan kijken naar de technische ruimte, ja hoor het water loopt flink uit de buis.
Dju toch hé !
Ik bel met trillende hand naar Serge Valmary, de loodgieter.
Ik weet het, het is zondag , maar het zijn verkiezingen, misschien is hij thuis.
Ik heb hem onmiddellijk aan de lijn "Je regrette Geneviève, nous sommes à Arcachon......je passerais demain"
Echt?
Ik ga kijken of het water uit het zwembad zakt maar zie toch geen groot verschil.

Ik ga zeker niet naar Jan bellen, want hij zal direct rechtsomkeer maken en maar met een halve concentratie naar huis rijden. Bovendien verpest ik zijn dagje uit.
Ik moet dit oplossen.

Ik bel naar Gilbert.
En ik heb geluk ' J'arrive !!!! Je m'apprêtais à aller voter ! Entretemps coupe l'eau !"

Ik probeer te kalmeren. Er is hulp op komst. Er is hulp op komst, er is hulp op komst, prevel ik gedurig aan als een mantra .
Waterleiding, euh, vooraan het huis.
Houten ton wegrollen, betonnen deksel afhalen, en dan een kuil van een halve meter diep, minstens...hoe ga ik dat doen?
Ik haal een kussentje , zet me op mij knieën en duik in de put . Kraan toe.

Gilbert komt eraan , in short en op slippers.
The wright man on the wright place !

We gaan samen naar de technische ruimte.
Ah oui, je vois.....
Hij haalt de buis weer uit de elleboog en we worden beiden natgespoten, maar dan volledig hé.

Zijn gevloek kan wedijveren met dat van Jan. Ze gelijken in meer dan één opzicht op elkaar.
Hij vindt achter andere buizen een soort ring dat ertussen moet geplaatst worden. En na een ganse tijd, meer dan een uur hoor, is de rust weergekeerd.

Ondertussen ben ik het water weer gaan opzetten, is de electriciteit weer in orde, heb ik Lynn gebeld om haar op de hoogte te stellen , vraag ik haar om eieren en brood mee te brengen en al de rest want dat ik hier niet weg durf- wat ze onmiddellijk begrijpt....vrouwen onder elkaar, weet je wel.

Gilbert is blij, ik ook, hij vraagt of hij zich wat kan opfrissen en betere kleding kan aantrekken om te gaan stemmen teneinde Macron wat te helpen , zegt hij al lachend.
We drinken koffie en ik laat hem de foto's van de reis zien.

Volgende week kom ik de bomen snoeien zodat de telefoonkabels vrij zijn, zegt hij,  en weg is Gilbert.

Ondertussen is het bijna 12 uur en komt Lynn met de boodschappen en al de rest.
Meestal drinken we een rosétje als aperitief , maar vandaag wordt het Aperolspritz Bellini , lach ik alle stress van de voormiddag weg....

Jan komt thuis rond 19 uur en merkt onmiddellijk dat er iets niet pluis is, doordat ik het luik van de waterleiding heb laten openstaan.
Nonde miljaarde ....

Maar hij is ook blij dat alles is opgelost, ten minste voorlopig..
.
Serge Valmary reed rond 8.20u maandagmorgen onze oprit op .
Ca va mieux Geneviève? J'entendais que tu paniquais hier ....Hij buldert van het lachen, iets wat vrij ongewoon is voor Serge, die altijd bijzonder ernstig is ....

Nu kan ik er ook om lachen, maar die zondag niet neen.....