Europese en andere verkiezingen

Verleden week stuurde Jan me een mailtje, met als enige mededeling "de kiesbrieven zijn toegekomen".

En eenmaal thuisgekomen heb ik ze dus opengemaakt.
Een reuzegrote enveloppe, met daarin tekst en uitleg . Een ganse boterham.
Daarbij een andere enveloppe met iets diks in ( dat diks is de gele kiesbrief met alle partijen voor de Federale Verkiezingen. En vermits we onze laatst gekende woonplaats in Belgïe in ANtwerpen hadden, is het een Antwerpse lijst geworden).
Ik trek die enveloppe open en wat blijkt? Ik had die zorgvuldig en héél voorzichtig moeten lostrekken, ik kan het niet anders uitleggen, want hij was toegeplakt, want daarin zou ik mijn "anonieme" stembiljet moeten steken en het daarna terug dichtplakken.
Maar we moeten ook een blad invullen en ondertekenen. Een wit blad met onze naam, voornaam, geboorteplaats en datum , twee keer namelijk, en dan samen met de kleinere enveloppe met het stembulletin in, in een iets grotere enveloppe steken en versturen naar de Voorzitter van het stembureau in Antwerpen.
Op die grote enveloppe staat in de Vlaamse Taal in grote letters KIESWET. Maar wat ben je daarmee in een Franstalig land, vraag ik me af.

Er staat ook niet op het begeleidend schrijven of op de grotere enveloppe dat we ze moeten frankeren. Kieswet betekent portvrij denk ik, maar ik zeg het, de Franstalige postbeamte kan geen Nederlands lezen hé.
Onze "anonieme" stem- ik twijfel daar dus ten zeerste aan, want bij het stembiljet zit toch een door ons ingevuld en getekend papier dat we wel degelijk de brief ontvangen hebben, dus 1 + 1 = 2...-moet tevens uitgebracht worden met een rood potlood...ik vraag me dan af wat je moet doen als je bvb in een land als Timboektu zit en je geen rood potlood kan vinden...Is die stem dan ongeldig?.
En dan naar de post.
Die is op maandagmorgen gesloten in Molière waar we langsreden .
Dus naar het verdeelcentrum in Cahors Sud...
Allez, ze zijn weg.
Ik denk dat ik zeker 20 minuten geaarzeld heb om mijn stembiljet in te vullen.
Het is me nog nooit gebeurd.
Ik weet het feitelijk niet meer voor wie ik het beste stem.
Zit daar nog één of andere idealist tussen die zijn ego on hold kan zetten en voor de mensen iets kan of wil betekenen?
Gustje is in zijn peuterpuber fase en roept op alles en iedereen "van mij".
De bal is van hem, maar ook zijn pluchen hond, de tractor van de vava, zijn mama, zijn papa, zijn manie, kortom de rest van zijn leefwereld.
En in feite is daar heel weinig verschil met onze politici: het gaat ook allemaal "om hen"...
Stem op "mij".
Van een kind kan je nog hopen dat zijn wereldvisie verandert. Maar is dat ook zo voor politici ?.
't Is moeilijk.
En waarom mag ik niet stemmen voor het Vlaamse Gewest? Als ik dan toch nog afhang van het kiesdistrict "Antwerpen"?
En waarom mag mijn nichtje die in Zwitserland woont enkel Federaal stemmen en niet Europees?
Is dat allemaal gemanipuleer vraag ik me af?

Tegelijkertijd met de kiesbrief voor Federaal Belgïe kregen we ook brieven van Guy Verhofstadt alstublieft.
En van Kris Peeters, ook alstublieft.

Let vooral op de familiaire toon van de brief "Beste Geneviève", Guy kent mij !
En in één bruine enveloppe alle verkiezingspromotiemateriaal voor de Franse Europese Kandidaten.
Dat is zondag op het gemeentehuis.
Benieuwd hoe die lijsten er gaan uitzien.

Het Gust-virus !

Een week geleden, rond 23.30 u belde Stienus met de vraag wat Aude en hij moesten doen met Gust die constant misselijk was ...ze gaven me alle details en ik kon horen dat ze zeer ongerust waren en dat de situatie niet normaal was.
Ze zouden trouwens nooit zo laat zomaar voor niets bellen ,alhoewel dat zou mogen, eerlijk gezegd.
Na wikken en wegen, over en weer gepalaver enzovoort enzoverder dacht ik dat de beste raad die ik hen kon geven was om naar de spoed te gaan en het echte specialisten te vragen.
Gustje had aardbeien gegeten en alhoewel dat nu niets speciaals is, heb ik een trauma overgehouden van een klein ventje die aardbeien had gegeten en die twee dagen later dood was, door uitdroging. Ik was toen zo'n jaar of 16 en dat is me steeds bijgebleven. Het woord "aardbeien" werkte dan ook als een rode lap op een stier. Maar ik zweeg in alle talen tegenover Aude en Stienus.
Je kan maar niet vlug genoeg zijn , zei ik, en ook dat kleine jongetjes gemakkelijk uitdrogen en zo ...nietwaar.
Ik bleef wakker want zou toch de slaap niet kunnen vatten voor ik er het fijne van wist.
Rond 1.30 u telefoon : een virus, maar ze weten niet hetwelke. Hoge koorts. Braken. De ganse rimram, zoals Aude zei. Ze bleef in het ziekenhuis bij Gustje. Ocharme.
De volgende dag, dinsdag, belde ik natuurlijk naar het ziekenhuis, nog steeds hoge koorts, ze weten niet wat het is, braken, niet eten, niets kunnen inhouden, baxter, bloedafname, echo, röntgen ,urineafname, kortom Gustje werd volledig van binnen naar buiten gekeerd. Afzien.
Hij moest blijven en mocht niet naar huis.
Aude dus ook niet.
En plots was mijn kot te klein en wou ik maar één ding, bij Aude zijn.
Alles had hier mogen vergaan, Jan mocht redeneren zoveel hij wou- en terecht natuurlijk- ik moest en zou naar Belgïe gaan. Ik herkende mezelf niet. Of kwam mezelf tegen. Ik was zo bezorgd om Aude dat alles moest wijken.
Heel raar, maar ik dacht vooral aan Aude.
Dat ik nuttig zou kunnen zijn, zou kunnen helpen, was doen, strijken, eten maken, haar aflossen, op Gust letten eens hij uit het ziekenhuis mocht en zij beiden weer moesten werken...
Ondertussen had Jan de reiszak al van de zolder gehaald...hij zag en voelde dat er niks aan te doen was, ik was weg.
En zo vertrok ik alleen met de wagen. Naar Boechout. Ik vertrok rond 13.5u en kwam aan in Brussel bij mijn zus die me onderdak verschafte tot de volgende ochtend( het scheelt toch gauw 40 minuten en die zijn er dan net te veel aan) rond 24.15 u...maar ik werd er opgewacht met een glas wijn en een superlekkere "encas".

De volgende ochtend ging ik wat tijdschriften en de krant kopen en parkeerde ik aan het ziekenhuis in Mortsel...om er te horen dat zij geen kinderafdeling hebben. Ik stond aan de verkeerde kliniek.
Bellen naar Aude die de dag ervoor niet kon geloven dat ik alleen onderweg was...Sint AUgustinus. Allez vooruit.


Hij lag zo zielig in Aude's armen en toen hij me zag strekte hij zijn armpjes en zei " Manie, mee ", hij dacht dat ik hem kwam halen...Hij noemt me "Manie" niet mamie en dat is zoo grappig...

Na een paar uurtjes kwam de kinderarts die besloot dat hij nog een nachtje zou moeten blijven...ik was nog blijer dat ik de reis gemaakt had. Maar rond een uur of 8 kwam de verpleegster vertellen dat we toch naar huis mochten.

Donderdag en vrijdag hield ik dus ziek Gustje bij maar die verbeterde met het uur en zaterdag was hij weer helemaal de oude : een grappig ventje met zoveel humor ! Die me op het verkeerde been zet en dan uitbundig begint te lachen. Een kind die meer en meer mijn hart verovert.

En mijn kind? Die mist me nu al ,zegt ze.
Al goed dat we zeven jaar geleden besloten niet verder dan één dag van "huis" verwijderd te zijn. Het loont.

moederdag cadeau

Het was eens te meer een vrij onverwacht cadeau . En ik zou ook niet onmiddellijk aan de gulle gever gedacht hebben ,ware het niet dat ik Jan nu niet precies met zoiets zou zien afkomen op moederdag....

Juist, Cartouche heeft weer achter een haas aangezeten.
Je kan niet geloven hoe rap dat beest kan lopen. En dan komt hij volledig overstuur, oververhit, kwijlend met schuim op zijn lippen naar binnen gerend, drinkt zijn ganse waterbak in één teug leeg en legt zich dan volledig uitgestrekt op de koude stenen vloer ,met zijn rug tegen de witgrijze muur van ons huis.
Na een tijdje drinkt hij nog eens van het verse water dat ik heb bijgevuld en versleept zichzelf-volledig uitgeteld- naar de andere kant van de kamer, om af te koelen op zijn andere zijde.

Als ik na een tijdje buiten wil gaan kijken wat Jan aan het doen is , struikel ik bijna over het (dode) diertje.
Mooi hé en spijtig dat er weeral een haas dood is.

Vanmorgen op onze wandeling zagen we trouwens een hele grote volwassen haas in het midden van het veld.
Gelukkiglijk genoeg had Cartouche die niet gezien...

En Jan die was de moestuin aan het omspitten en aan het beplanten met -vooral- tomaten ( coeur de boeuf, Roma en zwarte tomaten, trostomaten, aubegines,courgettes, pompoenen, poivrons, pepertjes) .
Het gaat vooruit, het gaat verbazendsnel vooruit...

En ik, ik stond er alleen maar bij en ik keek ernaar.

"De duif is dood meneer"

Maar het was geen duif, het was een mol.
En had die mol nu tunnels gegraven in de overige 44,95 ha die de vallei groot is, dan had daar geen haan naar gekraaid.
Maar zie, deze mol vond de keitjes rond het zwembad de uitgelezen plaats om te komen wroeten.
Twee grote molshopen.
Tot grote wanhoop van de heer des huizes.
Het was ook geen zicht en het beloofde het uitzicht van een waar ontploft mijnenveld 14/18 te hebben indien we niet hadden ingegrepen.
Er zijn trouwens genoeg programma's over die grote oorlog op TV geweest de laatste tijd.

Carbuur, dat had hij nodig, zei hij.
Kost niks.
En de mol is zeker dood.
In China kost één kg carbuur 1,5 EURO, in Belgïe in de winkel 19 EURO voor dezelfde kilo.
Enfin, dat is wat ik onthouden heb, of zo ongeveer van wat Jan me daar allemaal wist over te vertellen.

Maar, er is een grote maar, waar vind je hier te lande Carbuur?

Inderdaad, nergens.
Ten ware misschien bij een drogist, maar de mol had zijn twee molshopen gemaakt op een maandag en op maandag is ALLES hier dicht. Alles. Niet alleen de kappers dus, ALLES . Behalve de GAM VERT.
Duur, maar goed, wat doe je eraan?

Wij naar de GAM VERT.
Ja ze hadden raketten .

69 EURO!!!!
Maar, zo zei de verkoper, altijd prijs altijd gewonnen, en als het niet zou werken krijg je je geld terug.
Neen, te duur zei Jan.
Tot we in de auto zaten en ik toch vond dat we het moordwapen moesten kopen.

Jan heeft het projectiel geïnstalleerd en zie , een paar uur later : PRIJS.
Ik vind het zielig voor het beestje en ik sta versteld van het feit dat zo'n klein beestje zo'n bergen kan verzetten.
We kunnen er van leren !

CANZINOSIMA

Neen het is geen typfout.
Mijn grootmoeder zei wel degelijk "Canzinosima" terwijl ze Canzonissima bedoelde.
Maar zo had ze nog andere spraakverwarringen .
Steevast zei ze " de Slinger Zingers " tegen the Swinger Singers .
En heel dikwijls vroeg ik me af of ze dat nu opzettelijk deed om me te doen reageren, dan of ze het echt niet wist.

Dat bedacht ik gisteren nog toen ik per puur toeval op een archiefopname van Canzonissima terecht kwam op Canvas.
Het was een liedjeswedstrijd uit de jaren '60 en uit de liedjes werd dan het nummer gekozen dat zou deelnemen aan het Songfestival.
Dat waren nog eens tijden zie.
Het was een jaarlijks terugkerende traditie waar iedereen over sprak, waar iedereen voor thuisbleef en waar wij kinderen een heus event van maakten.
Maar ook onze ouders en grootouders, ooms en tantes.
We maakten stembiljetten met de namen van de deelnemende landen - in die tijd een stuk of 10/12 , overzichtelijk in elk geval.De namen van de zangers en onze favorieten.
Oh ik ken nog zo veel liedjes die hits werden daags na het songfestival.
Er stond chips op de salontafel, er waren frisdrank en koekjes voorzien, want het zou beslist een spannende en vooral heel lange avond worden.
Lang, want voor 12 uur wist je meestal niet wie het zou halen.
En er werd dan lang over en weer gebeld met de juries van de deelnemende landen.
"Hello London, these are the results of the Belgian Jury"
We vonden er ook iets exotisch aan als Griekenland belde of Spanje.
De vreemde tongval van al die dames en heren juryleden.
En sommige landen wiens tweede taal Frans was en geen Engels of Engelsen die in het Frans spraken , kortom het was boeiend.
Ik denk dat ik zeker tot in de jaren negentig een liefhebber en fan was van dit programma.
Maar daarna is mijn interesse verdwenen als sneeuw voor de zon.
Halve finales, finales de week nadien.
38 of zelfs meer landen waarvan ik soms het bestaan met moeite afwist.
Een ander soort muziek en belachelijke kostuums of danspasjes....

Neen, ik kijk er niet meer naar.
Maar deze keer was ik wel nieuwsgierig , want ik had die Alex Hirsoux toch gezien bij zijn aankomst op de luchthaven van Kopenhagen verleden week?
Door hem , of beter door de mediaheisa rond hem, had onze vlucht een half uur vertraging....

En zie, "het heeft niet mogen zijn" ...we zijn er weeral niet bij dit jaar.
Daarom speciaal voor jullie, exclusieve foto's die jullie nergens anders zullen tegenkomen dan op de blog : recht vanop de luchthaven , van diegene waarvan we dachten dat het een Europese wereldster zou worden..Niet dus !
Pff, ik ga weer niet kijken sè !

Een echte "Afgang" als je het mij vraagt...

kikkertijd

Toen we acht jaar geleden de compromis voor ons huis hadden getekend en we moesten wachten tot november om er de echte en enige eigenaars van te worden, vroegen we aan de Engelse eigenaars of we het huis zo'n 14 dagen konden huren om er al een eerste vakantie in door te brengen. En ja, dat mocht.
Dat liet ons toe alles op te meten , na te denken wat we waar zouden zetten, welke meubelen we best hielden en dewelke we maar beter zouden verkopen, weggeven of gewoon naar het stort brengen.

Jan is daar heel goed in. In plannetjes tekenen met de hand, in opmetingen allerhande, in het daarna omzetten van al die tekeningetjes op plannen op de computer, zelfs in het maken van maketten( echt waar) met kleine meubeltjes die je dan naar hartelust kon verschuiven tot ze goed zaten, tot je het gewenste resultaat had bereikt en ik moet zeggen dat dat enorme voldoening geeft.
Alles staat zoals het hoort te staan , net of het huis is voor de meubelen gemaakt en niet de meubelen voor het huis.
Op de milimeter!

Ik ben beter in het wegdoen van meubelen. In het weggeven van dingen, in het verdelen van serviezen, in het naar het stort brengen van zaken die ik afschuwelijk lelijk vind of passé, in hebbedingetjes waarvan je je afvraagt waarom je ze in godsnaam hebt bijgehouden, in erfstukken die je niet durft weg te doen omdat je denkt dat er anders een ongeluk zal gebeuren.
Wat mij betreft staan er hier in huis zeker zo'n 50 objecten die ooit - als ik Jan zou overleven- onmiddellijk weg zullen zijn om alleen het essentiële over te houden.
Maar dat is nu nog niet het geval.
Gelukkiglijk genoeg, want Jan is heel fit.
Spijtig genoeg want ik blijf er naar kijken, er het stof van afdoen en ze telkens weer verwensend , van "had ik er maar mijn goesting mee gedaan!"...

Toen we dus het huis huurden en we genoten van onze nieuwe horizon en woonst, werden we als het ware overvallen door gekwaak van honderden kikkers.
Jullie kunnen zich dat niet voorstellen, honderd duizend kikkers die tegelijk kwaken.
Ik dacht echt dat we een miskoop hadden gedaan, dat dit onleefbaar zou zijn.
Nu glimlach ik als ik terugdenk aan mijn onwetendheid van destijds.

Het gekwaak begint bij één kikker(tje).
Gevolgd door een paar anderen en plots opgevolgd door honderden soortgenoten.
Een symfonie van kikkergekwaak.

Maar na een paar weken houdt dat op en is de kikkertijd voorbij.

In het Frans spreekt men van "coassements de la grenouille" .
En er zijn veel Franse spreekwoorden of gezegdes die over kikkers handelen.

Il pleut, il mouille,
C'est la fête à la grenouille.
Il pleut, il fait beau temps,
C'est la fête au paysan.

Wanneer er regen op komst is, dan wordt het gekwaak van de kikkers luider.
Kikkers voorspellen dus het weer , zeker wanneer ze overdag kwaken.

En zie, het is hier weer echt kikkertijd.
Ik lok ze uit nu, de kikkers, dan doe ik het gekwaak na en prompt wordt er geantwoord met tegen-gekwaak.
Jaja, ik kan wel degelijk met kikkers spreken.
Dat moet ik later zeker aan Gustje eens vertellen.
Hij zal me nu nog geloven.

zorgeloos

We keken naar oude videopnames bij Anne en dat met gans de familie.
We zagen Aude, Dorien , Ella en Sophie dansen en zingen dat het een lieve lust was.
Dat was een hobby van hen en ook van alle andere nichtjes : zingen en dansen en modeshows geven.

En het viel Stienus op hoe zorgeloos en vrij Aude op al die opnames was.
Hoe ze volledig opging in haar zang en dans en zelfs de leider van de bende was om aan te geven wanneer er nu moest ingevallen worden door Ella, wanneer Dorien moest beginnen bewegen, wanneer Sophie een stapje naar voor moest doen.
Hoe ze over haar toeren in Jan's opnamestudio er volledig voor ging om zogezegd een plaat op te nemen, heel zenuwachtig en dirigerend naar de anderen toe , tevreden knikkend wanneer ze goed en juist zongen of bang kijkend wanneer dat niet het geval was.

En hoe dat plots op een septemberdag in 1996 allemaal eensklaps veranderde.
Weg zorgeloosheid, weg naïviteit, weg zelfzekerheid . Dat maakte plaats voor vroege puberteit , zorgen en zorgen voor, twijfel en angst.

Maar nu ze zelf moeder is zie ik die zelfzekerheid weerkomen, de zorgen zijn grote mensen zorgen waar we ook allemaal zijn doorgegaan en die zeker niet onoverkomelijk zijn.

Dus houden zo, maar goed gezien van Stienus.

Eten en drinken

Ik heb de indruk dat ik sinds 21 april niks anders gedaan heb dat eten en drinken of drinken en eten, of eten terwijl ik ook drink of drinken bij het eten, of alleen drinken en daarna eten of eerst eten en daarna drinken.
Ik voel mezelf gewoon opzwellen zoals een ballon en ik zal daar heel dringend iets aan moeten doen of ik ontplof !

Het begon op paasmaandag en het is geeïndigd vanavond na een ongelofelijk leuk weerzien van onze schoonzus en schoonbroer en hun vrienden die we nog niet kenden, maar ondertussen wel uiteraard.

Tussenin zaten we ook aan tafel in Denemarken , gaven we speeches en dronken we gammel dansk maar ook champagne en veel te dure Franse wijn .

Maar ik zweer het, ik beloof het, er komt een einde aan die braspartijen: morgen , alhoewel dan is het zondag en is het aperotime, maandag, maar dan heb ik 's avonds vergadering, woensdag, neen want dan gaan we naar Lauzerte, donderdag dan, misschien , hopelijk allez ...man, man,man , wat een leven !.

Terug van weggeweest

Met pasen ben ik naar België teruggekeerd.
Het was laat toen ik eraan kwam en Aude wachtte me op op de luchthaven.
Een ontroerend weerzien, zeker en vast.
En op paasmaandag heb ik dus Gustje weergezien die natuurlijk al lang in dromenland was verzeild geraakt toen ik in de kamer naast hem ging slapen.

Aude was een paashaas in sandwichvorm gaan halen met een gekookt eitje in z'n buik, net zoals ik er elk jaar een kreeg van mijn meme en Aude van mij. Traditie , "transmission".
Hij was er kennelijk blij mee.
En toen begon de race van een dag die heel bijzonder zou worden.
Eerst ging ik met Aude haar huis in verbouwing bekijken en dat zag er al heel netjes uit. Er moet uiteraard nog veel gebeuren, maar ze ziet nu het einde van de tunnel en daar kan ik alleen meer blij om zijn.

Dan gingen we goedemorgen zeggen tegen de moemoe, de matriarch van Aude's schoonfamilie. Ze betreurde het ten zeerste dat ik niet aanwezig was op het alombekende paasdiner met hopscheuten en asperges, naar jaarlijkse gewoonte bereid door haar zoon waar ze zo trots op is, Wouter Keersmaekers van De Schone van Boskoop.

Dat kon ik alleen beamen.
Stienus vertrok vervolgens met de fiets en de nieuwe kinderfietsstoel én Gustje uiteraard naar "Tantan", mijn zus die voor de paasbrunch zorgde.

"Iedereen" was er al bij "ons" Anne , Bernadette was de sla aan het wassen, Anne deed de mise en place, Dorien en Leon die ik voor de eerste keer zag, zagen er beiden stralend uit en begonnen de aperitief te voorschijn te toveren , de muziek stond hard, maar vooral, de zon was op het appel en we hebben in feite de ganse dag buiten gezeten.

Mijn schoonbroer verraste ons met prachtige nummers voor zijn nieuwe plaat en iedereen genoot van dit bevoorrecht moment.
Daarna was het Gustje zijn gloriemoment : PAASEIEREN RAPEN. De nichtjes hadden hem een een grote boodschappentas gegeven en volgden zijn zoektocht vol overgave.

Voetballen kan hij ook en goed zelfs, maar wat kan de kleine Gust niet, hé, ah bon !!!!

Daarna deden we een soort karaoke, de oudjes tegen de jonge mensen en ik moet eerlijk zeggen dat we heel goed ons best hebben gedaan .
De jonge mensen hadden zoiets van " dat was voor mijn tijd, dat was na mijn tijd, daar was ik niet bij, ik wel enz enz".
De oudjes zongen gewoon de liedjes zonder verdere commentaar....ze deden het gewoon.
Het was zalig.
Ik leerde er de lieven van de nichtjes kennen en ze vielen bij ons allemaal in de smaak.
En 's avonds vielen we moe maar tevreden als een blok in slaap.

De week vloog voorbij. Aude had verlof genomen en we genoten van elkaars aanwezigheid en die van Gustje die zijn mamie echt goed kende, ondanks de afstand die ons scheidt.
En tenslotte, veel te vroeg, maar je kan niet alles hebben, vloog ik op vrijdagmorgen naar Denemarken met Bernadette.
Kopenhagen, trein naar Roskilde en onze vrienden sinds 25 jaar die ons stonden op te wachten. Het weerzien was hartelijk. De tijd had stilgestaan en de uren vlogen voorbij met het ophalen van oude herinneringen , vragen om nieuws omtrent die of die, zieken, huwelijken, baby's,echtscheidingen en overlijdens...we hadden kunnen blijven zitten.
Dorte had nog meubels van bij mij thuis, en ik was stomverbaasd mijn studeertafeltje vanuit mijn meme's keuken te herontdekken...vreemd toch hoe gauw een mens vergeet.

Daags nadien ontdekten we Roskilde waar alle Deense vorsten begraven liggen en 's middags vierden we het 25 jarig jubileum van Freya.
Het was een mooi feest en een ontroerende ceremonie.

De volgende dag vlogen we rond een uur of tien terug naar Brussel waar we de ganse namiddag bleven met Aude en Gustje en Anneke, om daarna rond 22 uur de volgende vlieger naar Toulouse te nemen waar het stortregende en waar ik doodop mijn autootje gaaf en onmiddellijk terugvond op de parking ...
Ik was thuis rond 1.30 u .

Moe maar tevreden en vol herinneringen die ik nu langzaamaan zal analyseren om hopelijk vele blogpagina's te vullen.

De paashaas

Adam, de Engelse buurman postte op facebook een foto van zijn tweeling met een soort paashaasachtig personnage en ik begon echt hard te lachen omdat ik me plots iets herinnerde van jaren terug.
Eén van mijn nichtjes moet toen een jaar of 5 geweest zijn en ze zaagde mijn zus en mij de oren van ons hoofd over de paashaas.
Dat bij haar oma de paashaas kwam en niet de klokken.
Dat dat wel iets was hé, die paashaas...enz enz.
We gingen winkelen naar de Sarma Lux in Waterloo. Ik zou niet weten of die nog bestaat.
Inderdaad,er was ooit een tijd dat ik maandelijks en meer in Waterloo kwam en mijn zus ook dus.
We lopen er wat rond. Er staan verschrikkelijk veel chocolade eieren en mijn nichtje wipt de winkel rond, al zingend over de paashaas.
Toen plots, vanuit het niets, van achter een rek paaseieren een reuzachtige paashaas "Hoi" komt zeggen !!
En mijn nichtje zo verschiet dat ze letterlijk 30 centimeter omhoog en achteruit springt , luid "ahhhhhhhhhhhhhhhhhhh" roepend en de paashaas belachelijk met zijn pootje wuift!!!!
En wenen dat ze daarna deed, niet zozeer omdat ze verschoten was, maar omdat haar tante zo vreselijk hard met haar moest lachen dat ze bijna bezweek.

Maar ja, Jan zegt dat ik altijd met de verkeerde dingen lach.
Dat zal dus wel kloppen, als je het ook aan mijn nichtje zou vragen.