Het dak

Gisteren zijn de dakwerkers dan eindelijk het dak komen herstellen!
Het was spannend geweest.
Vreselijke hittes brengen uiteraard vreselijke onweders met zich mee. Hier is dat niet anders.
En die onweders zijn dikwijls "kleine stormen" met beken regen, als een gordijn, je ziet niets meer gewoonweg.
En omdat we zoveel ellende meegemaakt hebben tijdens de verschrikkelijke hagelbui in juni wilden we zo vlug mogelijk het euvel herstellen.
Dus kwam mijnheer Gardes kijken, zo'n anderhalve maand geleden en heeft hij in zijn eentje hier en daar mos van het dak weggekrabt, één of andere stuk ijzer van tussen het veluxraam weggehaald, een ijzer dat daar niet hoorde te zitten en die maakte dat de regen terugliep in het venster in plaats van naar buiten.
Alle gelijk, ik bespaar de technische uitleg. Het moest gerepareerd worden .
Zo vlug mogelijk.
Dat was dus anderhalve maand geleden...
En gisteren was het dan zover.
We hadden gebeld naar monsieur Gardes, Jan was er een keer of vier lang geweest, we hebben berichten op zijn antwoordapparaat gelaten, ik ben er ook eens langs geweest. Neen hoor, ze waren ons niet vergeten. Helemaal niet.
Ze werkten gewoon hun rijtje af al naargelang de belangrijkheid van het lek.
Het moet dus zijn dat ons lek niet zooooo belangrijk was, want we zagen Cecilia niet komen, tot gisteren dan.
Ikzelf was gaan shoppen in Montauban, en Jan belde, om me te verwittigen dat niet de Beaujolais nouveau ,maar de dakwerkers gearriveerd waren en ik mijn auto bij mijn terugkeer ergens anders kwijt moest, want onze parking of wat daarvoor moet doorgaan was overvol...
Wachten loont.
Dat begrijp je wel! Na anderhalve maand ongerust te zijn geweest bij elke onweersdreiging, plastic gelegd te hebben op zowat gans Jan's bureau, op zijn computers , op de overloop ook, van twee tot drie maal per nacht opgestaan te zijn om te gaan kijken of het toch niet binnenregende...en de dakwerker nogmaals beloofd had deze week te komen, want anders zou het september worden, aangezien het bouwverlof hier begint zaterdag...had ik "plots" de idee opgevat Jan's bureau gewoonweg te verhuizen van de ene kamer mét velux naar de andere zonder velux. Ah ja, dat moet kunnen.
En dus is manlief de ganse dag zoet geweest met het 'trekken' van leidingen, afhaken,ophangen en verplaatsen van lusters, sleuren met boekenkasten en vooral van boeken.
Maar bon, morgen kan het bureau erin en de computers. En al de rest.
En in feite moest dat helemaal niet, want het dak is waterdicht , ' étanche'. Jaja.
Maar ik hou ervan soms eens een kamer te verhuizen. Mijn meme deed dat ook .
In de lente kreeg ze al de kriebels en zei ze ' Constant, als we morgen nu eens van kamer zouden wisselen' en pepe die antwoordde ' Ah neen hé, 't is toch weeral niet van dat hé!' , waarna hij steevast een sigaretje ging roken aan de voordeur !!!!
Maar gelukkig zag Jan het wel zitten en ik denk dat het zelfs beter zal zijn en aangenamer voor hem. Hij zal nu zicht hebben op de vallei !
En Gustje kan in de kamer naast zijn ouders slapen. En ik zie het al voor me dat we stil zullen moeten zijn als hij komt en wij 's avonds laat nog onder de auvent zitten te kaarten...want zijn raam opent naar de auvent .
Maar dat zijn dan weer zorgen voor later.

Nu nog de trap naar het zwembad en de electricien die eindelijk ( na een jaar) zijn werk moet komen afmaken en ons huis is plots heel veel meer waard, in onze ogen althans!

de vakantiegangers zijn weg

Aude kwam en ging, gevolgd door Bernadette die kwam en ging en ondertussen zijn we drie weken verder en valt de stilte-zoals de hitte - pardoes op ons hoofd.
Als je al in het zuiden woont, dan komen bezoekers niet enkel even langs om te eten, maar ze blijven ook.
En dan zijn de contacten intenser, de emoties dieper, de gesprekken boeiender, de context ruimer, de herinneringen levendiger, de gezamelijke activiteiten "echter" dan als je maar even langskomt.
Je wrijft langs elkaar zoals keien op het strand.

Soms geniet je , soms erger je je.
Soms duwt die ene kei net op een plaats waar er een scherp uitsteeksel nog weggepollijst moet worden, anders nog vallen de stenen juist "gepast" in elkaar als puzzelstukjes.
Zowel in het ene als in het andere geval "werken de stenen op elkaar in".
En dat is juist goed om verder te bouwen aan die tempel van de mensheid.
Dan groeien we.
Dan bekijken we de dingen op een andere manier , vanuit een ander perspectief.

Zoals een diamant die je steeds weer herontdekt als je hem door je vingers heen laat draaien.
Telkens weer naar "af".



En zelfs al zijn drie weken best lang, de tijd raast voorbij en voor je het weet is alles weer als tevoren, en denk je dat je volgend jaar misschien dit of dat ook nog zou kunnen doen, om het nog leuker te hebben en om de herinneringen nog boeiender te maken.
We ontdekten "les jeudis de Lauzerte" ,dit jaar en dat zullen we zeker volgend jaar herhalen.
Aude en Stienus raden ons "Bouziès" aan langs de Lot.
Bernadette bezocht voor het eerst het musée Ingres in Montauban en het viel haar ook op hoe deze stad zienderogen mooier en properder wordt.

We hebben Zwany en Rick gezien, Rita en André samen met Carine ,ook zonder Carine, Janet en Max, Judy en John, Caroline en Constant, Gio en Emilio, Nel en Kees en Bep, Tim en Charlotte en Jack en Molly, Luc en een andere Carine, Jean-Luc en Françoise, Thierry en Florence,Steven de Australïer kwam langs en Adam en zijn vijf kinderen zwaaiden vanop de oprit,alleen Paul de Engelse buurman ontbreekt want die is voor drie weken - en daar zijn we heel blij om- naar Wales, maar voor de rest zien we hier niemand hoor ..."of we ons niet eenzaam voelen ?"wordt er ons wel eens gevraagd.
Nou Moe!

wrong time,wrong place

Aurore was 29 jaar , zo oud als Aude .
Allebei doet hun naam me denken aan het ochtengloren, aan de opgaande zon, aan een begin van iets, altijd weer een nieuw begin.
En ze zijn even oud . En even mooi.
En allebei de oogappel van hun mama.
Maar één van de twee is er niet meer echt.
En ik sta ermee op en ik ga ermee slapen , met het gevoel van onmacht.
Hoe moet Claire zich dan wel niet voelen, denk ik vaak, terwijl ik aardappelen schil of een citroen uitpers.

Hoe bang moet ze geweest zijn toen haar kind niet thuiskwam...
Dat wachten, 48 uur ,72 uur, drie dagen lang.
Je afvragen of ze ergens iets stoms gedaan heeft ,of haar hart gevolgd naar Timboektoe zonder te verwittigen, of gewoon eens weg wou zijn van deze wereld zonder dat iemand het wist.
Hopen dat het maar iets stoms is wat ze gedaan heeft en je tegelijk boos maken daarover. Ineptie.
Je beginnen afvragen of ze een ongeval gehad heeft, of ze gewond is, in een ziekenhuis ligt zonder dat je er iets van weet?
Hopen dat ze je bellen vanuit één of andere kliniek dat alles OK is.Of je boos maken omdat ze juist nog niet gebeld hebben. Ongerijmdheid.
Zenuwachtig beginnen denken dat er nog iets ergers gebeurd is en dat je niet weet wat het is.
Wanhopig zijn en het ergste vrezen.
Hoofdpijn van het nadenken en van je zorgen te maken.

De angst van iemand die niet thuis komt is onbeschrijfelijk. Blijft jarenlang tastbaar .
De hoop maakt plaats voor ongeloof en wanhoop.

Vaststellen dat helicopters boven je hoofd,niet ver van je huis rond cirkelen , op zoek naar...wat in feite?
En dan wordt er aan de deur gebeld, de gerechterlijke politie : "Mevrouw, we hebben haar gevonden"

Als een film zie ik het voor me.
Plots gaan je schouders zakken en wéét je gewoon wat je al die tijd al wist: ze leeft niet meer.

Een paar dagen loop je als door een wolk zonder te zien wat er om je heen gebeurt, want er valt zoveel te regelen.
De telefoon staat niet stil.
En je houdt je recht, want je hebt nog kinderen.

Maar later, een tijdje later drukt de leegte op je, is het verlies ondraaglijk zwaar en ben je alleen met je verdriet.

Sterkte Claire.
Dag Aurore.
Je bent nu een zonnenbloem tussen al die anderen die ik niet vergeet: Hélie,Maggy,Maud,Philippe...

Compleet afgekicked van het werk.

Ik ben dol op "stomme" spelletjes zoals Jan ze noemt.
Ik word er volledig relaxed van.
Mijn geest staat op nul en ik kan ruimte creëren om nieuwe inzichten op één of andere zaak op te doen.
Mijn gedachten gaan tekeer en ik kan ze ordenen, ze opnieuw opnemen en omdraaien en dingen anders zien.
Bovendien- en helemaal niet te versmaden- zouden ze je helpen je geest "klaar" te houden en dementie tegengaan .
En vermits ik al zeven jaar geen intellectueel werk meer verricht is het des te belangrijker dat ik daar iets aan doe.
Als ik mijn zus bezig hoor van wat er zich allemaal afspeelt op bureau , of kennissen en oud collega's die langskomen en ons hun wedervaren vertellen, dan bedenk ik hoeveel geluk ik heb in mijn leven om dat niet meer hoeven mee te maken.
Niemand had het ooit gedacht.
De meesten dachten dat ik nooit zou kunnen aarden zonder "werk", en zie, niets is minder waar.
De dagen vliegen hier voorbij dat het niet mooi meer is.
Altijd wel iets te doen of helemaal niets meer te doen, maar bon.

En dat gaat ver hé dat afkicken.
Laatst kon ik helemaal niet meer op de naam komen van mijn allerlaatste baas.
Sander, zo heette die man. Jeune cadre dynamique in volle glorie.
Maar zijn familienaam?
Uren naar gezocht en niet kunnen herinneren.
Dat betekent toch iets ?

En nu heb ik zo erg met mezelf moeten lachen!
Ik speel graag op de Ipad het spelletje Wordfeud.

Ik heb verschillende speelpartners, onder andere ook Compuswa. Dat is een alias voor François, een oud collega van me.
En tijdens dat spelletje scrabble, want dat is het in feite, kan je ook berichtjes naar elkaar sturen .Zwany en ik zijn daar heel bedreven in.
Maar dus compuswa. Eer ik dat door had dat het om François de oud collega ging, dat wil je niet geloven.
In elk geval, Compuswa schrijft me dat hij eerst naar DKV gaat en dan lekker weekendje ergens heen.
Blind heb ik me gestaard op die drie letters: DKV.
Wat is dat?
Wat was dat?
Wat zou dat kunnen zijn?
Niet gevonden.
Dus aan Compuswa de vraag gesteld, waar ligt DKV ?
Antwoord : Deutsche Krankenversicherung, de grootste zorgverzekeraar van Europa !
Alstublieft!

De dienst die ik zeven jaar geleden leidde werd verkocht aan DKV terwijl ik er stond naar te kijken;
En ik wist begot niet meer wat die drie letters betekenden!

Dat betekent toch iets?

Volledig afgekicked van het werk ja !!!!

Home is where my mom lives...

Aude was in een boekje "VT Wonen" aan het lezen - ze kochten immers een huis in Boechout en nu doen ze ideeën op uiteraard- en daarin was zo'n bordje met als gedachte,want spreuk kan je zoiets moeilijk noemen, ( Eddy Wally zou zeggen "spraak") HOME IS WHERE MY MOM LIVES.
"Oh" zeiden we alletwee.
Want voor haar is dat zo. NIet meer niet minder.
Ze komt graag naar hier, maar ze houdt niet van de warmte.
En telkens zegt ze "mama , ik kom voor jou".
Is dat niet fantastisch dat "iemand voor JOU komt" ?, denk ik dan.

Gustje vierde hier zijn eerste verjaardag en dezelfde dag vierde Stienus zijn 30e verjaardag. Leuk dat we erbij waren.

En de taart was overheerlijk. Christian had zichtzelf overtroffen. Gustje zat gauw VOL taart, vond ze heerlijk, nam een groot stuk in zijn vuistje en kneep erin, om ze daarna in de mond te nemen en lekker uit te smeren over zijn bord en stoel. In zijn haar ook, natuurlijk, dat hoort zo!
En Cartouche bleef geduldig naast hem zitten, elke beweging volgend, in de hoop dat er een stukje zou afvallen zodat hij zou kunnen meegenieten van al dat lekkers.

Na een paar dagen waterangst werd hij een echte waterrat, met en zonder gele "zwemboot" .

Hij kreeg een fietsje en zat er zo kaarsrecht op, hij kreeg er maar nooit genoeg van.

Hij blijft mama's superman!

En zie, nu zijn ze weg en is het stil in huis.
Gust keek nog een laatste keer naar het zwembad, volgend jaar zal hij ernaar toe lopen en zullen we hem (nog) meer moeten in het oog houden.

En ik keek naar Aude, de laatste keer deze zomer.

Ze verandert van werk, ze kocht een huis, ze werd plots zo "groot" !
Er staan haar veel nieuwe dingen te wachten dit semester.
Het ga je goed kind, en als je naar huis wil komen, kan dat.
Altijd, zo lang ik er ben.
Your home is where your mom lives!

Lauzerte en de eerste keer op de paardenmolen

Janet en Max hadden ons verteld dat het zo leuk vertoeven was op de donderdagen van 'l'été gourmand' in Lauzerte", een dorpje, zo'n 17 km van bij ons.
Je kan er van allerhande standjes eten kiezen, of desserts, of drank . Er is muziek, er is veel volk, een beetje het jaarlijkse fête vôtive van Flaugnac, maar dan kleinschaliger, of de woensdagavond markt in Castelnau met le 'marché des producteurs', maar dan grootschaliger...
Jan wou niet, zou niet, last van zijn oren, té luid, geen goesting, tegendraads quoi !
Tegen een uur of zeven bracht hij toch hetvolgende bericht " als we met twee auto's gaan, want als het mij niet aanstaat..."
En zoals steeds( of zo goed als) was hij het die later op de avond zei "dat moeten we volgend jaar overdoen.".
Zo zie je maar. Zolang als je in staat bent van gedacht te veranderen is het voor mij goed.

We hadden onze auto's aan de voet van de berg geparkeerd, omdat ik van niet beter wist. Was het nog ver naar het marktplein, was het wel op het marktplein, was het ergens anders, zouden we boven op de berg wel parkeergelegenheid vinden?
Soit, we parkeerden onderaan de berg.
Stienus zag het zitten. "Korte pijn " zei hij, en hij duwde gezwind de buggy de helling op.
Eens ter plekke, was het marktplein al volledig volzet met tafeltjes her en der en standjes met lokale specialiteiten.
We vonden een tafel naast het marktplein en dat was juist super, je had een overzicht op de markt en de muziek kon je gewoon niet storen.
Een accordeon speelde één van de lievelingsliedjes van mémé " Riquita, joli coeur de Java" en ik zong uit volle borst mee.
Jan en Stienus gingen als eersten een keuze maken van wat ze zouden eten. Het werd kip met frites;
Ondertussen was er een jong gezin aan onze tafel komen zitten. Bleek dat het Belgen waren uit La Louvière.
De tijden zijn veranderd; deze Belg, derde generatie Italiaanse gastarbeiders zei "ik spreek een beetje Nederlands", zonder accent, alstublieft.
En ik vertelde hem dat mijn naam Meunier was, mijn grootvader van Nimes afkomstig was( naast Couvin, Mariembourg) en mijn overgrootmoeder langs grootmoeders kant van La Roche. Belgen allez, niet meer en niet minder.

We dronken rosé, kregen als dessert galettes met honing en een noisette ( kleine koffie met melk) en toen vertrokken we naar de paardenmolen...en zo gebeurde het ongelofelijke, we hebben het meegemaakt, we waren erbij , toen Gust de eertse keer op de paardenmolen zat en ook toen hij er na vier ritten niet meer af wou.

Voor mij zijn dat prachtige herinneringen. Ik weet ook nog precies waar ik me bevond toen Aude de eerste keer op de paardenmolen zat. In Hove , tegenover bakkerij Elly, waarschijnlijk tijdens de jaarmarkt.

Neen, onze dag kan niet meer stuk.
Aude kwam net naar beneden om te zeggen dat Gustje nog helemaal wakker was. Het is bijna 23 uur...té veel indrukken vandaag. Lang in het zwembad zonder te wenen, musée de l'écriture in Figeac, de weg langs de Lottevallei, Lauzerte. Té veel, is ook niet niet bevorderlijk voor een gezonde nachtrust. Maar ik, ik laat het niet aan mijn hart komen.
Puur geluk, meer moet dat niet zijn.

De verrassing kon niet groter zijn...

De verrassing kon niet groter zijn en mijn stilzwijgen heeft duidelijk geloond.
Sinds meer dan een maand zijn er hier enorme werken aan de gang.
Het begon allemaal zo :

Een enorme kraan deed het belangrijkste werk! We zouden een zwembad laten aanleggen. Na zes jaar , na wijze beraadslagingen, na veel gezever, na even veel keer afgezien te hebben van het plan, na weer de draad opgenomen te hebben, na veel wachten, na nog eens alles naast ons neer te leggen, na uiteindelijk de knoop doorgehakt te hebben, is het dan zover : we bouwen een zwembad, of liever, we laten een zwembad bouwen.
Jan heeft waarschijnlijk zo'n 10 keer of meer gezegd " ik zou dat nooit zelf gekund hebben !" en dus zijn we blij dat we het niet zelf gedaan hebben;

Het slechte weer bracht ook veel vertraging met zich mee en de ganse opzet was om het zwembad zwemmensklaar te hebben tegen 14 juli. Niet omdat het dan de nationale feestdag is in Frankrijk, maar wel omdat Aude met haar gezinnetje voor anderhalve week komt logeren.

En vermits we in het Zuidwesten zijn, wordt er je wel beloofd dat het "zeker in orde komt tegen dan", maar zeker ben je nooit.

En ik mocht niets verklappen tegen Aude en als er iets is dat ik niet kan, dan is het wel zwijgen tegen Aude, vandaar de moelijkheidsgraad van deze zwijgoefening .

Soms waren we samen aan het bellen en reed de vrachtwagen voor de 10e keer die namiddag langs mijn raam met beton, of met bakstenen, of met een rolraam, en ik maar zeggen tegen Aude " neen hoor, je vergist je, het zijn de mannen die het dak komen repareren..." en ik kon niets méér zeggen dan dat, want ze mocht en zou het niet weten.

Hetzelfde gebeurde toen ik verleden week mijn kop buitenstak, terwijl we aan het bellen waren ( "voor de verandering" , zou Jan zeggen) en dat dit het plaatje was dat ik te zien kreeg:

Ik had bijna een hartstilstand. Het was net een reuze-mol die door mijn tuin gehold was of zoals Willy schreef ' de loopgraven in de eerste wereldoorlog'...
"Dat komt nooit meer goed", dacht ik. Of in elk geval, nooit op tijd, tegen de 14e ...

Maar zie, dan werd het betonnetje gegoten....

Het bad geplaatst ...

De stenen errond gelegd :

En klaar is kees.
Het was af de 12e 's avonds...
Als dat niet mooi is.

Het terras errond en de trap ernaar toe moeten nog aangelegd worden, begin augustus, maar dat zijn zorgen voor later.
Het belangrijkste was "kunnen zwemmen".

De verrassing was dus enorm, al had ik de laatste dag nogal geforceerd aangedrongen op het meebrengen van badsloffen en zwemgerief, zogezegd voor de party die Zwany zou geven...maar uiteraard , voor het beste gebruik van ons eigenste bad.

En toen ze dus aankwamen konden ze hun ogen niet geloven , en nu geniet iedereen, ook ik die nauwelijks in een (koud water) zwembad durfde komen, van de nieuwe aanwinst.

Een voltreffer.
Wij gaan nergens heen deze zomer, we blijven thuis, alles bij de hand !.

La nature ne se venge pas

Toen Jean Claude gisteren zijn eerste courgettenoogst kwam binnenbrengen, hebben we natuurlijk de nieuwe courgetten gevierd met een aperitiefje. Zo hoort dat.
Jean Claude is een sobere drinker. Hij prefereert ( mannen, ik vertoef té vaak bij Hollanders!!!!) porto. Dat is tamelijk ongebruikelijk in het zuid westen.
Meestal drinkt men er Ricard

Aangelengd met water en ijsblokjes. Of een rozeetje, weinig of geen witte wijn. Wel schuimwijn.
Cava kennen ze niet, ten ware het Freixenet zou zijn. Alles moet en zal van Frankrijk komen "achetez Français" is het motto.

We bespraken "de zondvloed", de vreselijke hagelbui die ons te beurt viel toen hij met Simonne bij ons op bezoek was.
Zijn schoonzoon nam zijn bedrijf over en die heeft het momenteel hard te verduren.
Alle tabak verwoest, alle meloenen naar de vaantjes. En toch, hij heeft voor de derde maal de meloenen
en de tabak herplant en de courgetten "herpakken", de tabak ook, de maïs doet het, de zonnenbloemen geen probleem.

Hij vertelt ons dat Philippe het twee dagen heel moeilijk gehad heeft. Dat ze hem proberen troostten, dat hen dat ook meermaals te beurt is gevallen, maar dat het allemaal wel weer goedkomt en dat het volgend jaar gans anders zal zijn, car la nature ne se venge pas!

Ik vond dat zo mooi. Want ooit werkte er hier een landbouwer in de vallei , en die dacht dat dat namelijk wel zo was. Als het al eens misliep met de pruimenoogst, dan verzorgde hij zijn boomgaard gewoonweg niet. Il se vengeait...

Wat een verschil in filosofie !

En dus, zegt Jean Claude, eens hij over zijn teleurstelling heen was, en iedereen hem moed insprak, kwamen de Spaanse gastarbeiders naar hem toe en zeiden ze dat ze een week gratis wilden werken om hem er weer bovenop te helpen ...
Alsof solidariteit niet meer bestond !

En misschien omdat we daar niet meer in geloofden, sprongen de tranen in onze ogen . We vonden dat zo diep, zo warm , zo menselijk, zo dicht bij het essentiële zijn...want als baas en medewerkers elkaar begrijpen en elkaar helpen, wat is er dan mooier dan te werken en gelukkig te zijn met de geleverde arbeid en het verdiende geld?
Niets toch?

Jaja, la solidarité in le Sudouest, het heeft iets hoor.

A la Sainte Procule, arrive la canicule

Vandaag is het Sainte Procule . Een heilige met een ongelofelijk onwaarschijnlijke voornaam, maar toch heus waarachtig bestaand...
Ze zou geboren zijn in Rodez, zo'n 100 km van hier. EN ze wou niet trouwen met de man die haar ouders hadden uitgezocht voor haar. Neen, ze wou met Jezus Christus trouwen.
Op haar trouwdag vluchtte ze. Haar aanstaande exhtgenoot ging achter haar aan, vond haar terug, verloor haar weer...bref, tenslotte kon hij haar te pakken krijgen en hakte hij haar hoofd af met zijn zwaard. Maar zie, Sainte Procule naam haar hoofd onder haar arm en stapte verder. Haar aanstaande toonde onmiddellijk berouw, en ze vergaf hem. Ze zette haar weg verder tot in een kerk de la Sainte Croix en al degenen die haar onderweg hadden uitgejouwd werden verschrikkelijk ziek. De anderen werden gelukkig.
Ze kwam aan in het kerkje en zeeg neer.
Ze werd begraven in Rodez.
En Paul Frédérique Cassez , onze plaatselijke Armand Pien had er weeral een weerspreuk over gevonden, vandaar mijn opzoekingen.
Hoeveel heiligen er hier zijn, daar heb je geen gedacht van.

Vanmorgen kwam Jan heel fier met zijn eerste courgettenoogst naar boven. Ook een mirakel, gezien de enorme hagelval van een paar weken geleden.
Maar wat doe je met twee courgetten?


En daar was ik nog maar net over aan het nadenken als het mirakel van Sainte Procule ook mij te beurt viel: taratata !!!!

Jean-Claude , een buurman ( maar ondertussen weten jullie dat ik het dan over een paar kilometers heb)bracht ook zijn eerste oogst binnen.
"C'est normal, entre voisins", zei hij.
Allez, nu weet ik ineens weer wat te doen met "een ganse kist courgetten"...

Mensenleed en hondenleed.

Gustje heeft de windpokken.
Kamiel had de windpokken.
Geen wonder dus, beide kozijntjes ( voor de Nederlandse vrienden : neefjes) waren samen aan de Nederlandse kust, Vrouwenpolder, met name.
Vandaar.

En nu zit Gustje thuis.
Hij ziet er niet uit.
Volledig vol blaasjes, rode vlekjes.
Overal.

Hij heeft koorts. Hij weent heel veel.
Hij slaapt bijna niet en zijn ouders al helemaal niet.

En steunen en klagen! De ouders dan hé.
En ik maar uitleggen dat het beter is dat hij het nu heeft, nu hij zich helemaal niets meer zal herinneren van die vervelende kinderziekte.
Dat alle kinderen wel eens de windpokken hebben.
Dat we daar allemaal gepasseerd zijn.
Dat het bij Aude zo erg was dat ze zelfs blaasjes op het wit van haar ogen had ( met dank aan mijn zus Anne die me daarop wees, en gelijk had ze, want zij vond dat zoveel jaren geleden echt wel "heel erg").
Maar dat het na een week over is.
Dat je het na 8 dagen vergeten bent.

Maar ook, dat je er littekens van overhoudt.
Dat een kind niet weet wat hem te beurt valt, overal jeuk en je wordt gevraagd niet te krabben.

Blaasjes in je mond, in je strot, in en achter je oren, in je haar, op je poep , tussen je billen...neen, akelig.

En terwijl ik Aude en Stienus moed inspreek en nogmaals op het hart druk dat het écht overgaat, denk ik weer aan Duke, Zwanies'hond.
Die was zo gulzig gisteren ,dat hij een pyrex schotel met nog een toefje lasagne erin, van het aanrecht sleurde.
Duizenden glasschilfers en scherven. Hond gulzig lasagne opslurpen...geweldig bloeden uit zijn bek...en Zwany volledig overstuur.
Wat kan je doen in zo'n geval?.
"Niets" ,zegt Sandrine, ons aller veearts. Zeker niet laten spugen. Maakt het alleen nog erger.
Geduldig afwachten en hopen dat er geen inwendige bloedingen komen.

Dus Zwany slaapt ook niet 's nachts.
Als een echte hondenmoeder ligt ze naast haar Dukie.

: preuves à l'appui !!!!

Neen, windpokken zal hij niet krijgen.
En Gustje zie ik nog niet uit gulzigheid een lasagneschotel van het aanrecht sleuren en met glasscherven en al oppeuzelen.

Maar Aude en Zwany en Stienus en Rick: hun reactie is dezelfde : zorgen voor, onvoorwaardelijk zorgen voor. En hopen dat dit mensen- en hondenleed binnenkort nog slechts een nare droom is.

Vlug genezen hoor, alletwee !