FA MI LIE , lalala , FA MI LIE

Als je meer dan 6 jaar in het buitenland woont en toch vlug zo'n 1000 km verwijderd bent van al degenen die je je hele leven hebt gekend, zowel noordwaarts als zuidwaarts, tja dan vervreemd je op de ene of de andere manier toch van elkaar vind ik.
Dat merk je op als je 1000 km noordwaarts rijdt of ook als je je 1000 km zuidwaarts begeeft.

Mijn zussen beklagen zich erover dat ons vader zijn kleinkinderen nauwelijks kent. En dat is waar natuurlijk.
De kleinkinderen luisteren wel naar onze verhalen van toen we klein waren , maar toch valt het ze moeilijk om hun opa echt aan te voelen.
Ik stond vroeger dan weer te dicht bij mijn meme, aangezien ik bij haar inwoonde tot ik 17 jaar oud was.
Ik kende haar bij wijze van spreken beter dan mijn ouders en omgekeerd.

Ikzelf woon nu 1000 km dichter bij mijn vader dan mijn zussen.
Maar dat betekent nog altijd niet dat onze band nauwer is.
Neen, dat is hij niet.

Vrienden van "vòòr" Frankrijk vervreemden nog meer dan familie, want met mijn zussen en nichtjes spreek ik regelmatig langs de telefoon, of we sturen berichtjes of wisselen foto's uit via blackberry messenger.

Of we skypen met elkaar Aude, Gustje en ik, Stienus ook soms.

En dan zien we elkaar zo :

Toen ik zo'n twee maanden geleden bij Aude aankwam bekeek Gustje mij heel lang, zo met een gezichtje van " Maar waar ken ik die toch van?", en neen hij was helemaal niet vervreemd van mij.
Al een geluk, want dat zou ik pas eng vinden.
Dat hij verschrikkelijk zou beginnen wenen of zo.
Dat schuldgevoel, begrijp je wat ik bedoel? Ik zou er moeilijk kunnen mee leven, denk ik.
Maar neen hoor, hij lachte en onze band voelde heel natuurlijk aan.


De nieuwe vrienden die je maakt in het gastland worden ook zo goed als familie ...dat je je moeilijk kan inbeelden dat ze geen deel uitmaken van je biotoop als je iets te vieren hebt, als je iets met iemand wil delen, als je je zorgen maakt, als je van plan bent iets leuks te gaan doen...en dat je dan niet zo een gevoel hebt van "ik ga eens met een vriendin eten", maar eerder "ik zal het eens aan mijn zus vragen".

Dat is heel raar, maar dat is echt wel zo. En als ik dan mijn vrienden vraag of dat ook voor hen zo is , dan knikken ze heel gedecideerd van "jaaaaaaaaaaaa".


En dan zien we elkaar zo :

Spijtig dat jullie er niet bij zijn hé?

het ene woord is het andere niet : google translations !

Sinds kort kan ik een "gadget" aan mijn blog toevoegen, of misschien is dat zo al sinds mensenheugnis. In elk geval , ik ontdekte het pas gisteren...en misschien was dat maar goed ook.
Want kijk wat er dan soms gebeurt als je zo'n hebbedingetje aan je blog ( of op je computer) toevoegt:
Ik voegde de mogelijkheid toe dat anderen mijn blog zouden kunnen in vertaling lezen. In zeker honderd talen !
Als dat niet straf is.
Dus voegde ik die app toe.
Zeker omdat een Franse vriendin van mij, liefst 87 jaar oud, dat al helemaal uit zichzelf geprobeerd had.
Ze vond het maar wat sneu dat ze het niet kon vertalen, vandaar.

En zie wat google een waardige vertaling vindt van wat ik bvb gisteren gepubliccerd heb omtrent de "cèpes":

Des cèpes
Si vous êtes en Belgique chez des amis visiteront vous prenez pralines.
Que fleurs.
Ou un beau gadget que vous êtes sûr que l'hôte ou l'hôtesse connaisseurs. Quelque chose qui ne venait nonchalamment sur ​​les cours d'appel. complètement sorti de nulle part, juste dans le sens de "Oh, que je vais maintenant j'aurais aimé voir!" ou "Je suis à la recherche pour moi il pourri derrière, mais je ne peux pas le trouver,» ou «bien, passé devant un millier de fois et continuent à douter que je serais encore acheter et enfin à nouveau sans "la chose en question" pour revenir à la maison ". retourner
et regarder, vous précisément lors de l'achat de cet objet que votre copine ou votre copain voulu. Prenez alors aucun doute. La prochaine fois que nous venons de visiter ensemble cadeau! ici apporter les amis de vin ou de cognac ou de l'armagnac dans les occasions importantes, fleurs rares, parce que les fleurs sont chers ici et ils n'ont vraiment pas beaucoup de connaissance des arrangements floraux modernes. Sauf un sympathique couple gay hollandais de Cahors ("zeste"), qui ont bien sûr manger du fromage (je reçois que des images!). Mais ce qu'ils apportent est pâté fait maison. Que Mirabelle sur les spiritueux. Que ce soit, et oui pourquoi pas en fait:. des cèpes . Bernadette m'a envoyé hier qu'elle EURO 59 les livres étaient sur ​​le marché à Bruxelles Sur le marché de Caussade 19 euro pour plateau de l'ONU, le plateau étant une telle boîte en bois comme l'image, qui pèse ces livres ou trois. Pas mal hein? Et nous trouvons ici si cher que ça ... pff!


Als jij er iets van begrijpt van dat verhaal, dan zeg ik "chapeau" , uit het diepst van mijn hart.
Want ik, ik verstond helemaal niet meer waar ik het over had in het rubriekje...
Zo zie je maar.
Leer een vreemde taal en er gaat een 'andere' wereld voor je open.
Er is een hemelsbreed verschil tussen google vertaling en vertaalde taal.
Hoeveel misverstanden er daaruit kunnen voortvloeien,ik mag er niet aan denken, of " je n'en ai bien sûr pas mangé du fromage !".

Des cèpes

Als je in Belgïe bij vrienden op bezoek gaat neem je pralines mee .
Of bloemen.
Of een leuk hebbedingetje waarvan je zeker bent dat de gastheer of de gastvrouw plezier zal doen. Iets dat terloops ooit tijdens een gesprek eens tevoorschijn kwam. helemaal uit het niets, zomaar , in de zin van "Oh, dat had ik nu ook graag gehad zie!", of "ik zoek me daar verrot achter, maar kan het niet vinden", of "tja, al duizend keer voorbijgelopen en steeds blijven twijfelen of ik het nu toch zou kopen om tenslotte weer zonder "het ding in kwestie" naar huis terug te keren".
En kijk, jij vindt nu juist tijdens het boodschappen doen dat object dat je vriendin of je vriend wou. Meenemen, niet twijfelen dan. Een volgende keer dat we bij elkaar op bezoek komen, cadeautje !!!

Hier brengen de vrienden wijn mee, of cognac of armagnac bij belangrijkere gelegenheden, zelden bloemen, want bloemen zijn hier duur en ze hebben echt niet veel kennis van het moderne bloemschikken. Behalve dan een sympathiek Nederlands homokoppel uit Cahors ( "zeste") die er uiteraard wél kaas van gegeten hebben ( waar haal ik die beeldspraak?!).

Maar wat ze ook meebrengen is zelfgemaakte paté.


Of mirabellen op eau de vie .


Of, en ja waarom niet eigenlijk : des cèpes .


Bernadette mailde me gisteren dat ze 59 EURO de kilo stonden op de markt in Brussel.
Op de markt in Caussade 19 EURO pour un plateau , plateau zijnde zo'n houten kistje zoals op de foto, dat weegt zo'n kilo of drie. NIet slecht hé ? En wij vinden dat hier duur...pff!

daarom zit ik hier en jij daar

Toen ik nog bij Royale Belge werkte vertoefde ik de laatste jaren op de dienst productie particulieren Brabant. Als Genoveva "van Brabant" kan dat tellen uiteraard.
Plots moest ik me bezighouden met auto/brand/familiale contracten en in feite was dat toen al niet zo mijn ding. Ik was meer high tech producten gewoon zoals beroepsaansprakelijkheid of varia evenementen.
Maar goed, ik wou graag naar Antwerpen gemuteerd worden en dan kon het niet anders dan bij 'particulieren ' blijven.
Eens op die dienst begreep ik al heel gauw dat ze me nooit naar Antwerpen zouden laten vertrekken , en wat later ben ik dus zelf opgestapt om te gaan werken in Antwerpen bij ,wat toen De Vaderlandsche heette ( let op de "sch " van het Vlaamsch ).
Maar goed, dat is een ander verhaal.

Ik herinner me vrij goed dat één van mijn medewerkers ooit eens hoogst verbaasd tegenover mij zat toen hij hoorde hoe ik een delicaat probleem had opgelost en hoe ik hem toen met véél lef zei " dat is de reden waarom ik hier zit en jij daar!" en toen hebben we allemaal zo hard gelachen dat het niet meer mooi was.

En daar moest ik nu aan denken toen ik het boek "te veel geluk" las van Alice Munro .
Ik had het boek begin oktober gekocht toen ik in Belgïe was .
Het zijn allemaal korte verhalen en eens ik er één begonnen ben ,voel ik gewoon de behoefte om het verhaal in één ruk uit te lezen. Zo mooi, zo spannend, zo anders.

En weinig later ontving ze de Nobelprijs litteratuur..
"Awel daar verschiet ik nu niet van zie !", dacht ik.
Het is wonderlijk geschreven en het laat diepe indruk op me na. Zoals ook ooit Doris Lessing zo'n indruk op me liet, die andere Nobelprijswinnares. En het boek dat ik zo mooi vond was 'Het vijfde kind'.

En als ik er goed over nadenk dan zou ik zeggen : " dat is de reden waarom zij daar zit en ik hier", als je begrijpt wat ik bedoel.

Aanraders dus.

Maar soms kan je ook verkeerde aankopen doen.
Zo had ik in mijn klein notaboekje waarin ik alle "moet ik hebben" dingetjes opschrijf genoteerd, dat het volgende boek een niet te missen ervaring zou zijn :" Het jaar van de vloed" van ene Margaret Atwood .

Lelijkste boek
---- Envoyé avec BlackBerry® d'Orange ----

Ik kon het maar niet vinden en Bernadette bracht het me als cadeau ( geen haas, een ander cadeau ) mee deze zomer.

Tien bladzijden heb ik eruit gelezen en ik besefte onmiddellijk dat het niets voor mij was, een volledige misser.

Zo zie je maar hoe de ene iets leuks vindt en de andere iets verschrikkelijk.

Maar Alice Munro : lézen zou ik zeggen !!!!

"Cadeau!"

Gisterenavond was Jan (weer) op pad.
Daar zou ik nu eens goed van profiteren zie en Zwany had het zoals gewoonlijk al helemaal georganiseerd: Nel vertrekt immers vandaag om te overwinteren in het Hoge Noorden - wat zij trouwens even onbegrijpelijk vindt dan wij , want het is daar HEEL koud in Nederland tijdens de winter. Mais parfois noblesse oblige, n'est-ce pas?
En dus zouden we nog even gezellig een potje kunnen kaarten met z'n vieren?
Enkel het woord "kaarten" is voor mij voldoende om alles opzij te zetten en heel instemmend "ja" te knikken.

Vooraleer het zover was ging ik nog eens met de honden wandelen, gaf ik ze te eten, liet ik ze nog maar eens buiten, werkte ik aan een bouwstuk waar ik weinig of geen inspiratie voor vind, en tenslotte zou ik me eens gaan klaarmaken om te vertrekken.
Geen te mooie kleren aantrekken is de boodschap, hoe spijtig dat soms ook is, maar Duke, Zwany's hond is stekezot van mij en overspringt, overlikt en over-omhelst mij zodanig dat ik -vooraleer ik ook maar de kans heb gekregen de gastvrouw en gastheer te begroeten -volledig onder de smurrie zit.

Dus, niet de allernieuwste outfit aantrekken, zo dacht ik , toen ik plots, op mijn weg naar de trap ,stokstijf bleef staan.
En ik zag dit :

Ik schrok me een ongeluk ! Een haas !
Zoals mijn zus later schreef toen ik haar de foto doormailde " Gewoon in de living of wa?"
Ja dus, gewoon in het midden van de living, op weg naar de trap. Zomaar.
Met de tip van mijn teen raakte ik het diertje aan-want het was een kleintje-en neen, het bewoog niet meer. Al-oef, zoals Aude pleegt te zeggen in soortgelijke omstandigheden. Stel je voor dat het nog niet dood was, dan moest ik die klus afmaken.
Cartouche lag ondertussen helemaal op zijn gemak op de sofa, Spot op de andere zetel en aan de uitdrukking op hun muil te zien hadden zij daar helemaal niets mee te maken...
Met grote rode handschoenen heb ik het haasje onder de auvent gelegd tot Jan thuiskwam.
Wat een cadeau !
Zo zie je maar dat je geen jachtvergunning nodig hebt om aan wild te geraken.
Met dank aan Cartouche die onmiddellijk van mij een kleine beloning kreeg.
Zo'n mama's lieveling Cartouche, echt waar !

Bridge voor dummies

Maandag had ik een vergadering.
Woensdag had Jan een vergadering.
Donderdag had Jan een vergadering.
Traditiegetrouw is Jan vandaag de ganse dag gaan jagen, want het is 1 november.
Morgen gaat Jan de ganse dag jagen, want het is zaterdag.
Maandag heb ik weer vergadering.
Zijn vraag: "wanneer ben je nog eens thuis?"
Gelieve het voorgaande nog eens aandachtig door te nemen en de vraag opnieuw te stellen !
Zo gaat dat tussen mannen en vrouwen.
En hoe langer ik nu huisvrouw ben, des te meer dat zo'n houding opvalt.

En vooral als de winter zich nestelt in de vallei. Want het is hier van de ene dag op de andere 15 graden kouder geworden en dat kan tellen.
De kachel brandt dus weer en het wordt weer helemaal aanpassen.
Je kan niet zomaar weg.
Je moet altijd bedenken en inschatten hoeveel hout je op de kachel doet voor één uur, twee uur, of langer.
Misschien is een beetje kolen erbovenop een goed idee. Misschien is het dan té warm.
In elk geval het houdt me bezig.
Het houdt me serieus bezig.

Dat inschatten.

En daarom waarschijnlijk dat Zwany vroeg of ik geen zin had om op donderdag-vermits Jan toch (weer) weg was- te komen kaarten met Nel.
Ja, heel graag. Ik ben een kaartfanaat. Ik ben gewoon een spelletjes fanaat.
Jan haat het.
Maar bon.

Dus eerst gingen we wiezen ( whist) ,maar dan vroeg het Nederlands gezelschap zich af of ik niet wou leren bridgen ?.
Tja, bridge.

Dat inschatten

Dat klinkt zo Engels.
Dat klinkt zo intellectueel.
Dat klinkt zo heel weinig plezant ,eerlijk gezegd.

Maar goed, ook dat was het proberen waard.
En ja, misschien vind ik dat ooit wel leuk.
Maar zo veel spelregels, dat is niet te geloven.

Dus , misschien een ideetje voor nieuwjaar :

le loir, deel III : te vroeg gejuicht !

Vanmorgen ging ik de relmuis van naderbij bekijken . Ik zou een paar foto's nemen en daarna de auto nemen en het korfje een paar kilometer verder loslaten in de natuur. Uiteraard zou de loir dan elders onderdak zoeken, maar wat kon ik anders?

Zo gezegd zo gedaan.

Ik ga onder de auvent kijken naar het korfje...

LEEG!

Ongelofelijk toch?

Jan komt het korfje ook bekijken.
Het viel me gisteren ook al op dat de loir in de twee compartimenten van het korfje kon lopen, wat ik vreemd vond. Maar bon, we hadden er al andere loirs mee gevangen, dus ik dacht dat dat normaal was.

Bij nader onderzoek bleek dat de loir gewoonweg het in ijzer gevlochten tussenschot kapotgebeten had...

Kan je dat nu geloven?
En dat de loir om uit het korfje te geraken een droge pruim onder het gaatje geschoven heeft en van daarop door het gat naar buiten gekropen is.

Slim hé , zo'n relmuis ?.

taratata !!!!! Gevangen !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

En zo vang je dus heel vlug en kordaat een loir :

Laat het gras maar groeien

Een ganse week is manlief bezig geweest om het gras een laatste keer af te rijden tussen de honderden pruimelaars voor het echt winter wordt.
Nu, echt winter wordt het precies nog niet, want vandaag was het gewoon 32 °C . En dan spreek ik niet over "in de zon", want in de zon was het veel meer !
Het is een gans werk ,dat gras snoeien. Op de tractor wel te verstaan. En dan moet Jan zich telkens bukken , bij elke boom , om geen vervelende tak in zijn gezicht te krijgen.
Maar proper dat het is, man, man,man ! Zooooooooooo proper.

Midden op de foto zie je zo'n petieterig blauw "ietsje" met een groene bak, dat is de tractor !

In elk geval, het mag er wezen.

Volgende week wordt het waarschijnlijk "hout".

En dat zal ook weeral een serieus karwei worden.

Verleden week hadden we die lange electriciteitspanne en toen zijn de mannen van EDF komen kijken waar het probleem zich bevond. Dat is niet eenvoudig. Duizenden kilometers electricteitskabels, allemaal bovengronds. En die mannen lopen die lijnen af als je panne hebt en kijken waar er takken rusten op de leidingen.
En eens ze dat gevonden hebben , komt er een andere ploeg om de takken af te zagen en om zelfs ganse rijen bomen neer te leggen.
Zo ook deze keer.

Eerst kwam een vriendelijke man van bij Paul, boven ons dus, naar mij toe gelopen en nog vooraleer ik 'bonjour' kon zeggen trekt die man zijn pullover en zijn T shirt uit en vraagt hij me om op zijn rug te krabben en te kijken of er iets over zijn rug loopt.
Het was een apart gevoel. Wat moest ik daar nu weer van denken?
Ik kijk dus op zijn rug maar zie niets. Ik vouw zijn T shirt en pull op en hij zegt dat hij zo bang is van tekenbeten, dat hij het niet meer kon uithouden! En hij verontschuldigt zich uiteraard voor het gebeurde...
"Soit" ,zegt hij, " nous allons éliminer 400 m de câble qui ne servent à rien".
Gelijk heeft hij.
En dan komt de tweede ploeg. Drie Spanjaarden. Twee werknemers met houtzaag in de hand en de bazin is een felle dertigjarige Spaanse schone .
Ze gaan de bomen afzagen en de takken van andere bomen.
Ik zeg tegen Jan " Vraag eens of ze die twee dikke bomen op het talud niet willen afzagen en geef die mensen iets".
En hier zie je dan het verschil tussen man en vrouw : " Neen jong,allez gij ! Dat doe ik niet hoor!"
Waarna ik " Allez Jan, ik zal het dan zelf gaan vragen"
Dat was erover, hij ging het hen wel vragen en zowaar, ze deden het, gratis en voor niks .
Na enig aandringen zei de jonge vrouw dat als we dan toch iets wilden geven, we het aan de twee werknemers mochten geven.
Zo gezegd zo gedaan.

Wat een werk !

Dus, het ziet er hier proper uit om de winter in te gaan !

Le loir, relmuis of zevenslaper

Le Loir Glis glis
Famille gliridae
Ordre rongeurs
Longueur 13 à 19 cm
Poids 70 à 200 g
Pelage gris à gris-brun
Longévité 7 ans maximum

Tja het is iets als je op "den buiten" woont , qua ongedierte en insecten.
Zoals bijna jaarlijks kregen we deze morgen vroeg bezoek van de loir.
En dat is verschrikkelijk ambetant.
Want in tegenstelling tot een muis die je af en toe hoort trippelen op zolder, maar niet voor lang, want na een paar minuten hoor je "klap" , nog enkele sparteltjes en dood is de muis....omdat ik valletjes uitzet die heel efficient blijken te zijn, wel een relmuis kan je zo niet vangen.
Het is ingewikkeld.
Je moet zo'n kootje voorzien :

En daarin hang je een stuk appel.
En heel misschien heb je dan kans dat ze die appel wil opeten en dat ze gevangen zit.
En dan neem je de kooi mee naar buiten in de wagen en ga je ze zo'n paar kilometer verder afzetten in het veld.
Want als je ze te dicht bij je huis uitlaat komt ze gegarandeerd terug. Dat hebben we hier al eens meegemaakt.

Zo'n klein mooi schattig beestje maakt een hels lawaai. Vandaar de naam "relmuis" waarschijnlijk ...
Dat kan je je niet voorstellen.
Als zo een diertje in een vals plafond komt te zitten heb je nog een groter probleem. Vera en Marc en Rita en André kunnen daarvan meespreken.
Dat kan geweldig tegenslagen om het te kunnen te pakken te krijgen.
Gelukkiglijk genoeg hebben we geen vals plafond .
Maar een grote zolder , ja , die hebben we .
En dus, vanavond jacht maken op de kleine herriezoeker zie !
Non mais !