traduire

maandag 24 april 2017

De Franse verkiezingen, van uw correspondent ter plaatse



gemeentehuis Castelnau-Montratier

 Liberté, égalité,fraternité.
De vlaggetjes hangen uit aan het raam van het gemeentehuis.
Eindelijk gaan de Fransen stemmen.
Eindelijk.
Want sinds midden oktober gaat er geen maand voorbij of er is een eerste ronde bij de socialisten, een tweede ronde, een eerste ronde bij de Republikeinen , de tweede bij die groep, de extreem-linksen, de extreem-rechtsen, nieuwe partijen zoals En Marche, de anti-Europeanen, de pro-Europeanen, maar echt, ik heb de indruk of er elke week gestemd geweest is.
Het is waar dat de meesten gewoon niet meer weten wat ze moeten stemmen, voor wie ze moeten stemmen.
In alle partijen zijn er fenomenale schandalen. Uiteraard komen die aan het licht nèt voor de verkiezingen. We beginnen ook hier Amerikaanse toestanden te kennen.
Van François Hollande horen we niks. Hij heeft er dan ook een zootje van gemaakt. Kwam nooit eens boven de massa uit. Soms had ik de indruk dat hij een beetje een koning was, zoals in België, wiens taak zich beperkte tot het neerleggen van bloemenkransen aan het graf van de onbekende soldaat of na aanslagen , en dat waren er veel.

Rita zou bijzitter zijn in Flaugnac en zei me dat ik fotootjes moest komen nemen en dat deed ik.
Flaugnac is een klein dorpje naast het mijne. Het bureau is minuscuul, een voorschoot groot.
bureau Flaugnac

De foto's van de kandidaten hangen aan de zijkant van de grote kerk.


ALs je binnenkomt word je uitgenodigd alle foldertjes te nemen waarop de 'acte de foi' staat van de te verkiezen kandidaat. Een geloofsbrief. Wat hij denkt.
En één envelopje.
EN dan ga je in het stemhokje staan en steek je het juiste foldertje in de envelop en ga je die in de urn steken.
De rest van de geloofsbrieven gooi je in de vuilnisbak aan de uitgang.
De twee personen die van dienst zijn in het bureau kunnen perfect uitzoeken voor wie je gestemd hebt.
Archaïsch.
Ik ga het ze niet zeggen, ze zouden het slecht kunnen opnemen.


 In mijn eigen dorp is het bureau groter en de tafel langer, maar het aantal foldertjes is hetzelfde.
déclaration de foi, Castelnau-Montratier

 En er zijn maar liefst drie (!) stemhokjes!

Maar de uitslag is dezelfde :
Macron , 39 jaar, met zijn nieuwe partij En marche staat op kop met 23 ,6 % en Marine Le Pen van het Front National, extreem-rechts 21 % en een chique ...ze is er niet blij mee, ze had op veel meer gehoopt. Want zij zal het moeilijk hebben om bij de andere partijen stemmen te ronselen voor de tweede ronde.
Ze gaan dus beiden naar de tweede ronde.
Dat is historisch, want het betekent dat de twee traditionele partijen, de socialisten en de Republikeinen zwaar verloren hebben.
Dat is enkel aan henzelf te wijten.
Fillon van de Republikeinen die ervan beschuldigd wordt zijn vrouw, Penelope, een Engelse dame van de gegoede klasse, betaald te hebben voor een fictieve job en dat gedurende jaren, zijn kinderen idem dito, ik spreek over bijna een miljoen euro. Archi-katholiek, gesteund door de "manif pour tous", tegen abortus, tegen homo-huwelijk, tegen in vitro fertilisatie, tegen alles waar echte katholieken tegen zijn ; François Hollande heeft zich zelfs niet gewaagd aan de verkiezingen, door de ultra-slechte peilingen.
De meeste verliezers roepen op om te stemmen voor Macron, tegen het Front National.

Maar op TV zijn de verliezers bitter en verbitterd. Fransen zijn -hoe je het ook bekijkt- heel conservatief. Ze houden niet van verandering.
 Ze kunnen niet geloven dat een "jonge knaap" van 39 met modernere ideeën wint.
Melenchon kon zelfs de naam van Macron niet uitspreken, hij is van oordeel dat " de kiezers voor zijn partij in geweten weten wat ze zullen doen binnen 14 dagen"

Dus, het wordt wachten op de tweede ronde binnen twee weken.
Hopelijk wordt het dan echt Macron, je mag er niet aan denken dat Le Pen wint.
Stel je voor .


En daarna zijn er parlementsverkiezingen.
En dat kan ook nog eens stokken in de wielen komen steken.
Want hoe realiseer je een programma als het parlement bijvoorbeeld socialist/republikein blijft?

Niet simpel.

Maar allez, ik ben al blij dat het Macron geworden is.
Wat het zal betekenen weet ik nog niet, maar hij is voor Europa, en dat is voor mij bijzonder. Voor een sterk Europa, voor een veranderd en gemoderniseerd Europa.

En voor mij is dat heel belangrijk.

Ik zie elke dag wat Europa ons gebracht heeft.
Hoe we genieten als vreemdeling, maar Europeaan in een Europees land dat niet het onze is., van alle diensten, ziekenhuizen, dokters, administraties, .

En marche ! , zou ik zeggen.

Wordt vervolgd binnen twee weken.

zondag 23 april 2017

De bijenzwerm

Paul en Lynn waren komen aperitieven en rond een uur of 8 vertrokken ze weer te voet naar huis, een beetje de berg op, rechtsaf langs Patrick, langs het wandelpaadje , en hopsake, thuis. Ze waren moe van hun eivolle week van bezoek, kampeerders, kleinkinderen, kinderen, broers en zussen, vrienden van al dat volk, enfin ze organiseerden een reuze verjaardagsparty voor Lynn's schoonbroer die 60 werd. En het was een succes geweest.
NU was het tijd om uit te rusten en niks meer uit te voeren . Voilà. Zo hoort dat.
En dus kwamen ze aperitieven.
Ze vertrokken en kwamen onmiddellijk op hun stappen terug.
Genevieve ( op zijn Engels, uitspreken zoals je het hier leest zonder accent) , Jan ( helemaal correct, zoals IAN in het Engels ) , we think you have a problem....aren't those whasps in that tree.?

Wat we toen zagen , zien jullie nu hier !



essaimage d'abeilles




Waren het wespen? Waren het bijen ? onze Franse buurman zijn zoon houdt immers bijen op zo'n 30 meter van onze voordeur....
Ik ging onmiddellijk mijn GSM halen om een foto te nemen, ah ja!
Blijf daar weg hé Gene ! zei Jan en tegen Lynn en Paul She is allergic!

Allergic of niet, gauw mijn toestelletje gehaald en dit is het resultaat.

De volgende ochtend was Thibault al vroeg in de tuin van de Franse buurman aan het werken , ik roep hallo en toon hem het nest, dat er nog altijd hangt.
Ce sont des abeilles, Geneviève ( uitgesproken op zijn Frans, het accent indachtig)  ! Est-ce que j'appelle Adams ?
Adams zijnde de zoon van de buurman en die is dus imker, vandaar de korven bij zijn vader hier wat verder.
Ja dat was een goed idee.

Wij hadden afgesproken met vrienden in Cahors en vertrokken en toen we thuiskwamen rond de middag was de rust weergekeerd ten huize Cigalou .

probleem opgelost


Opgeruimd staat netjes.

Op facebook kreeg ik commentaar van oude vrienden.

Als er twee koninginnen in één korf zitten verlaat de jongste het nest. Ze zwermt uit.
En werkers volgen haar en beschermen haar. Ze zitten vol honing , schreef Bernard, een vriend landbouwer, die zelf imker is. Ze zijn op dat ogenblik niet geneigd te steken, ze zijn te dik en te zwaar.
Wespen zwermen niet uit, zegt Gaby, een ex-Vaderlander. 
En allebei, de Fransman en de Belg hadden spijt .
De ene omdat ik hem niet gebeld had, de tweede omdat hij te ver woonde.
Want allebei waren ze opgetogen over de schoonheid van de zwerm. Ze hadden wat graag de zwerm gekregen.
Wat later schreef Régine , een facebookvriendin ,één van de Vlamingen in de sud-ouest ( zoek de pagina op facebook, die bestaat echt) dat ook zij de zwerm had willen komen halen en ik zou wat honing in de plaats krijgen. Zo werkt dat hier, schreef ze.

Inderdaad, ik had al aan een andere Franse vriend gevraagd of ik Adams zou vergoeden voor het komen weghalen van de zwerm.
Aucun soucis, zei hij, (hier moet je je inderdaad nooit zorgen maken ), integendeel, het omgekeerde is waar. Zo'n zwerm  is iets waard en meestal krijg je honing in de plaats.

Allez, we weten weer iets meer. En dat is nodig, want ik vergeet steeds meer, zo blijft mijn hoofd lekker vol !






woensdag 19 april 2017

SPOTJE


6.20 u , woensdagmorgen...
Wat is er Spot?
Mpie,Mmuu,Mpie,Mmuu...
Ik zal wel opstaan,zegt Jan.
Neen, neen, laat maar, antwoord ik.

Met een slaapkop van hier tot ginder - ik blijf laat op en bekeek zo'n verschrikkelijk guilty pleasure programma op 5 of op Vitaya, het doet er niet toe- laat ik Spot buiten en Cartouche springt over hem heen om als eerste het gras onder zijn poten te voelen.
Het is nog niet helemaal klaarlichte dag, maar toch al licht.
Och,ik zal maar opstaan, denk ik bij mezelf.
Luiken openen, gordijnen opentrekken, koffiemachine aanzetten, toaster gereed zetten, borden, bestek, confituur van pruimen voor Jan, van appelsienen voor mij, sneetjeskaas voor Jan ( heel moeilijk te vinden hier....het is ofwel Gouda ofwel Edammer , voorverpakt , weet je wel?) ,thermos gereed zetten, anders wordt de koffie te vlug koud, ondanks mijn duur koffiezetapparaat waar ik nog altijd mistevreden mee ben.
Nog steeds geen Spot of Cartouche teruggezien.
Jan ook niet trouwens....

Ik laad de krant in op de Ipad en begin te lezen.
Ik erger me blauw aan de ene of de andere politicus. Aan criticasters van het eerste of het laatste uur, aan verkeerde interpretaties van dingen, zaken, mensen, aan binnenlandse en buitenlandse katastroof scenario's. Zucht.

Misschien is Spotje ziek? , denk ik. Gisteren had ik zowel aan Spot als aan Cartouche een half been van een côte à l'os gegeven. Want dat was ons feestmenu op Pasen.
Meestal blijft Spot liggen tot we zelf wakker worden en ja, dat is voor Jan heel vroeg ( half zeven, zeven uur) en voor mij iets later ( half acht, acht uur) . Maar vandaag niet dus.
Misschien lag het been wat op zijn maag? Wie weet?

Ik hoor gekras aan de deur. Even later gevolgd door een flinke pootstoot op de achterdeurvenster , waarbij ik Cartouche op en neer zie springen om me enigszins duidelijk te maken dat " ze terug zijn en binnen willen"!
Met aandrang.
Spot krabt met zijn nagels onderaan de achterdeur, Cartouche bonkt tegen de deur.

Spot, 12 jaar oud, ziet er helemaal niet ziek uit, eerlijk gezegd.
Maar sinds een dag of twee is hij bijzonder onrustig en bang.
Cartouche ook.
Want de boer Valmary ( neen niet de loodgieter, en ook niet de notaris, Valmary is zoveel als Peeters bij ons....een veel voorkomende naam) die links boven in de vallei een aantal hectaren bewerkt heeft er niet beter op gevonden dan een kanonnetje te plaatsen dat om de 5 minuten een knal laat horen van hier tot in Timboektoe.
Luid mannen, niet te doen.

plaats waar het kanon staat, ver dus

Als ikzelf buiten ben ,staat mijn hart een seconde stil van het verschieten.
Waarschijnlijk heeft de boer gezaaid en probeert hij op die manier de vogels weg te houden.
En Spot noch Cartouche kunnen  deze werkwijze appreciëren.
Jan ook niet trouwens : Als dat geschiet de ganse nacht doorgaat vraag ik aan Philippe het telefoonnummer van die Valmary !!!!
Maar dat was niet nodig , want rond 20.30 u  zwijgt het kanon.

Maar sindsdien heeft Spot dus een vreemde krul in zijn staart en is hij bang om naar buiten te gaan.
Als ik 's middags de honden buiten laat moet ik Spotje een leiband om doen en hem af en toe meeslepen, telkens hij een schot hoort.
Zou GAIA daar iets tegen kunnen doen?

In elk geval, toen ik dan rond 8 uur vanmorgen met beide honden naar boven wandelde  , de berg op,  hoorde ik plots de reden van zijn waakzaamheid deze morgen.
Een vos.
Geblaf van mijnheer de vos , in de vallei.
Beide honden stonden stokstijf en begonnen daarna hard te rennen, richting vos.
Ze waren allebei vergeten dat het kanon zou beginnen knallen....



maandag 17 april 2017

Ceci n'est pas het Hallerbos !

Neen het is niet het Hallerbos, maar is het geen goed begin ?
Gewoon hier de berg op, en kleine anemoontjes, blauwe, welsiwaar slechts op één plekje, maar toch...


Annemie, een jeugdvriendin woont zo goed als in het Hallerbos en Hugo, mijn kozijn ook....En Annemie zond me met whatsapp een paar fotootjes van dat mooie bos waar zowat elke toerist in België dezer dagen naartoe gaat. Op de luchthaven, in de treinstations, bij de bushalte, in de toeristenbureau's, iedereen maant je aan die plek te gaan bezichtigen. Er worden zelfs pendelbussen ingelegd om er te geraken.

En ik heb hier een klein stuke Hallerbos op mijn berg. Hoe straf is dat?

En wilde orchideeën.....groene, gele, mauve, blauwe...





Allemaal op de berg.
En vanmorgen zag ik iets heel bizars : een soort vruchtje op een eikenboom.
Twee appeltjes precies.
Heel fier toonde ik de foto aan Jan.
Dat is GAL, denk ik ....


Gal? Nog nooit van gehoord. Eventjes de wikipedia bijhalen zie en inderdaad, knikkergal of galwesp... normaal in september. Het is dus de galwesp die een gaatje in de eikel maakt en daar haar eitjes dropt...
't Is natuurlijk geen Hallerbos, maar 't is toch ook een heel apart bos hoor.
En er woont daar een man in die even goed is als de wikipedia...

De knikkergal of galnoot is een gladde, ronde, 10-20 mm grote gal, die voorkomt in bladoksels van tweejarig hout van de zomer- en wintereik en wordt veroorzaakt door de galwesp Andricus kollari. De galwesp legt haar eitje in de bladoksels, waarna de boom geprikkeld wordt tot het vormen van gallen. De gal is groen, maar wordt in augustus bruin en heeft een dikke, harde wand. In de gal zit de larve van de galwesp. Eind augustus- begin september kruipt de galwesp door een op een houtworm lijkend gaatje uit de gal. De gal kan na het verlaten van de galwesp aan de boom blijven zitten.


echt Hallerbos vandaag

zondag 16 april 2017

Pasen



Tot voor een paar jaren kon ik als eerste "zalig Pasen" zeggen tegen onze pa...het was de enige die de zin daarvan nog echt begreep . Maar nu blijven mijn wensen beperkt tot een minder spiritueel maar daarom niet minder gemeend 'Vrolijk Paasfeest'.

Gustje en Maurice facetime-den en lieten de eieren zien die de paashaas hen had gebracht.
Binnen hé mamie, want buiten is het te koud.
Geen klokken van Rome voor die twee , de paashaas , gevreesd dier voor mijn nichtje Sophie die ooit eens een meter hoog sprong toen de paashaas van achter een rayon paaseieren geprongen kwam in de Sarma Lux in Waterloo.

Mijn grootmoeder langs moederskant stierf heel jong. Mijn grootvader die in Leuven woonde hertrouwde met een weduwe en die noemden we 'Tante Maria'.
Ik had weinig contact met hen, alhoewel ik er soms op vakantie ging en dan zou ze alles gedaan hebben om het me naar mijn zin te maken.
We deden ook uitstappen. Zo namen ze me alletwee ooit mee naar Montaigu. Ik dacht dat we naar Frankrijk gingen en verheugde me daar helemaal op. Mijn bonpapa lachte de ganse rit en tante Maria
glimlachte gestaag...tot we toekwamen in ...Scherpenheuvel.
Mijn teleurstelling was groot, vooral die in mezelf dan, omdat ik niet beter geluisterd had en Montaigu had vertaald naar het Nederlands.
+++ CPA - Un Amical Bonjour De Montaigu - Mijne Beste Groeten Uit SCHERPENHEUVEL - Carte Fantaisie  //
Ja mijn grootvader zijn naam was Peeters en hij was Franstalig. En hij was dokter in Leuven. Moet er nog zand zijn? Maar hij sprak evengoed Nederlands als jij en ik. Uiteraard.
Ze woonden in de Tiensestraat nummer 32. Nu is daar een restaurant, als dat nog bestaat, want alles verandert zo vlug.
Bij Bonpapa Louvain rook het bijzonder. Je kan zo soms de geur van een huis ergens volledig terugvinden. Plots stilstaan en ruiken en zeggen "precies zoals bij bonpapa". Een mengeling van geneesmiddelen, zeep, zoete koek. Ik kan het moeilijk omschrijven.
Die geur.

En Tante Maria.
Want zij, en zij alleen stuurde me jaarlijks met Pasen een kaart.
"Joyeuses Pâques chère Geneviève".
En dat, dat doet echt niemand meer.
Spijtig genoeg.

donderdag 13 april 2017

La vie en rose

Maurice en Gust



Wat een kort weekje België doet met een mens...
Aude had een ganse week vakantie en dus waren we net in het paradijs. We bleven in Boechout maar deden uitstapjes met de kinderen, de zussen, de vrienden, de vrienden van de zussen, de kinderen van de zussen en de kinderen van de vrienden van de kinderen en de week was om voor ze goed en wel begonnen was, althans, dat was het gevoel dat ik erbij had.
Deze korte week gaf me de gelegenheid dingen te doen waarvoor ik anders de kans niet krijg. Een zieke vriendin wegbrengen naar het ziekenhuis, eten bij een dierbare vriendin die dat al 10 jaar aan een stuk vraagt ( waarmee ik al degenen die op me wachten onmiddellijk wil meegeven van de moed niet op te geven , ooit kom ik bij jullie !!!) , een Callike te doen ( Boechoutse term om een terrasje te doen in de California) , met de moemoe kleren  te gaan kopen en op slag ook kleren kopen voor mezelf, paling in 't groen te eten, want hier denk ik dat niet te kunnen doen, shoppen met dochterlief, en Gustje trakteren op een nieuw voetbalkostuum van Manchester United deze keer. Hij slaapt in het wit/rode pak en zweert enkel nog bij zijn voetbalschoenen met toppen.

de zussen

de oudsten van de zussen

Op zondagmorgen pistolekes gaan halen bij Bieke. Terwijl ik om 7.45 u reeds buiten sta aan te schuiven en er drie man achter me staat, me realiseren dat ik een nummertje had moeten trekken...verbaasd zijn en met de glimlach zeggen "oei dat wist ik niet", waarbij de drie man achter mij de schouders ophalen en de glimlach beantwoorden met een nors "tja" en me prompt voorbijsteken.....geaffronteerd was ik en ik denk niet dat dat hier bij onze bakker zou gebeuren.

Want het grote verschil tussen noord en zuid is ...TIJD. Jawel, tijd. Een luxe.
Je kan het niet kopen. Het is een ingesteldheid.
Die gejaagdheid in het noorden, die vind je hier niet. En natuurlijk jammeren we hier over de "té traagheid"...maar niets is mooier dan dat.
Als je bij de bakker staat en je geldbeugel valt op de grond met klaterende munten her en der, je onhandig "je m'excuse" roept en de mensen achter je lachen en zeggen "on a le temps, aucun soucis!"

Tijd om  aan een kruispunt even te twijfelen welk baantje je nu juist weer moest inslaan , zelfs al zijn er "vijf wachtenden na u "....in België heb ik soms de indruk dat de bestuurder die achter me aan rijdt reeds bij mijn intentie om te twijfelen  klaarstaat om te toeteren!!! Non mais !

Deze keer viel het me eens te meer op dat mensen niet heel goed weten wat ze met me aan moeten als ze te horen krijgen dat ik hier reeds 10 jaar woon....en hier gelukkig ben en nog steeds niet van plan ben weer te keren.
Meewarig schudden ze dan hun hoofd en ze trekken een pijnlijk grimas in de zin van "hoe is dat nu mogelijk"!
"Ik zou het niet kunnen", zegt de ene, "Nooit zonder mijn kinderen!" ,zegt de andere, wiens ene zoon in Vancouver woont en de dochter in Singapore ...
Terwijl ik het nooit moeilijk gehad heb, noch met het ene, noch met het andere.

Momenteel kan je op donderdagavond op  Eén een nieuwe reportagereeks van Annemie Struyf bekijken , dat heet "la vie en rose". Ze volgt Vlamingen die naar Frankrijk zijn uitgeweken gedurende vier seizoenen.Ze hebben allemaal wel een verhaal en het is uiteraard televisie. Er moet spanning zijn en we kunnen heimelijk genieten van de miserie van iemand anders.
Weinigen zijn zoals wij, gewoon blij van hier te zijn, geen Chambres d'hôtes, geen werk, geen miserie, gewoon te content van in deze absoluut adembenemende omgeving te kunnen leven .
Vlamingen die hier wonen becommentariëren de reeks op de sociale media bijvoorbeeld ( https://www.facebook.com/groups/22941349587 ) Vlamingen in de Sud-Ouest .

Zaterdagmorgen ben ik heel stilletjes vertrokken uit Boechout.
Gustje belde de volgende dag:
Mamie wanneer kom je nu terug?
Tja, dat weet ik nog niet Gustje.  Maar ik mis je en ik hou van jou!
Ik mis je ook mamie en ik zie je ook heel gjaag ( sic) !

Maar een ganse week was ik bij hem, dag en nacht,we deden zo'n leuke dingen samen en binnenkort komt hij terug naar hier .
Dan mag je misschien ook wel op papie's tractor zitten Maurice ! , en Mauriceke knikt met zijn tutje in zijn mond....hoe zalig is dat.

Ik kijk door mijn venster en het toverachtige beeld prent zich nogmaals op mijn ogen. Het is hier magisch. Het is hier zo mooi.

lieu dit VERS

vrijdag 31 maart 2017

Die domme,vuile vogel






Verleden jaar kregen we bezoek van een mooie maar domme en vuile vogel onder de auvent, onze halfopen kamer met zicht op de tuin. Telkens we onder de auvent wilden gaan zitten vloog hij naar buiten of wou hij naar binnen vliegen maar bedacht hij zich net op tijd en bleef hij een beetje verder afwachten, op het afdakje dat boven de kleine houtstapel aan de achterdeur van ons huis staat.
Om -van zodra we gingen zwemmen of naar binnen gingen- onmiddellijk zijn nest verder af te werken.
Hij was zo vuil, dat de takjes en stukjes mos in het rond vlogen, op onze eettafel of op de kussens van de stoelen, op de vloer, op de stenen tablet....tot onze grote ergernis.
Hij was zo dom dat hij tot twee maal toe zijn nest heeft moeten herbeginnen, want het was zo kramikkelig gebouwd dat de eitjes eruit vielen.
Hij was zo slordig, dat zijn jongen er later ook veel te vlug moesten uitvliegen.
Kortom, een domme,vuile vogel.

Ik dacht, die komt niet meer terug.

Dat was dan weer dom van mij, want wat vinden we sinds een dag of twee onder de auvent? Op de eettafel? Op de stoelen? Op de stenen tablet?
Juist, takjes, stukjes mos....
Neen hé, je bent toch niet terug?

En weer gaat hij zo slordig te werk. Hij is nu twee nestjes tegelijk aan het bouwen tussen balken van de nieuwe zoldering.
Misschien lijdt hij aan sénilité précoce.....weet hij niet meer dat hij links bezig was en probeert hij dus rechts verder te bouwen? Wie zal het zeggen?


Neen, deze keer gingen we paal en perk stellen aan de Franse bouwmeester in spe.
Jan had nog isomo liggen en hij zou die tussen de balken steken zie !

Na wat gesnij, gevloek, ladder op,   ladder af van zijnentwege  en gemopper en geruzie van mijnentwege, ziet het er nu zo uit....niks aan te doen.
Benieuwd wat de vogel morgen zal zeggen?





dinsdag 28 maart 2017

Flora en Fauna




Ik durfde haast niet naar mijn blogweb surfen, zo bang was ik om te moeten vaststellen dat het al x tijd geleden was dat ik een postje schreef.
23 dagen geleden dus.
Hoe lang is dat?

Lang.
Te lang.
Veel te lang.

Maar gedane zaken nemen geen keer.

Vandaar.

Jan heeft een goeie maand gesnoeid aan de 305 pruimenbomen.
Een paar dagen werd hij daarbij geholpen door Denis, zijn trouwe snoeimeester.
Jean-Claude is komen sproeien, maar vroeg of zijn hulp nodig was. Hij is namelijk gans het huis van zijn moeder aan het herschilderen en het zou hem goed uitkomen als hij dit jaar niet zou moeten helpen. En dus kwam hij niet.
Maar zie, Jan deed het zo goed als alleen en het resultaat mag er wezen. Je kan er geen takje snoeisel in terugvinden. Geen speld in een hooiberg moet je er zoeken, er is er geen. Hoera !
Soms kan ik me echter niet van de gedachte ontdoen dat het het bedwelmende parfum van de bloesems is dat de mannen die snoeien naar de boomgaard lokt. Ik betrap me erop dat ik af en toe de nood voel om buiten te gaan staan, even maar, om de buitengewoon zoete geur op te snuiven.

Tijdens die periode kwam Gilbert ook "even" langs om de vijgenbomen te toppen.
Wij zouden juist vertrekken naar de markt.
Pas de problèmes,zei Gilbert -zoals de meeste Fransen uit deze contrijen plegen te zeggen en waar je je dan meestal wel vragen kan bij stellen, zo blijkt achteraf- je n'en ai que pour 20 minutes.
Anderhalf uur nadien kwamen we terug en zagen we Gilbert rustig op het kofferdeksel van zijn auto zitten .
Je n'avais plus d'essence....( pas de problèmes, wat zei ik  nu ook alweer? )

In elk geval AL de vijgenbomen voor ons huis zijn verleden tijd.
Ca te va ?
Tja, wat kon ik zeggen? Het was gebeurd hé.
Ah mais ça repoussera va ! , stelde hij me gerust.
En hij deed ons een ganse uitleg over de groeistijl van de vijgelaars. Van zodra zo'n tak de grond raakt maakt die een slingertje ( zoals bij een blauwe regen) en haakt die zich vast in de bodem en maakt hij wortels....straf.

Zaterdag vergezelde ik vrienden naar een Occitaanse avond. Ik dacht dat het niets zou worden. Occitaans, de oude voertaal van het zuiden.
Pas de problèmes, zeiden de vrienden , de verteller zal de verhalen ook vertalen.

En zo gebeurde.
De verteller was een jonge, mooie dertiger.
Hij was "boer" - paysan - zei hij, geen landbouwer, geen landbouwuitbater, gewoon boer. En hij vertelt verhalen die zijn grootouders hem vertelden ,en die hadden ze van hun grootouders die ze op hun beurt gehoord hadden van huh grootouders, en zo zou ik nog een tijdje in de geschiedenis kunnen teruggaan.
Heel oude verhalen dus.
Wat een opoffering van mijnentwege zou geweest zijn, werd plots een uitzonderlijke invulling van een warme lenteavond.

We hoorden verhalen over de koekoek . Die komt steeds uit Afrika terug de week voor Pasen.
En de koekoek heeft slechts één ei. Dat ei legt de koekoek in een nest van een andere vogel. Die is dan weer niet slim genoeg om te beseffen dat dat ei niet van haar is....uiteraard kan ik de geluiden van de koekoek hier niet nabootsen. Maar goed, het zal zonder moeten. En een koekoeksei is ook het allereerste uitgebroed. De broedtijd duurt minder lang dan die van de andere eieren in dat nest. Eens het jong tevoorschijn komt duwt het onmiddellijk de andere eieren uit het nest. Zo dat hij alleen overblijft. En dat koekoeksjong beschikt over een gans gamma van fluittonen en zoekt in feite die toon die de moederkloek zal verleiden om hem te blijven voeden. En die toon houdt hij gedurende gans de groeiperiode aan. Koekoeksjongen eten heel veel en soms valt zo'n broedvogel gewoon dood van uitputting, erg hé !

Of het verhaal van de krekel en de koekoek. Die sloten vriendschap en zoals dat toendertijd gebeurde hielpen de dieren elkaar nog. De krekel vroeg aan de koekoek of hij wou helpen om het graan te stapelen in een graantoren.
Zeker,zei de koekoek.
TZZ, TZZ, TZZ , zong de krekel bij elke slag die de graanschoof maakte.
Hou daar toch mee op, je maakt me gek met je geluid !, zei de koekoek.

En ze bleven maar ruzie maken en de koekoek liet ze in de kou staan.
En sindsdien zal je nooit een koekoek horen roepen terwijl krekels tjirpen , en omgekeerd.

Of het verhaal van de wolf en de vos, die elkaar vertrouwden.
En hoe belangrijk het is je vertrouwen in de juiste persoon te stellen.
Hoe actueel is dat? In de politiek?
In Frankrijk net voor de verkiezingen?

De dag nadien belden onze vrienden om al die verhalen nog eens door te nemen aan de telefoon.
We hadden genoten van onze wonderbaarlijke avond en straks kan ik aan Gustje en aan Maurice mooie verhalen vertellen uit het zuiden.


 









zondag 5 maart 2017

Er zijn zo van die dagen

Als je denkt dat alles goed gaat.
Vooral dan.
Dan sluipt soms de ene catastrofe na de andere ongemerkt je huis in.

Nu we een nieuw dak hebben, was ik er quasi zeker van, in feite té zeker van, dat er hier niks geen water meer zou binnenstromen.
Ik had het mis.

We zijn bezig met de lenteschoonmaak in de logeerkamers. "We", jawel, ik heb Jan kunnen strikken , want het heeft hier 2 dagen serieus geregend. Nu, dat mocht wel eens , het was heel lang geleden trouwens. Maar dat betekent ook dat manlief niet kan snoeien.
En snoeien,dat moet nu ook eenmaal gebeuren. Straks schiet het gras immers hoog op en ziet hij de weggesnoeide takken niet meer liggen. Dat is niet alleen vervelend, het is bovendien heel gevaarlijk om erover te struikelen, of om erover te rijden enz.,enz.


Gauw een wasje insteken met hoeslakens en handdoeken.
Nog even stof afnemen beneden, nu ik toch met de stofvod in mijn handen sta.
Hopla, even de badkamer in....maar ik zie dat de spoelbak van het toilet afgebroken is en op de grond staat. Ugh...ander toilet dan . Al een geluk dat er twee zijn, bedenk ik.

Ik begin aan het middagmaal.
Het vlees ligt net in de pan als ik het akelige voorgevoel krijg dat de gasfles wel eens leeg zou kunnen zijn.
Yep! Dat is ook zo. Midden in de bak. Grr.

En ik koppel de gasfles af. Plots hoor ik een geweldig lawaai onder de spoelbak, al het water van de wasmachine loopt in de keuken....
Dweilen halen.
Opkuisen, Valmary, de loodgieter  bellen....antwoordapparaat.
Bericht inspreken : de chasse, de verstopping, help !

Gasfles vervangen.
Nogmaals Valmary bellen.

Het is pas na een  dag  of drie dat hij komt. Ondertussen was ik af in een plastic bakje en ga telkens het water afgieten buiten.
Heel handig.

Maar kijk, hij komt en herstelt het euvel.
In feite heb ik een oplossing voor alles wat verstopping is; DOMEO. Dat is een verzekering die de SAUR ( watermaatschappij) aanbiedt en waar je maandelijks een bedrag betaalt om 24u/24u een depannage-dienst ter beschikking te hebben.

Madame Meunier,
 
Vous bénéficiez au quotidien des nombreux avantages que vous procure le Contrat d'Assistance Plomberie et Evacuation et nous vous remercions de votre confiance.
Votre Contrat se renouvellera le 27/01/2017, vous trouverez votre avis d'échéance en pièce jointe de cet email. Vous pouvez également le consulter en allant sur votre Espace Client.
 
Maar nu de chasse ook stuk was, was het ook eens goed dat onze huis-loodgieter eens kwam kijken. Hij had immers 10 jaar terug de leidingen gelegd. Kon hij meteen eens zien hoe ingewikkeld dat wel was !

De stop was weg, de chasse is nog niet hersteld...dat is ondertussen 7 dagen geleden.
Vrijdag beloofde hij 's avonds te komen...niemand gezien.

De onwaarschijnlijkheid van het beslist toezeggen van iets en het dan niet doen, doet me denken aan de politiekers....want echt, Fillon hangt het hier uit ! Niet te doen. Hoe die man niet beschaamd is als hij 's avonds in zijn spiegel kijkt. Ik kan er niet bij.
Een vriendin uit Cahors zou zeggen " La Honte !" en het accent ligt dan op de "o" , die "kort" uitgesproken wordt ! Graaf.







maandag 27 februari 2017

carnaval

Maurice 2017





Gisteren was er alweer niets interessants op TV.
Balen, echt waar.
Ik surfte wat op facebook en ik lees een post van mijn allereerste schoolvriendinnetje, Christine.
We waren 5 jaar en zaten naast elkaar op de laatste rij bij Juffrouw Renders. Een hele strenge juf die de akelige gewoonte had met haar regel heel hard te kletsen op haar ijzeren bureau.
Je mocht enkel naar het WC tijdens de speeltijd, maar als je 5 bent vergeet je dat al eens of verschiet je zo hard van de slag met de regel dat ...inderdaad, je het in je broek doet. Of niet, maar ik wel dus.
Ik keek naar de stoel en Christinneke ook.
Wissel gewoon je stoel met die van iemand anders ,zei ze.....
Wat ik deed en we werden vriendinnen voor het leven.
Bref.
Christine dus .
Ze was aan het kijken naar Aalst Carnaval....
Spijtig dat ik dat niet kan zien,schreef ik.
En nu?,schreef Christine, nadat ze me prompt een link gestuurd had naar lifestream ( Carnaval via livestream ! Surf naar www.aalstcarnaval.be )
Inderdaad, ik zag het allemaal. Het was 21.30 u en die stoet was nog volop bezig. Ik kon me niet herinneren dat dat vroeger zo lang duurde.
Ze hebben wat retard, zei ze, en we begonnen online de groepen te commentariëren.
Het was hilarisch, echt waar en de stoet duurde tot 22.30u. Ik mag er niet aan denken dat je van 12.30 u op de Grote Markt staat te wachten om de stoet te zien en dat je moet blijven staan gedurende 10 uur . Niet te doen.


Ik herinnerde me dat ik ooit een stukje blogde over carnaval .
Wat bleek ? Dat ik het nooit gepubliceerd had.
Het is ietwat achterhaald , maar toch blijft het actueel en vandaar dat ik het post.
Hier gaan we dan:

Carnaval 2013

Als Aalstenaar ben je daar meer op gefocused dan iemand anders. Carnaval doet je dan onmiddellijk glimlachen, het haalt goeie herinneringen naar boven, aan je jeugd, aan 'geheimen', aan dingen die anderen niet mogen weten of nooit te weten mogen komen, je was immers "onzichtbaar" achter je masker...
Of dat dacht ik althans.
Zo herinner ik me als de dag van toen, dat mijn grootmoeder absoluut niet wou dat ik me zou verkleden. Ik mocht niet naar de kermis, ik had daar niets verloren. Waarom dat verbod, dat je als kind helemaal niet begrijpt? Een vriendinnetje van haar op school ( in de jaren 20 dus...het kan verkeren)had een masker op met carnaval en is gestorven aan TBC. Telkens vertelde ze me dat. En dat mocht en zou met mij NIET gebeuren. Dus mocht het niet en daarmee was de kous af.
Mijn groottantes en grootooms ( haar zussen en broers) die in dezelfde stad woonden kwamen me om beurt halen om naar hen thuis te komen en daar lagen mijn "domino" ( lang zwart satijnen kleed tot op de grond) en dito muts ( een puntmuts, ook in het zwart, best te vergelijken met wat leden van de Ku Klux Clan op hun hoofd zetten) en masker gereed, want van hen mocht het wel. Ik kreeg ook zakgeld om op de kermis te gaan. En ik sprak af met mijn vriendinnen Thessa en Micky om de foor rond te gaan.
Na verloop van tijd was dat meer café in en café uit. Maar goed, het was een zalige tijd.
En als de dag van toen hoor ik Micky plots roepen " Gene, je meme is daar!" .
Ik kijk om en waarachtig, mijn grootmoeder , niet te miskennen in haar groene loden, mét paraplu en een vreesaanjagende mimiek onderzocht de menigte ,op zoek naar de misschien toch ongehoorzame kleindochter.
Maar zie, ik had mijn domino en muts aan en was gemaskerd, en zodoende ontsnapte ik de verbanning naar huis en kon ik mijn gangetje gaan. Oef. Al-oef zou Aude later zeggen.

De stoet is een evenement.
Alleen de namen van de groepen doen me al schaterlachen.

Allei-Joep
Beschomt
De Droeve Apostelen
De Loizemaanen
De Popollekes
De Sjattrellen
De Toerenbiejoekes
De Zwiejtollekes
Drasj
Krejeis
Lossendeirdeveirdeirdeir
Minder es mier - Gestoikt
Onzjier zèn préférés
't Es Om Zjiep
Tisj
Wadesdavoriet - Pompen of Verzoipen
Zwisj

De Lodderoeigen
De Loge
De Matotten
De Salongcarnavalisten
De Snotneizen
De Steijnzoel’n
De Tettemoesjen
Eirg
Lotjonslos
Pertotal
Possensje
Schiefregt'oever
't Es Na Of Noeit

Maar waar me het om te doen is, is het volgende.
In de stoet ( die je minstens één keer in je leven moet gezien hebben) dit jaar was er een groep in SS-ers gekleed, met een wagen die eruit zag als een deportatiewagon naar Auschwitz , dit allemaal als satire op de huidige burgemeester van Aalst die van de NV A is.
Carnaval Aalst is sinds een aantal jaren werelderfgoed van de UNESCO en die dames en heren pikken deze carnavalsgroep niet. Er wordt niet gespot met joden en je verkleedt je niet in SS-er...
Lucas Van der Taelen, broer van Anne die een paar jaar terug gestorven is en een klas hoger zat dan wij maar die we echt heel goed gekend hebben ,alsook zijn te vroeg gestorven vader die een vriend was van mijn grootoom Georges in de weerstand tijdens de Tweede Wereldoorlog, schreef er een artikel over in De Standaard. Hij is van de "Groenen" en charmeert me telkens weer met zijn eigenzinnige standpunten waar ik heel dikwijls achter sta. Hij kon er niet bij dat de Unesco zich moeit met zoiets als een carnavalsgroep. Dat je er niets van begrepen hebt van Aalst Carnaval als je denkt dat die verklede mannen echt neonazi's zijn en dat je tegen de Joden bent omdat je spot met de deportatie...Awel ik sta daar 100 % achter. Je hebt er inderdaad niks van begrepen als je dat denkt.
In de stoet ben je niet wie je bent, spot je met wie je wil en heb je feitelijk "amnestie" of een "vrijgeleide" om te spotten met wie en hoe je dat zelf wil.
Die periode duurt welgeteld drie dagen , van zondagmorgen tot woensdag 12 uur.
Dan gaan de maskers af en mag je nog wel verder feesten, maar niet meer "verwijten".
Want zo zeggen wij dat, " wij verwijten mensen op Carnaval", wat we nooit of te nimmer zouden durven doen op een andere dag.
Is dat hypocriet?
Misschien.
Ik vind dat het een kans is die je krijgt om al je frustraties kwijt te kunnen , om daarna weer "een beschaafd mens te zijn " die zich aan de regels houdt.
Maar ja, Unesco geeft waarschijnlijk subsidies aan Carnaval Aalst en dus vinden ze dat ze inspraak mogen hebben . Ik vraag me af of ze hetzelfde zouden doen als er een groep de Roma's zou belachelijk maken of de homoseksuelen of de vrijmetselaars, want die zijn ook gedeporteerd geweest ...
Ik denk het niet.
Voilà , dat moest ik even kwijt.
Het zal wel niet helemaal politiek correct zijn, maar eerlijk gezegd , ik baal dikwijls van het politiek correcte.

Bedankt Christinneke, zelfs in de herfst van mijn leven kan ik nog op je rekenen.....
Gust 2015