De verrassing kon niet groter zijn...

De verrassing kon niet groter zijn en mijn stilzwijgen heeft duidelijk geloond.
Sinds meer dan een maand zijn er hier enorme werken aan de gang.
Het begon allemaal zo :

Een enorme kraan deed het belangrijkste werk! We zouden een zwembad laten aanleggen. Na zes jaar , na wijze beraadslagingen, na veel gezever, na even veel keer afgezien te hebben van het plan, na weer de draad opgenomen te hebben, na veel wachten, na nog eens alles naast ons neer te leggen, na uiteindelijk de knoop doorgehakt te hebben, is het dan zover : we bouwen een zwembad, of liever, we laten een zwembad bouwen.
Jan heeft waarschijnlijk zo'n 10 keer of meer gezegd " ik zou dat nooit zelf gekund hebben !" en dus zijn we blij dat we het niet zelf gedaan hebben;

Het slechte weer bracht ook veel vertraging met zich mee en de ganse opzet was om het zwembad zwemmensklaar te hebben tegen 14 juli. Niet omdat het dan de nationale feestdag is in Frankrijk, maar wel omdat Aude met haar gezinnetje voor anderhalve week komt logeren.

En vermits we in het Zuidwesten zijn, wordt er je wel beloofd dat het "zeker in orde komt tegen dan", maar zeker ben je nooit.

En ik mocht niets verklappen tegen Aude en als er iets is dat ik niet kan, dan is het wel zwijgen tegen Aude, vandaar de moelijkheidsgraad van deze zwijgoefening .

Soms waren we samen aan het bellen en reed de vrachtwagen voor de 10e keer die namiddag langs mijn raam met beton, of met bakstenen, of met een rolraam, en ik maar zeggen tegen Aude " neen hoor, je vergist je, het zijn de mannen die het dak komen repareren..." en ik kon niets méér zeggen dan dat, want ze mocht en zou het niet weten.

Hetzelfde gebeurde toen ik verleden week mijn kop buitenstak, terwijl we aan het bellen waren ( "voor de verandering" , zou Jan zeggen) en dat dit het plaatje was dat ik te zien kreeg:

Ik had bijna een hartstilstand. Het was net een reuze-mol die door mijn tuin gehold was of zoals Willy schreef ' de loopgraven in de eerste wereldoorlog'...
"Dat komt nooit meer goed", dacht ik. Of in elk geval, nooit op tijd, tegen de 14e ...

Maar zie, dan werd het betonnetje gegoten....

Het bad geplaatst ...

De stenen errond gelegd :

En klaar is kees.
Het was af de 12e 's avonds...
Als dat niet mooi is.

Het terras errond en de trap ernaar toe moeten nog aangelegd worden, begin augustus, maar dat zijn zorgen voor later.
Het belangrijkste was "kunnen zwemmen".

De verrassing was dus enorm, al had ik de laatste dag nogal geforceerd aangedrongen op het meebrengen van badsloffen en zwemgerief, zogezegd voor de party die Zwany zou geven...maar uiteraard , voor het beste gebruik van ons eigenste bad.

En toen ze dus aankwamen konden ze hun ogen niet geloven , en nu geniet iedereen, ook ik die nauwelijks in een (koud water) zwembad durfde komen, van de nieuwe aanwinst.

Een voltreffer.
Wij gaan nergens heen deze zomer, we blijven thuis, alles bij de hand !.

La nature ne se venge pas

Toen Jean Claude gisteren zijn eerste courgettenoogst kwam binnenbrengen, hebben we natuurlijk de nieuwe courgetten gevierd met een aperitiefje. Zo hoort dat.
Jean Claude is een sobere drinker. Hij prefereert ( mannen, ik vertoef té vaak bij Hollanders!!!!) porto. Dat is tamelijk ongebruikelijk in het zuid westen.
Meestal drinkt men er Ricard

Aangelengd met water en ijsblokjes. Of een rozeetje, weinig of geen witte wijn. Wel schuimwijn.
Cava kennen ze niet, ten ware het Freixenet zou zijn. Alles moet en zal van Frankrijk komen "achetez Français" is het motto.

We bespraken "de zondvloed", de vreselijke hagelbui die ons te beurt viel toen hij met Simonne bij ons op bezoek was.
Zijn schoonzoon nam zijn bedrijf over en die heeft het momenteel hard te verduren.
Alle tabak verwoest, alle meloenen naar de vaantjes. En toch, hij heeft voor de derde maal de meloenen
en de tabak herplant en de courgetten "herpakken", de tabak ook, de maïs doet het, de zonnenbloemen geen probleem.

Hij vertelt ons dat Philippe het twee dagen heel moeilijk gehad heeft. Dat ze hem proberen troostten, dat hen dat ook meermaals te beurt is gevallen, maar dat het allemaal wel weer goedkomt en dat het volgend jaar gans anders zal zijn, car la nature ne se venge pas!

Ik vond dat zo mooi. Want ooit werkte er hier een landbouwer in de vallei , en die dacht dat dat namelijk wel zo was. Als het al eens misliep met de pruimenoogst, dan verzorgde hij zijn boomgaard gewoonweg niet. Il se vengeait...

Wat een verschil in filosofie !

En dus, zegt Jean Claude, eens hij over zijn teleurstelling heen was, en iedereen hem moed insprak, kwamen de Spaanse gastarbeiders naar hem toe en zeiden ze dat ze een week gratis wilden werken om hem er weer bovenop te helpen ...
Alsof solidariteit niet meer bestond !

En misschien omdat we daar niet meer in geloofden, sprongen de tranen in onze ogen . We vonden dat zo diep, zo warm , zo menselijk, zo dicht bij het essentiële zijn...want als baas en medewerkers elkaar begrijpen en elkaar helpen, wat is er dan mooier dan te werken en gelukkig te zijn met de geleverde arbeid en het verdiende geld?
Niets toch?

Jaja, la solidarité in le Sudouest, het heeft iets hoor.

A la Sainte Procule, arrive la canicule

Vandaag is het Sainte Procule . Een heilige met een ongelofelijk onwaarschijnlijke voornaam, maar toch heus waarachtig bestaand...
Ze zou geboren zijn in Rodez, zo'n 100 km van hier. EN ze wou niet trouwen met de man die haar ouders hadden uitgezocht voor haar. Neen, ze wou met Jezus Christus trouwen.
Op haar trouwdag vluchtte ze. Haar aanstaande exhtgenoot ging achter haar aan, vond haar terug, verloor haar weer...bref, tenslotte kon hij haar te pakken krijgen en hakte hij haar hoofd af met zijn zwaard. Maar zie, Sainte Procule naam haar hoofd onder haar arm en stapte verder. Haar aanstaande toonde onmiddellijk berouw, en ze vergaf hem. Ze zette haar weg verder tot in een kerk de la Sainte Croix en al degenen die haar onderweg hadden uitgejouwd werden verschrikkelijk ziek. De anderen werden gelukkig.
Ze kwam aan in het kerkje en zeeg neer.
Ze werd begraven in Rodez.
En Paul Frédérique Cassez , onze plaatselijke Armand Pien had er weeral een weerspreuk over gevonden, vandaar mijn opzoekingen.
Hoeveel heiligen er hier zijn, daar heb je geen gedacht van.

Vanmorgen kwam Jan heel fier met zijn eerste courgettenoogst naar boven. Ook een mirakel, gezien de enorme hagelval van een paar weken geleden.
Maar wat doe je met twee courgetten?


En daar was ik nog maar net over aan het nadenken als het mirakel van Sainte Procule ook mij te beurt viel: taratata !!!!

Jean-Claude , een buurman ( maar ondertussen weten jullie dat ik het dan over een paar kilometers heb)bracht ook zijn eerste oogst binnen.
"C'est normal, entre voisins", zei hij.
Allez, nu weet ik ineens weer wat te doen met "een ganse kist courgetten"...

Mensenleed en hondenleed.

Gustje heeft de windpokken.
Kamiel had de windpokken.
Geen wonder dus, beide kozijntjes ( voor de Nederlandse vrienden : neefjes) waren samen aan de Nederlandse kust, Vrouwenpolder, met name.
Vandaar.

En nu zit Gustje thuis.
Hij ziet er niet uit.
Volledig vol blaasjes, rode vlekjes.
Overal.

Hij heeft koorts. Hij weent heel veel.
Hij slaapt bijna niet en zijn ouders al helemaal niet.

En steunen en klagen! De ouders dan hé.
En ik maar uitleggen dat het beter is dat hij het nu heeft, nu hij zich helemaal niets meer zal herinneren van die vervelende kinderziekte.
Dat alle kinderen wel eens de windpokken hebben.
Dat we daar allemaal gepasseerd zijn.
Dat het bij Aude zo erg was dat ze zelfs blaasjes op het wit van haar ogen had ( met dank aan mijn zus Anne die me daarop wees, en gelijk had ze, want zij vond dat zoveel jaren geleden echt wel "heel erg").
Maar dat het na een week over is.
Dat je het na 8 dagen vergeten bent.

Maar ook, dat je er littekens van overhoudt.
Dat een kind niet weet wat hem te beurt valt, overal jeuk en je wordt gevraagd niet te krabben.

Blaasjes in je mond, in je strot, in en achter je oren, in je haar, op je poep , tussen je billen...neen, akelig.

En terwijl ik Aude en Stienus moed inspreek en nogmaals op het hart druk dat het écht overgaat, denk ik weer aan Duke, Zwanies'hond.
Die was zo gulzig gisteren ,dat hij een pyrex schotel met nog een toefje lasagne erin, van het aanrecht sleurde.
Duizenden glasschilfers en scherven. Hond gulzig lasagne opslurpen...geweldig bloeden uit zijn bek...en Zwany volledig overstuur.
Wat kan je doen in zo'n geval?.
"Niets" ,zegt Sandrine, ons aller veearts. Zeker niet laten spugen. Maakt het alleen nog erger.
Geduldig afwachten en hopen dat er geen inwendige bloedingen komen.

Dus Zwany slaapt ook niet 's nachts.
Als een echte hondenmoeder ligt ze naast haar Dukie.

: preuves à l'appui !!!!

Neen, windpokken zal hij niet krijgen.
En Gustje zie ik nog niet uit gulzigheid een lasagneschotel van het aanrecht sleuren en met glasscherven en al oppeuzelen.

Maar Aude en Zwany en Stienus en Rick: hun reactie is dezelfde : zorgen voor, onvoorwaardelijk zorgen voor. En hopen dat dit mensen- en hondenleed binnenkort nog slechts een nare droom is.

Vlug genezen hoor, alletwee !

Koningen en Koninginnen

Er was eens heel, heel lang geleden een meisje die in haar fantasiewereld geloofde dat ze in feite een prinses was en dat haar ouders de Koning en de Koningin waren.
Teneinde een volkse opvoeding te krijgen en een goede band te hebben met de bevolking, hadden haar ouders besloten haar te laten opgroeien, ver van het paleis, in een familie die heel koningsgezind was , patriotten van het eerste uur,geëgageerde mensen in het Rode Kruis ,en nog zoveel meer en haar naar een eenvoudige provincieschool te sturen, op Lyceum.
Dat fantasme heeft jaren geduurd.
Ze durfde daar met niemand over praten, uit angst dat de mensen haar voor gek zouden verklaren.
Het duurde zelfs tot ze op de universiteit zat.
Tot op een dag...
Er een mevrouw van de Arcane School in Zwitserland ,op bezoek kwam bij Madame Thiran, waar het princesje op kot zat.
"Ga jij maar open doen, ik kom er zo aan", zei Madame Thiran, ook chefke genoemd.
Zo gebeurde.
Ze nam de jas aan van de Zwitserse dame en ze gingen in het salon zitten.
" Et le Roi et la Reine?", vroeg de dame.
Het prinsesje veranderde plots in een doodgewone eerstejaarsstudente in de Rechten...
"Ils vont bien", stamelde ze nog.
"Ils ne reviendront plus", zei de dame, toen madame Thiran ons vervoegde.

Gans perplex , volledig overstuur, was er nooit sprake meer van de Koning en de Koningin.
Ze was zelfstandig geworden ,het prinsesje, ze had ze niet meer nodig.

Toen ik een paar jaren geleden een jonge Française interviewde, vertrouwde ze me een geheim toe: " Je m'imaginais que j'étais une princesse, et que mes parents étaient le Roi et la Reine".
"ils ne reviendront plus jamais", zei ik zacht en ik dacht terug aan die heel bijzondere namiddag met die Zwitserse dame van de Arcane School.

Ik dacht er gisteren terug aan, nu we in België binnenkort maar liefst twee koningen en drie koninginnen zullen hebben. Straf hé?

Lijstjes maken

"Mama, wat moeten we allemaal meebrengen? Kan je eens een lijstje maken?"
"Zeg Gene, wat moet ik allemaal meebrengen, wordt het niet eens tijd dat je een lijstje maakt?",vraagt Bernadette mij, uitegrekend dezelfde dag.
Tja, lijstjes.

In het begin dat we hier kwamen wonen, misten we veel.
En dat zag je aan de lange lijstjes, aan getelefoneer met nog andere wensen,last minute calls om toch ook de zaterdagkrant mee te brengen, de humo niet te vergeten,een Story misschien of andere boekskes die je nog liggen hebt, doorlopers 7 sterren ( nooit zo hard gelachen als met Monique die zich afvroeg of dat een soort loopsloefen waren) ,gemengd peper en zout van bij de keurslager, fonds ( wild,kalfs,groenten en rund of lam), aspro vitamine C van Bayer, Zyrtec,louis Widmer lipbalsem,mayonnaise, curry en pickels van De Vos Lemmens,worschester saus,snoeks alamanak, bruine suiker en suikerstroop,boeken,cd's,uitgeknipte krantenartikels over mijn beroemde schoonbroer en nichtjes, of columns van Rik Torfs of Koen Meulenaere,speculoospasta en later speculoospasta met crunchkes,filet américain préparé, kip curry en grijze garnaalsla,kuipjes kaas met sambal oelek, smeerkaas van Maredsous, sneetjeskaas, belegen en tussensoort,onze post en bankafschriften, kleren die we vergeten waren of gekocht hadden en niet konden meebrengen met het vliegtuig.
Ja, het waren lange lijstjes.

Nu is dat gans anders. Want wat we eens zo hard misten, daar hebben we leren mee leven.

We hebben een abonnement op De Standaard, en we lezen ze dagelijks op onze Ipad. Wel vervelend dat je geen stukje kan afdrukken of uitknippen, maar goed.
We hebben een papieren weekendabonnement op Le Monde.
De humo is niet meer wat hij geweest is.en vermits we de krant hebben zien we dagelijks wat er op TV is.
Koen Meulenaere gaf zijn ontslag, daarvoor moeten we dus ook al de Knack niet meer kopen.
De boekskes, ja, dat doet nog altijd plezier. Genre Story, Dag Allemaal, libelle,feeling. Graaf hoe leuk ik dat vind,volledig verkeerd, dat zal wel zijn, maar zo leuk!
Doorlopers 7 sterren. Ja dat hebben ze hier niet, maar eens per jaar sla ik een voorraad in en dus is er geen urgentie. Bovendien, moest ik echt zonder vallen, dan kan ik denksport spelen,alle sterren en alle soorten, op de Ipad alstublieft!
Gemengd peper en zout, altijd handig,maar dat gaat lang mee en ik heb er nog een stuk of drie staan. Ook niet dringend. Fonds, een ganse plank heb ik er nog van! Niet nodig.
Aspro vitamine C hebben ze nu ook hier , zyrtec en andere middeltjes , allemaal ter plaatse.
Mayonnaise, pickels etc, zelf leren maken, overbodig.
Bruine suiker, heb ik nog, en ondertussen heb ik een winkeltje gevonden waar ik het kan vinden, worschester saus ook, stroop bij de Spar, speculoospasta bij Carrefour ( ok met crunch, dat hebbén ze nog niet,maar is dat echt nodig?)
Filet américain en andere " bijval" of " toespijs" voor degenen die niet van Aalst zijn, kan je moeilijk vragen om in de zomer mee té brengen uit vrees voor salmonella, idem voor de sneetjeskaas.
Aangezien we hier nu gedomicilieerd zijn, komt de post rechtstreeks naar le Cigalou. Handig. Idem met bankuittreksels.

En Hollandse maatjes, kan je nu ook verkrijgen in Moncuq, in Café La France, gerund door echte Belgen, een Waal en een Vlaming. Wat een initiatief. Wat een aanpak! Ja, dat mis ik soms. Maar dat kan je niet laten meebrengen of dat kan je niet kopen hé?

Dus, behalve het leuke gezelschap , hebben we niks anders nodig .

Je leert ermee leven hoor, met dat " gemis" , echt waar.

de platte band ( pluto conjunct jupiter)

In mijn astrologische geboortekaart ben ik spijtig genoeg belast met het aspect Pluto conjunct
Jupiter, ofte, zoals mijn broer het ooit plastisch uitdrukte met het aspect van "de platte band".

Je hebt wel een auto ( en gelukkiglijk heb je een auto) maar tegelijkertijd heb je een lekke band.
Vervelend.
Mijn vader en andere familieleden bekeken me dan met een spijtige, compassievolle blik van "ocharme dat kind"....
Maar ik, ik leerde er mee leven.
Het houdt dus in dat als er goeie dingen gebeuren er mij tegelijkertijd vervelende dingen overkomen.
Bijvoorbeeld, je krijgt 800 EURO terug van de belastingen, maar ze vinden je bankrekeningnummer niet terug ( plots, na 30 jaar belastingen te betalen en nooit van bankrekening veranderd te zijn, plots dus ) ...
Of je krijgt bericht van je bank dat de 800 EUR gestort zijn, maar je krijgt ook een brief dat je 3200 EUR in het rood staat ....wat een 'eenvoudige vergissing blijkt te zijn en je mag het schrijven als onbestaand beschouwen...( wat ik NOOIT zomaar aanvaard van een bank, ik eis een schrijven !"Non, mais !!!!").
Zien jullie dus een beetje wat dat aspect inhoudt?
Zo zit mijn leven in elkaar.
Maar je leert ermee leven hoor, daar niet van en dan word je dat gewoon en begrijp je die empathische blikken van familieleden of astrologiekenners niet als ze het spijtige platte band aspect ontdekken.

Anders is het gesteld met "echte lekke banden".

Gisteren zaten we gezellig te tafelen bij Rita en André in hun allervermaardste Chambre d'hôtes L'Oustalou in Flaugnac (www.loustalou.com/nl/flaugnac.html‎),alwaar we uitgenodigd werden door vrienden van oudsher Karel en Arlette.
Het is en was een echt plezier om ze na zoveel jaren terug te zien.
En Rita vertelde ons twee ongelofelijke verhalen, allebei verband houdend met een lekke band.

Ze hebben een platte band, maar geen gezever, onmiddellijk naar de Garage Les Trois Moulins in Castelnau ( er zijn hier drie garages alstublieft, keuze zat dus), Colin ( niet de hond van Paul maar de garagist ) bekijkt de schade, en knikt.
De volgende dag gaat André zijn band halen.
Thuis gekomen steekt hij de band opnieuw op de wagen.
Een uur nadien: plat.
Hij verandert het wiel en gaat terug naar de garage.
Colin knikt (weer).
Tja, er zal nog een vijs insteken zeker?
De volgende dag gaat André zijn band halen.
Thuisgekomen versteekt hij het wiel.
Een uur nadien, band plat.
Hij verandert het wiel en gaat terug naar de garage.
Tja, zegt Colin, ik had de juiste schroef niet.
De volgende dag ,band plat.
André versteekt enz enz enz...
Colin knikt, tja, ik had de juiste pleisters niet, maar nu wel.

't Kan verkeren , zei Bredero.

Rita gaar Carine halen op de luchthaven van Toulouse.
Ze vertrekt en wil gaat tanken. Ze heeft echter de indruk dat die verrekte band weer plat begint te staan en ze wil hem oppompen. De pomp marcheert niet.
Aangezien ze niet getankt heeft moet ze de uitgang nemen voor de gebruikers die niet met bankkaart betalen. Maar met cheque ( lees aub mijn stukje terug over de cheque, want Belgen en Nederlanders weten niet meer wat dat is, een cheque). Of cash.
Wat betekent dat je heeeel lang in de file moet staan voor niks, want je moet niets betalen en je band wordt alsmaar platter.
Ze rijdt naar een ander tankstation.
De pomp marcheert evenmin.
Terug via de cheque /cash doorgang. Ik moet er geen tekening bij maken.
Ze vindt een drede tankstation ( 110 km van Flaugnac naar Blagnac Airport, ze komt dus gelukkig voor haar, regelmatig heel dure naftstations tegen !) en die pomp werkt. Ze tankt er ook .Met de bankkaart.

Ze profiteert van haar Toulouse uitstap om naar Ikea te rijden .
Aan de kassa stelt ze tot haar ontreddering vast dat ze haar bankkaart kwijt is.
Ze heeft nog een andere bankkaart en vertrekt.
Ze vindt geen bankkaart in haar wagen.
Ze gaat naar de luchthaven waar Carine al staat te wachten, vermits Rita veeeeeel retard heeft door haar zeventien ongelukken.

Ze komt aan de uitgang, steekt haar reeds betaalde parkingticket in de machine ( 1 EURO was de schuld) ...de bareel gaat niet open.
Ondertussen drie auto's achter haar.
Ze belt , de parkeerwachter zegt dat ze eerst haar ticket moet betalen.
Ze had betaald.
Hij zal komen kijken, ze moet achteruit rijden, zegt hij.
Dat gaat niet, want er staat volk achter haar.
Ten lange leste opent hij toch de bareel en kan ze naar huis.
Waar haar echtgenoot heel blij is met het verhaal van de platte band, de verloren bankkaart en al de rest !.

Zouden Rita en André ook nataal het Pluto /Jupiter aspect hebben?
Of is dit nog erger ?
Mij hoor je dus niet klagen hoor !

en dan nu : de schade

Al met al valt de schade mee:
- een paar meubels in de was zetten
- wachten tot het weer beter wordt ( maar het wordt niet beter) om de tapijten in de zon ( wat is dat?)te leggen om te drogen.
- af en toe zie je ineens een veeg van modder ergens waar die vroeger niet was en zo,
maar al met al, alles bij elkaar genomen, is het een klein mirakel dat er geen schade is.
En nu was ik goed verzekerd....echt hé!

Maar buiten,dat is een ander paar mouwen!

- Jan zijn stinkertjes zullen dit jaar NIET uitkomen
- alles wat geplant was en wat ook zelfs een tweede keer geplant was, is stuk
- er zullen geen tomaten zijn
- er zullen zo goed als geen courgetten zijn,
- de aardappelen zien er maar triestig uit
- de lindenboom, vòòr ons huis is als het ware 'geperforeerd', alsook de vijgenbomen.

- om dan nog maar te zwijgen van de pruimen, die allemaal gekwetst zijn.

Dat is niet zo erg , omdat de confituur daar niet onder lijdt, maar voor de fruitboeren die daar moeten van leven is dat godgeklaagd, een ramp.
Er is om 500 miljoen EURO schade in het zuidwesten aan landbouwgronden.
Philippe, de boer van de vallei en zijn vriend landbouwer, Jérôme, weten niet meer waar ze het hebben.


De tabak die net door blijmoedige Spaanse families (die hier tevreden waren omdat ze eindelijk werk gevonden hadden) waren aangeplant, is volledig verwoest. Alles is naar beneden geleden.
De courgettes en de meloenen zijn allemaal gekwetst en niet meer te verkopen, het graan is op vele plaatsten platgehageld , de zonnenbloemen zullen het misschien net halen, als de zon er deze week doorkomt.

De miserie van de boeren is een alomgekend probleem, zijzelf leren ermee leven. Het ene jaar word je benijd, want je oogst is goed, het andere jaar word je beklaagd, want je hebt niks meer.
De Spaanse boeren die hier hun geluk weer komen zoeken hebben dubbel verlies.
De jobstudenten in de Sud Ouest, hebben plots geen jobke meer.
De prijzen van het fruit zullen uit de pan rijzen.

En zo is de cirkel weer rond.

Maar misschien , heel misschien , wordt het vanaf morgen toch beter weer en krijgen de courgettes misschien een warmteboost en de zonnenbloemen ook en is het misschien nog niet allemaal verloren.MIsschien , wie weet hé?

De cheque / Le chèque

In derde licentie volgde ik "Bijzondere contracten" en die studie hield zich dat jaar enkel bezig met "de cheque".
Heel grondige cursus van Prof. De Vroede en ik had het zo goed samengevat dat mijn synthese in menig fotocopieerkot het voorwerp van duplicata heeft uitgemaakt.
19/20 ! Jawel en een geluk, want de andere cursus, bij dezelfde (zachtaardige) professor betrof Nijverheidswetgeving en laat die zich nu in het bijzonder bezig houden met " venters", je leest het wel, "deur aan deur verkoop" en zo, gewèldig boeiend, ik moet daar geen tekening bij maken, zo'n 300 pagina's lang gezever over een man die encyclopedieën verkoopt en in tegenstelling tot de cheque was mijn kennis hierover een flop.
Het heeft niet veel gescheeld of ik moest mijn jaar herdoen, zo'n "mémorable" slecht examen. Maar aangezien de cheque zo bijzonder goed was geweest, kreeg ik het voordeel van de twijfel...

Ondertussen is de cheque ( behalve de bankcheque) zo goed als niet meer in gebruik in Belgenland
Alhoewel ik onlangs een bizarre kronkel in de Belgische administratie heb ontdekt :ik krijg een behoorlijke som terug van de Belastingen....per POSTCHEQUE alstublieft !
En die is hier niet toegekomen.
Ik mail ( gelukkiglijk moet je niet meer met de postduif en zo communiceren) en krijg als antwoord " onze vorige poging om u een postcheque op te sturen is mislukt..." ? Hoezo ?
Dus wacht ik reeds 4 maand op mijn centen, snif.

Maar los van dit éne middeleeuws overblijfsel in ons systeem is het in Frankrijk gans anders.
Iedereen heeft hier zijn "chéquier" .( Jaja, wij ook)
Je kan dus ten allen tijde betalen. Geen excuus.
Je portemonnaie vergeten? Geld vergeten af te halen? Niet genoeg geld bij?
"Pas de problèmes ! Tu as ton chéquier !?"

Aan de kassa van de Spar, van de Carrefour, om het even waar: "Vous prenez des chèques?"
Et on y va !
Je geeft je cheque, die wordt in de kassa geschoven en komt er volledig ingevuld terug uit.
On vérifie, on signe en klaar is kees.

Een BBQ, een volksfeest, een buurtfeest, een sportfeest? De inkom is 6 EURO.
Liefs een cheque, zodat de boekhouding klopt.
Anderhalve euro te weinig " je préfère un chèque" ! En voor 1 1/2 EURO schrijf je een cheque.

Krijg jij zelf een cheque, dan ga je naar de bank, je vult een formulier in dubbel exemplaar volledig in, " van wie is de cheque, waar en wanneer werd hij uitgeschreven? voor welk bedrag? Wie is de begunstigde? vergeet het nummer van de cheque niet en ook niet om hem aan de achterzijde nog eens te handtekenen......"
Dan verwijder je de doorslag van het formuliertje, je hangt er je bewuste cheque aan en je steekt die in een enveloppe vol gaten zodat ze zien dat er iets in steekt en dan in de gleuf van de "cheque brievenbus"....
Eenvoudig hé?


Kan je niet naar de bank? Geen problemas !
Je bank heeft je een formuliertje gegeven om te noteren wat hierboven allemaal gevraagd werd en ook een enveloppe die je naar Parijs moet sturen. Gefrankeerd.
Wel een RIB toevoegen.

RIB ?

Relevé d'identité banquaire.
Heb je trouwens altijd best in je portefeuille zitten, want er wordt je dikwijls naar gevraagd.
Eenvoudig , steekt in elke chequeboek.
Je kan er ook één uit de muur halen.

Toch simpel allemaal cheques ?

En helemaal geen werk hé?

En als de bank je geld moet, dan stort ze dat niet. Dan stuurt ze je een cheque.
Heel vervelend als die cheque niet toekomt.
Wat doe je dan?
Twintig telefoons plegen naar de bank, maar dan moet je eerst tegen zo'n robot je klantnummer roepen of indrukken, dan het eerste en vierde nummer van je geheime code, soms werkt dat zelfs niet, als je terugbelt helemaal herbeginnen vanaf 0...
En dan...zenden ze je een nieuwe cheque.

Geld "storten" , "un virement" , neen, dat kennen ze zo niet hier.

Maar cheques ! Hola ! Eenvoudig toch? Practisch toch?
En zoveel volk meer die aan het werk blijft hé, van solidariteit gesproken. Soms is het hier nog de middeleeuwen, echt waar.
De cheque, neen maar , nooit gedacht dat ik die nog vandoen zou gehad hebben na 1980 ! En zie, niets is minder waar.


Pays Chèques en % du nombre de paiements Chèques émis
par habitant et par an
2002 2003 2004 2005 2006 2002 2006 2010 2011
Belgique 1,70 1,42 1,07 0,83 0,68 2,80 1,27 - 0,6
République tchèque 0,04 0,05 0,05 — — 0,03 0,04 - 0,1
Danemark 4,48 3,66 2,76 2,31 1,58 7,74 3,57 - 1,0
Allemagne 1,23 0,98 0,76 0,68 0,63 1,81 1,32 - 0,5
Estonie 0,03 0,03 0,02 0,01 0,01 0,01 0,01 - 0,0
Grèce 0,06 24,23 22,64 20,21 19,02 1,55 2,50 - 1,7
Espagne 5,98 5,28 4,73 4,22 3,49 4,07 3,73 2,50 2,0
France 32,59 31,12 29,38 27,53 25,62 70,59 60,56 48 45,6
Irlande 26,35 25,05 23,19 23,35 20,59 19,07 29,30 - 18,8
Italie 17,20 15,64 14,23 13,24 12,58 9,42 7,74 5 5
Chypre 51,15 47,65 42,79 39,69 37,02 33,49 33,45 - 23,3
Lettonie 0,08 0,06 0,05 0,03 0,02 0,03 0,01 - 0,0
Lituanie 0,04 0,02 0,01 0,00 0,20 0,01 0,09 - 0,1
Luxembourg 0,75 0,52 0,31 0,21 0,34 0,85 0,76 - 0,4
Hongrie 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 - 0,0
Malte 65,30 65,29 61,46 55,70 52,80 27,71 30,19 - 23,3
Pays-Bas 0,00 — — — — 0,00 0,00 — 0,00
Autriche 0,66 0,38 0,33 0,32 0,31 0,83 0,72 - 0,2
Pologne 0,36 0,21 0,04 0,00 0,00 0,00 0,00 - 0,0
Portugal 24,07 20,97 20,06 17,17 14,96 24,96 17,54 - 10,0
Slovénie — — 0,61 0,46 0,29 2,27 0,46 - 0,1
Slovaquie — 0,05 0,04 0,06 0,04 0,02 0,02 - 0,0
Finlande 0,08 0,07 0,05 0,05 0,04 0,13 0,11 - 0,1
Suède 0,17 0,08 0,06 0,06 0,05 0,22 0,11 - 0,0
Royaume Uni 20,65 18,30 15,85 13,87 12,33 40,34 29,37 18 15,50
Zone Euro 13,95 12,54 11,33 10,29 9,41 18,16 15,59 - 11,0
Total EU 14,94 13,32 11,40 10,28 9,24 21,04 14,54 10 9
En 2010, d'après les statistiques publiées par la Banque de France27 et28, les chèques représentaient encore 18,3 % des transactions, en baisse régulière mais faible. Les 3 122 800 000 chèques représentent un peu moins de 50 chèques par habitant et par an.

De zondvloed, deel 2

Gisteravond hadden we bezoek. Twee Franse koppels.
Simonne en Jean-Claude, landbouwers op rust ,alhoewel en Yvonne en Denis, veldwachter op rust, alhoewel...
Ze hebben ons hard geholpen bij het snoeiwerk van de pruimenbomen, vandaar dat een tegenprestatie van onzentwege enkel op zijn plaats was.
Om 19 uur. En ze waren op tijd.
Net binnen en de electriciteit valt uit.
Niet getreurd, daar zijn we op voorzien: kaarsen alom.
Geweldige donderslag.
Jan vliegt naar boven om de computers uit te zetten, de stekkers uit te trekken en op dat ogenblik, net toen ik met de aperitiefhapjes ofte zakouskis aangepeddeld kwam, stroomt het water in beken uit de lucht, gevolgd door oorverdovend lawaai , zijnde hagelbollen die op ons dak rattekatattetetetetetete plensen, buiten zag je enkel een witte walm, het gras helemaal wit, en ik zeg luidop,"neen, echt dit is abnormaal", als ik als versteend blijf staan en zo ook mijn gasten.
Door de dikke muren heen, door de houten planken vloeren, langs de dikke balken, stroomt het water naar binnen.
Ik had ooit gedacht ,vermits we op een heuveltop wonen, dat we zouden gespaard blijven van overstromingen. Niet dus, al was het een ander soort 'overstroming'.
Ik bekeek de toestand, Jan bleef boven .Ik begon te dweilen met de kraan open. De gasten zeiden dat ze naar huis gingen, of wilde ik dat ze bleven om te helpen, of wat wilde ik juist en eerlijk gezegd ik wilde niet veel, enkel blijven dweilen, ik kon aan niets anders denken.
Ze zijn allemaal beginnen dweilen, aftrekken, opmoppen, dweilen uitwringen, emmers naar buiten gieten, ik in de stortregen emmers gaan uitgieten verderop, andere borstels halen, ik was doorweekt ...
en om klokslag 8, of dus drie kwartier later was alles opgedweild, hield de regen op, was de stroom nog niet terug, maar Jan wel, die vond dat het meeviel, wat me verbaasde, want hij kan minder tegen stress dan ik.
"Zullen we iets drinken" ? vroeg Jan aan de vrienden.
"Non, non, on s'en va, vous avez assez de soucis"
"Mais non, on insiste", opperde ik, met mijn haar volledig gekroesd en druppend van het nat.
Allez, ze zijn gebleven en ik heb dat ganse diner gekookt bij kaarslicht.Enkel koffie kon niet, want geen stroom en ik had de moed niet om water te koken en de filter op te gieten, maar, het hàd gekund hoor.
In het midden van mijn kookexploot is mijn bidon gas ook leeg komen te vallen...waar Jan dan weer maar eens mocht opdraaien voor het "zware" werk.
Maar het was nog een gezellige boel, ze zijn tot 1.30u gebleven, er was nog steeds geen stroom en op het einde zeiden ze : " on admire votre flegme, on n'aurait jamais pu continuer un tel diner avec tout ce qui s'était passé".
"Vous n'en avez qu'encore plus de mérite"

De stroom was terug vijf minuten nadat ze vertrokken waren.
Ik heb wijselijk mijn bed in de slaapstand gelaten en niet naar "zitstand" gebracht, want ik was niet van plan een paar ogenblikken later weer stroomloos te moeten vertoeven en zoals Lodewijk de 14e te moeten slapen , al zittend dus, want dat is me ook al eens overkomen, hier in het zuidwesten !!!!

Vanmorgen namen we de schade op.
In huis niet veel schade, enkel nog natte tapijten. Meubelen die we weer in de was moeten zetten, nog plastic goed gelegd , weer gedweild, maar al met al valt het mee.

De groententuin, dat is spijtig genoeg een ander verhaal. De tomatenplanten zijn gebroken. De aardappelen zien er niet goed uit.
De pruimen zijn zwaar gekwetst van de reuzehagel.

Hogerop zien we de landerijen van de boer Philippe , die heeft enorme schade en dat is zo spijtig.
En boven op het plateau vonden we deze morgen, ongelofelijk maar waar, dertien uur na de feiten, nog steeds hoopjes hagel...
Een bewijs :


Hoe kan dat nu, midden juni, in het zuidwesten?



De telefoon rinkelt voortdurend. Vrienden en bekenden die vragen of alles OK is.
In Cahors was er een kleine wervelstorm...allez, we mogen precies nog niet klagen.
Jan is alvast een afspraak gaan maken met een dakwerker. Dat ons dat geen tweede keer gebeurt.
De hagel heeft de afvoer verstopt, zodanig dat het water zijn uitweg zocht langs de dakvensters en de schoorstenen.
" On va à la lune" , zegt Denis, "mais on ne parvient pas à maîtriser la force de la nature". Vier keer heeft hij dat herhaald, vier keer...non mais!