Minpunten

Ja er zijn hier ook minpunten, wat mij betreft althans.
En dat zijn: insectenbeten. Want insecten op zich, daar is niks mis mee.
Het vervelende is dat ik heel hard en echt abnormaal reageer op insectenbeten.
Wel atijd zwaar allergisch geweest voor alles, gaande van huismijt, tot stof, gras,stuifmeel,paardenhaar, kattenhaar en vooral BLOEM.
Waarom ik "vooral" wil onderstrepen komt door het feit dat een Meunier toch echt gewapend zou moeten zijn tegen bloem, een molenaar waardig... ik niet dus. Dikwijls zeg ik dan "dit is de laatste generatie" .
Maar goed. Hier heb je uiteraard dikwijls te maken met insecten en ongedierte.
Als daar zijn :
Vliegen

Maat daartegen hebben we middeltjes. Iedereen heeft hier wel zelfklevende stickers op zijn ramen plakken.

Mieren

Geen gezaag, mierenbakjes her en der.


Of ecologischer, een idee van Rita die altijd practische oplossingen heeft ( ik mis haar by the way, nu het seizoen van de B&B weer begonnen is): een aantal koperen centjes in de hoeken van vensers, aanrecht, voordeur....het helpt echt.



Muggen

Tja, kleine en grote.
Gewoon insmeren met essentiële olieën, wat maakt dat ik in de zomer naar "citronella en lavendel" ruik en mijn gebruikelijke eau de toilette achterwege laat.

Wespen

Omgekeerde plastic waterflessen en daar bier ingieten.
Weeral een goede tip van Tante Rita.

Heel kleine stekende, venijnige vliegjes
Daar kan je niks tegen doen. Je ziet ze amper met het blote oog en ze steken verschrikkelijk hard.

Gendarmes

Volledig onschuldig ,maar vervelend want die kunnen ineens als een invasie je ganse ruit bedekken. Een variant op ons Lieve Heersbeestje.

Spinnen

Wat mij betreft kan enkel Ma Bayer daarbij helpen !!


Maar als ik gestoken word door één van die insecten, man,man,man! Afzien.
Tot halfvijf heb ik vanacht wakker gelegen van de jeuk. Dat neemt kolossale proporties aan.
Enkel Solupred helpt redelijk.
En "le vinaigre des quatre voleurs".
De legende gaat dat tijdens de pestepidemie in Marseille, met zegge en schrijve het jaar 1726, 4 lijkpikkers immuum bleken voor besmetting. Toen ze op heterdaad betrapt werden met hun buit mochten ze kiezen: ofwel de dood, ofwel hun geheim vertellen.
Het geheim was dat ze zich insmeerden met azijn.
Vermits er vroeger geen antibiotica bestond , bleef dat recept tot in 1937 ingeschreven in de pharmacopee.
Ja, een wondermiddel. En 't is goed tegen vanalles....

kon ik nu ook de geur vasthouden

Vanmorgen op mijn wandeling met de jongens bleef ik gelukzalig van tijd tot tijd stilstaan , gefascineerd door de pracht van de natuur en nog meer door de hemelzoete geuren die de in het wild groeiende planten en bloemen verspreidden.

Het is de tijd van de chèvrefeuille of kamperfoelie.
Vroeger kende ik die geur enkel van zeep, vinolia zeep, en de eerste week rook die dan bijzonder goed. Daarna was de indringende zoete geur enigszins verdwenen, maar de zeep bleef lekker rieken.

Remember ?


Awel, hier groet dat in het wild ;alle bomen zijn omringd door lila achtige bloemen. En als ze bloeien komen die lila sprietjes open en ontpoppen ze zich in kleine witte bloemetjes met een geel kelkje.


Geneviève, de hulp, vertelde me vanmorgen, dat ze de voet van het kelkje uitzoog toen ze klein was, en dat het een zoete smaak had.

De buxushagen. Die een zwoele geur afgeven als ze bloeien en naar kattenpis ruiken als ze uitgebloeid zijn. Heel bizar.

De seringen, de wilde gladiolen, de rozebottel.
Allemaal voor het grijpen.

Dus, voor één keer, plukte ik een "boeket van de week".
Ik weet het, bloemen moet je laten staan. Maar deze ruiken zo lekker, dat ik er niet aan kon weerstaan.

Wat Jan doet bij het krieken van de dag...

Nicole vraagt zich af "wat Jan doet bij het krieken van de dag...mediteren,of gewoon een koffieke slurpen bij de mooie omgeving?" .
Niets van dat alles Nicole, maar ik zal het eens opsommen zie en ik heb er al gelijk een fotooke bij genomen, als bewijs, want sommigen hebben blijkbaar een bewijs nodig om te geloven wat ik zeg.
Vandaar.

Behalve zich gereed maken, de koffieknop van de koffiemachine indrukken en misschien wel een tasje koffie drinken doet Jan hetvolgende :
Onder andere :

1. Onkruid sproeien voordat de honden wakker zijn

2. Planten water geven

3. Nieuwe stinkertjes zaaien

3. De taluds debroussailleren

4. Met de tractor het gras tussen de pruimenbomen kortwieken

5. Het gras afrijden langs het huis

6. Naar het stort van Castelnau rijden en zich ontdoen van door Colin, de hond van de Engelse buurman, stukgebeten zwembadje

7. Het in orde zetten van zijn 'abri de tracteur' , en dus de 'abri' vóóraan het huis leegmaken opdat ik daar geniet van zou hebben ( ooit)

8. De moestuin gereed maken, met de hand, want de buur- landbouwer zit zelf tot over zijn oren in de miserie door het slechte weer

9. Aardappelen, ajuinen, tomaten, courgettes,aubergines,look,prei,pepers en butternut pompoenen, ,,zaaien,zetten of hoe je het ook moge noemen.

10. Eenmaal dat gebeurd is, dagelijks, des 's morgens, al dat 'groensel' water geven.

11. 's Avonds ook, voor het geval je het je mocht afvragen

12. En eens nummer één een week of twee achter de rug is, gans de rij weer afgaan en herbeginnen

En ik ben heel zeker de helft vergeten van wat hij nog meer doet.

En daarna, Nicole, daarna dus, komt hij binnen en slurpt hij van een koffieke in die door hem mooi gemaakte omgeving.
Waarschijnlijk zal hij tijdens de werkzaamheden veel mediteren. Dat zal wel zijn.
Maar 's avonds is hij hondsmoe.
Begrijp je dat een beetje ,Nicole?
Ik wel alleszins.
Alleen al van het op te schrijven ben ik onderhevig aan een 'grande fatigue' zoals ze hier in de sudouest plegen te zeggen. Ja, ik ben helemaal geïntegreerd hoor. Ik hou ervan anderen te zien werken...

Na de zondvloed

Eindelijk, een azuurblauwe hemel...


Het was een bijzonder goede start van de week deze morgen rond 7.30u.
Dat is mijn uur.
Jan staat veel vroeger op.

De Franse bovenbuur was er in het weekend, zijn 30 jaar oude mercedes versierd met heel lelijke rode plastic bloemen.
"Zou Adams trouwen?" , dacht ik bij mezelf ,en ja hoor, Catherine, zijn vriendin kwam me vertellen dat dat inderdaad het geval was.
Vanmorgen zouden ze terug naar Parijs vertrekken, tot in augustus. Maar zijn mercedes startte niet.
Vandaar dat ik mijn wandeling omgedraaid heb en richting vallei ben gelopen met de honden. De bovenbuur heeft immers ook een hond en mijn honden lopen niet aan de leiband. Ik wil geen rel uitlokken, er is al genoeg ruzie en onmin in de wereld.

En dus inspecteerde ik "het domein".
Ik ben heel goed in inspecteren en commanderen.
Ik ben een nul in het kweken van planten, gewassen,bloemen, struiken, noem maar op.

Ja er zullen veel pruimen zijn dit jaar.

"Les précoces" of "japonaises" groeien welig.


Die zijn rijp eind juni, begin juli, al zal het natuurlijk dit jaar iets later zijn.
De bewoners van de streek houden niet zo van die "japonaises" die vooral dienden voor export naar...jawel, België. Misschien dat wij ze daarom juist wel lusten?

De "présidents" genieten van de forse snoei die hen ten deel viel.


De pruneaux d'Agen mogen er ook zijn.



Die droog ik in een "deshydrateur" en berg ik op in vacuümzakken. Heerlijk ! Zowel droog bij de apéro , als geweekt in pruimenlikeur of in water om dan taart van te bakken.

Enkel de "reines-claudes" laten het enigszins afweten.
Te veel moeten in snoeien, zegt Jan.
Gisteren reed ik van Lauzerte naar Castelnau en daar las ik op een publiciteitsbord " le pays de la Reine-Claude" Inderdaad.



Erger is het gesteld met de niet gesnoeide bomen die nog steeds eigendom zijn van de SAFALT, een goevernementeel landbouwcoöperatief .

Zeker na de aanhoudende regen zie je het grote verschil met de door Jan wel goed onderhouden pruimenbomen.




Kortom, we zien de toekomst weer hoopvol tegemoet.
Laat maar komen , de zon, we hebben ze nodig !

De zondvloed

70 liter op 48 uur. Dat is het schabouwlijke resultaat van de hoeveelheid regen die hier gisteren en vannacht gevallen is .
Het is vreselijk.
Je denkt elke dag dat er nu toch wel een eind zal komen aan die vreselijke weersgesteldheid, niets is echter minder waar.
Het giet, waait, stormt, er is hagel....JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA , er is ook hagel .

Dat was vrijdag bij Nel; op haar prachtige terras ' with a view'.

Maar gisteren tartte het elke verbeelding.
Het water gutst naar beneden vanaf het hoger gelegen plateau.

De Franse bovenbuurman die meestal in Parijs vertoeft weet het maar beter niet.

En de Engelse nevenbuurman die werken aan het uitvoeren is met een (jawel, zo zijn Engelsen nu eenmaal , die vertrouwen alleen hun eigen volk (eerst?)en die zijn hier enkel wegens het goede weer, maar what's in a name dezerdagen????)Engelse aannemer of wat hadden jullie anders gedacht , die zullen we ook maar geen fotootje opsturen van de vooruitgang van de werkzaamheden....

Onze ochtendwandeling was dus niet bepaald een voltreffer.

Jan was al vroeg in de weer met het vrijmaken van de kantgrachtjes, die om de paar minuten waren dichtgeslibd met bladeren en keitjes.


De vallei is groener dan ooit, de landbouwers zijn "exaspérés" , ten einde raad, want ze kunnen niet op hun veld en ze moeten ook herplanten.

Jan ook, zijn "stinkertjes" zijn zelfs niet omhoog geschoten. Hij zal nieuwe zaaien.
De weg naar ons toe ziet er verloddert uit ,het was zo erg dat er zich greppeltjes gevormd hebben in het beton.

Paul Frédérique Cassez verwacht nog des "pilou,pilou", des petites pluies ici et là. Oh wat kunnen ze het toch mooi uitdrukken hier in het zuiden...
Enkel een reuzachtige regenworm voelde zich worm-lekker reus-achtig!( je kan moeilijk van een regenworm verwachten dat hij zich kiplekker voelt, vandaar) .

Audedag

Hoe kan ik dit ooit goedmaken?
Want het onherroepelijke is gebeurd , na 29 jaar.

Vanmorgen , rond 9.20u krijg ik een oproep op mijn GSM van Aude.
"Hallo,mama?"
"Ja Aude"
"Alles OK met jou?"
"Jaaaa!? Is er iets Aude?"
"Neen, niets speciaals"
Waarom belt ze dan met de GSM vanop haar werk, denk ik?

...

"Wel, omdat het mijn verjaardag is en jij altijd de eerste bent die belt..."

Moet ik een tekening maken hoe ik eruit zag op dat ogenblik?
Moet ik een beschrijving maken van de rode gloed die zich van mij meester maakte?
Moet ik zeggen hoe de grond onder mijn voeten wegzakte en ik helemaal uit het lood geslagen was?

"Proficiat, kind" (zoals mijn papa placht te zeggen en wat ik altijd zo diep intens warm gevonden heb).

Dus, van harte sorry Aude, mijn kind.


Misschien had ik moeten antwoorden " wanneer vieren we dat alweer, je verjaardag? Vandaag of morgen als je je vrije dag hebt?"

Neen, ik was er oprecht mee bezig geweest met de verjaardag.
Het cadeau was opgestuurd en zaterdag toegekomen. Vandaar dat het precies al voorbij was , de zo belangrijke dag. We hadden gebeld , ze was er zo blij mee met het geschenk.
Vandaar dat ik dacht dat...
Maar dat had ik niet mogen denken.

Sorry Aude, mijn kind.
Ik hoop dat mijn blik op deze foto naar jou toe toont hoe fier en blij je me maakt, elke dag van het jaar, niet alleen vandaag !

La fête des mères

In België is die dag al voorbij, hier is het morgen pas moederdag.
Aude belt me dan de dag ervoor en vraagt " vieren wij ( zij en ik is "wij") moederdag in mei of op 15 augustus? "
Jan antwoordt in onze plaats " in augustus, Mariadag, allez in Lier toch".
Maar ja, wij zijn niet van Lier en ik weet niet meer zo goed hoe het nou zat.
Mijn mémé heette Maria , dus was het een dubbele feestdag de 15e augustus.
Mijn mama is dan weer gestorven op een 15 augustus , nu 17 jaar geleden en dan is het plots helemaal geen dag meer om te vieren de 15e augustus.
"Mei dan maar?" , zucht ik.
Jan knikt, hij zal morgen zeker een bloemetje meebrengen van de markt.
Een week of twee geleden had ik hem verteld dat het moederdag was, in België alleszins. Hij naar de markt op zondag. Komt terug en zegt "Goed geprobeerd hoor ! Het is pas op 26 mei moederdag!".
Raar dat het niet op dezelfde dag is, vind ik.
En kijk nu is Aude zelf moeder.
Nu wordt ook zij gevierd die dag.
Met Stienus die zich afvraagt of ze het het liefste in mei of in augustus zou vieren, want in Boechout is het uiteraard in augustus....
Dus het verhaal herhaalt zicht.
Ik herinner me nog zo goed dat ze als klein meisje in bad zat en ik op de rand van het bad naar haar aan het kijken, toen ze zei " Ooit ben ik jouw mama geweest hé mama?".
Zo raar !
En sommige vriendinnen hoorden net hetzelfde van hun kind.
Zouden we dan toch terugkomen?
Zou dat echt kunnen ?

'Kom terug'
Als ik die woorden eens zo zacht
kon zeggen dat niemand ze kon horen
dat niemand zelfs kon denken
dat ik ze dacht...
en als iemand dan terug zou zeggen
of desnoods alleen maar
terug
zou denken op
een ochtend
"ja"
(Toon Telegen)

zakouskis en andere misverstanden...

Nu wou ik eens intelligent uitpakken bij mijn Franse vriendinnen en dus schreef ik dat Josy wel zou zorgen voor de zakouski's.
Ik schreef verkeerdelijk " les akouskis".
Niet gauw daarna kreeg ik als antwoord : " c'est quoi tes akouskis?"
Ik vond dat overdreven. Oké ik had het verkeerd geschreven, maar met een beetje goede wil zou je toch wel verstaan zeker waarover ik het had. Want als je " les akouskis" uitspreekt, dan is er geen enkel verschil met " les zakouskis". Dus, geen flauwe kul, een beetje mededogen voor een Vlaming in Frankrijk die heel hard haar best doet om alles te begrijpen, zelfs met de zwaar Occitaanse tongval hier in de midi.

Dus antwoordde ik " Bon ben d'accord, des zakouskis !"

Antwoord : " Je ne sais toujours pas ce que c'est"

Eenmaal de groep samengekomen was spreekt men me weer aan over de zakouskis.
Wat dat dan wel was?
Wel, een amuse -gueule, een aperitiefhapje, une petite bouchée d'apéro etc etc....
Nooit van gehoord.
Ik dacht dat het bij die ene persoon zou blijven kwa onkunde in de kook-terminologie.

Dus, aan de banketmeester gevraagd of zij wist wat zakouskis waren, in de overtuiging dat ze het zeker wist.

"Aucune idée!"

Dus,eenmaal thuisgekomen ging ik op zoek op het internet en zond ik verschillende mails met afbeeldingen van zakouskis.
Zoals bij de Chinees , weet je wel?




Ganse plateau's heb ik hen opgestuurd !


Tot vervelens toe heb ik hen beelden opgestuurd van wat ik in 's hemelsnaam bedoelde. En dat mijn Waalse vriendin ook over "zakouskis" spreekt, neen dat dat niets te maken heeft met het feit dat ik een Vlaamse ben....

Dat ik het ook in de Larousse gevonden heb en dat het woord wel degelijk in de Franse taal mag en kan gebruikt worden :"mets variés qui précèdent le repas Russe..."
Non ,mais !
Tot ik op Wikipedia keek en hetvolgende vond :

Zakouski - Wikipédia
fr.wikipedia.org/wiki/Zakouski‎

En Belgique, le mot "zakouski" est également utilisé pour désigner une petite saucisse entourée de pâte feuilletée ainsi que les petits fours et mise en bouche ...

Ah bon !

Enkel in België.
Zo zie je maar hoe snel een banaal feit een heuse taalrel wordt.

Maar mijn Franse vriendinnen waren vol bewondering dat een Vlaamse hen een woord uit de Larousse leren begrijpen en gebruiken had.

"Bon", ze ik, "finalement, qui va s'occuper des amuses-gueule?" ( want Fransen zijn krakken in het ontwijken van het "echte" werk , door er urenlang over te praten en dan heel moe te zijn alleen van er over gesproken te hebben....)

"Des zakouskis, tu veux dire ?!", riepen ze in koor.
Vanaf nu, ook verkrijgbaar in Cahors .

Als je dan plots niets meer ziet...

Gisteren hielp ik een jonge vriendin in Cahors. Ze ziet niets uit één oog van bij haar geboorte. Maar nu heeft ze herpes aan het andere,gezonde oog.
Ze ziet niets meer en is in absolute vertwijfeling of ze zal genezen.
Wanhopig is ze, zij die anders zo sterk is. Plots is ze een bijzonder klein en kwetsbaar vogeltje die bij het minste vriendelijke woord begint te wenen en die zoute tranen irriteren dan weer haar zwaar ontstoken oog.
Ze kan niets lezen.
Wij kunnen ons dat niet goed voorstellen, "niets lezen".
We denken dan aan een boek.
Maar dat is té eenvoudig.
Als we haar bellen om te vragen hoe het met haar gaat en ze niet tijdig de GSM kan opnemen, kan ze je niet terugbellen want ze ziet niet wie haar gebeld heeft. Ze kan het nummer op haar GSM niet aflezen van het scherm.
Onnodig haar te mailen om "efkes" te vragen of het beter met haar gaat. Ze kan haar mails niet lezen.
We gaan samen naar de oogarts. Ze zit voor zich uit te staren in de wachtzaal, terwijl ik een tijdschrift lees en de tijd voor mij dubbel zo vlug vooruit gaat dan voor haar.
Ze komt terug van de oogarts, ze heeft weer geweend zie ik.
Maar ze is enigszins opgelucht omdat de arts haar heeft gerustgesteld: ze wordt zeker beter, maar het kan nog een ganse tijd duren.
We gaan samen naar de apotheker.
Of ze morgenvroeg kan terugkomen want hij heeft de antibiotica niet in huis....
Neen, ze kan immers niet autorijden....
Andere apotheker.
Beter, medicijnen meegekregen.
Bij haar thuis vraagt ze me de medicijnen te rangschikken volgens de te nemen dosissen en er in reuzegrote letters 1, 3 of 5 op te schrijven zodat ze weet dat ze ze ééns, driemaal of vijmaal daags moet aanbrengen.
"Het probleem is", zegt ze "dat ik 4 soorten oogdruppels 5 maal daags moet aanbrengen, maar dat ik niet weet welk uur het is, wanneer ik ze heb aangebracht, en wanneer bvb 4 uur verlopen zijn...".
Tja, denk ik dan, tjeetje, wat doe je dan. Een wekker zetten?
Maar ze kan de klok niet lezen.
"Het komt toch wel allemaal goed hé?", jammert ze en ik heb zoveel compassie met haar, dat ik haar alleen even dicht tegen me aan kan drukken en "ja hoor" kan zeggen.

Blind zijn, je hebt geen idee man !

De kip of het ei : van Castellar naar Castelnau

En na Westende bouwden onze ouders een huis met apotheek in Opstal-Buggenhout
en dan, toen ik zo' 17 jaar was verkochten ze Westende en hadden ze een ander project : Spanje, meer bepaald Castellar de la Frontera. Hoe ver dat is in Spanje? Wel je kan bijna niet verder. Net tegen Gibraltar en dat stukje Engeland zagen we vanop het terras.


Het was niet zomaar een huis of een villa, het was een stuk van een heus kasteel .
" un château en Espagne",maar geen fata morgana, neen, een echt.
Met alles erop en eraan: kantelen,een palmboom, een andaloesisch fonteintje in het tuintje, kortom een juweeltje vanbinnen en vanbuiten.


Het was ook de periode die samenviel met het feit dat ik nu echt deel uitmaakte van het gezin. Tijdens de week zat ik op de universiteit en vanaf vrijdagavond ging ik 'naar huis' , zijnde Opstal- Buggenhout. Op zaterdag vertrok ik naar Aalst, mijn groottante Louise helpen in de schoenwinkel in de Molenstraat ,naar mijn grootmoeder en dan terug naar 'huis', zijnde bij mijn vader en moeder, zussen en broer.


En tijdens de vakanties gingen we voor twee/drie maanden naar Spanje dus.
De allereerste keer dat we naar ginds vertrokken- we hadden het nog nooit gezien , maar mijn vader reisde heen en weer om het in orde te maken- werd een memorabele reis. Mijn moeder reed met Bernadette en Pascal in haar Honda Civic en ik met Anne en Dominique in mijn grasgroene VW Kever...tot in Senlis, waar mij autootje het begaf. Gsm's waren er niet. Wat betekende dat mijn moeder doorreed tot in Bordeaux waar we elkaar rendez-vous gegeven hadden en wij drieën met de trein terug naar huis gingen, om er 's anderendaags de Matra Simca Bagheera van onze pa te gebruiken, een heuse sportwagen. Ik was 19 , Anne 16 en ons Mie 13.

We hadden zoveel beziens als we uit de lage sportauto stapten! Dat was echt onverantwoord trouwens. Geen Gsm, geen Gps, een kaart en de wil om er toch zo vlug mogelijk te geraken.
Doodop, in één ruk naar San Sebastian , in de auto overnacht met vreselijke allergie aanvallen van ons Mie die we gevraagd hadden op de grond van de auto te slapen ( vol stof en vuil uiteraard, niet zo'n goed idee) . Maar we hebben het gehaald en het was memorabel. We hebben zoveel gelachen, tijdens de heen maar ook tijdens de terugreis dat we nog altijd bulderen als we de zin ' la llave de la coche' horen : Dominique had de koffer dichtgeklapt, maar de sleutels lagen in dé koffer...moet ik een tekening maken?

Het huis annex toren en tuin met kantelen was net een sprookje. Zicht op een meer, op bergen,op Gibraltar...stereo geïnstalleerd op die toren waar we voorstellingen en shows gaven, witte marmer binnen, koel aan de voeten. Want het was er niet warm, het was er 'heet'.

Oh wat bield ik van die plek! Het is werkelijk op mijn netvlies gebrand.
Juana en Maria die met ons trachten te spreken met handen en voeten en na een tijdje konden we redelijk overweg met het Spaans.

Het Moorse kasteel bevond zich op een topje van een redelijk hoge berg. Er waren geen winkels ( enkel 'el pan') en we moesten wekelijks naàr de markt in Algeciras. Dat was een opoffering in die hitte. Maar ook léuk soms.

Alle inwoners van het dorp waren verhuisd naar de nieuwe stad ' Castellar nuevo' om te kunnen genieten van alle moderne voorzieningen. Enkel Juana ,Maria , Miguel en Françesco en hun oude moeder waren boven gebleven.

En nu woon ik in Castelnau...what's in a name. Het is occitaans voor 'nieuw Castel' net zoals Nuevo Castellar.
De kip of het ei...
Misschien dat het de herinnering aan Castellar is die maakt dat ik hier woon, wié weet...