Sleutels

Tegenwoordig moet je je sleutel niet meer in het stopcontact van je wagen steken, het is voldoende dat je hem bij je hebt.
In je zak bijvoorbeeld of , wat mij dan betreft, in mijn handtas.
Maar als ik naar België terugkeer met het vliegtuig, dan laat ik Jan's autosleutel thuis. Wat ben ik ermee, 1000 km ver van de Nissan. Niets toch?

We kwamen terug van Toulouse en ik was chauffeur. We zouden tanken in Caussade.
't Is te zeggen, Jan zou tanken en ik zou hem zien tanken.
Ik tokkelde maar wat op mijn smartphone, kwestie van een hippe indruk te maken op de andere chauffeurs rond mij.
Mijn raampje was naar beneden, zodat ik goed de orders en instructies van degene die de goedheid had te tanken kon verstaan.
Maar hij klopte op de ruit van de passagier en maakte me duidelijk dat hij even zou gaan plassen in de U ( winkel, de U winkel zoals ik die altijd noem, daar waar het gewoon U is. ).
Ik glimlachte terwijl hij naar de ingang van de supermarkt rende, legde mijn GSM naast me en draaide de knop van de auto om.
Niets.
Nogmaals.
Niets.
En dan kan ik zo hard op mezelf beginnen vloeken dat het niet mooi is .
Zoiets in de zin van " Maar kan jij nu helemaal niks? Moet je niet eerst de knop indrukken en dan draaien? Of eerst draaien en hem dan indrukken ? Of de koppeling induwen? Of juist niet? Of enkel de rem ? Arggggggggggggggg! Proficiat Gene ! Zo moet je dat doen!."
Tot mijn frank viel : ik had de sleutel sinds mijn terugkeer nog niet in mijn handtas gelegd en dus kon ik niet weg.
Wel ik kan jullie verzekeren dat het paniek alom is. En schaamte.
Geen sleutel en je kan niks.
De venster kan niet dicht en ondertussen was het beginnen slagregenen.
Achter mij boze wachtenden die niet begrepen wat er scheelde en uiteraard dachten " wat een oen toch die vrouw!".
Ik belde naar Jan maar hoorde zijn nieuwe GSM op de achterbank vrolijk rinkelen...ook handig .
Ik kon de auto ook niet verlaten want die zat vol boodschappen.

Jan kwam terug, nog immer glimlachend.
"Ik dacht dat je tot aan de ingang gereden zou zijn"...
"Ja Jan, dat was ook de bedoeling, maar ik kon niet weg."
"Hoe je kon niet weg?"
"Neen, de auto start niet"
Ik zag de paniek in z'n ogen en zijn verbaasd gezicht toen ik dan ineens de knop omdraaide en de wagen startte.
"Nu kan ik weg zie, want je hebt de sleutel bij je!

Arggggggggggg , de moderne techniek.

                                                            

Kerstshopping in Toulouse

Toulouse is toch wel een gans andere stad dan Bordeaux en eerlijk gezegd, het moet gezegd, ik verkies Toulouse.
Het is er chaotischer,  minder clean-proper-schoon-, warmer en hartelijker, prachtige winkels, boutiques, eten en drinken en het is er een pak warmer ook.
Men zeggen en schrijve 19 december en ondanks de miezerige plakkerige regen kozen we tussen de buien door een terrasje om even een koffietje te drinken op de Place Capitole, het hart van de grote stad , waaronder je trouwens gemakkelijk kan parkeren . Je kan niet centraler zijn om met de shopping te beginnen en je bevindt je midden in een heel oud stadscentrum waar de straatnamen zowel in het Frans als in het Occitaans aangeduid worden.

Ook hier is er een kerstmarkt, maar ik ben zowat uitgekeken op die kerstmarkten waar je om het even waar ook het lijdend voorwerp bent van de globalisering : of je nu in Antwerpen, Brussel, Parijs of Toulouse tussen die kraampjes kuiert, je ziet alom dezelfde onnozele mutsen, churros, smoutebollen, frieten, hamburgers, nepjuwelen , bontgekleurde sjaals , onbetaalbare kasjmieren foulards , babyspeelgoed , kortom je kan er een kwisvraag voor ' de slimste mens' van maken van wat je zoal ziet op een doorsnee kerstmarkt...
Voor mij hoeft het niet meer.
Bovendien vind ik de prijzen zo uit de pan swingen, dat geen normaal kind zijn spaarpot er tegenaan kan gooien en ik denk dat dat initieel toch de bedoeling moet geweest zijn.

We lieten het niet aan ons hart komen en gingen recht naar de Diptyque boetiek in de Rue des Arts, nummer 15...terwijl Jan in de regen zijn stratenplan in alle richtingen aan het draaien was om die kleine straat te vinden ,had ik- wat elke normale vrouw in nood doet natuurlijk - twee oudere dames aangesproken die me heel precies konden vertellen waar we moesten zijn.
"Ik denk hier rechtdoor en de eerste links", zei Jan.
Jaja, hierlangs zei ik. EN voor we het wisten stonden we voor mijn kerstcadeau-zaak ...

Daar was het, daar moest ik zijn.
Of ze "l'eau du 34"  hadden ? , jazeker en jawel,
dat zal wel zijn dat ze dat hebben in Toulouse !!!

In Antwerpen hadden ze die net niet. Alleen voor de Fransen ! Zo chauvinistisch zijn ze hier wel.


Maar de buit is binnen en ik ruik ondertussen heerlijk.

Ik had aan Corinne, een geboren en getogen Toulosaine , gevraagd waar we goed konden eten 's middags zonder geruïneerd buiten te komen en ze raadde twee restaurants aan: de Victor Hugo en de
"Louchebem".(www.le-louchebem.fr) 
In de hallen, sms-te ze erbij. (Le louchébem ou loucherbem, dans son nom complet largonji des louchébems (« jargon des bouchers »), désigne l'argot des bouchers parisiens et lyonnais de la première moitié du xix^e siècle. Le louchébem reste de nos jours connu et usité dans cet univers professionnel.)
En dus zochten we de hallen en die zijn gelegen op de place Victor Hugo, vandaar de naam van het restaurant.

We stapten de hallen binnen en waren overrompeld door de fantastische verse producten, tarbot, wilde en gekweekte, coquilles, garnalen, tongen die zo groot zijn dat je er met 4 man kan van eten, onwaarschijnlijk, baccalau ( de Spaanse gezouten vis) , net of je in Spanje , in Algeciras in de hallen bent....

En dan zagen we zowaar in het midden van die hallen een trap die naar boven leidde , met een plaatje " restaurants à l'étage".
Wij daarbinnen.

Waarschijnlijk een stuk of 10 restaurants, met vis en vlees en groeten van de hallen beneden.
Kraakvers.
En we vonden de Louchebem en hebben niet getwijfeld.

Ik koos voor niertjes, een gerecht dat ik nooit klaarmaak, want Jan is gek op eten maar niet op "abats" of ingewanden dus.
Jan koos voor entrecôtes, ook lekker, recht van uit het slachthuis.
Verser kan niet.
En het was heerlijk.

Volledig voldaan kuierden we nog wat langs "la maison du père Noel", want Sinterklaas wordt hier niet gevierd, en we bewonderden de mooie kerstbomen die volhangen met  allemaal handgeschreven wensen ...
En ik wenste voor Mia en voor Sonja een goede afloop.
Dat ze nog vele mooie kerstdagen mogen beleven.

Terug thuis

Ik was op tijd thuis , ondanks de wilde staking bij de nmbs, de eventuele staking bij de bagage op Zaventem, de mogelijke staking van de verkeersleiders op dezelfde Nationale Luchthaven, bij de staking in het algemeen allez , want het is één en al staking OVERAL op de wereld heb ik zo de indruk. Niet alleen in België.
Ik weet niet of dat helpt stakingen. Ik bedoel dan stakingen die niet over een ethisch item gaan zoals abortus, homohuwelijk, draagmoederschap, vrijheid van mening...maar over economische problemen, daar waar we konden stemmen en dat volgens ons democratisch systeem zekere partijen gewonnen hebben waar sommigen zich niet kunnen bij neerleggen. Ik heb het daar moeilijk mee.
Niet met het me neerleggen bij, maar bij het zich niet neerleggen bij.

Soit.
Hier in Frankrijk is het niet veel beter.
Niemand content.
Maar als ik al de luxe bekijk die ik in Antwerpen heb gezien, op zondag bvb, in de Kloosterstraat, met popup winkels , de laatste nieuwe hype, waarbij jonge ontwerpers hun creaties kunnen uitstallen en verkopen in hippe "conceptstores" die ze met een man (of vrouw uiteraard) of 10 huren en zo de prijs aankunnen...om ze te verkopen aan waanzinnig hoge prijzen, 500 euro voor een kleedje, 250 euro voor een jasje...je bent niet gekleed ( kleed, kousen ,ondergoed, schoenen,jasje en mantel,muts, sjaal,handschoenen ) onder de 3000 EURO (dan heb je nog geen vleugje parfum op, geen mascara en oogschaduw, geen gezichtscrème met UV filter,nog niet naar de kapper geweest, je benen nog niet geëpileerd,zucht ) ...en dan denk ik maar, je zal verkoopster zijn en 1500 EURO net ( wat zeker niet slecht is ) verdienen, hoe doe je dat dan, hoe depressief word je daar niet van van al die rijke mensen een jasje, een mutsje, een paar schoenen van Jimmy Choo van 750 EURO te zien kopen, terwijl ze al verschillende " goeie koopjes" op de kop hebben kunnen tikken ,aan al hun kartonnen zakjes met roze strikjes te zien...
Maar we gaan staken hoor, want we hebben het slecht, we hebben te kort, we want more, much more...

En eenmaal thuis overviel me als het ware de rust en de stilte van het absolute niets. Van de eenvoud, van de bomen en het hout om ons te verwarmen, van de dagelijkse kost, de honden en de reigers die weer neergestreken zijn rond het meer, de ganzen die overvliegen , de jachthonden die achter één of andere haas aanrennen...
en de pracht van de natuur, de zon die opkomt of juist anders ondergaat vanavond en de stellige zekerheid dat ze morgen ook weer opkomt om weer een ander licht te werpen op de vallei en op mijn eigen horizon.

Ik ben blij om terug te zijn.
En ik ben ook blij om af en toe terug te gaan.
Maar om een gans andere reden dan.

Het chocolademonster

Het zit hem in de genen, denk ik.
Gustje is gek op chocolade.
Alles moet wijken voor chocolade.
Het was Sinterklaas en dus extra chocoladetijd.

Gustje had zijn sloefje gezet met wortel, suikerklontje en pintje bier. Een gebruik dat ik tot nu toe niet kende, zal wel heel Vlaams zijn, denk ik dan.
En zie, beloofd is beloofd, de Sint was geweest en Piet had alles opgedronken, het pintje was leeg, het paard had het klontje gekregen en de wortel opgegeten.
Maar in de plaats was er ...chocolade en chocolade en chocolade.

En Gustje wou bijna liever eerst de chocolade verorberen dan naar de cadeautjes kijken. Een tuut-ta, een echte brandweerwagen en brandweerkazerne van Lego. Dat was het wel, dacht hij.


Overal chocolade, op zijn kaken, zijn neus, zijn bavette, zijn pyjama...het zal hem een zorg wezen.

En neen hij is niet ziek geweest. Ik ben ook nog nooit ziek geweest van chocolade, zelfs niet van te veel chocolade.

Mijn papa zei onlangs " je moet Gust aan een chocoladeinfuus leggen, echt het helpt" . Zelfs mijn vader is nog nooit ziek geweest van chocolade. En hij eet veel chocola.

Het zit echt in de genen ...van gene...? What's in a name ?

Het Belgische medische nirwana

Net terug uit Belgenland .
Ik had voor het eerst geopteerd voor een huurwagen , want als ik de stakingsgolf van de voorbije weken bekeek zag ik me niet uren zitten wachten op treinen en trams en bussen die toch niet voorbij zouden komen gereden.
Ik nam de goedkoopste , dat was een Smart, maar was er tegelijk niet gerust in.
Dat is toch wreed klein hé een Smart.
Maar de goden waren met me die dag in Zaventem " we hebben geen smart meer mevrouw en daarom krijgt u een grotere wagen voor dezelfde prijs"
Waarop ik huichelachtig antwoordde "oh maar dat geeft niet hoor mijnheer!"
Ik sprong zowaar een gat in de lucht van opluchting en het werd een Hyundai in een hele rare kleur blauw .


Zover waren we dus.
Serieus, die bakjes rijden goed.
Enige nadeel, er was geen ijskrabber in de auto en 's morgens was dat wel nodig...geen paniek, de siskaart die ondertussen voor niets meer dient werd mijn zeer efficiënte ruitenkrabber.

Donderdagmorgen 8.30 u, nuchter bij mijn geliefde huisarts in Edegem.
Ik sprak hem over mijn plotselinge astma-aanval zo'n maand geleden en wat mijn veel minder geliefde Franse huisarts me had voorgeschreven.
Ze had gezegd van rendez-vous te nemen bij een specialist, wachttijd 3 maanden...
"Wil je vandaag naar de longarts hier in België?" vroeg Patrick.
"Jaja, zal wel zijn. En al die onderzoeken die ik zal moeten ondergaan, en ik ben volgende week donderdag al weg..."
"Helemaal niet", zei Patrick, "doen?"
"Ok dan"

"Hallo Edwin, ik heb hier een vriendin uit Frankrijk en die had een plotse astma aanval enz enz"...Vandaag, ( hierbij knikt hij naar mij met vragende blik, waaruit ik begreep dat de vraag eruit bestond of ik vandaag nog naar hem toe wou gaan, waarop ik bevestigend knik), nu? ( waarbij hij dus weer veelbetekenend knikt in mijn richting, waarop ik weer -ditmaal met wijdopengesperde ogen weliswaar- bevestigend ja knik). Ok dan, ze komt eraan"

Donderdagmorgen 9.10 u stond ik aan de balie van het ST Jozefziekenhuis in Mortsel en ja, mijn rendez-vous was al in de computer ingebracht. Ook geen enkel probleem meer dat je in Frankrijk woont, je geeft je postcode 46170 en de vriendelijke dame achter de balie vraagt doodleuk "Castelnau-Montratier of Flaugnac, of St Paul de Loubressac?"

Bij de longarts. De verpleegster komt me onmiddellijk verwittigen dat zij de testen gaat afnemen en om 9.20u zit ik in een soort cabine in en uit te ademen....
9.30u , longarts die me geruststelt, alles ziet er normaal uit. Nog even een plaatje nemen. Vandaag vraag ik? Nu , zegt hij.
RX genomen.
9.45 u terug bij longarts.
Voilà, ik zal je dit en dat voorschrijven, want wat je arts in Frankrijk heeft voorgeschreven verhelpt de gevolgen maar pakt de oorzaak niet aan.
Tja, zegt de man, het zuidwesten is Parijs niet hé mevrouw....
We zien elkaar binnen een paar maand terug.

Om 10 uur donderdagmorgen waren alle onderzoeken achter de rug, was ook mijn bloed genomen door de huisarts ( hier de verpleegster op dinsdagmorgen ) en de dag nadien telefoneert die om me te zeggen dat alles picco bello is....
Het verslag wordt tegelijkertijd naar de endocrinoloog gestuurd , want die zie ik disndagnamiddag.

Begrijpen jullie waarom België op  medisch vlak een nirwana is ?
In mijn ogen dan toch.
                                                  

Maar het leven bestaat niet alleen uit medische noden, en dat is dan weer een gans andere historie.

overboeking

Telkens wanneer ik naar België terugkeer heb ik grootse plannen.
Ik zou dan die en die zien, naar daar en daar gaan, van de gelegenheid gebruik maken om nog eens naar ginder te gaan en terwijl ik er toch ben kan nog dit en dat doen en het zou misschien ook wel eens goed zijn als ik die zou zien of misschien die of eens naar een vergaderingske gaan op donderdagavond in Mechelen, of op vrijdag naar Brussel of,of,of...om me na een paar weken te realiseren dat mijn ogen weer groter waren dan mijn buik, in dit geval mijn wensen overtreffen mijn tijdsmogelijkheden.
Bovendien kunnen de nationale stakingen die werden aangekondigd fameus roet in mijn eten gooien en zou ik daar maar schoon op het perron kunnen blijven staan wachten op een trein die toch niet komt.

Het is dus weer zover. Naar jaarlijkse gewoonte verlaat ik het warme zuiden om de bittere koude van het noorden te trotseren.
Koud, inderdaad, Terwijl ik hier nog in T shirt zit vertellen Aude, Willy en Marc mij dat het vriespunt definitief Vlaanderen bereikt heeft en dus heb ik mijn winterjas klaargelegd , daar waar ik die hier helemaal nog niet nodig heb.
En fluwelen lange broeken en warme sokken en mijn muts en handschoenen, mijn bottines en een warme trui...veel te veel altijd, maar bon, beter te veel dan te weinig.
Het  voelt vreemd aan een winterkoffer in te pakken, daar waar ik reizen meestal associeer met warmte, lente, terrasjes, koude drankjes....

En het is Sinterklaas, met of zonder zwarte piet maakt echt niet uit ,ik wil Gustjes'gezichtje zien als hij straks het cadeautje van papie uitpakt.

En Aude, en Stienus en hun nieuwe huisje, of er ondertussen al veranderingen waar te nemen zijn. En mijn zussen en hun kroost , en vrienden die ik lang geleden zag en die het niet gemakkelijk hebben momenteel en een fantastisch 30 jarig jubileum in Brussel om de nieuwe lokalen van  wat eens de post was te ontdekken.

Oh, ik kijk ernaar uit, zoveel is zeker.

Jan bekijkt het allemaal met lede ogen ondanks het feit dat ik  de diepvrieskist heb volgestampt met eenpersoonsgerechtjes: hachis parmentier au confit de canard, everzwijn ragoût met rode kool, linzen met petit salé, varkenshaasje met spruiten, spagghettisaus, balletjes in tomatensaus; er staat rijstpap en taart klaar, de kasten zijn opgevuld, het huis en de was en de plas zijn op kant, ik mag toch vertrekken ?.

Maar het is een feit dat ik evengraag terugkom .
Terugkeren naar een andere wereld van rust en stilte.
Naar traagheid.
Naar mensen en dingen die voorbijgaan.

Maar ondertussen ruil ik dat alles in voor een hectische week Vlaanderenland.

Zo zacht ...

Het is ongelofelijk zacht voor de tijd van het jaar.
21 graden overdag.
Slechts één kachel aan , waar ik af en toe een blok hout op gooi, kwestie van het vuur niet te laten uitgaan. Dat is de enige reden. Want ik zit hier vanavond achter mijn laptop in een T-shirtje zonder mouwen, met enkel de Behrman aan ,met dus weinig hout erop en ik heb het nog te warm.

Cartouche versleept zich van op de tapijt naar de koele oude terracotta tegels en zucht .
Warm, denkt hij.

En het is bijna december.

Het is zo'n dubbel gevoel.
Enerzijds duidt alles op de herfst.
Een dik bladertpijt bedekt de landweggetjes en het is echt uitkijken dat je niet valt, want dehonderdduizenden roestbruine eikenbladeren bedekken de door tractors kapotgereden dunne asfaltlaag die naar ons huis leidt.
Ik ben bang van met mijn voet in een serieus gat te trappen en één of andere breuk op te lopen, stel je voor!

Ik wil in topconditie zijn als ik straks naar Belgïe terugvlieg om Gustje te verrassen met Sinterklaas, die ook bij mamie gekomen is.

De velden zien al groen van de opkomende scheuten van de wintertarwe en het koolzaad dat een tijdje geleden werd gezaaid en het is vreemd om op het einde van de herfst naar die groene kleurenvariaties  te kijken.








Je ziet het graan letterlijk groeien terwijl je erbij staat.
Ik vind dat raar.

Maar het maakt me ook blij.

Zalig dat het zo warm is .

Dat het nog lang moge duren ook.

Vliegenlijken

Er zijn mensen die geen vlieg kwaad zouden doen maar sinds vandaag kan ik me daar niet meer bijrekenen.
Ik heb er zeker 20 doodgeklopt. In het begin met een glimlach, even later geërgerd en tenslotte koleirig dat er zoveel zijn.
Want het is hier echt warm voor de tijd van het jaar.
28,5¨°C in de zon.
Jan was een sleuf en daarna een kabel aan het trekken in het bordes en ik was aan het poetsen-iets wat spijtig genoeg ook moet gebeuren  en wat ik niet precies als mijn favoriete bezigheid zou omschrijven.
Naargelang ik vorderde met mijn poetsen begon ik echt te zweten.
Net als de dag tevoren, waar ik bijna misselijk geworden was van de warmte , aangezien én de Behrman én de kachel brandden.
Gisterenavond kon ik het niet langer verdragen en hebben we besloten om de kachel maar weer te laten uitdoven...wat kan je anders, de deur stond bijwijlen open terwijl de kachel volle bak brandde.
Ook niet echt ecologisch verantwoord.
Vanmorgen was het nog altijd goed warm binnen, ondanks één kachel minder.
En vanmiddag heb ik toch weer de achterdeur een beetje geopend om de grote warmte te laten binnenkomen.
En aangezien het zo warm is , komen er muizen binnen en doen onze valletjes goed hun werk.
Maar die vliegen, dat word je niet gewoon.
En lieveheersbeestjes en Gendarmes ( langwerpige lieveheersbeestjes) !

Duizenden vliegen er hier rond.
Of honderden, dat is misschien al genoeg.
Of tientallen allez, dat zal eerder de waarheid benaderen.
Maar alles zit hem in de perceptie en ik zie er - zelfs zonder bril nu- duizenden en dat zijn er echt veel te veel.

Maar moet ik klagen, vraagt Jan?
Moet je boos zijn dat het nog zo warm is ?

Euh, neen.

Kwijt !

Het was 16.30 u en ik ging voor TV zitten om naar de heruitzending van De Slimste Mens te kijken, aangezien Jan liever naar - wat mij betreft - onnozele cruauteiten ziet waar ik alleen maar méér bang van word op het uur dat de uitzending live gaat.

Jan had de ganse morgen gewerkt in de tuin, om een gele afvoerbuis in de grond te graven die dan voor de overloop van het zwembad zou zorgen.

Ik had geen zin om ook maar een poot uit te steken gisteren , behalve "petit salé" te maken , een streekgerecht dat ik alleen maar kan aanraden !

TV dus.

Jan rende van beneden naar boven, van boven naar beneden, ging nogmaals naar boven, terug naar beneden.
"Is er iets Jan?" vroeg ik geërgerd- mijn programma bereikte één of ander hoogtepunt waarvan ik de pointe dus niet wou missen...
"Neen" - kort en bondig.
Ja dus, dacht ik.
"Kan ik je met iets helpen?"
"Neen, neen, kijk maar verder", het beloofde niets goeds.

En dat is dus iets dat ik haat hé, als ik me al helemaal mentaal had ingesteld om naar die heruitzending te kijken en dat ik net op dat moment alles moet laten vallen om iets anders te doen.

"Mijn GSM, ik vind mijn GSM niet"

Ik naar boven, alle zakken van de werkbroek vastgenomen, idem dito met het blauwe Bayer vestje, de badkamer, de slaapkamer, het toilet, de auvent, daar waar hij aan het werken was, sleutels genomen en in mijn reservekot gaan kijken, inspectie in de beneden garage van de tractor, terug naar boven, de werkbroek, de vest aan de kapstok, de Bayer vest-je weet maar nooit, Jan's bureau, de auvent, de badkamer, de slaapkamer, het reservekot....het zwembad.
Ondertussen met mijn GSM die van Jan opbellen.
Stilte.
Akelige stilte ja.

Het programma was ondertussen gedaan, of wat dacht je?

Met een zaklamp naar de bouwwerf.
Niks.

"Ik heb hem misschien mee ingegraven!" opperde Jan, waarbij we gelukkiglijk genoeg alletwee in een lach schoten, denkend aan mijn kozijn ( neef voor de Nederlanders, ik weet het ondertussen wel) die archeoloog is en die misschien met zijn spade enige opzoeking kan komen verrichten, of ik zag het al helemaal voor me, Marsmannetjes die binnen 500 jaar plots Jan's stem zouden kunnen oproepen "dit is de telefoon van Jan Hellemans, laat een boodschap achter, na de biep".

Onze opzoekingen waren vruchteloos, en geen acacia om ons de juiste plek te tonen !!!
Nos recherches ont été vaines...en tja, wat doe je dan hé ?

Ik heb er hem een ganse avond mee geplaagd.
En vanmorgen ben ik dan aan het werk gegaan om de sim kaart uit te schakelen op de site orange.
Een telefoonnummer om je te helpen staat niet op de heel grote (beste prijs van communicatie 2014 ! ) site...enkel een chatlijn of email.
En dus meer dan een uur bezig geweest op die chatlijn van Sosh Orange met ene Sophie die me niet in één keer alle nodige te ondernemen stappen kon meedelen, maar in 65 tips zo ongeveer...
Je moet 20 EURO betalen om je kaart weer te activeren en dan 5 dagen-je leest het goed- vijf dagen wachten op je nieuwe simkaart die je wordt toegezonden en dan pas je nieuwe GSM bestellen ( hoe doe je dat dan zonder telefoon?) die 25 EURO meer kost dan bij Darty of bij Leclerc bvb, of die als je de eerste keer op internet zoekt 75 EURO kost en een paar ogenblikken daarna  99 EURO doordat de cookies niet uitgeschakeld waren, net of Big Brother kijkt over je schouder mee, akelig gewoonweg.

En nu zit Jan zonder GSM naar NCIS te kijken, volledig vermoeid van de stress door het grote verlies ...

Ik houd jullie op de hoogte in verband met de GSM.
Of het allemaal wel volgens plan verlopen is.

Aude's naamdag

Het moet tijdens de vakantie van mijn baas geweest zijn dat ik dossiers bij haar baas mocht voorleggen -verzekeringsjargon , om aan te geven dat je dossiers gaat bespreken  teneinde een beslissing te nemen of je een schadegeval al dan niet aanvaardt of ,als je in de productiesfeer zit, of je een risico al dan niet in portefeuille zal nemen.
Ik deed beide, én de schade én de productie en ik deed het allebei even graag.
Ik werkte in een super hiërarchische verzekeringsmaatschappij "Royale Belge", ondertussen verschillende keren overgenomen en nu "AXA", een Franse maatschappij, of hoe je in een handomdraai van nationaliteit en eigenheid kan veranderen !
Mademoiselle Guillaumie was dus met vakantie en ik mocht aan de deur bellen ,jawel bellen, van de onderdirecteur, Monsieur Orianne.
Ik denk niet dat huidige werknemers van een Belgische verzekeringsmaatschappij zich alsnog kunnen voorstellen dat ze hun bazen aanspreken met monsieur, madame of mademoiselle, dat collega's onder elkaar elkaar aanspreken met Monsieur of Madame ...maar zo ging dat er daar aan toe en de voertaal was bovendien Frans, voor iedereen, zonder uitzondering.
Dat betekende dus dat als je Nederlandstalig was  er van jou verwacht werd dat je tweetalig was en als je Franstalig was , dan werd er niets van jou verwacht, dan voldeed je automatisch  aan alle verwachtingen.

Je belde dus aan, en dan sprong het lichtje boven de bel op groen of op rood of op oranje , waarbij je even moest wachten.
Groen, dan klopte je toch nog aan  de deur en wachtte je even tot je "entrez!" hoorde.
En dan ging je een hand geven aan de baas en mocht je gaan zitten als je daartoe werd uitgenodigd, anders bleef je gewoon staan.

Maar deze baas, Monsieur Orianne was een vriendelijke baas, een innemend man. Niet met iedereen, dat klopt, maar wel met mij.

Ik was zwanger en hij vroeg me of ik al wist wat het zou worden, een jongen of een meisje?
Een meisje, zei ik fier, ik wilde zo graag een meisje.
En heb je al een voornaam gekozen?
Jawel zei ik, "AUDE".

Mooie naam zei de baas.

En de volgende dag riep hij me terug naar zijn kantoor.
Zo maar, zonder reden.

Ga zitten , zei hij.
Ik heb iets opgezocht.
Weet je dat de namen Geneviève en Aude met elkaar verbonden zijn, zei hij?
Ze hielden samen de Hunnen tegen in Parijs!

Hij vond het fantastisch dat hij me dit kon meegeven en ik liep op vleugels wegens mijn keuze.

Waarom Aude trouwens ?, vroeg hij nog terloops.
Och, toen ik 18 was ging ik babysitten bij Mevrouw Lamberty, een assistente van Professor Dumon en die had een beeldschone dochter, en die heette Aude.
Ik nam mezelf voor dat als ik ooit een dochter zou hebben, dat ze Aude zou heten, vandaar.

En vandaag is het haar naamdag, schreef madame Dupont mij.
En daarom wil ik het vieren en bijhouden waarom ik die naam koos en geen andere en waarom die naam zo goed bij Aude en bij mij past.
Voor altijd aan elkaar verbonden, door de eeuwen heen.
What's in a name hé?

18/11/2014

SAINTE AUDE 18 NOVEMBRE

Sainte Aude est une vierge consacrée, elle est morte au début du VIème siècle.

Aude était sans doute originaire de Meaux, on ne sait rien d’elle sauf qu’elle avait une foi à vider les rivières... puisqu’elle put franchir la Marne à pied sec pour entendre la messe !

Elle devint la disciple de sainte Geneviève, la célèbre Parisienne qui sauva sa ville de l’invasion des Huns.

Geneviève était une femme religieuse et politique mais on l’a longtemps représentée comme une bergère… Aude l’était peut être.

BONNE FETE AUX AUDE