Ik weet het, het is een ietwat raadselachtige titel.
Maar het is een momentopname.
Een tussenpauze.
Een vaststelling.
Jawel, ik ben aan mijn 500e blogpost vandaag.
500 keer heb ik de blog geopend en er een stuk van mijn ervaringen hier in Frankrijk in opgetekend.
500 keer heb ik op mijn ochtendwandeling met de honden nagedacht over wat ik de moeite waard vond om te delen met anderen, maar toch ook met mezelf.
500 keer heb ik wellicht geaarzeld of het wel relevant genoeg zou zijn.
Of ik er iemand gelukkig mee zou maken, of er lezers zouden zijn die mijn avonturen zouden volgen, of ik een glimlach op iemand zijn gezicht zou kunnen toveren, of ik mijn emoties kan delen, of ze begrepen worden, of ze onthaald zouden worden zoals ik ze ervaar, of ze integendeel verontwaardiging en kritiek zouden oproepen, of er commentaar zou komen, of er anderstalige lezers de "vertaalknop" zouden indrukken en wat dat dan wel zou kunnen geven, of Aude zou vinden dat ik te veel over Gustje en Maurice of haarzelf en Stienus schrijf- want dat heeft ze niet graag, ze zit niet of facebook of soortgelijke sociale media- alhoewel ze een heel sociaal mens is, daar niet van, of Jan het erg vindt als ik op mijn manier zijn doen en laten becommentarieer, of vrienden zich herkennen, of vreemden dezelfde dingen ervaren, of een 60 plusser anders tegen de dingen aankijkt dan een 50 plusser die ik was toen ik in de Lot aankwam, zo'n 9,5 jaar geleden, want zo lang wonen we hier al, of Vlamingen die in het buitenland wonen dezelfde verhalen te vertellen hebben over hun nieuwe homeland, of we een andere kijk hebben op mensen en dingen al naargelang de plek die we hebben uitgekozen om een groot deel van ons leven in door te brengen, of de thuisblijvers ons missen, of degenen die het ons kwalijk namen dat we vertrokken zijn ons nu beter begrijpen, of integendeel dat ze nog altijd niet hebben kunnen verkroppen dat we hen -zogezegd- in de steek lieten, of degenen die in België bleven het gevoel hebben dat we door deze 500 posts toch nog altijd aan hen denken en dicht bijeen zijn, want wat is nu 950 km , een peulschil op aard, of ze vinden dat we het getroffen hebben, of dat ze integendeel blij zijn van nog steeds "thuis" te zijn en te blijven, dat degenen die nooit hadden gedacht dat we het hier zo lang zouden uithouden nu lik op stuk krijgen en hoofdschuddend moeten toegeven dat ze dat toch niet gedacht hadden van Jan of van mij....
Dat zijn de 500 vragen en meer die ik me stel , na al die jaren.
Ja ik word gelezen en dat doet me plezier.
Nu nog de "volg" knop indrukken en ik zou nog blij-er zijn....
Ja ik krijg regelmatig aanmoedigingen om "doe zo verder" te doen.
Ja anderstaligen lezen mijn blogberichten.
Vooral de buren die hier slechts een paar maanden verblijven en die zodoende de indruk hebben toch een beetje in de hameau te zijn, Lynn en Paul uit Wales en Catherine uit Parijs.
En dan al degenen die afgehaakt hebben omdat ze wel iets belangrijkers te doen hebben dan deze indrukken te lezen.
Al degenen die - o zo spijtig- deze blog niet meer kunnen lezen omdat ze er gewoonweg niet meer zijn....
Het is dus met een groot gevoel van dankbaarheid dat ik begin aan de volgende reeks van 500 blogposts op cigalouvers@blogspot.com.
