Hart en Rede

Ik las een mooi stukje in de krant omtrent Kathleen Cools, een Vlaamse journaliste.Ze zei dat hoe ouder ze wordt ,hoe vaker ze diep ontroerd kan zijn door een verhaal.Dat ze dat vroeger nooit had gehad. Dat ze meer geleefd heeft en dus vaker gezien heeft hoe een leven in één seconde helemaal kan omslaan.

Dat is zo waar.
Hoe ouder ik word, hoe vaker ik echt diep ontroerd word door belevenissen van iemand anders.
Maar ook, hoe ik diep ontroerd kan terugblikken op momenten in mijn leven of dat van mijn geliefden.

Ik herinner me zowaar wat mijn moeder me zei ,zo'n 17 jaar geleden, rond de maand mei , terwijl ik aan het zingen en dansen was op het nummer van Axelle Red " sensualité" .
Ze zei " j'espère que ton bonheur continuera éternellement".
En twee maand later was ze er niet meer en een maand later was Philippe er ook niet meer.
Hoe je van het ene op het andere moment van een hoge berg naar het diepste dal kan verschoven worden , van alles naar niets, en dat in een fractie van een seconde.

Want je kan maanden afzien onder een slepende ziekte en dan zie je "het einde" zowaar aankomen, maar toch, op het moment dat je niet meer kan vechten en dat alles voorbij is, op dat moment wankelt je leven ook onherstelbaar om.

In mijn vereniging hier in het zuiden spreken we geregeld over emoties en wat ze met ons doen.
Maar hier trachten mijn vrienden juist die emotie onder controle te houden.
De passie te beheersen.
Ze doen er alles aan om bijvoorbeeld in heel moeilijke woorden en zinnen uit te drukken wat liefde is om toch maar dat woord liefde niet te moeten uitspreken...
Dat is zo vreemd voor mij.
Zo vreemd.
Maar ja, ik ben niet van hier hé.

Kathleen Cools

de "nieuwe " artiest

Aude stuurde me een mooie verjaardagskaart.
En daarbij stak ze Gust's eerste tekening ooit.
In grote letters zette ze er "voor mamie van Gust" bij, want ja, we zouden hier in het zuiden kunnen denken dat het van een grote kunstenaar was en misschien wel voor iemand anders dan de mamie...(?! of niet soms?)
Ik vond ze mooi.
En ik ga ze inkaderen.
Jan bekeek me met grote ronde ogen.
Volledig verbijsterd vroeg hij zich af hoe het in Godsnaam mogelijk was dat ik volledig in vervoering stond voor die tekening met bonte kleuren en rechte en scheve lijnen.
En de achterkant was ook volgekleurd.
Ook voor de trotse mamie.
"Waaw" zei ik , in kleur en met krolletjes. Straf !
"Vind je?" ,vroeg Jan
"Ja, dat vind ik nu mooi zie"

Jan begrijpt dat niet.
Maar jullie wel waarschijnlijk...
Vandaar de primeur van de "nieuwe artiest": Gustou

La fée du Logis

Sinds ik zo'n twee jaar geleden gesukkeld heb met liefst drie hernia's en gehospitaliseerd werd zelfs, hebben we besloten een poetshulp in te schakelen voor het harde werk.
De belevenissen die gepaard gingen met onze zoektocht naar " the wright woman on the wright place" heb ik reeds ampel uiteen gezet ( zie : "de vrouw met de baard" 11/6/2012 en "ander en beter" 25/6/2012 ).
Om tenslotte op een andere "Geneviève" te vallen, even oud als ik , met veel wilskracht en veel moed en die wekelijks komt helpen met de kuis en dit tot eenieders genoegen hier in de vallei van Vers.
Ze gaat ook bij Zwaan, bij Judy, bij Alisson en bij God weet ik wie allemaal en iedereen prijst haar de hemel in.
Het mag gezegd, ze is goed.

Maar zie, verleden week was er iets in haar rug geschoten en ze kon met moeite bewegen.
Niet handig als je voortdurend gebukt moet staan en zo.
Aan mij moet je het niet uitleggen, ik begrijp het helemaal.
Maar goed, je denkt, "och voor één keer doen we het wel zelf".
Maar zie, deze week krijg ik weer een onheilspellend SMS-je : "j'ai un virus et je suis au repos jusque lundi soir".
Dat wordt vervelend.
Even gebeld naar Zwany bij wie ze gisteren was, ja hoor, ze was snipverkouden vertelde die me. "Ze zag er vreselijk uit !".

We moeten dus niet ongerust zijn dat ze op het punt staat ons te verlaten, ze is gewoon ziek.
Echt ziek.
En rond een uur of 11, ik was aan het kuisen, of wat had je gedacht?, telefoon van de andere Geneviève .
Jan geeft me de hoorn van de telefoon door en ik roep " Ah, la fée du Logis!" en ik hoor gebulderlach aan de andere kant van de lijn, gevolgd door een verschrikkelijke hoestbui.
"Het spijt me vreselijk dat ik twee maal na elkaar moet afhaken, hopelijk mag ik nog komen?"

Of ze nog mag komen?

Wat hadden jullie gedacht?

Snert

"Zal ik nog eens erwtensoep maken met lekkere rookworst van de Héma?" vroeg Zwany deze week.
Ja, dat zagen we wel zitten. En aangezien Rita afwezig was, kwam André ook en zou ze een grote ketel maken.
"Niks speciaals hoor" ,zei Zwany, " gewoon snert met veel worst en lekker brood. Dat vult"

Ik zou dus vandaag geen soep maken, want er zou al soep in ons bord komen.
Jan kan niet leven zonder soep.
Ik wel en heel gemakkelijk zelfs.

Goed.
We komen er aan en ik zie dat Zwany er bedrukt uitziet.
"Moet je alsjeblief eens proeven van mijn soep, Genetje", zegt ze.
Ik neem een lepel en breng hem naar mijn mond en proeven hoef ik zelfs niet: ZUUR.

Tja, dat had ik al eens meegemaakt, en ook met erwtensoep nog wel.
Die spliterwten beginnen te gisten als je die niet onmiddellijk in ijskoud water laat afkoelen. En zelfs al is het buiten koud, het moet heel vlug afkoelen of het goedje verzuurt.

"Pizza dan?" ,was de volgende vraag.
La p'tite case gebeld, maar de man van de plaatselijke pizzeria hadden we juist in de spar gekruist , en die gozer was van plan een stevig feestje te bouwen aan zijn inkopen die vooral uit drank bestond af te leiden...
Pizzeria dicht dus.

"Bardouquet?" , tweede optie die eerlijk gezegd niet warm onthaald werd door het gezelschap.
"Eieren ?"opperde ik.
"Of zuurkool?" zei Zwany.

Ja, zuurkool, dat zou het worden. Een ander soort zuur, maar dan veredeld zuur...

En zie wat Zwany in een wip en een gauw gereed maakte :
Hapjes
Foie Gras ( een mens moet toch iets in huis hebben?)

Zuurkool met alles erop en eraan, rookvlees aan toe,nadat André de aardappelen schilde :

En om te besluiten ,kaas .

Aan de (lege) flessen te zien was het een geslaagd etentje, als je het mij vraagt.

Snert, dat zal voor een volgende keer zijn.

Dank je wel Zwaan !!! En Rick en Dukie, die niets kreeg, spijtig genoeg.

het regent, het regent, de paadjes worden nat

Jan is niet gaan jagen vandaag.
André ook niet.
Dus hebben we maar samen gegeten, want met dit trieste weer worden de mannen droefgeestiger en somberder.
Jan zei dat hij eerder zou moeten gaan vissen in plaats van te jagen, maar vermits hij geen visvergunning heeft blijft hij thuis...

De honden rennen naar de deur en eens die opengaat doen ze een achterwaartse beweging , bekijken ze me met een blik van " 't is nie waar hé ! Ik blijf binnen hoor !"

Pacha van André wil bijna gewoon niet meer buiten, hij haat de regen.

Zo'n zeven jaar geleden, toen we hier aankwamen regende het even erg. Alle godganse dagen.
En nachten trouwens.
Niks koud, gewoon nat.

En er is weinig verbetering op komst.

Maar mij doet het niets.
Neen, ik ben blij dat het zo zacht is.
Mijn papa zei dat het 58 jaar geleden tot -18 °C vroor, dat is gewoon 30 graden verschil met vandaag.
Dus mij hoor je niet klagen !

Maar nat, tja...

Het regent

Het regent, het regent,

de paadjes worden nat.

Daar kwamen twee boerinnetjes aan,

die vielen in het nat.

die van 56

Ik zeg al jaren dat die van 56 de beste zijn en meestal voeg ik daar nog aan toe ( alsof het nog niet genoeg is...) , dat de watermannen van 56 nog beter zijn. Kortom de allerbesten zijn.
Een mens moet zich met iets troosten.
En wie doet dat beter dan betrokkene zelf ?.
Want iemand anders zal het niet in je plaats zeggen !.
Vandaar.

En dus was het vandaag weer zover.

Zoals Tessa zei , de "agapes" moesten onvergetelijk zijn.
En dat was weer het geval.

We gingen naar Lou Bourdié voor de gelegenheid en ik had net zoals vorig jaar een "coulommier aux truffes" besteld.
Ik heb er een foto van genomen , in zijn geheel en doormidden gesneden opdat de overweldigende massa truffels zichtbaar zouden zijn voor het blote oog , bij deze :

Was dat lekker ?
Was dat onvergetelijk?
Zoals een vriend van ons gezelschap zei : " ik ben eraan verslaafd geraakt".

Is dat hier goed wonen of is dat hier goed wonen?

Een foto van het weeral een jaar ouder zijnde feestvarken:

cottage therapy

Onlangs las ik in een Frans tijdschrift dat heel wat actrices en zangers er hun eigen ranch op nahouden,Angelina Jolie, Kate Moss, Madonna... dat modeontwerpers koeien houden , hun eigen groenten kweken, dat zo'n farm echt "in " is .
Dat Karl Lagerfeld zijn laatste modeshow plaatsvond in een reusachtige schuur midden van een Parijs boulevard, als ware het een zuurstofbom waarin de modellen zich voortbewogen.

Want we worden moe van al dat ge-sms, ge-gsm, ge-internet, ge-mail, ge-facebook en ge-tablet.
Vandaar dat we teruggaan naar de natuur.
Dat we natuurlijke en zachte producten prefereren boven kunstmatige hamburgers à la Mc Donald.
Dat we eenvoudiger worden ook.
Omdat de wereld zo al gecompliceerd genoeg is .
Dat we er dus nog niet een schepje bovenop moeten doen.

En hoe komt dat, vraagt een psychanaliste zich af?
Omdat de natuur rust brengt, dat ze ook onvoorspelbaar is en dat dat tegenwoordig bijna volledig onaanvaardbaar wordt : we willen vat hebben op alles.
Op het weer, op het water, op de lucht, we willen God zijn...

En dan denk ik : " maar ik pas die "nieuwe trend" al 7 jaar toe binnenkort!".
Want binnen 14 dagen wonen we hier 7 jaar, en meer dus ( uiteraard !)

En dat we vinden dat dat inderdaad deugd doet, dat vereenvoudigde leven.

Maar toch ben ik ook dankbaar voor de techniek die het me mogelijk maakt in contact te blijven met alles en iedereen.
Jan heeft die techniek niet nodig,zegt hij.
Een kettingzaag en zijn hout, that's life !

www.farmersonly.com
webelfamilyfarm.blogspot.com

Bonjour et merci

Wat me hier ook altijd en overal opvalt is dat iedereen hier tegen elkaar goeiedag zegt.
In het dorp, bij de bakker, in de Spar, in de Carrefour aan de kassa, bij de groentenwinkel, in de wachtzaal van de dokter, aan de toog van de apotheker, in de rij bij de bank...kortom bij iedereen en overal: alle mensen begroeten elkaar . En als ze dat niet doen, dan zijn het geen ingezetenen.

Als volwassenen vergezeld zijn van kleine kinderen, en dan heb ik het over heel kleine kinderen, van zo'n jaar of twee, dan gaan die de winkel niet in of uit zonder dat de begeleidster zegt " qu'est-ce qu'on dit?"
"Bonjour madame"
of
"Bonjour monsieur" natuurlijk.

En als ze iets krijgen zullen ze altijd en overal aangemoedigd worden om "merci" te zeggen.
Altijd.

Dat valt me op hier.
Omdat dat in Belgïe nog zelden het geval is.

Als ik met Gustje ga wandelen in de dreef en ik kom er een man tegen die zijn hondje uitlaat, dan zeg ik "Goeiedag".
Meestal staart de voorbijganger me aan met een grimas van "ken ik je van ergens?".
Echt, bijna op het vijandige af.

Bij de keurslager krijgen kinderen meestal een "vleesje" in Belgïe, ook geen merci.
Geen tijd ook, want de volgende klant wordt al bediend vooraleer je de kans gehad hebt om aan je kind te leren om "merci" te zeggen.

Geen tijd.
Dat zal het zijn.
En hier is meer tijd.

Aude is het ook opgevallen en zij zegt ook altijd en overal ( dus ook in de dreef ) "Goeiedag" en ze trekt er zich helemaal niks van aan als ze wordt nagestaard ...
Want ze vindt het echt leuker om goedgezind "hallo" te zeggen tegen de wereld.

Toch leuk die Fransen.
En beleefd.
Zeker.
Een aanrader.
Gewoon doen in Belgïe zou ik zeggen. Of opnieuw doen, want vroeger waren we dat toch ook gewoon?

Oh la la , la France de Hollande !

Er is hier al veel over te doen geweest.
Over François Hollande, de Franse president.
Onwaarschijnlijke Nederlandse naam wel voor een Franse president, maar goed, daar kan de man ook niets aan doen.

Er wordt dus veel gepraat over zijn affaire met een veel jongere nogal onbekende actrice en over zijn "union libre" met Valérie , de "première dame de France"...
Want samenwonen is hier "union libre" , en dat wordt dan niet zo goed gezien als getrouwd zijn. Raar maar waar;
De Fransen staan nog heel ver van onze noorderse samenleving.
De getrouwde vrouw neemt hier ook onmiddellijk de naam van haar man aan. Geen pardon. Op alle documenten moet je de naam van je man vermelden.
Vreselijk bij echtscheidingen waarbij je dus de naam van je ex blijft behouden...
Bij de belastingsdienst bijvoorbeeld ben ik gekend onder de naam van mijn overleden echtgenoot. Als ik dan uitleg dat dat heel ingewikkeld en verwarrend is voor de Belgische administratie bekijkt men me met een bizarre onbegrijpelijke uitdrukking op het gezicht?

Ja, er wordt ditkeer overal over gepraat : we praten erover met een sneer in mijn vereniging, met een kwink op tekenklas, met luid gelach bij Aurélia van de Bardouquet, in de krantenwinkel, bij de bakker, op de markt .

Maar als Belg of andere niet als Fransman geborene doe je er wel goed aan daar zelf geen eigen mening op na te houden.
Neen, dat kunnen ze hier niet goed verdragen.
Als je al enige commentaar zou hebben, krijg je zeker als antwoord " tu n'es quand même pas venue habiter en France pour nous donner des leçons de morale hein?"
Neen, je leert het wel af .

Alhoewel het deze keer echt erover is ,vinden ze zelf.

Mijn vraag is, heel fijntjes hoor, gewoon om iets te zeggen "waar vindt die man de tijd om er ook nog een affaire op na te houden? "

Hoe doet die man dat?
's Nachts , 't zal wel zijn, zou Mia zeggen!

in de val...

't Is gebeurd .
Jan had me al dikwijls verwittigd dat het ooit zou gebeuren.
Dat het wel moest gebeuren.
Want hij gaat nooit op facebook.
Hij speelt ook geen onschuldige ballensspelletjes op facebook.
Hij is ernstig.
Als hij geen hout aan het zagen is, dan leest hij ernstige boeken over de oorlog, of over het higgs deeltje, of over God. Soms een detective of een thriller.
En oorloggames, waarin het van belang is zoveel mogelijk vijanden dood te schieten.
Met vreselijke achtergrondsounds ,in de zin van " Nein Heinrich ! Nicht da !!!!..." " Kill him Joe , right behind you !...taktaktaktak, rattekatak, krakkekreak..." Kanonschoten, mitraillettes, kalasjnicovs,geweren, tweelopen,eenlopen,pistolen , ik weet met moeite het verschil tussen het één en het ander.
Maar ik...
Tja, als ik niet aan het koken ben, of aan het opruimen, of met mijn vereniging bezig ben, of vooral aan de telefoon plak met vriend en vijand, tja dan...dan lees ik vooral romans , stomme romans die me een beter inzicht geven in andermans leven, die me de wereld van een andere kant laten zien, vanuit een invalshoek die me tot dan toe onbekend was.
Heel soms lees ik een non fictie boek.
Zoals " Parket Magistraal ", maar dat boeit me dan vooral omdat ik die wereld wel goed ken. En dan valt het me trouwens op dat er in die 7 jaar dat ik weg ben uit Belgïe al héél veel evranderd is op het parket. Het wordt moderner, al een geluk trouwens.Waar is de tijd dat Philippe enkel over een telefoon beschikte op zijn kabinet??? Fax, computer, GSM, maar neen dat bestond niet op het Parket van Antwerpen.

Maar goed, de spelletjes dus.
Het is iets raar maar die spelletjes maken mijn hoofd leeg.
Ik creëer dan precies ruimte in mijn hoofd. Ruimte om andere dingen te overpeinzen. En na zo'n uurtje of twee voel ik me kiplekker, dan zie ik de dingen weer van een gans andere kant. Dan heb ik een werkje bedacht en ga ik aan de slag, kortom , ik voel er mij heel goed bij.

Jan begrijpt dat niet.

Maar goed.

We kregen onze internetfactuur en die was nu 59,80 EURO. Raar want meestal is dat een constante, zo'n 31 of 32 EURO, ik wil er vanaf zijn.
Jan downloadde de factuur en we zien " vos achats de services en ligne Contact +" :2 appels de 28 min 48 min = 26,54 EURO"

Hallo ?
"En ik heb het je al gezegd, jij met je domme spelletjes, je hebt waarschijnlijk wéér" ( alleen het woordje "wéér" doet me volledig door het lint gaan, want ik heb nog NOOIT een spelletje gekocht, noch NOOIT op een aanbod van zo'n spelletje ingegaan, noch NOOIT een leven of meer ballen gekocht in een spelletje, maar goed, dat even terzijde....)" zo'n spelletje gekocht en nu zie je maar wat daarvan komt"

"Maar neen Jan"...niets hielp, hij was razend.

Ik bel naar 3900 .
Een heel vriendelijke man helpt me na 8 minuten (dat is heel lang) verder : " Madame, j'ai un lien pour voir ce qui s'est passé. C'est terriblement compliqué pour y arriver, plus compliqué on meurt, mais on va y arriver".
Ondertussen staat Jan naast mij te wieken met zijn armen in de zin van " en ? Wat is het nu ?"
Maar het duurt inderdaad een tijdje vooraleer die vriendelijke man er wijs uit raakt.
"Voilà Madame : in de maand december hebt u twee maal een test gedaan. Eénmaal een spellingstest en een andere keer een test om te weten hoe oud uw brein was. Die tests zij NIET gratis. U moet daarvoor betalen"
Ik : "...." verstomming alom, ik kon gewoon niks zeggen, want wie denkt nu zoiets...
"Mais madame, je peux verrouiller votre compte.Ik kan uw rekening sluiten, zodanig dat u dat nooit meer overkomt".
"Doen" zeg ik. Want wat kan je anders zeggen.
Redelijk schandalig dat dit via je telefoonrekening zichtbaar wordt, dan speelt Orange een vies spelletje hé?

En dus had Jan gelijk.
Ik weet niet wat ik het ergste vind, dat ik niet gezien heb dat ik moest betalen voor zo'n domme kwis of omdat Jan gelijk had?

Opgelet dus.
Want op één of andere dag lopen jullie ook in de val.

Opletten met al die kwissen dus, trouwens wie weet hoe wordt die wel gemanipuleerd, want die mannen deinzen voor niets terug!