Orange een beetje helpen zie !

Demain je serais là à 6 heures pour tailler les arbres chez le voisin d'en haut! ,zei Gilbert, die gele pruimpjes kwam halen voor zijn parkieten.

In de zomer willen zijn buren immers niet dat die vrij rondvliegen omat ze alle fruit van hun bomen pikken. Ils deviennent fou ! roept hij en vandaar dat hij ze troost met lekkers, zijnde onze gele 'Japonèse' pruimen...het helpt om hun gemoederen te kalmeren.

Zes uur, denk ik bij mezelf. Dat betekent dat Jan zijn wekker om 5.15u zal zetten om zeker op tijd wakker te zijn.
Dat impliceert ook dat ik mee moet opstaan want ik zal voor koffie zorgen, de honden zullen zenuwachtig beginnen blaffen van al de drukte rond het huis, bref, het wordt een drukke dag.

Door de blikseminslag op de telefonielijn bij onze twee buren heeft orange de nodige reparaties uitgevoerd. Maar ze werden allebei verzocht de (boven ) leidingen vrij te maken want nu hangen er nogal wat takken over van eikenbomen. En zolang de leidingen niet "vrij zijn van" kunnen ze geen nieuwe kabels trekken.

Tja, wie wil zo'n werkje opknappen? Want het is hoogtewerk. En het gaat om een serieuze 'dreef' waarin de eiken die langs de linkerkant van de weg staan moeten onthoofd worden als het ware.

Gilbert will fix it, vertelden we aan de Engelse bovenburen.
Maar Gilbert zou Gilbert niet zijn als er niet iets was tussengekomen op de dag dat hij beloofde te komen met zijn tractor, ervan uitgaande dat Jan hem uiteraard zou helpen bij de klus...
Bij Gilbert kan dat een plots voorbijtrekkende vos zijn die NU meteen moet worden "geëlimineerd", het kan de prefect uit de noordelijke departementen zijn die met hem een week 's morgens op reeën komt jagen, het kan overwerk zijn op zijn werk , het kan vanallles zijn...maar het was niet wat we gedachten hadden wat het zou zijn, Gilbert had zijn pols verstuikt.

Aha. Uitstel van executie.
Jan was er niet mistevreden voor. Dat gaf hem tijd om iets anders te doen.
Maar die zondag dus zou Gilbert wel komen, om zes uur nog wel, met zijn tractor.
Paul, de Engelse buur was verwittigd per telefoon....zo kon hij ook komen helpen.

En inderdaad, om 6 uur was Gilbert er.

Hij had een oude tractor bij met vooraan een soort houten bak die hij dan naar omhoog kon heffen zodat hij tot aan de toppen van de bomen kon.
Jan moest de tractor van tijd tot tijd verzetten , of er achteraan lopen . De gevallen takken naar de kant sleuren, zodat hij er weer met de tractor langs kon. kortom, een ganse klus.

Terwijl zij al een tijdje bezig waren liet ik de honden uit.
En het was al bijzonder druk in onze vallei.

Thibault , de kleinzoon van Jeanette, was bij de andere buur Patrick aan het "débroussailleren" . Ik zou het Vlaamse woord hiervoor niet kennen, of niet meer kennen....kortwieken komt er het dichtste bij, laat het me zo stellen.

Een beetje lager was Philippe Compan met zijn tractor de kanten van de beek en het meer aan het kortmaaien.

En ik weet niet waarom, maar het gaf me zo'n heerlijk gelukkig gevoel.
Iedereen druk bezig om 6 uur ' ochtends.
Want de warmte overdag was niet te harden.

The job was done  rond de middag. Aperootje met Gilbert.
Terwijl Cartouche zijn vallei bewaakte en zag dat het goed was.

Een zekere solidariteit

Het stemt tot nadenken.

Na een zalige, gezonde, eerlijke griekse maaltijd bestelden we een expresso en een capuccino. Ja , een Metaxa volgde nadien.
De service in het door Tripadvisor aangeraden restaurantje was de omweg waard. Eens te meer waren we aangenaam verrast door de vooruitgang van de griekse keuken.
19 jaar geleden vond ik het gastronomische aanbod nogal saai. Niks origineel, niks boeiend. Saai, gewoon eten.
Maar nu kreeg ik toch een gans ander idee.
Bref. Koffie dus.

Alle gerechten werden ons in snel tempo voorgeschoteld. Maar als je nog even wilde wachten lachtten de obers en riepen ze "No hurry, you are in Greece, take all the time you need".

Maar op deze twee koffies moesten we even wachten.

De dienster kwam van buiten naar binnen met haar dienbord en presenteerde me de kop van een mooie griekse god in het witte schuim dat bovenop de donkere sterke koffie dreef.

Moest U die koffie buiten halen? , vroeg ik.
Ja, zo verdient onze buur in zijn caféetje ook iets, zei de dienster .
Hoe solidair is dat , merkte ik op.
"But is's only HUMAN" , antwoordde de juffrouw.

We dronken de koffie in stilte op en na een tijdje glimlachten we , de Bardouquet en  de "17" in Castelnau konden hier een puntje aan zuigen.
Hoe dikwijls heb ik al niet gezegd en herhaald dat indien de Bardouquet het nu eens op een akkoordje zou gooien met de pizzeria om de hoek, dan zou iedereen er wel bij varen.
Maar de Bardouquet vertikt het en de pizzeriaman heeft genoeg aan x aantal pizza's per week en zal dan ook niks doen om dat aantal te verhogen.
De bakker Christian is tevreden met het aanbod van 25 croissants 's zondags, winter en zomer. De B&B's uit het dorp kunnen bij hem om 8.30 u al niet meer terecht om koffiekoeken te bestellen.
Geen enkel gevoel voor handel drijven.
Klagen doen ze allemaal " les affaires ne marchent pas!"
Tja, hoe zou dat komen ?.

Op Santorini bezochten we de hoofdstad Fira. In één van de eerste boetieks die het stadje rijk is vonden we eindelijk een witte linnen broek voor Jan. En ja, de man in de zaak had wel degelijk zijn maat...

Tja, zei ik, maar hij zal ze hier niet kunnen aan doen, ze is te lang en moet ingekort worden...

" No problem madame, in 30 minutes it will be fixed, I'll bring the trousers to a neighbour taylor..."

En inderdaad, een half uurtje later was de zaak geklaard.

Ik werd verliefd op een mooie ring met lapis lazuli steen....doch te klein.

" No problem, my friend the juweler next door will make it bigger....half an hour ? OK? "

Ik weet het niet hé, ik kan verkeerd zijn, maar ik heb het gevoel dat zowel in België als in deze contreien de handelaars voor elkaar de zon niet in het water willen zien schijnen.

En dat is wreed spijtig.

Heel spijtig.

De zondvloed

Zondag, 8.45u.

Jan vertrekt voor een ganse dag naar Toulouse .
Paul is in Engeland want hij wou de Labour partij een hart onder de riem steken tijdens de verkiezingen .
Dus zijn Lynn en ik alleen op de berg. En we kijken uit naar elkaars gezelschap. Lekker drinken en eten, we zouden het er eens van nemen zie !

Ik stap met lichte doch gedecideerde tred ( mijn grootmoeder zei ooit eens " Om niet bij je moeder te zijn opgevoed is het ongelofelijk dat je net dezelfde stap hebt " ) naar het zwembad. Ik haal er de robot uit en reinig de zak. Ik dompel de robot weer in het zwembad en beslis om hem in het technisch lokaal handmatig te laten draaien in plaats van automatisch.

We hebben immers nog maar pas het zwembad geopend aangezien we het voor onze reis onnozel vonden om dat te doen.
Het zwembad winterklaar maken is een ganse klus, maar het vergt al even veel inspanning om hem zomerklaar te krijgen.
Het zeil eraf en opplooien, gevloek en gesakker omdat het ofwel te groot ofwel te breed uitvalt om in de daartoe bestemde  plastic bak te kunnen worden opgeborgen.
Hebben we dat nu verleden jaar eerst in twee en dan in vier geplooid? vraagt Jan.
Geen idee, antwoord ik, maar als ik naar de plooien kijk dan zou ik zeggen in drie en dan in twee.
Jij weet het altijd beter hé, zegt Jan en ik begrijp stante pede dat ik beter mijn commentaar voor mij houd want dat het puur zenuwen zijn die hem zo doen reageren.

Eens het zeil perfect geplooid in de koffer zit kunnen we verder.

De ondanks het zeil toch op de rolluik terechtgekomen bladeren moeten verwijderd worden. Met een borstel en aftrekker ga ik ze te lijf en met een vuilblik en handborstel rapen we ze bijeen om ze af te voeren met de kruiwagen.

Dan wordt de kärcher naar boven gesleurd door Jan. Aansluiting, check, en ik begin eraan.
Eerst deed ik dat met de hand en een emmer, spons en zeem, maar Zwany zei me ooit dat het met de kärcher prima ging en inderdaad, het scheelt een stuk.

Ik ben er toch zo'n twee uur zoet mee.

Dan laten we de robotstofzuiger in het zwembad en begint die aan zijn werk.
Na een paar uurtjes is de swimmingpool weer zwemklaar.
Voor Jan althans, niet voor mij, want daarvoor moeten de 26 ° C bereikt zijn.
Dat was niet het geval, dus ik waag er me nog niet in.
Jan wel dus.

Terug naar zondagmorgen 11 juni, dag van de eerste ronde van de Franse parlementsverkiezingen die ik zeker van nabij zal volgen later op de avond.
Jan is net vertrokken, dus, de robot doet zijn werk en ik zal eens wat opruimen. Ik ga weer naar buiten om iets in de vuilbak te kieperen ,maar mijn aandacht wordt getrokken door kletterend water.

Er gaat van alles door mijn hoofd ; Jan heeft onlangs een "goute à goute" geïnstalleerd om de planten te besproeien. Hij deed hetzelfde beneden in de moestuin. Zou de leiding losgesprongen zijn?
Ik ga wat dichter naar het geluid toe.
Het komt uit de richting van het zwembad....NEEN ?!?!

Ik loop erheen.
Het water gutst vanuit het technisch lokaal maar ik zie niet onmiddellijk van waar juist. Ik stap binnen, wordt zeiknat van de zondvloed, zie dat het vooral uit een toevoer komt die net losgekomen is uit een elleboogleiding, ik duw de leiding er weer in, het water gutst er minder hard uit, dus ik heb het bij het rechte ( alhoewel in dit geval "kromme" ) eind, ik zoek onmiddellijk iets om eronder te zetten om het water op te vangen, maar ik vind enkel een halfdoormidden gesneden plastic fles, die onmiddellijk vol is, ik begin te bibberen van stress, zet de robot op 0 , de pomp op 0, de filter op 0 en loop terug naar huis om iets te zoeken om onder de lekkende buis te zetten.

Binnen merk ik op dat er geen electriciteit is....en mijn wasmachine stond te draaien....
Ik ga naar de zekeringskast, alles lijkt OK. Het is dus de hoofdplomb...
Ik ben zo bang van electriciteit, dat kan je niet geloven. Ik ga naar de hoofdkast buiten. Normaal gezien ligt daar een dikke vijs op om de kast te openen....vijs weg.  Miljaarde nonde.....hoor ik mezelf Jan op zijn beste momenten imiteren.
Ik vind er niets beter op dan een houten wasspeld uiteen te trekken en zo kan ik de kast openen. Inderdaad, zekerheid afgesprongen, ik zet ze weer op en hoor geluid uit de technische ruimte....Ik heb dus iets laten opstaan, terug zekering afgezet.

Gaan kijken naar de technische ruimte, ja hoor het water loopt flink uit de buis.
Dju toch hé !
Ik bel met trillende hand naar Serge Valmary, de loodgieter.
Ik weet het, het is zondag , maar het zijn verkiezingen, misschien is hij thuis.
Ik heb hem onmiddellijk aan de lijn "Je regrette Geneviève, nous sommes à Arcachon......je passerais demain"
Echt?
Ik ga kijken of het water uit het zwembad zakt maar zie toch geen groot verschil.

Ik ga zeker niet naar Jan bellen, want hij zal direct rechtsomkeer maken en maar met een halve concentratie naar huis rijden. Bovendien verpest ik zijn dagje uit.
Ik moet dit oplossen.

Ik bel naar Gilbert.
En ik heb geluk ' J'arrive !!!! Je m'apprêtais à aller voter ! Entretemps coupe l'eau !"

Ik probeer te kalmeren. Er is hulp op komst. Er is hulp op komst, er is hulp op komst, prevel ik gedurig aan als een mantra .
Waterleiding, euh, vooraan het huis.
Houten ton wegrollen, betonnen deksel afhalen, en dan een kuil van een halve meter diep, minstens...hoe ga ik dat doen?
Ik haal een kussentje , zet me op mij knieën en duik in de put . Kraan toe.

Gilbert komt eraan , in short en op slippers.
The wright man on the wright place !

We gaan samen naar de technische ruimte.
Ah oui, je vois.....
Hij haalt de buis weer uit de elleboog en we worden beiden natgespoten, maar dan volledig hé.

Zijn gevloek kan wedijveren met dat van Jan. Ze gelijken in meer dan één opzicht op elkaar.
Hij vindt achter andere buizen een soort ring dat ertussen moet geplaatst worden. En na een ganse tijd, meer dan een uur hoor, is de rust weergekeerd.

Ondertussen ben ik het water weer gaan opzetten, is de electriciteit weer in orde, heb ik Lynn gebeld om haar op de hoogte te stellen , vraag ik haar om eieren en brood mee te brengen en al de rest want dat ik hier niet weg durf- wat ze onmiddellijk begrijpt....vrouwen onder elkaar, weet je wel.

Gilbert is blij, ik ook, hij vraagt of hij zich wat kan opfrissen en betere kleding kan aantrekken om te gaan stemmen teneinde Macron wat te helpen , zegt hij al lachend.
We drinken koffie en ik laat hem de foto's van de reis zien.

Volgende week kom ik de bomen snoeien zodat de telefoonkabels vrij zijn, zegt hij,  en weg is Gilbert.

Ondertussen is het bijna 12 uur en komt Lynn met de boodschappen en al de rest.
Meestal drinken we een rosétje als aperitief , maar vandaag wordt het Aperolspritz Bellini , lach ik alle stress van de voormiddag weg....

Jan komt thuis rond 19 uur en merkt onmiddellijk dat er iets niet pluis is, doordat ik het luik van de waterleiding heb laten openstaan.
Nonde miljaarde ....

Maar hij is ook blij dat alles is opgelost, ten minste voorlopig..
.
Serge Valmary reed rond 8.20u maandagmorgen onze oprit op .
Ca va mieux Geneviève? J'entendais que tu paniquais hier ....Hij buldert van het lachen, iets wat vrij ongewoon is voor Serge, die altijd bijzonder ernstig is ....

Nu kan ik er ook om lachen, maar die zondag niet neen.....

They'll fix it !

Grieks Bier

Toen we verleden jaar naar Venetië zouden gaan zag ik het allemaal al voor me : de ongelofelijk mooie, rijke, fijne schoenenwinkels, de prachtige ,modieuze  handtassenwinkels, alles wat in leer kan gemaakt worden, zoals jassen, ceintuurs, boekentassen ...ik had er een budget voor klaar.
Nu zal je pas echte mooie winkels zien, Jan, zei ik hem dromerig.

Eens we daar waren viel mijn herinnering aan mooie zaken in duigen...niks van dat alles.

Alle winkels dezelfde eenheidsworst , loafers, sneackers, 100 lederzaken met identiek dezelfde handtassen, opengehouden door Russen .

Fira, oude haven, doe dat niet te voet zoals wij !!!!!je moet langs tientallen ezels 

Ja ik was ontgoocheld.
Want waar was die finesse gebleven, die creativiteit?
De stad was nog altijd even mooi en toch had ik het gevoel dat ze vroeger nog mooier was.
Omdat er van alles te beleven viel.
Je kon er niet alleen genieten van het historisch erfgoed, je kon je  ogen ook nog de kost geven met echte "Mode", mode  met een grote M .

Ik kocht niks in Venetië.
En mijn schoenen heb ik dus maar in Cahors gekocht.

Ousios Loukas

Toen we dit jaar naar Griekenland vertrokken zag ik het al allemaal voor me : de eenheidsworstwinkels vol souvenirs, de ene al mottiger dan de andere, weinig gevarieerde spijskaarten, ik had er deze keer geen budget voor opzij gelegd. We hadden er ons een idee van gemaakt dat we gewoon, eerlijk en gezond voedsel zouden krijgen en voor de rest zouden we onze ogen vooral de kost geven aan omvergevallen zuilen, half rechtopstaande tempels, azuurblauw water, boten en misschien rezina wijn . Alhoewel dat ook niet zeker was, zei Jan.
Het zal iets gans anders zijn,Jan, zei ik hem nogal realistisch.

Eens we daar waren was alles nog altijd zoals het was 45 jaar geleden wat het historisch aspect van de reis betrof, maar wat was ik onder de indruk van de prachtige boetieks, de fijne juwelierszaken, de originele en creatieve shops en het lekkere eten. Excellente witte droge wijn ( de rode was een beetje te zoet naar mijn gevoel), zacht bier, kortom opmerkelijk.

Ik had het gevoel dat de EU Griekenland toch naar een ander niveau opgetrokken heeft.
Er zijn natuurlijk nog veel souvenirwinkels, maar zelfs die zijn fijn , zelfs die weten toch altijd iets moois naar voor te schuiven.
Ze komen er bovenop die Grieken. Zeker weten.

Echt de moeite Griekenland.
Al een geluk dat ik geen speciaal budget opzij gezet had, ik was geruïneerd terug gekomen vrees ik....

Oia, let op het engeltje, Japanse die verkleed was...

Griekenland, 45 jaar later

Marylena Livieratu " I came back" , museum Delphi

Ik was 16 en vertrok voor 31 dagen naar Griekenland , de eilanden, inclusief Kreta ,met een groep jongeren uit Lycea en Athenea uit  Vlaanderen onder leiding van een leraar Latijn- Grieks, Piet Waedemon en zijn vrouw Frieda.
Het is één van de mooiste reiservaringen en -herinneringen die ik koester.
Uiteraard heeft dat te maken met de zorgeloosheid die bij de leeftijd hoort , niemand wacht op jou, je bent nog aan niemand gebonden, geen geldzorgen , voor het eerst zonder "oppas" weg van alles wat je kent en bovendien wordt alles wat je 5 jaar aan een stuk geleerd hebt plots "levend".

Daarna ging ik nog -professioneel dan- naar Kreta en Rhodos. Makelaars begeleiden als hoofd van de Produktiedienst 'Varia" . Intensief zo'n reis. Geen minuut op je gemak. Elke ochtend, middag en avond met andere makelaars aan tafel die altijd wel één of andere nare ervaring met je dienst hebben gehad en dat nog maar eventjes fijntjes willen vermelden. Vermoeiend tot en met, maar ik heb er wel een stukje van de wereld mee gezien, daar niet van.

En zo'n 19 jaar geleden zeilde ik met Aude en zes vrienden uit Toneellabo Arlecchino uit Lier naar Athene en de Cycladen. Dat was ook een aparte ervaring. Een kapitein die zich uitgaf voor zijn tweelingbroer en alles kon behalve zeilen. Ik mag er niet aan terugdenken. Vreselijk. En warm, midden op die Egeïsche zee, zonder zeil, want we vaarden vooral op motor. Nooit meer. Zeker weten.

En dan nu, dit jaar, ging ik samen met Jan eerst een week naar het Griekse vasteland, daarna een week op een eiland.
Een compromis, hij had nog nooit het vasteland gezien en ik wou Santorini leren kennen, want mijn zus had me ooit zo'n mooie foto's van op dat eiland gestuurd dat ik er ook heen wou.

Athene Acropolis

Athene, natuurlijk.
Het stortregende die eerste dag....onze schoenen waren zeiknat. Onmiddellijk verschijnen er Indiërs die paraplu's verkopen, maar héy, voor 5 EURO laten we ons niet kennen.

De Acropolis , de Romeinse Agora, de Griekse Agora, de Plaka, kortom alles wat je op 1 dag te voet kunt bekijken hebben we wel degelijk bekeken.

We huurden een auto en vertrokken naar Korinthe .
Ik was er niet erg gerust in. Het verkeer in Athene - maar ook buiten Athene, en in feite OVERAL in Griekenland- is chaotisch. Als je al een verkeersbord ziet met "verboden te parkeren" kan je er van op aan dat daar 20 auto's staan....en de politie slaat een praatje met één van de automobilisten die zich daar juist tussengewrongen heeft : No problem at all!

Athene traffiek

De touroperator die ons in perfect Frans opwachtte op de luchthavens en havens die we aandeden had ons aangeraden uiterst rechts te rijden en de auto's die wilden voorbijsteken daar waar ze überhaupt niet mogen inhalen, toch voorbij te laten gaan....het zou vervelend voor U kunnen worden als ze met de lichten beginnen te knipperen....

HELLEMANS MR  MEUNIER MME

Op de gewone wegen mag je maar 50 km / uur rijden....in het begin hield ik me daar echt aan, maar het kon toch niet zijn dat ik dat halve land zou doorkruisen aan zo'n tempo...
Dus begon ik ook op zijn Grieks te rijden en Jan zette het alarm van de GPS af.
Voilà.
En het ging ook.

Na Korinthe hielden we halt in Epidaurus en Jan nam zodanig veel foto's dat we de batterij 's avonds telkens moesten opladen.

Kanaal van Korinthe

En we bereikten Nauplion, een kuststadje, de vroegere hoofdstad van Griekenland. Heel Italiaans in feite en echt de moeite.
Van daaruit konden we dan de volgende dag naar Argos en Mycene.

Leeuwenpoort Mycene

Warm, echt warm. Wat moet dat zijn in juli of augustus. Niet te doen.

En als je zo'n historische trip maakt heb je zo soms de indruk dat mensen als mieren zijn. We volgen allemaal op een rijtje dezelfde weg, nemen dezelfde foto's, doen dezelfde dingen...
En al die verschillende talen, die verschillende nationaliteiten, die andere gezichten...

Wat me ook opviel was dat Chinezen en Japanners en Russen vooral foto's van zichzelf op een plaats nemen. Selfies dus. Alleen selfies. En dat ze daarvoor echt poseren, met hun ene voet naar achter, hand in de heup, haar achterover, nog eens doorkammen, en dan een smile van hier tot ginderachter....en dan "klik".

Soms keek ik meer naar de mensenmassa om me heen dan naar de oude stenen en zuilen.
Het was boeiend.

Galaxico

We reden van Nauplion naar Delphi via een lange brug ( Rio-Antirriobrug ) in Patras. Kostprijs 13,20 EURO om 2,450 m te rijden. 

Only for the bridge? vroeg Jan aan de loketbediende op de brug....

Inderdaad, alleen voor de brug.

Rio Antirriobrug

We aten in een haventje Galaxico een heerlijke stoofpot en Jan vis natuurlijk...Het was er magisch mooi.

Delphi...en ons hotel was op zo'n 10 minuutje rijden in Aranchova.

Ik moest onmiddellijk aan Andorra denken! Een skistation. Niks te zien. Maar zo rustig op onze berg.

Aranchova = Andorra

Delphi is verbazingwekkend imposant.
De Pitia die op de navel van de wereld zat, de Tempels, het stadium, het theater, alles , kortom, ook het museum is zeker de moeite waard.

De navel van de wereld, de plaats van de Pitia 

En daar, in de hall van het museum waren er enkelen moderne kunstvoorwerpen  waaronder datgene wat je boven op deze blogpost ziet , getiteld " I came back" ...en dat vond ik zo ontroerend toepasselijk.
Want ik kwam terug, na 45 jaar.

Na Delphi reden we naar Porto Rafta , de Griekse Rivièra, waar we lunchten in een restaurantje " Fiki Fiki ", zo grappig .

We namen   het vliegtuig naar Santorini. Een druk eilandje waar van alles te beleven valt.
Fira, de hoofdstad, Kamari waarwe logeerden, een badstad , wat ons uitermate goed heeft gedaan om uit te rusten na onze drukke reisagenda van de eerste week.

Fira, Santorini 

Oia waar je absoluut de zonsondergand moet zien.
We baanden ons een weg door de nauwe straatjes en Jan vond een klein cafeetje en vroeg aan de dienster of we er mochten zitten...No problem. We bestelden een fles wijn en een fles water en ze kwam ons
stilletjes zeggen dat we de beste plaats mochten nemen, even verderop ....Het was een onvergetelijke ervaring.

zonsondergang op Oia 

Na een korte week op Santorini vertrokken we per speedboot terug naar Athene.  We zagen het Syntagma plein met de afwisseling van de wacht en liepen verder de Plaka in.

Athene Syntagma plein

Het einde van de reis was in zicht.
Het was de moeite.

En nu zijn we terug thuis, de koffers zijn uitgepakt, " de jongens" zijn terug op hun vaste stek in de zetel beland, de computertechnicus bracht mijn laptop terug , netjes "opgekuist" en dus heb ik de 568 foto's die ik met mijn GSM nam ingeladen en wou ik mijn reiservaring met jullie delen.

Af en toe zal ik terugblikken naar wat we beleefden, want we hebben veel meegemaakt.
Interessante ervaringen opgedaan, de wereld van een andere kant bekeken en dus al reizend veel geleerd.

Op de valreep

ik weet niet wat het is, maar het is mooi !

Door al die telefoon -en internetperikelen slaat mijn laptop tilt en kan ik er eerlijk gezegd niet veel meer mee aanvangen.
Vandaar.
Vandaar ook dat vanmiddag , rond een uur of 2 , een informaticanerd mijn computer komt halen om hem eens op te kuisen. Misschien valt daarna het pijnlijke en gevreesde verdict dat hij niet meer op te kuisen valt, dat hij passé is, dat ik er mij maar best een gedacht van maak dat ik een nieuwe zal moeten aanschaffen.
Deze computer is denk ik drie jaar oud.
Zou het kunnen dat dit beestje zo vlug de geest geeft?
Zou dat echt kunnen?

Want ik heb zo het akelige gevoel dat aangekochte toestellen vlug stuk zijn of "versleten".
Neem nu de dure Dyson stofzuiger waar ik het laatst over had.
Tegen de 700 EURO en na 5 jaar oververzadigd.
Weg daarmee.
Ik ben een andere stofzuiger gaan halen, mét zak deze keer.
Want hondenhaar kruipt overal tussen en Jan- wie anders- dacht dat het misschien voor ons interessanter zou zijn van eerder een stofzuiger mét zak te kopen.

Eens we in de winkel waren vroeg ik aan het meisje of dat een goede denkpiste was?
Inderdaad, mevrouw, in dat geval is een stofzuiger mét zak een beter idee!
Vijf jaar geleden zeiden ze  me dat niet. Uiteraard. Zo'n duur toestel, je houdt voor minder je mond als verkoper.

Het werd dus een Miele.
Nog altijd volgens mij topkwaliteit.
Maar ik houd het bij hoor, en weet jullie binnen x aantal jaren op de hoogte te houden van de sleet.

Spotje  in evenwicht

Ik ben dus voor bepaalde tijd onbereikbaar maar hoop jullie allemaal gezond en wel terug te vinden rond 10 juni.

Ik zal afkicken van facebook, van onnozele spelletjes, van ellenlange verslagen van vergaderingen in de sudouest en genieten van de zon, de natuur, lekker eten en drinken.

Een voorsmaakje, de yuka van mijn buurvrouw staat in bloei, hoe mooi is dat ?

Yuka in bloei bij Catherine

Eindeloze telefoon -en internetperikelen

Zondag 30 april.
We hebben bezoek. Jean-Claude en Simonne die ons komen helpen snoeien zijn van de partij en we lachen hartelijk om de catastrofe van twee jaar geleden, toen ze ook bij ons op bezoek kwamen, midden in een verschrikkelijk onweer terechtkwamen en gans ons huis op 10 minuten tijd onder water stond.
Maar zie, het begon ook nu te onweren, echt waar, gelukkig dat het nieuwe degelijke dak ons van de stortregen vrijwaart.
We kregen een "Alerte Orange" op onze GSM. Daarbij nodigt de provider ons uit de livebox uit te zetten, telefoon en andere apparaten af te koppelen en wij, brave Belgen, doen dat....
De Franse en Engelse buren NIET.
Niet dat ze niet braaf zijn, verre van, maar ongehoorzaam hé, ah ja...

Ons bezoek vertrekt en we willen naar TV kijken ...geen internet. Live box knippert rood.
Wachten.
De volgende dag, maandag dus - de box knippert nog altijd rood- zien we de buurman die ons toeroept dat de bliksem bij hem ingeslagen is, op zijn telefoon, box en TV...er kwam zwarte rook uit zei hij. Maar hij had gebeld naar het nummer 3900 en woensdag 3 mei, rond 18 uur zou alles in orde moeten zijn.
We ontvangen een sms van orange dat we een nieuwe livebox mogen afhalen in Caussade in een Joker Tabac winkeltje , zijnde een paardenkoers gokkantoor, annex sigarettenwinkel, dagbladhandel ( alstublieft, daar waar al onze apparaten van Cahors komen , we nog nooit in Caussade een orange winkel gezien hebben en we daar enkel naar toe gaan op maandag ,omdat er zo'n grote mooie markt is die zich rond de kerktoren kronkelt. Hyper leuk !) . Onze livebox is naar onze mening-maar wie zijn wij?- helemaal niet stuk. Maar bon.
We rijden naar Caussade.
Later op de dag horen we van de Franse en de Engelse buren dat zij doodsimpel naar Cahors om een nieuwe box gegaan zijn....niks te zoeken in Caussade vonden ze. Hoe stom zijn wij Belgen feitelijk?
Hoe gehoorzaam? Hoe belachelijk slaafs bevelen opvolgend?
De Engelse buurman heeft ook blikseminslag gehad en zijn muur ziet zwart.

Woensdag 3 mei.
Des 's avonds, men zegge en schrijve 18 uur....niks te internet.

Ik bel de 3900.
Je moet je voorstellen dat je daar minutenlang mee bezig bent vooraleer je iemand aan de lijn krijgt.
Alles gebeurt met een robot die je nutteloze vragen stelt  waar je alleen maar razender van wordt.
Ik krijg een sms, we zullen gedepanneerd worden ten laatste op vrijdag 5 mei .
Ik verwittig de buren.
Ondertussen weten we dat nog twee andere buren evenmin internet of telefoon hebben.
We zijn dus met vijf.

Vrijdag 5 mei.
Geen internet.
Ik bel 3900.
Ik krijg niemand fysiek aan de lijn. Tellkens weer wordt me per sms gezegd dat het allemaal in orde is sinds vandaag 5 mei.
Dat is niet zo.

Zaterdag 6 mei.
Nog maar eens 3900 bellen.
Enkel de robot aan de telefoon.
Ik schrijf een aangetekende brief naar orange en doe hem op de post.
We rijden naar Cahors en gaan binnen in de orange shop.
Tegen alle verwachting in - meestal krijg je daar lik op stuk, ze doen immers enkel verkoop van telefoons en afsluiten van  nieuwe abonnementen  , - worden we geholpen door een fris mooi jong meisje die me onmiddellijk vraagt "ben je al bij de burgemeester geweest? Want als er 5 gezinnen zonder internet, telefoon of TV zitten, is dat wel de moeite. Hij heeft voorrang bij onze diensten. Ik zou het hem zeker zeggen maandag, of neen, morgen, het zijn immers verkiezingen, niet twijfelen !!!!" 
Ondertussen geeft ze ons een AIRBOX van orange mee, twee maanden gratis, 10 Giga ...
Ze geeft ook nog mee dat we dinsdag zouden gebeld worden door een hulplijn van orange. Op maandag 8 mei is alles hier immers potdicht, V-dag....ja dat wordt hier nog gevierd.

Zondag 8 mei, de brief voor de 5 families wordt afgegeven aan de burgemeester die belooft er zich dinsdag mee bezig te houden.
Uw correspondent ter plaatste kan U geen info geven over de heel belangrijke presidentsverkiezingen hier te lande.....de spanning was om te snijden en ik kan jullie niet genoeg vertellen hoe blij ik ben dat het LE PEN gevaar andermaal geweken is !


Dinsdag 9 mei.
's Middags krijg ik inderdaad telefoon van een vriendelijke meneer die me zegt dat ik toch bericht gekregen heb dat de panne groter is dan gedacht ? en dat we woensdag 10 mei ten laatste opnieuw on line zullen zijn.
Ik heb echt geen sms gekregen met die boodschap....
Maar ok, ondertussen kunnen we de krant downloaden met de airbox en wat nog het allerbelangrijkste is, de krant wordt op een mum van tijd gedownload, daar waar we anders bijna te voet om de gazet naar België moeten rijden, zo lang dat de download duurt. Vooral de bijlagen van de weekendkrant, niet te doen.

We houden de 4 andere buren op de hoogte per sms, of mondeling, of per GSM.

Woensdag 10 mei. 18 uur. Geen internet.

Ca commence à bien faire hein ! roept Patrick van achter de bijenkorven de volgende dag....Ik begin eraan gewoon te geraken van geen TV te hebben, al mijn papieren zijn netjes geklasseerd, het wordt hier proper !

Lynn wordt langzamerhand hopeloos. Haar dochter is in verwachting en woont in Engeland. Ze wil weten of alles goed gaat met haar. Of met haar kleinkinderen in Singapore...Wie zal het zeggen?

Ik bel razend 3900 .
Na een half uur heb ik een zekere Sasja aan de lijn die mij volledig over-roept en zegt dat het haar schuld niet is dat we geen verbinding hebben....  uiteraard niet. 
Op zo'n momenten wordt ik ijskoud en kom ik mezelf tegen.

Donderdag 11 mei. Sasja belt rond een uur of vier en vraagt me doodleuk" Hebt U nieuws voor mij mevrouw?" .
Ik bekijk mijn telefoon, vraag me ogenblikkelijk af of ik in een nachtmerrie verzeild geraakt ben en ik in feite bij orange werk en niet Sasja....
U hebt nog steeds geen aansluiting, dan zal het voor morgen zijn , dag mevrouw!

Echt ? Echt !
De burgemeester belt.
Hij heeft contact gehad met orange, en zaterdag zou alles terug hersteld zijn. Meer kan hij niet doen. En dat begrijpen we, we zijn al blij dat hij er zich mee bemoeid heeft. Mijn stem heeft hij volgende keer ( want we mogen stemmen voor de gemeenteraadsverkiezingen)

Vrijdag 12 mei, 11.45 u. Jan en ik drinken Gin Tonic onder de auvent en willen ons eerste aperitiefhapje verorberen als er gebeld wordt aan de voordeur.
We zetten de hapjes boven op de ijskast- anders blijft er niets over , Cartouche is niet geïnteresseerd in de visite- en gaan kijken. Een jongeman met lange dreadlocks lacht ons toe. De bestelwagen met rode en witte strepen doet ons vermoeden dat orange deze keer ter plekke is. Inderdaad, hij heeft 600 m nieuwe kabels getrokken en is er gerust in dat de livebox zal werken.
Hij sluit de box aan: niks.
Hij neemt een nieuwe box : niks.
Hij komt terug in de namiddag belooft hij en hij houdt belofte.
Na van alles geprobeerd te hebben , zijn we terug online !

Maar de ene Franse en de andere Engelse buren niet. Die moeten persoonlijk Orange contacteren ( opnieuw!!!!) want de pechdienst moet binnen in hun huis kunnen.

Man, man, man.
We hebben nog geen ontvangstmelding van mijn klachtenbrief.
Vraag maar drie maanden abonnement terug ,zei mijn zus, directeur bij Proximus ...blij dat zij eens geen klacht moest behandelen, zo hoor je het ook eens van een ander, mijn gedacht!
De helft van onze hameau is nog niet online.
Wij hebben Filippi al gebeld om alle versterkers weer juist te zetten , want het vermogen op de lijn, ondanks 600 m nieuwe kabels, is er spijtig genoeg niet op verbeterd.

Ben je nu niet méér op je gemak zonder internet? , vroeg een vriendin me.
Nee, want ik heb me 14 dagen geërgerd aan de traagheid der dingen.
Ik had bijna Macron gebeld, want die belooft eenieder internet in Frankrijk.
En ik ben blij dat het voorbij is.
Hopelijk hebben de buren hun lesje geleerd en zetten ze prompt hun livebox af en trekken ze de stekkers uit als ze een sms krijgen van orange met een melding van onweer.
Waarvoor dient dat anders ?
Hé?
Je me le demande !!!

Andouillette et tripes

Vanmorgen gingen we naar Montauban, zo'n 30 km meer ten zuiden van ons dorp .
Jan zou er zijn jaarlijkse medische controle ondergaan en daarna zouden we een gordijntje gaan kiezen in een magazijn ergens in een industriële zone.
Maar daarna zou het pas echt leuk worden.
We waren immers uitgenodigd door onze Engelse bovenburen om er in de stad te gaan eten in een leuk brasserietje waar zij van hielden en dat wij nog niet kenden.
En het was inderdaad een voltreffer.

Brasserie L'Estaing .

Na een tijdje zat de zaak stampvol. Dat beloofde!
We kozen gepocheerd ei met escargots.
En anderen velouté van erwtjes met ravioli.

Voor het hoofdgerecht kozen we lam dat 7 uren gegaard was en Lynn verkoos de vis.
Paul had zijn zinnen gezet op de andouillette 5 AAAAA's  ( een beetje zoals je oesters 5 nullen zou kiezen).
De ober vertelde hem dat het een typisch Frans gerecht was dat niet zo 
geapprecieerd wordt door niet-Fransen.....
Ja,zei Paul, maar misschien juist daarom. Wat is het?
Ik dook in de wikipedia om het te vertalen naar het Engels , maar de ober was mij voor.
Chitterlings! And it stinks !
Dat is zeker waar. Het zijn ingewanden, meer bepaald darmen die opgevuld zijn met andere ingewanden.
Vreselijk! Ik krijg het niet binnen.
O but then , it's an experience, I want to take the risk!
De ober stapt bedenkelijk weg om ze te bestellen.
Terwijl hij ons het verrukkelijke voorgerecht serveert vraagt hij nogmaals aan Paul of hij niet van gedacht veranderd is? Neen, hij blijft erbij!

So far so good, zou ik zeggen. Ik kon er niet van over feitelijk.

We krijgen het hoofdgerecht. Drie blije mensen beginnen aan hun excellente keuze, één tafelgenoot onderzoekt ernstig zijn verschrikkelijk slecht ruikend bord.
Hij neemt een hap en zijn gezicht vertrekt in een pijnlijke grimas.
It's worse then I expected. It tastes like an old carpet!

Ik kan jullie niet uitleggen hoe hard we luidop gelachen hebben. Ik kwam bijna niet meer bij.
Ik gaf Paul een stukje van mijn zacht lammetje. Lynn stond de helft van haar vis af.
Paul zijn bord bleef onaangeroerd.

Toen de ober de borden kwam terughalen, zei hij Je vous avais prévenu hein monsieur!
En een verwittigd man zou er twee waard moeten zijn !
Wil U soms een ander gerecht?
Dat vonden we allemaal zo lief !
Maar we hadden geen compassie met onze overmoedige Brit!
No mercy!

Hij heeft zich herpakt op zijn dessert .

Maar wat een leuke tent was dat! En wat een aangenaam gezelschap.
Wat hebben we toch gelachen aan tafel.
Zeker voor herhaling vatbaar, behalve de andouillette dan.

Andouillette is een typisch Frans gerecht, gemaakt van de ingewanden van varkens of (vroeger) runderen. Het ziet eruit als een gewone witte worst, en is in heel Frankrijk terug te vinden. Daardoor vormt het voor vele toeristen een onaangename verrassing. Andouilette is namelijk een "verworven smaak", die door veel mensen als zeer onaangenaam wordt ervaren. De textuur is rubberig, en ziet eruit als grof gesneden stukjes vet vlees.

Er bestaan verschillende bereidingen, afhankelijk van de streek. Er bestaat ook een soort keuringsvereniging voor de andouillette, genaamd AAAAA (Association Amicale des Amateurs d'Andouillettes Authentiques).

Pens (misschien een Volkslatijn trippa) worden gebakken bereid uit de maag van herkauwers , etymologie van het substantief pens , .

De Franse verkiezingen, van uw correspondent ter plaatse

gemeentehuis Castelnau-Montratier

 Liberté, égalité,fraternité.
De vlaggetjes hangen uit aan het raam van het gemeentehuis.
Eindelijk gaan de Fransen stemmen.
Eindelijk.
Want sinds midden oktober gaat er geen maand voorbij of er is een eerste ronde bij de socialisten, een tweede ronde, een eerste ronde bij de Republikeinen , de tweede bij die groep, de extreem-linksen, de extreem-rechtsen, nieuwe partijen zoals En Marche, de anti-Europeanen, de pro-Europeanen, maar echt, ik heb de indruk of er elke week gestemd geweest is.
Het is waar dat de meesten gewoon niet meer weten wat ze moeten stemmen, voor wie ze moeten stemmen.
In alle partijen zijn er fenomenale schandalen. Uiteraard komen die aan het licht nèt voor de verkiezingen. We beginnen ook hier Amerikaanse toestanden te kennen.
Van François Hollande horen we niks. Hij heeft er dan ook een zootje van gemaakt. Kwam nooit eens boven de massa uit. Soms had ik de indruk dat hij een beetje een koning was, zoals in België, wiens taak zich beperkte tot het neerleggen van bloemenkransen aan het graf van de onbekende soldaat of na aanslagen , en dat waren er veel.

Rita zou bijzitter zijn in Flaugnac en zei me dat ik fotootjes moest komen nemen en dat deed ik.
Flaugnac is een klein dorpje naast het mijne. Het bureau is minuscuul, een voorschoot groot.

bureau Flaugnac

De foto's van de kandidaten hangen aan de zijkant van de grote kerk.

ALs je binnenkomt word je uitgenodigd alle foldertjes te nemen waarop de 'acte de foi' staat van de te verkiezen kandidaat. Een geloofsbrief. Wat hij denkt.
En één envelopje.
EN dan ga je in het stemhokje staan en steek je het juiste foldertje in de envelop en ga je die in de urn steken.
De rest van de geloofsbrieven gooi je in de vuilnisbak aan de uitgang.
De twee personen die van dienst zijn in het bureau kunnen perfect uitzoeken voor wie je gestemd hebt.
Archaïsch.
Ik ga het ze niet zeggen, ze zouden het slecht kunnen opnemen.

 In mijn eigen dorp is het bureau groter en de tafel langer, maar het aantal foldertjes is hetzelfde.

déclaration de foi, Castelnau-Montratier

 En er zijn maar liefst drie (!) stemhokjes!

Maar de uitslag is dezelfde :
Macron , 39 jaar, met zijn nieuwe partij En marche staat op kop met 23 ,6 % en Marine Le Pen van het Front National, extreem-rechts 21 % en een chique ...ze is er niet blij mee, ze had op veel meer gehoopt. Want zij zal het moeilijk hebben om bij de andere partijen stemmen te ronselen voor de tweede ronde.
Ze gaan dus beiden naar de tweede ronde.
Dat is historisch, want het betekent dat de twee traditionele partijen, de socialisten en de Republikeinen zwaar verloren hebben.
Dat is enkel aan henzelf te wijten.
Fillon van de Republikeinen die ervan beschuldigd wordt zijn vrouw, Penelope, een Engelse dame van de gegoede klasse, betaald te hebben voor een fictieve job en dat gedurende jaren, zijn kinderen idem dito, ik spreek over bijna een miljoen euro. Archi-katholiek, gesteund door de "manif pour tous", tegen abortus, tegen homo-huwelijk, tegen in vitro fertilisatie, tegen alles waar echte katholieken tegen zijn ; François Hollande heeft zich zelfs niet gewaagd aan de verkiezingen, door de ultra-slechte peilingen.
De meeste verliezers roepen op om te stemmen voor Macron, tegen het Front National.

Maar op TV zijn de verliezers bitter en verbitterd. Fransen zijn -hoe je het ook bekijkt- heel conservatief. Ze houden niet van verandering.
 Ze kunnen niet geloven dat een "jonge knaap" van 39 met modernere ideeën wint.
Melenchon kon zelfs de naam van Macron niet uitspreken, hij is van oordeel dat " de kiezers voor zijn partij in geweten weten wat ze zullen doen binnen 14 dagen"

Dus, het wordt wachten op de tweede ronde binnen twee weken.
Hopelijk wordt het dan echt Macron, je mag er niet aan denken dat Le Pen wint.
Stel je voor .


En daarna zijn er parlementsverkiezingen.
En dat kan ook nog eens stokken in de wielen komen steken.
Want hoe realiseer je een programma als het parlement bijvoorbeeld socialist/republikein blijft?

Niet simpel.

Maar allez, ik ben al blij dat het Macron geworden is.
Wat het zal betekenen weet ik nog niet, maar hij is voor Europa, en dat is voor mij bijzonder. Voor een sterk Europa, voor een veranderd en gemoderniseerd Europa.

En voor mij is dat heel belangrijk.

Ik zie elke dag wat Europa ons gebracht heeft.
Hoe we genieten als vreemdeling, maar Europeaan in een Europees land dat niet het onze is., van alle diensten, ziekenhuizen, dokters, administraties, .

En marche ! , zou ik zeggen.

Wordt vervolgd binnen twee weken.