wat ik zeg en wat ik dacht gezegd te hebben

Mail van mijn zus Bernadette aan mij, mijn andere zus, haar dochters en een paar mensen die ik zelfs niet ken : 9.14u

LA CATASTROPHE
De schilders kwamen vandaag en morgen mijn plafond in de badkamer afkrabben en schilderen, na de waterinfiltraties van 8 maanden geleden bij de bovenbuur.
OK, ze leggen al hun materiaal uit , beginnen de oude verf te krabben… en een enorme bang-plof-scraaatsch…
Het ganse stuk plafond boven het toilet valt in één keer naar beneden.
Had ik op het toilet gezeten dan lag ik nu in het zieken huis….
Dat zal dus op twee dagen niet in orde komen vrees ik. SHIT SHIT SHIT
Getekend ,
Dette

Antwoord van mij :9.30u

Amai da's erg , onmiddellijk aangetekend schrijven naar eigenares, en zeker compensatie vragen voor de huur.
Moed hé Dette !

Gene

Mail van mijn zus Bernadette :9.31u

Ik heb haar al een mail met foto gestuurd en een beetje overdreven. Wat bedoel je met de recommandé?


Antwoord van mij : 9.47u

Bah om je vraag voor huurvermindering kracht bij te zetten. Maar als een mail haar al de dringende stappen heeft laten zetten... Kan je naar 't WC ? Douche ? Als niet, zeggen dat je op hotel zal moeten gaan ...

Mail van mijn zus Bernadette:9.53u

Maar gene toch… zo erg zal t nog niet zijn. Wel dat ze nu al zeggen dat ze met twee dagen niet gaan toekomen, vermits ze nu moeten plaasteren en dat moet drogen hé. Dat heb ik haar al gezegd, dat ik onmogelijk nog verlof kon nemen. en ja, ik zal haar eens te meer een overlast mail sturen met mijn ongenoegen.
Tot later he
Bernadette

Antwoord van mij :9.58u

Awel door het lezen van je mai dacht ik echt dat het veeeeeeeeeel erger was ( onbewoonbaar allez) M

Ok dan, volhouden gewoon.

Gene

Antwoord om 16.06u( meer dan 6 u nadien, je vraagt je af : WAAR ZIT DIE ????)van mijn andere zus, Anne:

Amai Dette, verschrikkelijk!! En kan je dan los door het gat bij die mevrouw binnen zien? Indien niet is het levensgevaarlijk voor die mevrouw! Stel dat ze daar exact gaat staan, zakt ze mss recht naar uw verdiep ( en ineens op de wc) . Of wie weet staat HAAR wc daar nu nog en zakt ze met wc en al naar beneden. Vreselijk gewoon!!!! xxx Anne

Mijn atwoord daarop aan allen , 16.53u

Zooooooooooooo hard moeten lachen met ons Anne haar reactie, en met Dette haar reactie op de mijne ...dat het allemaal zo erg niet was.
Awel, uit haar eerste bericht had ik krak hetzelfde afgeleid als ons Anne.
Zo zie je maar, je bericht was wereldschokkend, de titel was dan ook " LA CATASTROPHE !!!"

Van ons Bernadette om 16.24u

Idd, we hebben blijkbaar andere verhalen. Ik onthoud alleen dat ik evengoed dat ding vorige week of vorige maand op mijn hoofd had kunnen hebben…


Het rare is, waar haalt ons Anne dat van die mevrouw die los door dat gat ( what's in a word?) naar binnen kan zien ??? Welke mevrouw, welk gat ?


Man man man, zo gelachen !!!!!
Ondertussen is het gat gedicht, en morgen komen de werkmannen weer.
Hier in Frankrijk zou ik er nog een paar weken mogen op wachten op de werkmannen zie !!!!

Franse afspraken

Gisterenochtend was Jan in een bar slecht humeur.
Verleden week hadden zowel Jean-Claude als Denis beloofd om langs te komen om de pruimenbomen te snoeien. Zoiets in de zin van " ah oui, la semaine prochaine, on arrive ,oui, on verra bien, s'il fait beau au moins, mais il fera beau, donc oui, on arrive"

Maar maandag had hij niets gehoord.
We durfden ook niet samen naar de markt of naar ergens anders , want je weet nooit of één van de twee "snoeideskundigen" zouden komen aangereden.
Bellen durfden we helemaal niet, want als je begint aan te dringen komen ze niet.
Dat wordt niet gezegd, maar je voelt dat aan gewoon.

Dat zijn Franse afspraken.
Wachten, beloven, wachten, nog langer wachten, weerzien, belofte herhalen, weerzien, beloven en dan , "plots" komen opdagen.
Bizar. Frans.

Gans anders is het gesteld met Belgen en Nederlanders.
Zelfs na 8 of 9 jaar ver weg te zijn van hun "homeland" verleren ze het niet.
Rick belt verleden week, wat Jan ervan denkt om enkele bomen te komen omzagen bij André.
Goed, doen we.
Rick belt terug om te zeggen dat het maandag of dinsdag zou zijn.
Rick belt zaterdag om te zeggen dat het dinsdag wordt.
Rita belt zondag om te zeggen dat het dinsdag om 10 uur wordt en dat ze eten voorzien heeft.
Ik begin te klagen over de Franse beloften en of ze het begrijpt dat indien de snoeiers komen,dat Jan dan niet kan helpen. Natuurlijk begrijpt ze dat.

Dat zijn Belgisch-Nederlandse afspraken.
Het wordt gevraagd, aangekondigd, afgesproken met uur en al en er is eten.

Het was dus dinsdagochtend 9.30u, geen Jean-Claude, geen Denis.
Jan doodzenuwachtig, want wat zou hij nu doen?
Bij André, of wachten?

Mannen durven dan geen initiatief te nemen hé, ik vat de koe bij de horens en ik bel gewoon naar Jean-Claude.
Hij zou 's namiddags komen, zegt Simonne, want ze leveren eterniet voor op het dak van de schuur vanmorgen.
Ik bel naar Yvonne, die belt naar Denis die naar het dorp is ( "et tu t'imagines combien de temps il sera parti!" ,voegt ze eraan toe, haar Pappenheimer kennende, die eerst bij Christian de bakker gaat en daar waarschijnlijk Patrice tegenkomt, om hen allebei te vragen waarom ze zondag niet aanwezig waren op het diner van de jacht, om daarna de petanquespelers te ontmoeten die weer aan hun seizoen beginnen, nu het zo'n mooi weer is....".
Yvonne belt terug : " ce ne sera pas pour aujourd'hui! Il te téléphone ce soir "

Ik bel dus naar Rita ( want ik doe de telefoons , Jan haat telefoons, maar dat is heel gemakkelijk vind ik van dat te haten als je een secretaresse hebt die al je onprettige telefoontjes mag plegen ! ) "ja Rita,Jan komt deze morgen ,maar we komen niet eten, want Jean--Claude komt vanmiddag..."
OK,zo gezegd zo gedaan.
Iedereen blij.

Jan laadt zijn zaag in de wagen en nog één en ander en vertrekt.
Ik begin aan de vaat , als de GSM rinkelt.
Jan : " Ik kom terug, Jean-Claude is me juist gepasseerd, die komt toch vanmorgen, ze leveren het dak pas morgenmiddag!"

En alles begint van vooraf aan : bellen naar Rita met het onprettige nieuws dat Jan niet komt etc etc...

Wat was dat weer van die goeie afspraken die de beste vrienden maken?
Heel verwarrend allemaal.

Vanmorgen waren de twee "accolytes" er beiden om 8.30u !!!!

't Zal mooi zijn hoor, heel mooi.

Vrouwendag bij de jagers

Vanmiddag hadden de jagers van Castelnau-Montratier de dames uitgenodigd op een gezellig samenzijn."Le dîner des chasseurs" maar dan mèt vrouwen.
Meestal doen ze dat een keer of drie per jaar zonder vrouwen.
Maar zie, de wonderen zijn de wereld niet uit, vandaar.
We waren met 90 in de feestzaal.
Dat is toch redelijk veel vind ik.
En volgend jaar doen ze het opnieuw, mèt accordeonist.

De mannen deden de "service", de vrouwen moesten niets.
De burgemeester nam natuurlijk het woord, de verkiezingen zijn immers hier ook in zicht, en er zijn twee lijsten dit jaar.
En vermits hij ook jager is kon hij niet anders.

Hij pikte mooi in op de internationale vrouwendag gisteren en heette ons vrouwen "welkom" op de vrouwendag van de jagers.
We worden zo dikwijls "jachtweduwen" genoemd, omdat we zoveel alleen zitten op zaterdag, zondag en dinsdagmorgen dat ze ons toch iets moesten gunnen.

Zo'n dîner is bijzonder, je kan je dat moeilijk voorstellen als je het niet hebt meegemaakt.

Eerst is er apéro. Met chips en nootjes, niets bijzonders.
We gaan aan tafel zitten en dan gebeurt er iets eigenaardigs: iedereen haalt een plastic zak boven...met borden, bestek, glazen, serviettes...

Dan eten we soep. Meestal een bouillon met stukjes brood en kaas in.

Daarna een "salade quercynoise", dat is sla, gerookte eendenborst, gésiers, vinaigrette,tomaat, brokjes Cantal.
En dat wordt opgediend door 4 man : twee die een deur of een tafelblad voor zich uitdragen met daarop alle borden en twee die het voor de gasten op tafel zetten.

Ondertussen worden de glazen flessen met côteau du quercy ( St Julien voor de kenners) hervuld, een mens kan toch geen tekort hebben hé?

Het hoofdgerecht: ze hadden wel geen zin om te koken, de stoere jagers, en dus lieten ze een traiteur komen met...Cassoulet, alstublieft. 't Is dat het een licht lunchke zou zijn of wat?
Maar het was-het moet gezegd-heerlijk !!!

Dan een stukje kaas en tenslotte een "coque", dat is een soort briochebrood , heel mals en licht met verse fruitsla. En daar krijg je een glaasje ( of twee, of meer) zoete schuimwijn bij. Het zou ook met cider kunnen , dat zou kunnen ja, maar niet vandaag.
Tenslotte koffie.

Marie-Claude van Jacky Robert ( zo vanuit vroeger tijden hé, "Louis van Maria van achter de hoek etc etc") vroeg wat we meestal in België aten op onze dorpsfeesten.
"We hebben zo geen feesten", moest ik haar tot mijn scha en schande toegeven.
Want neen, echt waar, ik heb nooit zoiets gekend in België, neen niks, nooit.
Misschien en wellicht heeft het ooit bestaan, maar dan héél lang geleden.

En dan was er daar een zekere René, de voorzitter van "les anciens combattants de l'Algérie" ( dat wordt hier jaarlijks herdacht eind januari met een soortgelijk feest annex bal) die de micro nam en de ene mop na de andere begon te tappen.
Dat kan leuk zijn, maar dat kan ook té veel zijn. Zeker als dat in Patois gebeurt, volledig onbegrijpelijk voor ons Noorderlingen.
Dus , rond een uur of vier hebben we onze tafelburen vaarwel gezegd, tot de volgende .

Journée internationale des droits de la femme

Verleden week heb ik twee boeiende spreekbeurten gehoord.
De eerste handelde over "het nut van de financïele markten" en de tweede over "vrouwen en geld".
Het was "gelddag", zou je kunnen zeggen.
Ik heb er onthutsende dingen gehoord over de geldmarkten en hoe banken met ons geld omgaan.
De spreekster was een vrouwelijke bankierster.
Ze vertrok van wat er gebeurde in Ijsland enkele jaren geleden nu, om door te gaan naar Amerika en wat daar allemaal mogelijk is.
Er wordt niet gekeken naar je solvabiliteit als je geld ontleent, er wordt enkel gekeken naar de waarde van het pand dat je wil kopen. Of je dat kan betalen of niet, doet er helemaal niet toe. De interestvoet is het belangrijkste en dan de "speculaties" al noem ik het eerder gewoonweg "weddenschappen" die daarmee gepaard gaan. Want je kan er op alles 'wedden', zoals in Engeland.
Je kan wedden dat ik mijn lening niet zal kunnen terugbetalen bijvoorbeeld.
Of je kan er op het hoofd van een wildvreemde een levensverzekering afsluiten.
Of een brandverzekering voor een huis dat je niet bezit of waar je geen enkel belang in hebt.
Stel je voor hoe leuk het dan wordt als de persoon in kwestie vroegtijdig overlijdt, of dat zijn huis afbrandt?
Werkgevers sluiten dergelijke levensverzekeringen af op het hoofd van hun werknemers...ze maken gewoon winst als je sterft.

Tijdens het vragenuurtje deed een Amerikaanse vrouw er nog een schepje bovenop.
Haar broer was een weekje op bezoek gekomen en had haar aangekondigd dat het waarschijnlijk de laatste keer zou zijn dat hij dat zou kunnen doen. Want volgend jaar gaat hij met pensioen en hij heeft gewoonweg geen pensioen ...
Hoe kan dat nu? , had ze hem gevraagd, je hebt je ganse leven gewerkt.
"Inderdaad" zei hij, "maar mijn werkgever heeft gespeculeerd met onze pensioenkas en nu schiet daar niets meer van over"

Ben je mee?
Ben je niet blij dat je hier in Europa leeft?
Dat zoiets VOOR HET OGENBLIK hier te lande verboden is ?
Voor het ogenblik, want wat de banken ons ook op hun communiezieltje beloofden om nooit meer te doen wat ze gedaan hadden...we zijn vrees ik in dezelfde straat terechtgekomen.

Aan tafel, tijdens het gezellig etentje achteraf, gingen de Françaises ervan uit dat onze mentaliteit moest veranderen.
Wij vrouwen moesten zelfstandiger worden en ons niet meer laten betuttelen door de mannen.
Hoe is het mogelijk dat we nog steeds minder verdienen? Dat we er zooooooooo langzaam op vooruitgaan. Dat de vrouwen in de Middeleeuwen veel meer macht hadden omzeggens, omdat hun mannen uiteraard ten oorlog trokken en de vrouwen er het hoofd moesten bijhouden...

En toen stelde ik een vraag die ik al lang wou stellen: " waarom nemen jullie op jullie trouwdag steevast de naam van jullie echtgenoot aan, alsof dat zo'n bijzonder geschenk is? Waarom zijn jullie blij iemand anders te worden op wat de gelukkigste dag van je leven is?"
In Frankrijk gebruiken gehuwde vrouwen of weduwen traditiegetrouw de naam van hun echtgenoot, niet alleen in de privésfeer maar ook in het sociaal-professioneel leven zoals op het werk, bij de bank, bij het aanschaffen van reisbiljetten enz.Nochtans vernaderde de wet in 2005 en mogen vrouwen zeker hun eigen meisjesnaam blijven gebruiken. Maar ze doen het meestal niet.Nog niet, vandaar mijn vraag.
Bij de belastingsdienst sta ik hier in Frankrijk gekend als Geneviève Vercruyce. EN hoe ik ook aan de ambtenaar uitlegde dat dat niet kon omdat er in Belgïe geen enkel document op die naam stond, niets aan te doen hij wou en zou me alleen op die manier registreren. De ellende die daar uit voortvloeit wil je niet weten.

In Belgïe ?

Als Belg moet u er voor zorgen dat de naam die u gebruikt voor het reserveren van bv. reisbiljetten overeenstemt met de naam op uw reisdocument. In België is de naam die op uw geboorteakte vermeld staat volgens de wet de enige erkende naam.

In België is de naam die op uw geboorteakte vermeld staat (dus de "meisjesnaam" voor gehuwde vrouwen of weduwen) volgens de wet de enige erkende naam. Een andere naam op uw officiële documenten is niet geldig. De Wetgever wilt op die manier elke discriminatie vermijden, zowel tussen mannen en vrouwen als tussen gehuwde of ongehuwde personen.

Als Belg moet u er dus voor zorgen dat de naam die u gebruikt overeenstemt met deze op uw identiteitskaart (of paspoort).



Dat is eens iets anders hé voor de simpele Belg?
Staan ze nogal van te kijken hoor de dames van het land van "Les Lumières", de Verlichting ...
Internationale Vrouwendag dus vandaag.
Men zegge het voort.

De "plant een boom" actie !

Een dagje niets doen, dat was het motto vandaag.
Ik had gisteren "pot-au-feu" gemaakt met schenkel en klapstuk en groenten en al en mijn huis rook heerlijk naar bouillon . Dus moest ik enkel nog aardappelen schillen, en zoals Jeroen Meeus gisteren nog zei: "dat kan iedereen".
Maar rond een uur of 11 kwam Jean-Claude , de schoonvader van Philippe, de landbouwer die de landerijen rondom ons huis en boomgaard bewerkt, eens kijken hoe het stond met de pruimenbomen.
Denis had verleden week al toegezegd om volgende week te komen snoeien en dan is het uitgerekend de tijd waarop ook Jean-Claude eens komt kijken hoe het zit.
Jan was beduusd aan het kijken naar zijn jonge perzikboompjes die hij verleden jaar had geplant en Jean-Claude uitte het onvermijdelijke verdict : "Ils sont morts !"
Tja, nieuwe kopen dan?
"Oui, mais c'est le moment", zei de boer.
Waarmee hij in feite zoiets wou zeggen als ' 't is bijna zo goed als te laat'.
"Maar waar koop ik goeie exemplaren? ", vraagt Jan.
"A Vazérac".
"Wil je niet meegaan?", oppert Jan.
"Bien sur" zegt Jean-Claude en weg zijn ze.
Rond half één waren ze terug en neen Jean-Claude bleef niet aperitieven, geen tijd.
"A la semaine prochaine pour la taille" riep hij nog.

Na de heerlijke pot-au-feu, een soort hutsepot in feite, een kleine korte siëste en dan is hij eraan begonnen.

Pêches de Vigne, een heel gegeerde perziksoort, cerises noires, nog een andere soort perziken en kersen, van alles wat.

Spot bewaakte het domein en Cartouche verorberde takken.
Ze waren allemaal gelukkig .

Af en toe was er een karweitje voor mij bij : een boompje vasthouden terwijl Jan aarde over de wortels verspreidde.
Of een boompje aanreiken.
Maar meer dan dat moet je mij niet vragen, want ik bak er niets van.

"Waarom wil je nou feitelijk nog bomen bijplanten" ,vraag ik Jan op de man af.
Want we hebben maar een pruimenboom of 300, denk ik zo bij mezelf.
"Om ook variatie te hebben", zegt Jan.
En daarmee was het onderwerp afgesloten.

Mooi hoor de bloesems, en de geur ! Onwaarschijnlijk die geur.

the morning after

Na een welverdiende zalige nachtrust werd ik rond 7.15u wakker en bedacht ik dat ik in feite nu in Andorra had kunnen wakker worden, quod non...ik zag dat Jan al was opgestaan. Ik hoorde dat hij het vuur aan het aanwakkeren was in de Behrman haard , de honden lagen nog zalig te dromen en ik bedacht dat de poetsvrouw binnen een uurtje al heel opgewekt en monter "Bonjour Geneviève!" zou zeggen..Pff, daar had ik weinig zin in, maar bon, er was geen alternatief.
Ik stond op, maar dat lukte niet zo best. Heel kramikkelig in feite. Ik was gebroken. Een ander woord heb ik er niet voor.
Ik had zo'n rugpijn dat mijn adem soms stokte , ik kon met moeite iets zeggen...
Na me te hebben aangekleed kom ik voorzichtig de trap afgestrompeld. Jan ziet onmiddellijk dat het niet goed met me gaat en wordt zenuwachtig, zoals steeds het geval is als het minder met me gaat.
Hij is dan zo ongerust, één of ander trauma uit een vroeger leven.
En in plaats van dan medelevend te zijn wordt hij boos.
Onderhand heb ik dat wel door , zoals alle vrienden rond ons trouwens.
Het is lang geleden, maar bon, wat doe je eraan.Ik kan niet "uit de voeten" zoals ze bij ons in het noorden zeggen.
"Doe dan toch je steunkorset aan", zegt Jan .
Doe ik.
Voel me iets beter.
En ik weet natuurlijk hoe het komt dat ik zo'n pijn heb: door het sleuren van de koffer , trap op, trap af, ter hoogte van mijn ellebogen, door al het geren en gesleur gisteren, zonder steunkorset...tja, overmoedig geweest.
Dus neem ik een ibuprofen in de hoop dat het vlug voorbij is.
Ik bel naar mijn vader die jarig is, 84 alstublieft.
"Ah ja, " zegt hij, "nu voel je eens wat het is als je ouder wordt"...
Veel steun en hartverwarmende woorden heb ik daar ook niet echt aan, bedenk ik.
's Middags kleine siësta, en zie, waarempel , rond een uur of twee ben ik weer de oude.
Jan nam mijn poetstaak over , en ik kon de krant lezen.
Met een beetje rust kwam alles goed.
Een geluk dat ik zoveel rust kan nemen.
Constant postte foto's van Andorra op facebook en ik kon alleen "snif,snif,snif" antwoorden.
Andorra ? Neen het zal geen obsessie worden, ik ga daar gewoon niet meer naartoe!

de kortste reis naar Absurdistan

                                                         

De slechtste nacht ooit. Jan is zwaar verkouden en hoest.
Ik word wakker rond een uur of twee en kan moeilijk mijn slaap terugvinden.
Tegelijk word ik zenuwachtig van telkens naar de wekker te kijken en te ontdekken dat de wijzers bijzonder traag vooruitglijden.
Rond een uur of halfvijf heb ik er genoeg van en sta ik op.
Jan legt zich neer en zegt "tot vrijdag!".
Ik maak een koffie, eet een boterham en lees de krant.
Rond 5.45 u vertrek ik om Zwany op te pikken.
Tien minuten later staan we bij Rita die ook klaar staat met koffer in de hand.

Cahors 6.40u. Geen parkingplaats, dus moet ik op de betaalparking gaan staan. Die is niet verlicht en ik moet drie maal herbeginnen om een ticket uit de automaat te krijgen. Heel moeilijk om op de "groene knop" te drukken als je geen steek ziet. Laat staan dat je kleuren kan onderscheiden.
Ze moeten er hier toch iets aan beginnen doen ,een soort "minimumverlichting" bedenk ik.
Zwany composteert de tickets.
En hop, de trein in.
We wisselen de laatste nieuwsjes uit.
Overlopen nog eens onze dag. Wanneer we gaan aankomen, wat we gaan doen, met de skilift naar de hoogte , de bergen in en lekker lunchen met Caroline en Constant die daar aan het skiën zijn.
Daarna terug naar beneden. De stad bekijken en dan , en dan en dan...We zijn zo blij dat we de trein hebben genomen en niet met de wagen zijn gegaan, want -stel je voor- dit weekend waren de wegen naar ANdorra afgesloten door de hevige sneeuwval! Neen, dat zou ons niet gebeuren.

We hebben 14 minuten om van spoor te veranderen in Toulouse. Tijd zat. Maar we weten wel niet op welk spoor we moeten zijn.
Maar we hebben tenslotte 14 minuten.
De trein naar Andorra vertrekt uit Toulouse om 8.49u. ZO staat op ons ticket .

Toulouse, keurig op tijd, 8.35u.
Trap af, gang door, trap op, we staan in de inkomhal van het grote station en bekijken de vertrekuren en de sporen.
GEEN TREIN NAAR ANDORRA TE ONTWAREN , geen trein trouwens die vertrekt naar Andorra.
Ik rep me naar de loketten. Begin hopeloos te zwaaien met mijn ticket, ik mag voorgaan en ik vraag op welk spoor de trein van 8.49u naar Andorra vertrekt?
"Mais madame, il n'y a pas de départ à 8.49h! "
Ja maar , opper ik, op mijn ticket staat toch duidelijk dat de trein vertrekt om 8.49u?
"Oui, je le vois bien madame, mais ce train ne roule pas!"
Ik ben te perplex om te reageren.


Een andere loketbediende moeit er zich mee: " ah mais c'est le train pour Latour de Carol, et celui là part à 8.45h Vous avez tout juste 2 minutes pour le prendre. Voie 3!"

Ik roep naar Rita en Zwany "spoor 3".
We moeten een trap af, een gang door, een trap op en komen op spoor 3 , waar de trein naar Latour de Carol tergend langzaam aan onze neus voorbijrijdt...
Een conducteur bekijkt ons " trop tard!" roept hij. We laten hem ons ticket zien, hij is ook verbaasd, mais rien à faire...
Volledig ontredderd gaan we terug naar de loketten.
De volgende trein vertrekt om 10.45u naar Latour de Carol.
Vanwaar komt dat toch en waar ligt begot Latour de Carol????
Quid Andorra, waar niemand schijnt naartoe te willen?

De loketbediende legt uit dat de SNCF geen schuld treft als de treinuren 10 minuten gewijzigd worden.
Pardon? Een trein die aansluit op een andere en die vroeger vertrekt zonder dat de klant daarvan op de hoogte wordt gebracht?
"Vous pouvez introduire une plainte".
Uiteraard.
Maar zegt hij, er zijn ook bussen, ga eens kijken hier achter de hoek.
Rita gaat kijken, Zwany gaat roken , ik besluit bij de pakken te blijven zitten en een boekje te lezen.
Rita komt terug.
Het wordt nog mooier.

" Er rijden geen treinen naar Andorra La Vella ! Er is zelfs geen station in Andorra!"
We beginnen zo te lachen, de vermoeidheid van de luttele uren slaap, het geren van en naar de juiste trein, de ontreddering van de voorbijrijdende trein...
"J'en ai marre de la SNCF!" schreeuwt Rita.


"We moeten naar Latour de Carol, binnen twee uur. Maar dan zijn we er nog niet! Er is inderdaad een shuttle vandaar naar Andorra La Vella. Jullie zullen aankomen rond 14 uur en dan moeten jullie op de shuttle wachten tot 19.30u. Er is er geen andere. En die moet dan één uur ongeveer door de bergpas rijden , door heel veel sneeuw. "
"Dat doe ik niet" ,zegt Zwany...
"We kunnen een taxi nemen"
"En hoeveel kost dat?"

"We kunnen ook hier blijven", is het wijsste wat we op dat ogenblik konden verzinnen.

En dat hebben we dan ook gedaan.
Rita- onze klachtenmanager- begint te bellen naar het hotel. Eén nacht moeten we betalen, de tweede nacht laten ze vallen.
Naar het loket. Het retourticket wordt stante pede terugbetaald.
Het heenticket , daarvoor moeten we een klacht indienen.

We moeten nieuwe ticketten nemen om 's avonds weer naar Cahors te gaan. En we moeten de plaatsten reserveren...
We zetten onze bagage af in een locker.
"Ne perdez pas votre ticket, ou vous aurez une amende, et avec votre veine d'aujourdh'hui ..."
Neen ze moet er geen tekening bijmaken, neen.

Allez, we hebben koffie en een croissantje nodig en vleien ons neer in het eerste het beste café.

Maar Zwany struikelt over een mijnheer zijn tas en die roept "non, non, de grâce pas ça!!!!"
Waarop Zwany dent dat die man dat grappig bedoelt en ze geeft hem een serieuze klap op zijn schouder, waarop die bijna hysterisch wordt !!!
Even later doet die man een kraagverband om...bekijk de foto goed van de man achter Zwany en nadien met zijn kraag om ...Bangelijk !!!

We zijn sprakeloos en beginnen daarna te gieren van het lachen.
Nu hadden we bijna een mens het ziekenhuis ingeslagen!!

We gaan op pad. Er is markt op de Place du Capitol. We kuieren rond.
Kopen hier en daar wat.

Ik ben heel blij van mijn geliefd parfum terug te vinden, Dyptique .

Winkel in, winkel uit.
En we belanden op een zonovergoten terrasje waar we van een heerlijke lunch genieten;

Zwany vraagt heel zeker wel 10 keer om welk uur we richting station moeten vertrekken? Hoeveel tijd we nodig hebben om de bagage op te halen? Enz, enz,enz...ik word er echt zenuwachtig van.
Resultaat, we zijn een uur te vroeg aan het station, maar de trein zouden we in elk geval halen deze keer.

Ja, we halen de trein.
En hebben een leuke plaats.

Na een tijdje keert de rust weer in ons groepje, tot een zwarte man heel luid in zijn telefoon begint te roepen en het ene luidruchtige telefoontje na het andere pleegt.
Een jonge vrouw die zich aankleedt om de trein te verlaten maant de man aan om ofwel buiten het coupé te gaan bellen ofwel stiller te praten.
De man schiet recht en begint verschrikkelijk te keer te gaan; "Quelle aggressivité, est-ce que tu veux que je te montre ce que c'est de l'aggressivité? Hein, est-ce que tu veux ça!!!'
Vreselijk !
Rita roept "is er hier geen enkele man met ballen die hier iets kan aan doen?"
Een jonge man staat recht en begint tegen de man op een zachte manier in te praten.
Zwany is ondertussen de treinconducteur gaan opzoeken om hem op de hoogte te brengen van het incident.
Ik hoop dat dit niet escaleert, want ik heb het wat gehad voor vandaag eerlijk gezegd.

Maar alles loopt goed af. De man gaat buiten het coupé verder bellen.
We staan veel te vroeg op van onze plaats, door mijn toedoen.
Maar goed, we wilden ook niet weer het risico lopen dat we in slaap zouden vallen en dat we in Parijs zouden uitkomen.

Het was een vreselijke, maar tegelijk grappige en in feite best leuke dag.
Maar moe dat we zijn, bekaf zijn we.

Andorra , we moeten eens nagaan hoe je daar geraakt. Geen trein, maar ook geen vliegtuig...te voet misschien ?
Iedereen zijn Compostella, maar voor ons drie is Andorra een bedevaartsoord geworden.

Op reis met de meiden

Morgen vertrekken we.
Het staat vast.
Het ligt al lang vast .
En nu gaat het gebeuren.

Zwany had het beloofd en dus "belofte maakt schuld".
Alhoewel het voor Rita en mij niet echt hoefde. We doen nu eenmaal van alles voor elkaar zonder dat je daar gelijk een cadeau moet aan vasthangen.
Maar goed, als Zwany iets in haar hoofd gehaald heeft, probeer het er dan maar eens uit te krijgen.
Ik zou zeggen "begin er niet aan" , want er is geen beginnen aan.
Vrees ik.

Dus we gaan.
Naar Andorra.
Naar een spa, maar ook naar Andorra.
Beleven we op die manier iets wat we alle drie leuk vinden : de spa voor de enen en een nieuwe stad ( of land zelfs?) ontdekken voor de anderen. Voor elk wat wils.

Taksvrij.
Dat is pas gevaarlijk.
Nu, roken doe ik al meer dan 14 jaar niet , sterke drank drink ik - op een whiskeytje af en toe na-ook niet meteen.
Dat valt dus mee.
Parfum? Ja, dat zal wel zijn.
En voor de rest mijn portemonnee van gepensionneerde gesloten houden.

Tenminste dat houd ik mezelf voor.
Tenminste dat heb ik beloofd.
Maar eerlijk gezegd, ik vrees ervoor.

En de mannen?
Die zien dat niet meteen zitten.
Bekijken het met lede ogen.
Verwachten er niet veel goeds van ( van die belofte om het proper te houden!!! ) maar wuiven ons toch van harte uit.
"ALs dat maar goed komt", denken ze waarschijnlijk.
En waarschijnlijk, heel waarschijnlijk hebben ze gelijk.

De digitale krant

Toen we hier meer dan 7 jaar geleden kwamen wonen, konden we bij de plaatselijke krantenwinkel af en toe " Het Laatste Nieuws" kopen.
Af en toe ,zeg ik, maar het was eerder "soms".
Ik herinner me dat ik daar volledig depressief kon van zijn indien ik de krant op zondagmorgen niet in het onderste rek, bij de "journaux étrangers" terugvond.
Engelse kranten, zoveel je maar wil. Nederlandse kranten ook. Duitse zelfs, maar geen Belgische. Ook niet Le Soir of La Libre Belgique, niks allez.
De krantenwinkel wordt opengehouden door twee dames, moeder en dochter.
De ene al ouder dan de andere.
De ene al trager dan de andere.
De ene al onvriendelijker dan de andere.
De andere al verwarder dan de ene.
1,5 EUR + 2 EUR moet met een rekenmachine worden opgeteld , maar soms is de som dan nog niet juist.
Opletten geblazen is er altijd de boodschap.
Kom, een winkel waar je gewoon geen zin hebt om binnen te gaan.
Toen ik aan de jonge (alhoewel dus) dame vroeg om me telkens op zondag de krant bij te houden, dat ik ze op maandag zou komen halen en betalen zelfs indien ik ze vergeten was, niks hielp.
De krant was er meestal niet en de beide dames haalden met een onevenaarbare onverschilligheid hun schouders op als ik de krant niet vond.

"Pichard Presse
45 Rue Georges Clemenceau 46170 Castelnau-Montratier
05 65 21 99 41
Sigarenwinkels"


Ik kon er me moeilijk een gedacht van maken , want ik ben gek op het lezen van de krant.
Dus nam ik een weekend abonnement op Le Figaro.
Mijn moeder indachtig, die verzot was op Le Figaro Littéraire.
Ik vond die krant echter zo tendentieus rechts dat ik overschakelde op Le Monde .
En die krant vond ik onder alles wat de weekend editie betrof.
Dan liever de Figaro.
Voor het cultureel weekend gedeelte.
Le Figaro Madame, Figaro Magazine, de TV krant en de gewone krant vrijdag en zaterdag/zondag.
Een centrum krant heb je hier niet.
't Is links of rechts.
In de politiek idem dito.
Moeilijk dus.

Maar sinds een jaar of twee hebben we een tablet. En dus ook de digitale krant De Standaard.
En dus ben ik (meestal) elke dag een uurtje zoet met het lezen allerlei.
Meestal, inderdaad, want het komt even dikwijls voor dat de klant niet download, of dat de "papieren versie" niet beschikbaar is ( en dan weten we niet wat er op TV te zien is) , of dat de bijlagen niet kunnen gedownload worden...miserie alla .

Maar ja, ik ben er blij mee.
Zeven jaar geleden was dat nog ondenkbaar en was ik verbolgen als ik de weekend krant niet in de rekken zag liggen en nu zagen we al als we ze eens een dag niet hebben.
Je went vlug aan iets beters.
Niet?

Afgelegen wonen

Op tekenles verleden week begon Nicole zomaar te roepen , een beetje zoals je van een gek zou verwachten. Maar Nicole is zeker niet gek en dus was dat heel vreemd, zomaar midden in de les, out of the blue.
"Wat gebeurt er?" , vroegen we ons allemaal af, niet goed wetend hoe we ons zouden gedragen of hoe we best zouden reageren.
Bleek dat ze zich wat depressief voelde en zin had om juist iets heel geks te doen.
"Ik zie geen kat, de ganse dag", zei ze.
"Mijn man zit van 's morgens tot 's avonds in zijn tuin, de enige zoon die nog bij ons inwoont is naar het werk en daar zit ik dan, moederziel alleen met niets om handen."
"Ja",zei een andere medeleerlinge" mijn man zit ook altijd op zijn tractor en ja, vroeger had ik mijn werk en hij ook, maar sinds we met pensioen zijn is dat ook wel enigszins anders voor mij".
Ik begon na te denken of het bij mij net zo was.
En ja, Jan zit ook altijd op die blauwe tractor , of hij is hout aan het zagen, of hij verzint wel iets buiten, want binnen kan ik hem maar niet in beweging krijgen om dingen te doen en klusjes op te knappen die ik graag opgeknapt zou zien. Geen avance, het lukt me niet...

Maar voor de rest vind ik mijn dagen meestal te kort en stel ik dikwijls uit tot op het laatste moment , van wat er van mij verwacht wordt.Shame on me!
Nicole, neen, die heeft niets te doen.
"Wat deed je dan vroeger ?" , vroeg ik haar.
"Ik was bejaardenverzorgster" zei ze" en dus kwam ik bij veel mensen over de vloer, en ik mis die mensen"
"Woonde je hier in Flaugnac?"
"Neen" ,antwoordt ze," we woonden in Cahors, maar toen we met pensioen waren wou mijn man terug naar zijn ouderlijk huis in ST Alauzie, en tja, dat is ver van alles weg en soms krijg ik het echt , dan voel ik me zo eenzaam en zo van alles veraf, dat ik maar één ding verlang, terug naar Cahors te gaan wonen"
"Ja" ,voegt Brigitte eraan toe," bij mij is dat hetzelfde, we woonden in Cahors en toen we op pensioen gingen wou mijn man ook terug naar Flaugnac en hier zitten we dan, heel ver van alles weg en ik heb het er ook vaak moeilijk mee. Ik zou zelfs graag terug naar de stad gaan wonen"
Claudie heeft hier gans haar leven gewoond en was kleuteronderwijzeres in Castelnau en ja, zij mist "de kindjes" wel, maar voor de rest heeft ze geen moeite met de afstand naar de bewoonde wereld.
Viviane die nooit buitenshuis gewerkt heeft en steeds afgelegen heeft gewoond trekt een gezicht of ze bergijpt niet waar Nicole en Brigitte het over hebben.
En ik, ik zwijg, mijmerend over "ma vallée" waarin ik me zo rustig voel en neen ik mis die bewoonde wereld niet omdat ik zo vaak naar Cahors ga en er toch druk bezig ben met vanalles en nog wat.

Maar het is ook een feit, en dat kan vreemd lijken, dat ik even graag in Cahors zou wonen, echt waar. Een stad is ook leuk vind ik, echt.
Maar zo niets te doen hebben, afgelegen wonen en je daar ongelukkig door voelen, ja, dat moet droef zijn en dan moet je een beslissing nemen uiteraard, maar ja, Nicole's man zit zo graag in die tuin ...wat doe je daar dan aan?