Bouillie Bordelaise

Vandaag las ik in de Standaard :
"Planten maken ons content. De G spot van de Vlaming zou zijn tuin zijn.
Dat u extase zult vinden tussen uw begonia's ,is niet gegarandeerd, maar volgens omgevingspsychologe Agnès Van den Berg is uw tuin wel degelijk goed voor uw gezondheid" Artikel van Nathalie Le Blanc, 4/5/2013.

"Omgevingspsychologe" , tjonge, ik wist zelfs niet dat er zoiets bestond als een psychologe die de invloed van de omgeving op de mens bestudeerde...
Maar goed.
Die tuin dus.

Jan heeft de bomen gesnoeid en nu moet er op elke "wonde" een papje gesmeerd worden van Bouillie Bordelaise. Met andere woorden : kopersulfaat.
Dat heelt de gemaakte wonde en belet dat er ziektes zouden gevormd worden .
Doen dus.
En vermits ik toch graag schilder en verf is dat een uitgelezen jobke voor mij.

Echt leuk.
Elke boom krijgt aldus een zeker David Hockney gehalte.
Ik geniet van elke penseelstrijk en bedenk dat David Hockney belist iets mist door dit niet te doen en ik wel.
Elke varïeteit van pruimelaar is een ander soort boom.
De Président, de Pruneau d'Agen, de Reine Claude. Ze zien er allemaal anders uit. En hoewel we hier nu zes en een half jaar wonen was ik me niet bewust van die verscheidenheid.

17 rijen heb ik al gedaan. Nog een twintigtal te gaan, denk ik . En zo zal ik eindelijk weten hoeveel bomen er zijn.

Als je zo'n werkje opknapt vliegt de tijd voorbij en heb je tegelijkertijd een zee van tijd om over van alles na te denken.
Waarom de bladeren groen zijn bijvoorbeeld.
Om een voorbeeld te geven nietwaar van wat me zoal bezighoudt....

Bouillie Bordelaise, jawel, hét product van elke wijnbouwer en fruitbomenteler ....

Bloemendag, geluksdag

De pruimen-bommgaard is netjes en dus is de tijd aangebroken dat we,naar jaarlijkse gewoonte, plantjes gaan kopen.

Verleden week op de bloemenmarkt in Castelnau city, vandaag in Labastide Marnac.
Naar jaarlijkse gewoonte hebben we ons weeral misreden, gevloekt, de schuld op elkaar geschoven en ten lange leste de postbode doen stoppen om te vragen " où était l'horticulteur?".
" Ah, vous avez raison de le demander au facteur ! C'est la première à votre gauche, dès que vous voyez les serres, vous êtes arrivés".
Een geluk dat er nog facteurs bestaan. Want je zou er niet van moeten verschieten dat dat in de nabije toekomst eveneens wordt afgeschaft en dat we elk een vakje moeten 'huren' in een sorteercentrum en zelf onze post gaan halen.
Neen daar valt niet mee te lachen nee, ooit zal dat zo zijn, geloof me.
Maar nu hebben we nog dat geluk.
En vertrouwen we op de postbode die met zijn gele camionette alle landwegen afzoeft!

We kochten eenjarigen.
Zes jaar geleden had men mij niet moeten vragen wat dat waren, eenjarigen, nu weet ik dat.
Of doorlevende planten of " vivaces" . Ook nooit geweten wat dat betekende, nu wel dus.

En ja hoor, na een paar uur zwoegen mag het resultaat er best zijn.
Ik ken er niets van, maar ik heb een perfecte Franse tuinman ....Jan.
Wat die allemaal kan, daar sta je van te kijken !


Maar elke dag leer ik bij en ik ben bijzonder goed in het commanderen van waar die planten moeten staan, in welke bak, welke kleuren bij elkaar horen etc etc...


En al doet Jan het werk, ik ben ook gelukkig, want het betekent dat we klaar zijn voor de zomer. "Het seizoen" zoals Rita dat noemt!


Alleen nog wachten op de zon zie, want die laat dit jaar wel heel lang op zich wachten.

perpetuum mobile, de Engelse bovenbuurman !

Anderhalve week geleden schreef de bovenbuurman mij vanuit Wales :

Hi Geneviève

Look out for your food; safeguard your sausages; lock up your pies; hide your bread! Colin and I are booked onto the 6.50 pm Shuttle next Thursday. See you by the weekend. I shall have the opportunity to call in at a supermarket on the way down.

Love and very best wishes


Bon, vroeger zouden we erom gelachen hebben, nu zagen we zo'n beetje groen .
Maar bon. Jan ging het water en de electriciteit aanzetten, de koelkast dichttrekken, de brievenbus nog eens leegmaken en we verwachtten hem. Niet met plezier, maar bon.
We verwachtten hem voor het weekend, meestal komt hij aan op zondag en net als we dan willen avondeten, rond een uur of zeven , staat hij daar gezwind en heel blij om ons gedag te komen zeggen: " I've arrived!"
Ik verschoot me dan ook een ongeluk toen er vrijdagavond op de achterdeur werd geklopt.
" Hello, I've arrived" was er, volledig doorweekt van de helse regen, modderbottines, Colin zijn hond doornat ...Mijn net gepoetste huis was verleden tijd. En de ergernis begon stante pede.
Mijn rust was verleden tijd.
Mijn stille vallei was verleden tijd, want hij was er.

'Of hij om een gunst mocht vragen?"
"En dat is ?", vraagt Jan.
"Wel, ik heb sinds kort een ipad en een abonnement op de Times. Maar ik heb geen internet. Dus, de vraag is of ik die dagelijks bij jullie mag komen lezen?"

Zien jullie onze gezichten zo'n beetje ?
"Dagelijks ?", bonkte het door mijn hoofd...

Jan bleef er heel cool onder. Neen dat zou niet gaan, want we hebben nu een code die we niet wensen te delen.
Indien hij WIfi laat installeren via Orange- wat hij trouwens verleden jaar reeds had moeten of kunnen doen, of zelfs vanuit Engeland had kunnen regelen, want er zijn Engelse lijnen- dan zou hij ook gratis kunnen bellen naar Engeland etc etc.
Soit.
Hij bleef, dronk een paar glazen en vertrok. Niet heel blij, maar bon.

Ik zit er zo mee, dat ik er mij echt ongemakkelijk bij voel. Zowel met het gevoel dat ik het niet aankan indien hij dagelijks zou langskomen als met het gevoel van hem de deur te wijzen. En ik kom er maar niet uit, ondanks alle gegronde argumenten van mijn vrienden dichtbij en verweg en van Jan.

Vandaag is Jan ( ja, op de dag van de arbeid) het laatste stuk gras aan het kortwieken tussen de pruimenbomen.
"Knock, knock, who's there?", ik schrok me een aap.
Ook omdat ik het echt niet meer gewoon ben te pas en ten onpas volk aan de deur te krijgen.

"Of ik ook een brief gehad had van de Watermaatschappij in verband met de sceptische tank?"
Neen.
"Wat hij moest doen?"
Tja, naar de vergadering gaan op 16 mei in het dorp.
"Useless " ,zegt hij" "I won't understand a word".
Denken dat er wel andere Engelsen zullen zijn met hetzelfde probleem, eens bij de andere buurman langsgaan om te vragen of hij misschien ook zo'n brief heeft gehad, eens naar het gemeentehuis gaan voor inlichtingen, dat komt allemaal niet bij hem op.
En natuurlijk kan ik naar de vergadering gaan, maar dan herbegint het cirkus weer, is het hek weer van de dam en beginnen we dezelfde sukkelgang als verleden jaar....

Goede tips zijn welkom, wondermiddelen nog meer.

Jakkes hé, de buurman !

Koning Spot van Oranje Nassau

Ja, het is zover, Spot Rex, hij is waarachtig ingehuldigd als Koning, onze Spot.



Je zou het hem niet aangeven hé, maar ons lievelingsdiertje heeft maar liefst drie paspoorten ; als daar zijn, een Nederlands pasport, alwaar Zijne Hoogheid geboren is acht jaar geleden ; een Belgisch, waar hij geadopteerd werd even lang geleden en een Frans waar hij naartoe verhuisd is om te rentenieren zo'n 6 jaar geleden.

Jullie geloven het niet ?
Bewijzen dan maar :



Wie doet het hem na?

En dus keken we samen naar de inhuldiging van Koning Willem Alexander.
Spotje viel in slaap en na een uurtje hield ik het ook voor bekeken.
Fascinerend vind ik echter wel de aloude tradities en gebruiken, zoals de 'herauten' die het volk laten weten dat ze een Koning hebben, de scepter, de bijbel ( in de 21e eeuw in Europa !), de Grondwet, de eed, de troonrede , het ganse protocol en Prinses Amalia die nu op de eerste stoel zit...tjonge tjonge.
En al die juwelen ! 50 Karaat in de halsketting, een kroon met honderden diamanten...waar wij zeker gans ons leven van zouden kunnen leven.
Maar het heeft iets een Koning en een Koningin, vind ik.
Al was het maar als archetypisch beeld van de oervader en de oermoeder.

En ik benijd mijn Nederlandse vrienden én Koning Spot ,want Mathilde en Philippe, ik weet het niet hoor !

Hoe oud je bent weet je soms zelf niet meer....

Jan begrijpt het niet, zegt hij.
Hoe is dat mogelijk, denkt hij.
Hij bekijkt mij met een vraagtekenblik waaruit ik opmaak dat dit waarachtig het begin van Alzheimer is, en hem duidelijk ongerust maakt.
Want ik betrap er mezelf op dat ik op de vraag "Hoe oud ben jij?" soms heel vlug "58" antwoord om dat even later te beseffen dat dat niet het geval is namelijk...
Want dat ik 57 ben.
Maar dat ik soms ook "56" antwoord om dan even snel te beginnen rekenen, ( je bent van 56 en we zijn in 13, dus is dat 57 en geen 56) en me te realiseren dat ook die uitspraak niet klopt.
Zou dat alleen met mij gebeuren?
Zou het kunnen dat je op een gegeven moment echt niet meer stilstaat bij een jaartje meer of minder, daar waar het zo belangrijk is als je 15 bent dat je morgen eindelijk 16 zal zijn?

Ik herinner me dat ik als pas afgestudeerde begon te werken bij Royale Belge op de dienst Zware Schade en Beroepsaansprakelijkheid.
We moesten reserves maken om het schadebedrag zo zorgvuldig mogelijk te benaderen.
En op een dag ging ik een voorstel doen aan mijn "onderdiensthoofd", Juffrouw Guillaumie ( "comme Guillaume mais avec ie à la fin....dingen die je niet en nooit vergeet, maar je leeftijd dus soms wel...) .
Zodoende.
" De medische fout bestond erin dat de dame in kwestie geen kinderen meer zou kunnen hebben", "maar ja", voegde ik er snel aan toe, " zo erg is dat nu ook weer niet, want tenslotte is ze al 32!"
Mijn chef bekeek me met wijdopengesperde ogen, gevolgd door een bulderlach. Zij was toen 56, ik 23...En ik vond 32 gewoon oud.
Toen dus.

Zo ontmoette ik verleden week op een congres in Marmande een jonge dame die met mij aan tafel zat en zoals een bomma gewoon lief wil zijn met een jong mens vroeg ik haar heel lief " et toi Cathy, quel âge as-tu ?"
"49", antwoordde ze en ik was als van de hand Gods geslagen, want ik dacht heus dat ze amper 28 was...
Wat is er toch aan de hand met mij en leeftijden?

Over hoe vlug je vergeten bent....

Jaren geleden was ik heel actief in Denemarken.
Om de twee maanden ging ik erheen gedurende een jaar of zeven en samen met drie andere Belgen trachtten we daar een persoonlijk project uit de grond te stampen.
Dat is ons gelukt, maar met bloed,zweet en tranen.
Toen het eenmaal zover was dat de groep zelfstandig kon werken werd er een feest gegeven met vele genodigden.
Mijn cadeau voor de groep was een handgeweven tapijt dat ik besteld had bij een vriendin kunstenares die dat al eens gedaan had.
Zo'n cadeau kan je moeilijk 'klein' noemen, het is eerder een 'groot' cadeau, maar bon, het was mijn passie en in die tijd had ik meer geld.
Het kon er met andere woorden vanaf.
Deze week kreeg ik een mailtje van de vriendin die de tapijt gemaakt had.
Ze was gecontacteerd door nieuwe, jonge leden van de oude Deense groep. Of ze iets kon vertellen over het tapijt?
Ze stuurde me die mail omdat ze al deels geantwoord had en dat ze schreef : het oorspronkelijke idee kwam van Geneviève Meunier.

Al de anderen die er nog steeds heengaan en degenen die nog steeds deel uitmaken van de groep ,herinnerden zich niks meer van de tapijt.
De kunstenares enkel dat het idee van mij kwam.
Dat het een "opdracht" was geweest.

Dus antwoordde ik : " dat ze het tapijt eens omdraaien en in de voering kijken , daar zullen ze zien staan "gift from Geneviève Meunier "

Ik kreeg geen antwoord.

En ik was er droef om.
Een mens is zo vlug vergeten hé.

50 tinten groen

Dagelijks wandel ik langs dezelfde heuvelkam omhoog naar het plateau. Ik denk dat het zo'n 150 meter stijgt en je moet goed getraind zijn wil je dat in één keer doen. De meesten die me soms vergezellen hijgen en puffen al na de eerste kleine bocht.
Meestal rokers, uiteraard, maar toch, je moet het gewoon zijn.
Maar nu ik dat sinds zo'n vijftal maanden elke ochtend rond een uur of acht alleen doe, wil ik en zal ik en kan ik ondertussen die heuvel op in één trek.
Vroeger vergezelde Jan me ,of liever, ik vergezelde hem.
En als ik weer mijn ferme stappen zette vroeg hij me of ik soms ergens moest zijn? Of dat ik een "nosiepeerd" ( ik denk "paard van de Natie", zoals daar is de Katoennatie) ben?
Want hij kan het niet in één keer.
Mijn zus ook niet en Aude de eerste keer na lange tijd ook niet.
Neen, neen, je moet ervoor oefenen.
Jan gaat al een tijdje niet meer mee, want de held van de vallei heeft altijd wel iets anders en beters te doen.
In de winter dus hout binnenhalen, in de lente is dat het gras tussen de pruimelaars afrijden.
Hij is er al drie dagen aan bezig en hij zit nog niet aan de helft.
Dus die heeft wel iets beters te doen.

Maar ik, ik kan erop in één keer nu.
Spotje en Cartouche doen ondertussen drie, vier keer de inspanning en verdwijnen dan in het ondertussen heel hoog opgeschoten koren. Spot zie je dan helemaal niet meer, Cartouche wipt af en toe omhoog om te zien waar hij zich juist bevindt.En dat is zo schattig, maar bijna niet te vast te leggen met een GSM...

Gisteren werden we op onze wandeling gestoord door een auto met aan boord " un vieux papy et une vieille mamy" ( iedereen boven de 70 noemt men "un vieux papy ou une vieille mamy") . Ik vroeg me af wat die hier kwamen doen om acht uur 's ochtends?
Toen ik wat later terugkeerde naar huis, zag ik hun auto langs de kant staan en ze waren beiden heel geconcentreerd naar iets aan het zoeken langs de berm.
Naar wilde asperges.
Ook "rampouchou" genaamd in het dialect of "respouchou" in de streek van Albi ,wist Geneviève me te vertellen.


Je ziet er ook redelijk wat op de markt, kosten 1 EURO per busseltje.
Het heeft een heel bittere smaak en het wordt in vinaigrette opgediend of warm met een gepocheerd eitje.
Geneviève zegt dat je het eerst enkele seconden moet onderdompelen in kokend water, blancheren dus , om het in "komen eten termen" te zeggen. Om de bitterheid eruit te halen.
Als je ze integendeel té lang kookt, dan zijn ze pas heel bitter.

Dat doet me glimlachen omdat ik deze week een grote kookstommiteit heb begaan.
Op de markt van Caussade had ik verse kervel gevonden. Ik ben gek op kervelsoep, dus kocht ik er een gans pak.
En zie, ik keek in "Ons Kookboek' van de Boerinnenbond( oude versie , want er is hier geen Standaard boekhandel waar ik de allernieuwste opgekuiste versie kan kopen).
" Alle groenten aanstoven gedurende een twintigtal minuten".
Wat ik dan ook deed.
Na twintig minuten lees ik verder " Soep mixen en de fijngesneden kervel bijvoegen en nog enkele minuten laten koken"....
Je had mijn gezicht moeten zien!
Tja, mijn kervel zat bij" alle groenten"...
Bitter ? Amai nog nie, zo bitter.
Trachten op te lossen met wat room, maar al met al geen echte aanrader.

Toen ik dus deze morgen op wandeling was vroeg ik me af of ik ook van die wilde asperges zou vinden , maar dat was zo moeilijk ! Al die tinten groen, dat is niet te doen.
En die stengeltjes zijn zo fijn dat je ze nauwelijks kan onderscheiden van gras of onkruid.
Er zijn hier ook gewoon groene bloemen. Heel mooi, al weet ik niet wat het precies is.

Op elke wandeling beleef ik wel iets nieuws.
En tijdens elke wandeling "je refais le monde" .
Een aanrader.

Quincaillerie Capmarty-Seguela in La Française

Lap, het is zover, het moest er ooit eens van komen: Jan had de klink van onze slaapkamerdeur in zijn handen toen hij, gekleed in pyjama en al, naar binnen wou.
Spot was al binnen, Cartouche en ik wilden naar binnen en Jan ook, natuurlijk....
Gevloek, ge"vermiljaar", niks meer aan te doen, kapot.
Maar dat was niet alles, de deur die Cartouche anders met één enkele druk van zijn poot kon openen in het verleden, bleek nu plots, ineens, in één keer, niet meer te openen...langs geen kanten.
Godvermiljaar van hier en vandaar hebben daar niets aan kunnen veranderen.
Hamer, beitel ( neen niet symbolisch, maar operatief) ,koevoet tenslotte kwamen eraan te pas.
En dan was ze open.
Klink eruit gehaald en tja, nadenken hoe we een eeuwenoud slot met porceleinen klinken konden vervangen.
Geen nood, Geneviève, onze hulp raadde ons de hardware store in La Française aan. Zo'n 16 km van hier. Daar hebben ze alles , zei ze.
En inderdaad, daar aangekomen kwamen we in het Nirwana van oud materiaal terecht, maar ook van de allernieuwste snufjes voor in de keuken.
Een dame die even oud moet geweest zijn als ik, bekeek het oude slot, nam ons mee naar éen of ander rayon , toonde ons soortgelijk slot en klinken, zei ons wat we allemaal nodig hadden om het weer klinkklaar te maken.
Vijzen, pinnetjes, enzovoort enzovoort, ze had alles in huis.
Er was een klein vitrinetje aan de toog waarin uurwerken hingen , onder andere een uurwerk aan een ketting, een zakhorloge in feite. Dat was een droom van Jan. Hij vindt dat handiger dan een polshorloge dat hij gestaag verliest tussen de pruimenbomen. Allez vooruit, we nemen ze mee.
Een rubber ringetje voor het stopsel van een klein melkflesje dat ik ooit van Zwany kreeg : ze had het in stock.( Wees gerust Zwaan, ik heb er 5 gekocht, je kan er dus gerust ééntje van hebben hoor).
Fantastisch toch ?
Ons uitstapje was een schot in de roos.
Koffietje op een terrasje, want wij waren blij.
Ondertussen is het nieuwe slot geplaatst, en Jan kan weer vredig de slaapkamer in. Cartouche niet meer, de deur gaat nu echt heel goed toe.
Hij vindt de nieuwe aanschaf maar niks.
Maar ja, dat vinden we niet zo erg.
Quincaillerie Capmarty Seguela, www.quincaillerie-capmarty.com, Place de la République,82130 La Française, 05 63 65 82 83; Gelijk wat reclame maken voor deze mensen.
Ze zijn 's zondags ook open.
Die verdienen het hoor !

Na het snoeien...de opkuis.

Het snoeiwerk is achter de rug.
Maar daarmee is het werk niet gedaan.
Aan de voet van elke boom ( volgens mij dus 300, volgens Jan 298 of minder) lgt er een hoop dik hout, dat gezaagd moet worden om te dienen voor de open haard en een hoop sprokkelhout dat naar beneden, tot aan het meer gebracht wordt om opgestookt te worden.


Ondertussen is het gras zodanig beginnen groeien, " effet jungle" noemt Paul-Frédérique Cassez dat, omdat de vochtigheid gecombineerd met plotse grote hitte voor een oerwoudeffect zorgt.
Hij heeft gelijk die Cassez, zoals steeds eigenlijk.

Jan doet dat werk volledig alleen, zonder hulp.
En ik bewonder er hem voor, want het is geen sinecure.
Driehonderd keer bukken, laden, afladen, en opstoken, zagen en stapelen...verschrikkelijk zwaar werk.



Ook het stoken is niet te onderschatten.Vuur maken is niet zo eenvoudig. Jeanette, ja die kan alles in brand steken.
Maar Jan, dat is wat anders.
En toch is hij erin geslaagd, de held van deze vallei.



Zijn rieten terrasje is ook af. De planten zijn geplant, de zaden gezaaid.

De tulpen , wilde hyacinten ,rozen, staan allemaal gereed.

De blauwe regen is in bloei.

De irissen groeien.

Het is lente, hip hip hoera!
Zie je de kikker Hely?
Die is speciaal voor jou!

Lou Bourdié, het restaurant van Monique Valette

We eten graag, dat is vrij duidelijk als je onze Body Mass Index bekijkt .
We koken graag, want van het één komt het ander.
We gaan graag uit eten ook, bij vrienden , voor de gezelligheid, om eens niets te moeten doen, om eens ergens anders te zijn, om eens "weg" te zijn , kortom we gaan ook graag op restaurant.
Veel restaurants zijn er zo niet in deze streek.
Je vindt wel overal gewone restaurantjes waar de dagschotel geserveerd wordt , "menu ouvrier" genoemd.
Omdat de werklieden hier geen maaltijdcheques krijgen maar met hun baas op restaurant gaan eten, van 12 tot 14 uur.
Zo'n menu ouvrier is vrij copieus. Voorgerecht, hoofdschotel, nagerecht of kaas, pichet wijn van een kwart liter, water en koffie na.
Meestal voor een zacht prijsje tussen de 13 en de 15 Euro.( Euri zeggen de Nederlanders)

In ons dorp heb je de "Bardouquet", al beschreven met Aurélia als blikvangster en als rots in de branding die zelfs de meest frigide klant doet smelten door haar Spaanse charme.
En er is ook "le café du Centre".
Beiden zijn omzeggens elkaar waard.
Je kan er dus eten , maar om nu te zeggen dat dat werkelijk "goed" is, dat is weer iets anders.
Er wordt gewoonweg niet met "liefde" gekookt en "liefde" is de allerbelangrijkste troef in de keuken...

Je hebt "La Grange "in Vazérac, maar daar is de bediening dan weer niet zo hartelijk.
Je hebt ook "La table du Cardinal" in Montpezat du Quercy , vanwaar de echtgenoot van de koningin van denemarken afkomstig is.Dat is iets moderner en verfijnder.Tja. Dat is zo.

Maar dan heb je "Lou Bourdié", van Monique Valette.
Sinds drie generaties wordt dit typisch Frans restaurant gerund door vrouwen.




We vieren er onze verjaardagen bijvoorbeeld waarbij je dan zo'n stomme grote hoed met kaarsen op je kop gezet krijgt en Monique en Julie zingen dan bij het dessert uit volle borst " Joyeux anniversaire, nos voeux les plus sincères..." en gans het restaurant zingt mee.
Jan is er gek op welteverstaan ! ( grapje !!!)




Als we iets te vieren hebben denken we aan Lou Bourdié.
Maar ook als we helemaal niets te vieren hebben en zin hebben het er eens goed van te nemen.

Beroemde chefs komen er bij haar op bezoek en ze heeft een "toque" in de Guide Millaut.

De beroemste is Jamie Oliver en als je op zijn site gaat kijken , zie je hoe hij pompoentaart en pastisgebak klaarmaakt in haar keuken.



En zie, deze week stond Monique weer in de krant. Eén of andere bekende Franse chef kwam bij haar op bezoek.


Jaja, de moeite als jullie in de streek zijn. En dat alles voor het bedrag van 18 Euro ( Euri dus voor mijn vrienden).
En weet je wat ?
Ik mag "Monique" zeggen en zij zegt "Geneviève" sinds kort en niet meer "Madame Meunier".
On se fait la bise et à la prochaine !
Zalig toch, eten bij Monique Valette in Bach?