CANZINOSIMA

Neen het is geen typfout.
Mijn grootmoeder zei wel degelijk "Canzinosima" terwijl ze Canzonissima bedoelde.
Maar zo had ze nog andere spraakverwarringen .
Steevast zei ze " de Slinger Zingers " tegen the Swinger Singers .
En heel dikwijls vroeg ik me af of ze dat nu opzettelijk deed om me te doen reageren, dan of ze het echt niet wist.

Dat bedacht ik gisteren nog toen ik per puur toeval op een archiefopname van Canzonissima terecht kwam op Canvas.
Het was een liedjeswedstrijd uit de jaren '60 en uit de liedjes werd dan het nummer gekozen dat zou deelnemen aan het Songfestival.
Dat waren nog eens tijden zie.
Het was een jaarlijks terugkerende traditie waar iedereen over sprak, waar iedereen voor thuisbleef en waar wij kinderen een heus event van maakten.
Maar ook onze ouders en grootouders, ooms en tantes.
We maakten stembiljetten met de namen van de deelnemende landen - in die tijd een stuk of 10/12 , overzichtelijk in elk geval.De namen van de zangers en onze favorieten.
Oh ik ken nog zo veel liedjes die hits werden daags na het songfestival.
Er stond chips op de salontafel, er waren frisdrank en koekjes voorzien, want het zou beslist een spannende en vooral heel lange avond worden.
Lang, want voor 12 uur wist je meestal niet wie het zou halen.
En er werd dan lang over en weer gebeld met de juries van de deelnemende landen.
"Hello London, these are the results of the Belgian Jury"
We vonden er ook iets exotisch aan als Griekenland belde of Spanje.
De vreemde tongval van al die dames en heren juryleden.
En sommige landen wiens tweede taal Frans was en geen Engels of Engelsen die in het Frans spraken , kortom het was boeiend.
Ik denk dat ik zeker tot in de jaren negentig een liefhebber en fan was van dit programma.
Maar daarna is mijn interesse verdwenen als sneeuw voor de zon.
Halve finales, finales de week nadien.
38 of zelfs meer landen waarvan ik soms het bestaan met moeite afwist.
Een ander soort muziek en belachelijke kostuums of danspasjes....

Neen, ik kijk er niet meer naar.
Maar deze keer was ik wel nieuwsgierig , want ik had die Alex Hirsoux toch gezien bij zijn aankomst op de luchthaven van Kopenhagen verleden week?
Door hem , of beter door de mediaheisa rond hem, had onze vlucht een half uur vertraging....

En zie, "het heeft niet mogen zijn" ...we zijn er weeral niet bij dit jaar.
Daarom speciaal voor jullie, exclusieve foto's die jullie nergens anders zullen tegenkomen dan op de blog : recht vanop de luchthaven , van diegene waarvan we dachten dat het een Europese wereldster zou worden..Niet dus !
Pff, ik ga weer niet kijken sè !

Een echte "Afgang" als je het mij vraagt...

kikkertijd

Toen we acht jaar geleden de compromis voor ons huis hadden getekend en we moesten wachten tot november om er de echte en enige eigenaars van te worden, vroegen we aan de Engelse eigenaars of we het huis zo'n 14 dagen konden huren om er al een eerste vakantie in door te brengen. En ja, dat mocht.
Dat liet ons toe alles op te meten , na te denken wat we waar zouden zetten, welke meubelen we best hielden en dewelke we maar beter zouden verkopen, weggeven of gewoon naar het stort brengen.

Jan is daar heel goed in. In plannetjes tekenen met de hand, in opmetingen allerhande, in het daarna omzetten van al die tekeningetjes op plannen op de computer, zelfs in het maken van maketten( echt waar) met kleine meubeltjes die je dan naar hartelust kon verschuiven tot ze goed zaten, tot je het gewenste resultaat had bereikt en ik moet zeggen dat dat enorme voldoening geeft.
Alles staat zoals het hoort te staan , net of het huis is voor de meubelen gemaakt en niet de meubelen voor het huis.
Op de milimeter!

Ik ben beter in het wegdoen van meubelen. In het weggeven van dingen, in het verdelen van serviezen, in het naar het stort brengen van zaken die ik afschuwelijk lelijk vind of passé, in hebbedingetjes waarvan je je afvraagt waarom je ze in godsnaam hebt bijgehouden, in erfstukken die je niet durft weg te doen omdat je denkt dat er anders een ongeluk zal gebeuren.
Wat mij betreft staan er hier in huis zeker zo'n 50 objecten die ooit - als ik Jan zou overleven- onmiddellijk weg zullen zijn om alleen het essentiële over te houden.
Maar dat is nu nog niet het geval.
Gelukkiglijk genoeg, want Jan is heel fit.
Spijtig genoeg want ik blijf er naar kijken, er het stof van afdoen en ze telkens weer verwensend , van "had ik er maar mijn goesting mee gedaan!"...

Toen we dus het huis huurden en we genoten van onze nieuwe horizon en woonst, werden we als het ware overvallen door gekwaak van honderden kikkers.
Jullie kunnen zich dat niet voorstellen, honderd duizend kikkers die tegelijk kwaken.
Ik dacht echt dat we een miskoop hadden gedaan, dat dit onleefbaar zou zijn.
Nu glimlach ik als ik terugdenk aan mijn onwetendheid van destijds.

Het gekwaak begint bij één kikker(tje).
Gevolgd door een paar anderen en plots opgevolgd door honderden soortgenoten.
Een symfonie van kikkergekwaak.

Maar na een paar weken houdt dat op en is de kikkertijd voorbij.

In het Frans spreekt men van "coassements de la grenouille" .
En er zijn veel Franse spreekwoorden of gezegdes die over kikkers handelen.

Il pleut, il mouille,
C'est la fête à la grenouille.
Il pleut, il fait beau temps,
C'est la fête au paysan.

Wanneer er regen op komst is, dan wordt het gekwaak van de kikkers luider.
Kikkers voorspellen dus het weer , zeker wanneer ze overdag kwaken.

En zie, het is hier weer echt kikkertijd.
Ik lok ze uit nu, de kikkers, dan doe ik het gekwaak na en prompt wordt er geantwoord met tegen-gekwaak.
Jaja, ik kan wel degelijk met kikkers spreken.
Dat moet ik later zeker aan Gustje eens vertellen.
Hij zal me nu nog geloven.

zorgeloos

We keken naar oude videopnames bij Anne en dat met gans de familie.
We zagen Aude, Dorien , Ella en Sophie dansen en zingen dat het een lieve lust was.
Dat was een hobby van hen en ook van alle andere nichtjes : zingen en dansen en modeshows geven.

En het viel Stienus op hoe zorgeloos en vrij Aude op al die opnames was.
Hoe ze volledig opging in haar zang en dans en zelfs de leider van de bende was om aan te geven wanneer er nu moest ingevallen worden door Ella, wanneer Dorien moest beginnen bewegen, wanneer Sophie een stapje naar voor moest doen.
Hoe ze over haar toeren in Jan's opnamestudio er volledig voor ging om zogezegd een plaat op te nemen, heel zenuwachtig en dirigerend naar de anderen toe , tevreden knikkend wanneer ze goed en juist zongen of bang kijkend wanneer dat niet het geval was.

En hoe dat plots op een septemberdag in 1996 allemaal eensklaps veranderde.
Weg zorgeloosheid, weg naïviteit, weg zelfzekerheid . Dat maakte plaats voor vroege puberteit , zorgen en zorgen voor, twijfel en angst.

Maar nu ze zelf moeder is zie ik die zelfzekerheid weerkomen, de zorgen zijn grote mensen zorgen waar we ook allemaal zijn doorgegaan en die zeker niet onoverkomelijk zijn.

Dus houden zo, maar goed gezien van Stienus.

Eten en drinken

Ik heb de indruk dat ik sinds 21 april niks anders gedaan heb dat eten en drinken of drinken en eten, of eten terwijl ik ook drink of drinken bij het eten, of alleen drinken en daarna eten of eerst eten en daarna drinken.
Ik voel mezelf gewoon opzwellen zoals een ballon en ik zal daar heel dringend iets aan moeten doen of ik ontplof !

Het begon op paasmaandag en het is geeïndigd vanavond na een ongelofelijk leuk weerzien van onze schoonzus en schoonbroer en hun vrienden die we nog niet kenden, maar ondertussen wel uiteraard.

Tussenin zaten we ook aan tafel in Denemarken , gaven we speeches en dronken we gammel dansk maar ook champagne en veel te dure Franse wijn .

Maar ik zweer het, ik beloof het, er komt een einde aan die braspartijen: morgen , alhoewel dan is het zondag en is het aperotime, maandag, maar dan heb ik 's avonds vergadering, woensdag, neen want dan gaan we naar Lauzerte, donderdag dan, misschien , hopelijk allez ...man, man,man , wat een leven !.

Terug van weggeweest

Met pasen ben ik naar België teruggekeerd.
Het was laat toen ik eraan kwam en Aude wachtte me op op de luchthaven.
Een ontroerend weerzien, zeker en vast.
En op paasmaandag heb ik dus Gustje weergezien die natuurlijk al lang in dromenland was verzeild geraakt toen ik in de kamer naast hem ging slapen.

Aude was een paashaas in sandwichvorm gaan halen met een gekookt eitje in z'n buik, net zoals ik er elk jaar een kreeg van mijn meme en Aude van mij. Traditie , "transmission".
Hij was er kennelijk blij mee.
En toen begon de race van een dag die heel bijzonder zou worden.
Eerst ging ik met Aude haar huis in verbouwing bekijken en dat zag er al heel netjes uit. Er moet uiteraard nog veel gebeuren, maar ze ziet nu het einde van de tunnel en daar kan ik alleen meer blij om zijn.

Dan gingen we goedemorgen zeggen tegen de moemoe, de matriarch van Aude's schoonfamilie. Ze betreurde het ten zeerste dat ik niet aanwezig was op het alombekende paasdiner met hopscheuten en asperges, naar jaarlijkse gewoonte bereid door haar zoon waar ze zo trots op is, Wouter Keersmaekers van De Schone van Boskoop.

Dat kon ik alleen beamen.
Stienus vertrok vervolgens met de fiets en de nieuwe kinderfietsstoel én Gustje uiteraard naar "Tantan", mijn zus die voor de paasbrunch zorgde.

"Iedereen" was er al bij "ons" Anne , Bernadette was de sla aan het wassen, Anne deed de mise en place, Dorien en Leon die ik voor de eerste keer zag, zagen er beiden stralend uit en begonnen de aperitief te voorschijn te toveren , de muziek stond hard, maar vooral, de zon was op het appel en we hebben in feite de ganse dag buiten gezeten.

Mijn schoonbroer verraste ons met prachtige nummers voor zijn nieuwe plaat en iedereen genoot van dit bevoorrecht moment.
Daarna was het Gustje zijn gloriemoment : PAASEIEREN RAPEN. De nichtjes hadden hem een een grote boodschappentas gegeven en volgden zijn zoektocht vol overgave.

Voetballen kan hij ook en goed zelfs, maar wat kan de kleine Gust niet, hé, ah bon !!!!

Daarna deden we een soort karaoke, de oudjes tegen de jonge mensen en ik moet eerlijk zeggen dat we heel goed ons best hebben gedaan .
De jonge mensen hadden zoiets van " dat was voor mijn tijd, dat was na mijn tijd, daar was ik niet bij, ik wel enz enz".
De oudjes zongen gewoon de liedjes zonder verdere commentaar....ze deden het gewoon.
Het was zalig.
Ik leerde er de lieven van de nichtjes kennen en ze vielen bij ons allemaal in de smaak.
En 's avonds vielen we moe maar tevreden als een blok in slaap.

De week vloog voorbij. Aude had verlof genomen en we genoten van elkaars aanwezigheid en die van Gustje die zijn mamie echt goed kende, ondanks de afstand die ons scheidt.
En tenslotte, veel te vroeg, maar je kan niet alles hebben, vloog ik op vrijdagmorgen naar Denemarken met Bernadette.
Kopenhagen, trein naar Roskilde en onze vrienden sinds 25 jaar die ons stonden op te wachten. Het weerzien was hartelijk. De tijd had stilgestaan en de uren vlogen voorbij met het ophalen van oude herinneringen , vragen om nieuws omtrent die of die, zieken, huwelijken, baby's,echtscheidingen en overlijdens...we hadden kunnen blijven zitten.
Dorte had nog meubels van bij mij thuis, en ik was stomverbaasd mijn studeertafeltje vanuit mijn meme's keuken te herontdekken...vreemd toch hoe gauw een mens vergeet.

Daags nadien ontdekten we Roskilde waar alle Deense vorsten begraven liggen en 's middags vierden we het 25 jarig jubileum van Freya.
Het was een mooi feest en een ontroerende ceremonie.

De volgende dag vlogen we rond een uur of tien terug naar Brussel waar we de ganse namiddag bleven met Aude en Gustje en Anneke, om daarna rond 22 uur de volgende vlieger naar Toulouse te nemen waar het stortregende en waar ik doodop mijn autootje gaaf en onmiddellijk terugvond op de parking ...
Ik was thuis rond 1.30 u .

Moe maar tevreden en vol herinneringen die ik nu langzaamaan zal analyseren om hopelijk vele blogpagina's te vullen.

De paashaas

Adam, de Engelse buurman postte op facebook een foto van zijn tweeling met een soort paashaasachtig personnage en ik begon echt hard te lachen omdat ik me plots iets herinnerde van jaren terug.
Eén van mijn nichtjes moet toen een jaar of 5 geweest zijn en ze zaagde mijn zus en mij de oren van ons hoofd over de paashaas.
Dat bij haar oma de paashaas kwam en niet de klokken.
Dat dat wel iets was hé, die paashaas...enz enz.
We gingen winkelen naar de Sarma Lux in Waterloo. Ik zou niet weten of die nog bestaat.
Inderdaad,er was ooit een tijd dat ik maandelijks en meer in Waterloo kwam en mijn zus ook dus.
We lopen er wat rond. Er staan verschrikkelijk veel chocolade eieren en mijn nichtje wipt de winkel rond, al zingend over de paashaas.
Toen plots, vanuit het niets, van achter een rek paaseieren een reuzachtige paashaas "Hoi" komt zeggen !!
En mijn nichtje zo verschiet dat ze letterlijk 30 centimeter omhoog en achteruit springt , luid "ahhhhhhhhhhhhhhhhhhh" roepend en de paashaas belachelijk met zijn pootje wuift!!!!
En wenen dat ze daarna deed, niet zozeer omdat ze verschoten was, maar omdat haar tante zo vreselijk hard met haar moest lachen dat ze bijna bezweek.

Maar ja, Jan zegt dat ik altijd met de verkeerde dingen lach.
Dat zal dus wel kloppen, als je het ook aan mijn nichtje zou vragen.

Laat het gras maar groeien

Jan is druk in de weer met het afrijden van het inmiddels lang opgeschoten gras tussen de pruimenbomen.
Van 's ochtends tot 's avonds zit hij op zijn blauw paard en hoor ik het gebrom van de tractor die eerst in lange rijen tussen de bomen het gras maait en daarna in diagonaal hetzelfde doet.

Dat is toch niet niks hé. En heel dikwijls probeer ik hem tot enige gematigdheid te bewegen, maar niets helpt.
Soms denk ik dan wat een geluk dat hij dat allemaal kan en vooral "graag" doet, want ik zou niet weten wat ik zou moeten aanvangen met al die bomen, dat gras, die takken, die struiken en die vruchten...

En plantjes heeft hij ook al gekocht en geplant.
In de "jardinière", in potten en bermen, het ziet er goed uit.

Het enige wat ik wel kan is gans die aanwas water geven 's avonds.
Ik ken het nauwelijks het verschil tussen een begonia en een lobelia, tussen een hanggeranium en een gewone geranium , en vooral ik onthou die namen van die bloemen niet. Geen avance, het dringt niet in mijn aflorische kop door .

Een stadsmens hé.
Niks gewoon...

bij Jacky

Of ik naar het dorp moest vanmiddag?
Niet bepaald neen.
Maar de vraag werd zodanig gesteld dat er geen twijfel over kon bestaan dat ik wel degelijk naar het dorp zou moeten gaan om er iets te gaan doen, halen, wegbrengen,terugbrengen, kortom Jan had iets nodig uit het dorp.
De dop op zijn kleine tronçonneuse lekte. Vervelend.
Of ik dus eens naar Jacky Robert zou willen gaan om een nieuwe dop te vragen en tegelijkertijd eens zou willen vragen of het wel een goed idee zou zijn om met de grasmachine rond de pruimenbomen te rijden?
Dat was mijn idee immers. Ik zag Jan weer sukkelen vanmorgen , telkens weer moest hij zich dubbelplooien op zijn tractor om onder de bladeren door te kunnen rijden en het is best vervelend als je zo in twee geplooid de takken moet vermijden..dus dacht ik, als je nu eens rond de bomen met je grasmachine zou rijden?
Maar inderaad, dat is niet evident. Ons terrein is immers sterk hellend en -zegt Jan- het zou best kunnen dat de grasmachine verbrandt aangezien ze niet geölied wordt als ze scheef hangt.
Hij gaf me het instructieboekje mee om het maar eens best te vragen aan een kenner : Jacky Robert dus.

Jacky is een echte zuidwester met een authentieke tongval. Hij spreekt de "r" niet op zijn Frans uit , maar hij rolt de rr-en helemaal rond .
- Bonjourrrrrrrrrrrrrrrr, klinkt het als ik het terrein kom opgedraaid.
Ik neem de tronçonneuse uit de koffer en het boekje en begeef me naar binnen in de verkoopsruimte/annex werkplaats.
Het staat er vol tractors, grasmachines, tronçonneuses, hakselaars, noem het op, hij heeft het in huis.
Er staat een oud mannetje voor mij een ganse beschrijving te geven aan de dochter des huizes, Laetitia.
Ze luistert met één oor, zover is duidelijk, maar de oude man blijft maar verder zijn uitleg doen.
Marie-Claude, Jacky's vrouw komt ook uit het magazijn en vraagt hoe ze me kan helpen.
Ik toon de tronçonneuse en verklaar het euvel.
- Nous sommes débordés. Jacky est en train de réparer une machine et je ne peux pas le distraire....C'est urgent?
Zeker is het dringend , Jan heeft de tronçonneuse morgenmiddag nodig.
Dat is vervelende zegt Marie-Claude.
Het oude mannetje verdwijnt, zonder iets te kopen en Laetita bekijkt mijn machine en gaat boven op een zoldertje een nieuwe dop halen.
Ja hij past perfect.
9 EURO.
Veel feitelijk, vind ik zo , voor zo'n onnozel dopje.
SOit.
En ik begin aan beide dames mijn idee van het rond de bomen rijden met de grasmachine uit te leggen.
-Tja, zegt Laetita, helt het fel?
Bah ja, redelijk , vind ik.
-Bien sûr,zegt Marie-Claude, et le terrain penche même très fort.
Ah bon, ik ben dat ondertussen zo gewoon dat het me niet meer opvalt.
De dames zijn formeel : neen het is geen goed idee om met de grasmachine op de helling te rijden.
-Mais tu verras bien vite si elle commence à fumer ....alors il faut s'arrêter!

Ik bekijk ze allebei : neen maar, het is toch niet omdat ik uit het noorden kom dat ik zo stom zou zijn om dat dan ook toch nog te proberen tot de machine opgebrand is !!
Dat zou pas een goed idee zijn, hé Marie-Claude, dan kan je me terstond een nieuwe machine verkopen.

Er wordt hartelijk gelachen;
Laetitia zucht : je kan niet geloven, zegt ze, welke verhalen ik hier allemaal moet aanhoren. De ene zijn gras is te kort, de andere te lang, jouw terrein te steil , het andere niet steil genoeg...Iedereen komt me zijn problemen uitleggen en ik moet telkens een oplossing vinden.

-In feite missen we hier nog juist koffie, zegt een landbouwer met een sigarettenpeuk in zijn mondhoek!
-Ja dat zou er nog aan mankeren,zegt Laetitia.
-Maar ja, opper ik, dan zou je het over koffie kunnen hebben in plaats van over machines. Weet je, bij de apotheker heeft ieder het over zijn kwaaltjes, zou je dat leuker vinden ?

Jacky komt lachend binnen : Bonjourrrrrrrrrrrrrrrrr tout le monde !
-et bien Jacky puisque tu ne veux voir personne, je ne t'embrasse pas non plus !
En weg ben ik, onder luid gelach van de dames en van de drie boeren die zich ondertussen ook gemengd hebben in het gesprek.

Leuke gasten, Jacky en Co !

na de bloesems, de vruchtenknoppen

Papa vroeg of we dit jaar veel pruimen zouden kunnen oogsten. Voor confituur, voor pruimentaart, voor "opgelegde pruimen", voor pruimencompote....Ik hoorde hem langs de telefoon watertanden.
Ik dacht van wel, want ik denk nu toch echt dat het niet meer gaat vriezen.
De temperaturen zijn heerlijk, zo'n 25 graden.
Soms te warm om 's middags buiten te eten in volle zon.
En we moeten de "auvent" nog zomerklaar maken, dus schuilen kunnen we niet.

Jan kwam me halen nadat hij zo'n 3 uur op z'n tractor had gezeten, of ik eens een fotootje van hem wilde maken met zijn nieuwe Coca Cola pet op die hij gekregen had om die foto dan door te sturen naar de gulle gever.
Ja hoor, zou ik doen.

En dus wandelde ik met een door het dolle heen zijnde Cartouche naar de vallei, want hij dacht "leuk toch, nog een wandeling met het baasje".
Ik hield plots halt, want de geur die me tegemoetkwam was puur genot. Het was net honing, sterker nog, precies koninginnebrij. Zou dat kunnen dat de bloemen die honinggeur verspreiden? Of zijn het de groene bladeren die langzaamaan de roze en witte bloesems verdringen?
Zijn het de honingkorven van Adams die ik van op afstand kan ruiken?
Ik weet het niet, maar je zou er voorwaar blijven staan in die geur.

Ik nam de foto van de Cocacolaprins op het blauwe paard .

Die is nu het gras tussen de bomen aan het afrijden, nadat hij alle takken die tijdens het snoeien op de grond waren gevallen opgestookt had. Je mag hier in het zuidwesten sinds dit jaar niet meer stoken.
Vandaar dat iedereen het her en der nog gauw doet, vooraleer er controle op zou komen.
Jeanette de buurvrouw van het kasteeltje aan de overkant stookt soms met drie haarden tegelijk.
Jan is wijzer en stookt de takken op aan de rand van het meer.
Het waterpeil van het meer staat zo hoog als de boord en Cartouche gaat dagelijks zwemmen.
Ook Spotje heeft het te warm en wat zeer ongebruikelijk is voor hem, hij gaat dagelijks pootje baden langs de rand van het meer.
Hij loopt ook achter Jan's tractor aan , zoals de wilde dieren die nadat de boer het land omgeploegd heeft het land aflopen op zoek naar muizen en ratten.
Raar iets een instinct, toch?

En toen ik terugkwam van de fotosessie , en ik af en toe weer was blijven "hangen" in de anaesthesierende honinggeur, bekeek ik de pruimenbomen van dichterbij en ontwaarde ik al vruchten van 1 cm diameter....

Ja, echt, ik denk dat we dit jaar veel fruit gaan oogsten.

Bijen van Adams , de buur van Adam

Je kan tegenwoordig geen magazine openslaan of er staat wel een artikel in over het tenietgaan van de bijen.
We moeten er alles aan doen om bijen in leven te houden, want anders gaat gans onze biotoop om zeep.

't Is maar om te zeggen dat dat hier in Castelnau-Montratier niet waar is.
En bij deze : Adams, de zoon van de Parijse buur heeft hier maar liefst 7 "keven" staan, en als je de weg bovenlangs ons huis neemt, dan hoor je het gezoem en gegons van honderdduizenden van die beestjes.
Neen, die komen niet rond je hoofd vliegen, wat een ware nachtmerrie zou betekenen.
Die blijven in de bloesems, in de bomen, in de bloemen hangen en vliegen dan vliegensvlug met hun buit naar de korf.
Korf is nogal een idyllisch woord voor een soort veredeld vogelnest, als je het mij vraagt.
Bovendien is Adams zo een gast die wel keven zet, maar niets doet voor die diertjes, in de winter bvb zal hij daar geen ersatz suiker insteken. Ah neen, hij is echt een boer van hier : het moet opbrengen, niet andersom.

In elk geval zijn 7 keven zijn zichtbaar van op onze oprit, ter verduidelijking :

Ter verduidelijking weerom, hieronder een foto van Adams ( zo geschreven, geen tikfout van ondergetekende) zijn ouderlijk huis, langs de rechterkant van de oprit :

Karina, de Engelse buurvrouw wiens huis nog dichter bij de bijenkorven staat was bezorgd afgelopen jaar of ze daar niet te veel last zou van hebben.
Hier wonen Adam ( volgens mij dan weer correct geschreven ,maar dat is een Engelsman) en Karina , eind van de oprict links:

En ja er zijn wel degelijk regels die de minumum en maximumafstand van dergelijke bijenkorven bepalen ten opzichte van de huizen in de nabijheid ervan.
Maar momenteel hebben we er geen last van en laten we de bijtjes fladderen in de weelderige pruimenbloesemgaard.
Onze ecologische bijdrage dus.