Vogels in nesten

Leve de lente, leve de zon!
Eindelijk.
Ook in België schijnt ze, naar 't schijnt.
't Is net of we hebben de lente overgeslagen en we zijn rechtstreeks in de zomer getuimeld.
Uitersten, tegenwoordig wordt alles vertaald in uitersten.
Zelfs in het weer.

En als de zon schijnt betekent dat buiten zitten.
En buiten zitten betekent buiten eten.
En buiten eten betekent dat de auvent moet schoongemaakt worden.

Wat blijkt?
Een vogel heeft zijn nest gemaakt tussen de balken van de auvent.
Mooi, zal je zeggen, ware het niet dat de helft van mijn buiten-eetkamer onder het gras en onder de takjes zit.
Jan en ik denken dat we te maken hebben met een jonge vogel die zijn stiel nog niet kent, want hij heeft er nogal een zootje van gemaakt.
Overal mos en gras.

Maar ik heb er korte metten mee gemaakt.

Je kan er weer van de grond eten.
Alhoewel....dat zal zo zijn wanneer volgende week de nieuwe ramen geplaatst worden en ik mijn huis nadien aan een lenteschoonmaak ga onderwerpen!

Non mais !

Mijnheer proper zal zijn best mogen doen.

Tot dan onderhoud ik het hier nogal oppervlakkig.
Ik ben bang voor al het stof dat ons te beurt zal vallen.
Hopelijk is het geen jonge schrijnwerker die net zoals de jonge vogel nogal chaotisch te werk is gegaan.

De tuin is mooi.
De blauwe regen, de tulpen van Magda, de seringen, de groene bloemen van Alain, de agapantes in de pot, de lavendel staat bol groen, de oleanders staan op springen, we hebben gele irissen, wilde orchideeën en ons eigen stukje Hallerbos.....en meer moet dat niet zijn om me -vandaag-jawel, gelukkig te maken.

En de boer? Hij ploegde voort...

Jan heeft té veel gewerkt in de boomgaard en dat heeft hij moeten bekopen.
Hij trilde op zijn benen, klappertandde en vroeg om hem met rust te laten. Hij kroop in zijn bed, zei hij en neen, hij had geen dokter nodig!
Een half uur later stond de dokter aan zijn bed.
En zie , nu gaat het beter.
Je hebt te veel gewerkt Jan, en dan is je suikerspiegel te laag.....
En nu, nu is alles weer verleden tijd en de boer? Hij ploegde voort.

Maar langzaam aan. Met mate.
Ik heb me werkelijk moeten boos maken en preken afsteken zoals een moeder tegen een kind :
En ik verwittig je, hé Jan, één uur mag je op die verdomde tractor zitten hé en dan wil ik dat je ermee ophoudt vandaag!
of
Hoelang ben je van plan te werken vandaag? Kan het wat minder ?


Zo moet ik tegen die man van mij tekeer gaan.
Hij weet van geen ophouden, het werk moet af zijn.

En soms is het je lichaam zelf die er een eind aan maakt: genoeg voor vandaag !

Toen ik het verhaal aan Aude vertelde, reageerde ze als het ware nog categorieker dan ik : waarom laat hij die 300 bomen niet omkappen? Waarvoor hebben jullie die bomen nodig in feite? Hé?

Jan kwam niet bij van het lachen.

Maar Aude en ik, we vonden het allerminst grappig, voor één keer ...

snijbonen

snijbonen

Ik lust bijna alles.
Er zijn dingen die ik pas op latere leeftijd ben beginnen appreciëren, zoals daar zijn "wijn" ...inderdaad, het klinkt ongelofelijk en toch is dat zo.
Ik dronk zo goed als geen alcohol toen ik jong was, en zeker niet tot ik zo'n 23 ,pakweg 24 jaar werd.
Akkoord, daarna heb ik mijn schade zeker ingehaald, maar goed, "there was a time"...

Ik herinner me ook , toen ik 17 was en uitgenodigd werd door David Davidse, mijn studiegenoot voor een paar maanden in eerste kan rechten, om bij hem thuis te komen eten.
Bij hem thuis, was bij niemand minder dan bij "Nonkel Bob".
En tja, zelfs al voelden we ons toen zeker volwassen, Nonkel Bob dat was een begrip !
Goed, de stem van Nonkel Bob galmde door het huis in Strombeek-Bever, en Annie kwetterde er al even vrolijk op los, steeds achtergrond commentaar gevend op wat haar man zei.
Nonkel Bob had gekookt.
En zie....taratatata....gestoofde andijvie!
Hij zette mijn bordje voor mij en ik kreeg bijna een appelflauwte toen ik het zag, dat slijmerige groene ding  , ik wist niet hoe ik het zou binnenkrijgen.
Ik weet nog altijd niet waar ik de moed vandaan haalde om te zeggen dat ik het niet lustte....maar ik deed het toch.
Geen probleem,zei onze jeugdleider van weleer, ik heb nog wat gestoofde prei.
En alhoewel ik niet wist hoe dat zou smaken, was ik dankbaar voor de edelmoedige geste.
Dat je zoiets niet vergeet.
Dat je - als je dan een goede indruk wil maken- volledig afgaat als een gieter en het niet over je hart kan krijgen "sterker " te zijn om toch dat verschrikkelijk groenachtige slijmerige groentending naar binnen te werken.
Onze vriendschap is er niet aan ten onder gegaan en jaren later heb ik het denk ik goedgemaakt bij David, toen ik er 's middags eens een boterham ging eten en hij me twijfelachtig zei dat hij iets speciaals zou bakken voor bij de boterham...."uier!".
HEERLIJK ! , antwoordde ik, uit de grond van mijn hart. Ik vind "neur" zoals we het in Aalst plegen te noemen overheerlijk. Ik vind het hier niet. Soit. Maar dikwijls in België koop ik het toch. Idem met gekookte lever. En dat alles op de boterham met een beetje zout ...mjam.
Maar geen andijvie dus.

En waar ik ook graag voor pas, maar wat ik wel kan opeten, zijn snijbonen.
Jan is erop verlekkerd.
Mijn vader lustte het ook graag.
Vroeger had ik zo'n speciaal molentje om de snijbonen mee fijn te snijden.
Maar alleen de geur al maakt me half misselijk.
Waarom?
Oh ik heb er echt wel een verklaring voor.
Mijn grootmoeder was alles behalve ene keukenprinses.
En elke week- tijdens het seizoen uiteraard- maakte ze snijbonen klaar. En buiten het seizoen maakte ze ook snijbonen, wekelijks, uit bokalen dan.
En telkens ik de zware zwarte ijzeren voordeur opendeed met mijn sleutel kwam de weeë geur van die slappe smakeloze groente me tegemoet.
Ik heb nooit meer snijbonen klaargemaakt. Tot ik Jan leerde kennen.
Hij wou snijbonen.
En ce que l'homme veut, Dieu le veut...
Ik maakte van mijn hart een steen en maakte de groente klaar.
En Aude was er op slag gek van.
Erg hé !

Buitenspeeldag

Wat bedoelen ze daar feitelijk mee ? ,vroeg ik aan Aude .
Het is een dag waarop de kinderen buiten MOETEN spelen. Een ganse namiddag in springkastelen, touwklimmen enzovoort enzoverder...., antwoordde ze enthousiast.
Ok, ik zie wel , zei ik een beetje minder gevleugeld.

Het was woensdag en ik had afgesproken dat ik Gustje 's middags van school zou halen en dan naar mijn zus zou gaan. Tegen een uur of twee. Dan konden we lekker koffiedrinken, bijpraten en ik had lekkere pralines gekocht de dag ervoor.
Ik zal misschien nog niet terug zijn van bij het tuincentrum, want ik ga met Johnny de tuinman planten kopen . Je ziet maar, Olga is thuis aan het studeren en mijn schoonmoeder is er ook.
Mijn zus Anne is een echte Florence Nightingale , ze zorgt voor alle zieken van schoon-en andere familie, echt waar.
Gustje was blij dat mamie hem kwam ophalen. Hij reed heel snel met zijn fietsje naar huis. Aude zegt dat hij zo'n 5 km kan fietsen , tot aan de ijskreemhoeve en terug....en zonder klagen. Straf.
We aten soep met balletjes, zijn lievelingseten trouwens. En daarna vertrokken we naar Anne.
Ze was al thuis en wees Johnny aan waar wat moest geplant worden. We gelijken op elkaar wat dat betreft: we kunnen goed commanderen.
Leon, haar kleinzoontje was nog een dutje aan het doen en Gustje's gezicht betrok.
Wat zou hij dan moeten doen ondertussen?
Johnny bood de oplossing:
Heb je zin om mij in de tuin te helpen, Gustje?
Hij vond het onmiddellijk prima.

Anne had nog een gieter en Jan , die van ons Anne dan, zette de buitenkraan open.

Gustje vulde de gieter en goot water over de net door Johnny geplante struiken en planten.









Toen Leon wakker werd en we samen zouden vertrekken naar de Jan Frans Willemsschool om te gaan kijken hoe dat nu in elkaar stak, die "buitenspeeldag" , riep Johnny Gustje terug :

Gustje, kom eens bij mij, ik heb een
centje voor jou, want dat heb jij wel verdiend vandaag !

Het ventje was buitengewoon fier en wist niet goed wat hij daar mee aan moest.....Misschien kan ik er wel een speeltje mee kopen, zei hij,"zelf" , voegde hij eraan toe, zich plots bewust wordend van zijn eigenheid.

En dan vertrokken Anne, Leon, Gustje en ikzelf naar de Jan Frans Willemsschool en waren we heel benieuwd van wat we daar zouden vinden.

Het werd een topnamiddag.

Springkastelen , eendjes vissen, speeltuin, grime.....we haalden de noodzakelijke 5 stempels en kregen een mooi potlood met gommetje op de hoed....

                           

En toen dat alles voorbij was, en we samen naar huis stapten, gaf Gustje mij een cadeautje : 

Mamie, het was zoooooooooo leuk !!!! Ik ben zo blij dat je hier bent !

Je zou voor minder smelten, toch ?

TV Vlaanderen

                                                            (Tulpen van Magda)


Rond kerst kochten we een nieuwe TV .
Een "curve screen", ook SMART TV, met alles erop en eraan.
Een XXL scherm, omdat we ouder worden en de ondertiteling niet zo goed meer konden aflezen van onze vorige TV.
De meeste Fransen hebben daar geen last van, want die weten gewoonweg niet wat dat is ondertiteling of als er al eens ondertiteling is veranderen ze van post, ze kunnen daar niet tegen, tegen ondertiteling of zou het tegen een andere taal dan de Franse zijn? Waarschijnlijk.

Goed.
De TV was fantastisch.
Nu zou Jan ook op netflix films of series kunnen bekijken. Tot dan bekeek hij die op de Ipad, maar dat is dan weer het tegenovergestelde van een luxueus groot scherm.

Maar, natuurlijk was er een maar.
Ons 'kaske' van TV Vlaanderen werkte niet meer.
We hebben hier een paraboolantenne en een decoder van TV Vlaanderen bij wie we al meer dan 9 jaar abonnee zijn.
Het was de tweede keer dat we er problemen mee hadden, maar het was inderdaad best mogelijk dat het bakje moest vervangen worden.
Toen ik in februari in België was kocht ik dus een nieuwe decoder .

Wat bleek? Dat nieuwe bakje werkte evenmin.
Gesakker, gejammer, geklaag.
Mijnheer Filippi gebeld, de plaatselijke multimediaheld.
En die wist ons te vertellen dat de software van de TV niet marcheerde op de decoder en omgekeerd maar dat er een programmaatje bestond om daaraan te verhelpen. Hij zou zich eens bevragen zie.
Aangezien de wereld hier bijzonder klein is en Mijnheer Filippi ook bij Nicole en Willy langsging voor een ander probleempje, zond Nicole mij heel vriendelijk de link om die nieuwe software gratis te downloaden.
En na een tijdje gevloek en getier en geroep lukte het ons om de TV aan te sluiten op TV Vlaanderen.
                                                     

 
We hadden twee bakjes nu...maar ook twee TV's.
Dus, je voelt hem al komen wellicht, ik vond het fantastisch om de oude TV op de slaapkamer te laten installeren ( ik ben heel goed in het geven van orders, commando's, richtlijnen etc ) zodat ik bijvoorbeeld op vrijdagavond naar The Voice zou kunnen kijken. Ja, lach mij maar uit, ik kijk graag naar dat soort programma's. Jan niet. Neen natuurlijk niet. Die verkiest zware vechtpartijen of geheime spionage films.

Bellen naar Mijnheer Filippi, of hij kabels wou komen trekken om die tweede TV te installeren?.
Na een paar weken geschiedde dat.

Ondertussen bestelde Jan een tweede kaart bij TV Vlaanderen. Verschillende mails en prijzen verder, om hen uit te leggen dat we geen tweede abonnement nodig hadden, maar een tweede kaart, dat we al een decoder bijgekocht hadden omdat we dachten dat het eerste bakje stuk was, enzovoort enzoverder, waarbij Jan ten lange leste telefoneerde om het nog eens de vive voix uit te leggen en waarbij alles, maar dan ook alles verkeerd gelopen is.
Zucht.

Je moet minutenlang wachten om eindelijk een meestal Nederlandse medewerker aan de lijn te krijgen.
Soit.
Ok, ik begrijp het, neen we kunnen de kaart niet naar Frankrijk sturen, dat moet naar een Belgisch adres, aangetekend, jawel , uw adres is wel in Boechout? , Ok dat komt zeker in orde mijnheer, geen enkel probleem.
Twee weken later lag er nog steeds geen kaart bij Aude in de bus.
We bellen opnieuw.
OK , ik begrijp het, de kaart werd op 5 april opgestuurd.
We zullen dus wat geduld moeten hebben zeker...
Dat viel dan nog mee, in die zin dat we toch een weekje naar België gingen, dan konden we tegelijk de aangetekende brief in ontvangst nemen.

Men zegge en schrijve 13 april : Jan belt woest naar TV Vlaanderen : We hebben nog steeds geen aangetekend schrijven gekregen !.
OK, ik begrijp het, we hebben de kaart teruggekregen met vermelding "niet aangeboden"...op een adres X te Boechout.
Jan : Mevrouw, dat is een heel oud adres, ondertussen zijn we een paar jaar verder en ik heb u reeds in verschillende mails sinds de maand december ons nieuw adres doorgegeven....
TV Vlaanderen : OK ik begrijp het, we zullen de kaart opnieuw opsturen want we kunnen ze echt niet naar Frankrijk sturen.

Ik denk dat we best naar het postkantoor gaan om een volmacht te halen voor onze dochter, zodat ze het aangetekend schrijven deze week kan afhalen...
We doen dat.
Zo'n volmacht is 3 jaar geldig en gratis. Wel opletten dat je identiteitskaart zolang geldig is, anders telt de volmacht niet meer.

Aude belt; er is een brief toegekomen op ons oud adres. Geen kaart. en in die brief staat " aangezien U een nieuwe abonnee bent heten we u welkom en willen we u vragen om huidige brief binnen de drie werkdagen ( de brief dateert van 5 april en werd aangeboden op 17 april ....)ondertekend op te sturen, aangezien we van U geen e-mailadres hebben.

Grr, moet er nog zand zijn?
Jan belt .
TV Vlaanderen : OK, ik begrijp het, maar we hebben de nieuwe kaart wel degelijk aangetekend naar uw nieuwe adres gestuurd op 14 april.

Ondertussen zijn we 20 april en de aangetekende kaart is nog steeds niet aangekomen in Boechout.

TV Vlaanderen "begrijpt" het, maar ik niet. En jullie ?

Lindebomen

Gilbert zou zaterdag komen en onze lindeboom snoeien.
Ik zou eten uit de diepvries halen , want ik zou naar Sarlat gaan, tot Jan me komt zeggen dat Gilbert toch niet komt want dat hij moet werken.
Ook goed,eten voor Jan gereed zetten, zodat hij verder kan.


Ik ga naar Sarlat en als ik zo rond 19 uur terug thuis ben zie ik tot mijn grote verwondering de gesnoeide linden.
Wat een verschil.
Het is de 2e keer dat we hem laten snoeien.
De takken reikten tot op het dak en dat is te verlokkelijk uitnodigend voor de woelmuizen.
Bovendien zullen er binnenkort heel wat stielmensen voorbij de deur passeren, om op het dak te klimmen, of om vensters te steken, of om verwarming te installeren en dan is het wat eenvoudiger , denken we althans , want we kunnen ons nog niet al te goed voorstellen wat we allemaal gaan meemaken binnenkort.
Alle bestekken zijn binnen en dinsdag tekenen we bij de laatste aannemer.
We hebben telkens plaatselijke stielmannen gekozen en de vaststaande leveranciers naast ons neergelegd.
Met in ons achterhoofd de idee dat als er iets tegenslaat, we heel vlug zullen geholpen worden , aangezien ze allemaal op maximaal 15 km van ons huis vandaan wonen.

Ik ben zo blij dat we dat allemaal gaan en vooral kunnen laten doen. Zo dankbaar .
Zo gelukkig.

Eerst dubbele beglazing, overal, en we kozen voor PVC in beige zandkleur. Ik ben slecht in kleuren , mijn zus Anne daarentegen, die ziet het minimaalste microverschil in twee tinten grijs....Ik niet dus. Het wordt zandkleur, zoals onze muren.

Iedereen zegt ons dat je onmiddellijk het verschil voelt, eens die ramen erin staan.
Wij kunnen er alleen maar op hopen dat dat wel degelijk zo is.

Dan de verwarming en we opteren voor een warmtepomp lucht/lucht.
In de winter warm, in de zomer koud.
Dat zal ons toelaten een constante temperatuur in huis aan te houden en minder afhankelijk te zijn van hout en kolen.
Nu kunnen me moeilijk een ganse dag samen weg, en dat is een handicap. Bovendien worden we alle dagen ouder, zoals ieder van ons natuurlijk, maar toch , we voelen dat.
Dus, de knoop is doorgehakt, de warmtepomp komt er.
En we vroegen aan de lokale loodgieter hiervoor te zorgen.
Hij blij, wij blij , en meer moet dat niet zijn.

Tenslotte het dak. We zouden kunnen subsidies krijgen van België ja, voor de isolatie, maar die moet dan weer volgens Belgische normen x cm dik zijn etc etc, en hier liggen de normen anders ( het zou immers te gemakkelijk zijn) ...Bref, we vonden ook niet zomaar een dakwerker die erkend was voor het plaatsen van dakisolatie ...zelfs een bevriende architect vertelde ons dat we die amper zouden vinden...en dan liever een echt vakman dan een erkende firma die een slecht dak zou leggen. De pannen zijn hier ook anders dan bij ons, het dak ziet er ook anders uit, er zijn onderpannen en bovenpannen enz enz. Ja, het is een ganse klus.
Vandaar dat we een goed vakman aanspraken en dinsdag tekenen we ook dat bestek.

Na dat alles heb ik aan Rita gevraagd of we bij haar boterhammen met choco mogen komen eten, want we zullen zowaar zo goed als geruïneerd zijn.
Maar ze vind het goed en dat is natuurlijk een ganse geruststelling.

Maar verleden week dus, zou Gilbert eerst wel en dan niet komen om tenslotte toch te komen- je moet hier wonen om te begrijpen wat ik bedoel - en bovendien te blijven eten, bah ja, waarom niet zo op het onverwachts, er is niets prettigers.Maar Jan had het goede initiatief genomen en het voorziene eten uit de diepvries gehaald.
Ik had ook nog pompoensoep.
En wat kaas.
En meer moest het ook niet zijn voor l'homme de la situation.
Zoals steeds was hij heel hoffelijk : het was bijzonder lekker en uitgebreid ook, wat moet dat dan niet zijn als ik niet op het onverwachts kom?
Dat vind ik nu lief zie!

Het was een heel lange dag, van 's morgens tot 's avonds op pad en dan thuisgekomen nog druk in de weer zijn met van alles en nog wat.
Maar- de boom mag er zijn en we zijn weer 4 jaar op ons gemak.

Er ligt een berg afgesneden hout en takken in de berm , maar Jan vindt het al bij al een leuk vooruitzicht om die te vermalen met André's verhakselaar.
Zucht.
Er staan ons nog bijzonder spannende tijden te wachten en evenveel onwaarschijnlijke verhalen over de verschillende timmer-schrijnwerker-dakwerk-elektriciens-loodgietersverhalen.
't Is eens iets anders dan over pruimen zagen.

Keep you posted !
Beloofd !

"Zalig Pasen" en "Zaligen Hoogdag"

"Zalig Pasen" , is een wens die ik enkel aan mijn vader voorbehouden heb de laatste jaren, sinds meme's overlijden.
Onmiddellijk gevolgd door een "Zaligen Hoogdag".
Ik had er plezier in hem dat als één van de enigen nog te zeggen en hij was blij dat er nog iemand bestond die hem dat op die manier kon wensen.
Het was als van "oude mensen de dingen die voorbij gaan" van Couperus.
En toch bestond het nog, was het nog waarachtig en tastbaar.
Dit jaar laat ik de zaligheid voor wat ze is.

Zalig Pasen wens ik wel nog mijn zussen en broer.
Zaligen Hoogdag niet meer.
Mijn dochter en Gustje zeggen "Vrolijk Pasen" en alhoewel dat zeker zo is, een Vrolijke dag, geel getint en vol bim bam bommen van de Klokken op de kerktoren, toch heeft het niet dezelfde inhoud van weleer.
Als ik Gustje naar school breng op dagen dat ik in Boechout ben, wandelen we voorbij de kerk en dan wijst hij met zijn vingertje naar de haan bovenop de toren.
Kijk mamie, de haan, weet je nog?
Want mamie heeft altijd heel belangrijke verhalen onderweg.


Pasen was ook die Hoogdag waarop er steevast een wenskaartje in de bus zat van Tante Maria, de tweede echtgenote van mijn grootvader , Bonpapa Louvain . Ik weet het, ook dat zeg je best niet al te luid...
Ze was bijzonder gelovig. En Pasen is nu eenmaal het belangrijkste christelijke feest.
Vandaar waarschijnlijk.


Pasen is ook eieren rapen.
En nu bij mij, eieren sparen tot ik binnen een paar weken naar Gustje en Maurice ga en ze hen persoonlijk van de Franse Paashaas meebreng.
Op facetime heb ik hem trouwens al verklapt dat de klokken hier ook geweest zijn. Dat vond Gust bijzonder.
Ook in Frankrijk?
Jaja, Gustje ook hier !
Het zinde hem , dat zag ik zo, als het maar chocolade is.
Dat heeft hij van mamie geërfd. Zoveel is zeker.

Pasen is ook bezoek hebben om samen te eten en te delen. Weeral zo'n katholieke inslag.
Lam.
Verplicht.
Of toch bijna.
En het was lekker.
Ik had nog wat lamsfond ....dus tja, overheerlijke lamsschouder met witte bonen en gebakken grenaille aardappeltjes.
Alles bas !
                                       

En nu is de lente er. Het wordt warm overdag, 21, 22 graden. In de zon veel meer natuurlijk. Jan rijdt het gras af, ik haal het hout uit de lavendel, de bloesems ruiken overheerlijk zoet en ik verlang al naar de zomer , de open vensters en de koude kachels .
Maar dat is nog niet voor morgen, helaas.

Zalig Pasen iedereen, zaligen hoogdag voor diegenen die weten waarover ik het heb.
                                               

Altijd wel iemands'schuld....

De ovaties en bewonderende blikken in de richting van Charles Michel, onze eerste minister waren nog geen dag oud en we hebben weerom te maken met het volledig tegenovergestelde : we zijn pietluttig klein, kunnen niks, zijn dom en achterlijk, zouden beter minder chocolade eten ( Israëlische Premier) of luisteren niet naar belangrijke mededelingen over jihad terroristen die ons worden uitgeleverd (Premier Erdogan van Turkije).
Kortom en in andere woorden : het is onze eigen stomme schuld.
Of zou het onze eigen domme fout niet kunnen zijn?
Of wiens fout is het?
Hoe komt het?
Hoe is het zover kunnen komen?

Ondertussen vergeet Israël de duizenden doden op hun en Palestijns grondgebied, alle aanslagen die her en der in de wereld door hun godsdienstoorlogen worden veroorzaakt , weet Erdogan de camera's eens op een ander werelddeel te richten nu er dagelijks op zijn hoofdstedelijk marktplein tientallen mensen worden gedood, mensensmokkelaars Syrische vluchtelingen ronselen, zijzelf of hijzelf, zoals je het wil zien die mensen geen welvaart kan bieden waardoor ze economische vluchtelingen worden in onze contreien.

We vergeten Amerika en de aanslagen,  Duitsland met nieuwjaar, Nederland op koninginnendag of Pim Fortuyn, of die gast in de school die zichzelf opblies, Frankrijk in Toulouse en in Parijs niet zolang daarna, Spanje en het metrostation en de honderden doden en gewonden,  Londen en de metro idem....

Altijd wel iemands'schuld.
Nooit kan je je louteren en gewoon uitgaan van de idee dat dit altijd en overal kan gebeuren. Dat niemand meer veilig is voor blinde haat en terreur.

En mij valt het op dat de Belgen dat ietsje voor hebben op anderen - ja, ik wil ook eens fier zijn op mijn afkomst - we hebben een buitengewoon gevoel voor humor.

Nog dezelfde dag zag ik verschillende hilarische filmpjes van Belgen die de spot dreven met IS en met de zelfmoordterroristen.
We zijn de dappersten onder alle Galliërs, remember ?, Caesar indachtig .
Ons krijgen ze niet klein.
En als dat dan zo al het geval was gisteren, dan staan we vandaag weer recht en blijven we datzelfde chocolade-etende achterlijke volk  dat met alles en vooral met zichzelf kan lachen.

Want een dag zonder lach is een verloren dag.




Bref, je suis Belge , zoals mijn zus me een badge met boodschappentas opstuurde ter gelegenheid van mijn verjaardag.
Ze had niet beter kunnen doen.
Ik zal hem eens onmiddellijk gebruiken om de Franse Baguette in te steken zie !
Non mais !

22 maart 2016

Ik was dus het eten voor Jan's vereniging aan het voorbereiden .
Heftig in de weer met uien versnipperen, wortelen in julienne aan het snijden, aardappelen schillen en koken, puree maken, enzovoort enzovoort en ondertussen dacht ik met een glimlach aan Mauriceke die vandaag welgeteld 6 maanden oud geworden is.
6 maanden reeds en het ventje zit recht in zijn stoeltje.
Flink bazeke.

Jan was samen met Denis en Jean-Claude de laatste pruimelaars aan het snoeien. De twee rijen reine-claudes.
Laat alsjeblief  een paar bomen voor mij over , hé Jan ,had Jean-Claude de week tevoren gevraagd, want hij was druk bezig het huis van zijn moeder aan het verbouwen opdat hij er samen met Simone in kon gaan wonen.

Het is ondertussen 9 uur.
Jan belt.
Dat is vreemd.
Gene, kijk naar het nieuws op TV, er is een aanslag gebeurd op Zaventem.

Ik laat de aardappelen voor wat ze zijn en ren naar TV.
En daar sta ik dan.
In feite identiek als op 9 november zoveel jaren geleden.
Rechtstaand voor het scherm.
Vol ongeloof van wat nu weer tientallen mensen te beurt valt.
Een maand tevoren stond ik op net dezelfde plek in de aankomsthal van Zaventem.
Blij van weer eens thuis te zijn.
Blij van de kinderen en de kleinkinderen terug te zien.
Voor velen zal dat niet meer zo zijn.
Of degenen die op hen wachten zullen ze nooit meer zien aankomen.

Wat doe je aan zoveel geweld?
Wat kan je tegen zoveel fanatisme?
Hoe machteloos voelen we ons niet als we de beelden opnieuw en opnieuw zien voorbijrollen terwijl het ene slechte bericht na het andere droeve overlijden rond onze oren vliegt zoals de spijkers in de bommen van de zelfmoordterroristen.
Van de moordenaars, laat ons maar zeggen wat het zijn, moordenaars die voor niets of niemand mededogen hebben.

Van ons wordt wel begrip verwacht.
Is het immers niet onze schuld dat het zover gekomen is?
Zijn de moslims niet het nieuwe proletariaat? Slachtoffers van ons kapitalisme?

Ik weiger deze gedachtegang te volgen.
Ik ben fier op de waarden van Europa waar honderden jaren van evolutie aan vooraf zijn gegaan.
Ik ben er trots op een vrouw te zijn die onafhankelijk is, die haar eigen boontjes kunnen doppen heeft, die vrij is in denken en voelen, die kan kiezen of ze gelovig is of niet, de niet bang is van haar mening te zeggen.

Nooit, nooit, nooit zal ik toelaten dat daaraan geraakt wordt.

Lucas Vander Taelen,  een Aalstenaar , journalist en kritisch denker verwoordt het zo mooi, naar mijn gevoel althans :

“De islam, de complottheorieën, het misplaatste eergevoel, het steeds weer excuses verzinnen én van ons ook krijgen over hun eigen falen, het begint zo langzamerhand een omvattend wereldbeeld te worden. Je kan al geen vragen meer stellen bij een hoofddoek, of bij het falen van moslimjongens zonder dat je direct een koloniale en onderdrukkende vrijzinnige bent.”

“Europa is wat het is door zijn geschiedenis, en door zijn waarden. Daarover onderhandel ik niet. Ik ben dat beu. De meerderheid van de mensen hier denkt volgens de verlichtingswaarden. Wel, wij zijn in de meerderheid, dus moeten fundamentalistische moslims zich daar maar bij neerleggen.”
Religie verbannen? “Dat gaat niet, en dat zou voor nog meer extremisme zorgen. Maar je kan de godsdienst wel controleren. En, dus: nooit onderhandelen over onze basiswaarden. Nooit, nooit, nooit.”

Mauriceke is vandaag zes maanden oud geworden.
In welke wereld komt dat ventje terecht?
Ik had zo graag over hem geschreven, over de tweede lentedag, de tulpen die de kop opsteken, de bloesems die verrukkelijk ruiken, 'Love is in the air' gezongen, uit volle borst....
en nu veeg ik een traan weg , en bedenk ik dat wij mensen niets meer zijn dan wat stof dat even vlug wegwaait en nooit meer terugkomt.

Arme wereld.

Nutteloze boodschappenlijstjes

Jan, als je dan toch naar Cahors moet morgenmiddag, breng dan 5 dozen confit de canard mee voor je vereniging en drie voor ons. Ik heb hier een bon van 7 EURO , goed hé? 

Ik had alle boodschappen op een papiertje geschreven.
Als eerste item stonden de 5 + 3 dozen confit met daarnaast het woord "BON" , twee maal onderstreept.
Jan moet namelijk koken voor 25 man van zijn vereniging. Eenmaal per jaar is dat het geval.
Zo erg is dat niet.
En vermits Jan dat niet erg vindt, zegt hij, zal ik wel koken, zie je.
Want ik vind dat helemaal niet erg.
En die mannen vragen elk jaar naar hetzelfde gerecht : hachis parmentier au confit de canard.
Dat is ook heerlijk moet ik bekennen. Ik maak dat met worteltjes en het zoete van de wortelen en het zoute van de confit verzacht door een romige aardappelpuree maken het allemaal nog eens smaakvoller.
Een topgerecht.
Comfort food.
En vermits het nog niet te warm is, allez, 't is goed, ik zal ervoor zorgen.

En vermits Jan toch naar Cahors moest die woensdag....geen probleem.

Jan komt terug van zijn vergadering rond een uur of 5 's middags.
Twee zakken boodschappen.
Veel gerief die niet op het boodschappenlijstje stonden, maar je hoort me niet klagen.

Zeg sjoe, en die confit conserven, staan die nog in je auto? ,vraag ik.
Eh, die ben ik volledig vergeten ! ,antwoordt hij.

Je had mijn gezicht moeten zien.

En dat stond toch op jouw papiertje? 
Ja, maar ik ben het vergeten.
En die bon dan?
Ook...

En OK, dan ben ik een beetje uit mijn vel gesprongen in de zin van waar zit jij met je gedachten feitelijk? , maar allez jong hoe kan dat nu....etc etc enz enz...

Enkel gevolgd door een Ja ik weet het nu ondertussen wel hé ...

Het mocht niet zijn.

Zucht.
Morgen ga ik naar Cahors en breng ik de boodschappen mee. Zonder bon, want die is ondertussen verlopen.
Hopelijk houd ik er mijn hoofd bij.
En anders worden het boterhammen  , ze zullen het niet appreciëren vrees ik.


Mannen hé, soms echt hé, echt waar, soms vraag ik me toch af...zucht !