Chinees nieuwjaar

Ja ik ken twee Chinezen en ja ik wens die een "gelukkig nieuwjaar" vandaag.
Op facebook.
Met een SMS-je.
Twee verschillende vrouwen die ik in mijn hart draag.

De ene heb ik zo'n acht jaar geleden leren kennen, de andere een paar jaar later.
Je kan er veel van leren van die Chinezen.
Zo vertelde de oudste me dat ze nog een broer heeft die getrouwd is en een dochter heeft.
Haar broer heeft twee jobs. Als hij 's avonds thuiskomt , eet hij en daarna maakt hij zich klaar voor zijn volgende dagtaak.
Hij doet dit omdat hij ook instaat voor zijn ouders.
Dus, nu de oudste Chinese die ik ken goed haar boterham verdient in Belgïe , kocht ze een appartement voor haar ouders, zodat haar broer een job kon laten vallen.
Bovendien heeft ze er voor gezorgd dat haar nichtje naar België kon komen en er verder kon studeren.
Op zes maanden tijd sprak ze al een behoorlijk Nederlands.
Haar tante noemt ze nu "mama" en haar oom noemt ze "papa".
Zo is dat als je grootgebracht wordt door een ander familielid.

Soms komen haar ouders naar België op bezoek en een paar jaren terug , toen we nog in België woonden, zijn ze samen bij ons komen eten.
We maakten onmiddellijk grapjes over onze hond,Spot, aan wie we verteld hadden dat hij heel braaf moest zijn , want dat Chinezen honden eten...
Ze hebben daar zo mee gelachen, het was hilarisch.

Mijnheer Wang was gefascineerd door onze kolenkachel. Verschillende keren stond hij recht om het ding te bewonderen. Dat was nog eens iets zie! Een stoof waar je ook kon op koken.

En uiteraard verstonden we niets van wat ze zegden en omgekeerd en mijn vriendin vertaalde er maar op los.

We vertelden dat we gingen verhuizen naar Frankrijk en ze vroeg me of ik mijn dochter zou missen.
Natuurlijk zei ik, maar zo ver weg zijn we nu ook weer niet.
Mevrouw Wang was ontroerd en ik begreep haar verdriet, maar ze zei ook dat ze heel gelukkig was voor haar dochter die de liefde van haar leven gevonden had in ons kleine landje.

Nu komen mijn vriendin en haar nichtje hier ook op bezoek en noemen ze ons waarachtig "familie".

Dus ja , ik ken Chinezen en ja, ik wens hen een gelukkig nieuwjaar.

Deze week was het Dag van de Poëzie

Geneviève zegt " madame".
André zegt "madame Geneviève"
Rita zegt "Geneke"
Zwany en Rick en alle Nederlanders aan wie ze het leerden, zeggen " Gène".
Willy van Nicole zegt " Gené"
Jan zegt "Sjoe" of "Madame Meunier"
Mijn pa zegt " Genepatenedebingbongbene"
Bernadette zegt " Geivernaivie"
Anne zegt " Snolliebol" of Gènetjeu"
Dorien zegt " Tante Gene"
Sophie zegt " Tante Gene" in het Frans
Bernard zegt " Madame Helmans"
Nonkel Paul zei " Geiver"
Nonkel Georges zei " Vièvke"
Pepe zei " Bieke"
De meeste Fransen zeggen " Geneviève" uitgesproken " Genviève"
Gust zegt Mamie ( of zal het ooit zeggen)
Iemand noemde me ooit "Ginette"

En Aude ?
Die zegt "MAMA"

Alles wordt nieuw

Pas als je denkt dat alles kapot gaat, wordt alles vernieuwd.
Een beetje zoals de tarotkaart 'De Dood' die alles op haar weg veroest en ruimte maakt voor nieuwe dingen.

Morgen komt de nieuwe poetshulp.
Haar naam?
Geneviève!
Juist.
Een gans ander kaliber, had haar referentiebrieven bij , keurig in een plastic mapje gestoken, doet haar ganse leven al niets anders, kortom een ervaringsdeskundige.

Voortaan ga ik op zaterdag naar de tekenklas. Een verademing.
Alhoewel de dames op dinsdagmiddag best lief zijn, voel ik me beter in deze groep die meer geconcentreerd werkt en niet constant zit te 'chatten' zoals ze dat hier in het patois zeggen.
Chatter is hetzelfde als wat wij in ons dialect'klappen' noemen, gewoon keuvelen onder elkaar.
Best leuk, maar niet als je in een les zit.

En wat mijn vrienden betreft moet ik beginnen aanvaarden dat niet iedereen mij leuk vindt. Dat is een tegenvaller, maar bon. Het is een realiteit uiteraard.

Micky, Thessa en ik krijgen nu bijna dagelijks aanmeldingen of excuses voor de klasreünie eind maart.
Vandaag een lange mail van Danielle die sinds een tiental jaren in Schotland woont en de indruk schept een heel 'gewoon' leven te leiden, ze maakt zelf brood, paté,conserven , is volledig geïntegreerd in de highlands en denkt dat we ons dat soort leven niet kunnen voorstellen...
Ik denk dat ze bij mij een spiegelbeeld zou zien, eerlijk gezegd.
En een kaartje van Ina met twee jack russels op, precies of ze had intuïtief aangevoeld dat ik zo'n hond heb.
Haar bericht maakte me helemaal emotioneel " er is niets waar ik meer naar uitzie dan om je weer te zien...", als dat niet hartverwarmend is...
Of Diane die me belde , al zeker 30 jaar niet gezien, " Hallo? Gene?, 't Is Diane", precies of het was gisteren...

Dus vrienden komen en gaan of eerder gaan en komen.
Alles wordt nieuw.

Saturnus- effect

Om de 28 jaar duikt saturnus op in je leven en kap je met sommige dingen, of neem je beslissingen die van invloed zullen zijn op de volgende 28 jaar van je leven. Als ik dat nog mag meemaken uiteraard, want dan ben ik al 84 ...alhoewel het zou kunnen natuurlijk. Bovendien moet ik het me dan nog herinneren ook...
Maar goed, Saturnus dus .
Sinds eergisteren heb ik inderdaad beslissingen genomen waar ik zelf naar sta te kijken.

Eerst en vooral heb ik komaf gemaakt met een samenwerkingscontract . De dame in kwestie was razend, riep God als haar getuige dat ze haar best had gedaan, wat ik trouwens nooit in vraag heb gesteld.
Maar als je elke week een andere reden hebt om de dag van je prestatie te wijzigen, of het uur, of de voor- of namiddag,of omdat je banden plat staan, of dat je auto in panne is, of omdat je andere baas van jou te veel op te weinig tijd verwacht en je dus onmogelijk op tijd kan zijn, dan heb ik het gehad.
Resolutie nummer 1 : gedaan met familiaire omgang met mensen die ik betaal voor hun diensten.
Het heeft 56 jaar geduurd voor ik dat begrepen heb en ook ga toepassen. Gedaan daarmee. Vanaf nu , afstand houden.

Vervolgens, heb ik Karine gebeld, de bijzonder vriendelijke en talentvolle lerares van het creatieve atelier waar ik reeds 4 jaar op dinsdag heen ga. Ik vind er mijzelf niet terug de laatste tijd, en ik begin meer en meer te denken dat ik als enigste ( op Monique na) overblijf van onze initiële groep. Rita,Malou,Claudie,Viviane,Roseleine haakten allemaal af. Het is er zo druk geworden, je hebt geen 5 minuten rust, de creativiteit is verdwenen, want de nieuwe dames- die het weze gezegd heel sympathiek zijn- kunnen zich daar niet in vinden...
En dat was nu juist het bijzondere aan dat groepje, met éenzelfde onderwerp maakten we 8 verschillende dingen. Nu maken we van 1 onderwerp 1 ding en allemaal hetzelfde.
Resolutie nummer 2 : als het mij niet meer aanstaat, het zeggen en veranderen.
Morgen ga ik een andere groep vervoegen en als het mij ook niet aanstaat, dan kap ik ermee voor een poosje.

Vrienden die de baas willen zijn over je leven, die weten hoe jij je voelt, die voor het minste op hun tenen getrapt zijn omdat hun ego zo groot is als een huis, omdat je niet doet wat zij vragen, omdat je het anders ziet, die je niet in vertrouwen nemen maar omgekeerd verwachten dat jij alles vertelt ,wel daar ga ik me niet meer voor plooien, het weze bij deze gezegd.
Ik zou er altijd alles aan gedaan hebben om vrienden te blijven, zelfs na momenten waarop ik zelf dacht dat het vertrouwen volledig zoek was. Maar dat brengt niets op.
Dat blijft gesukkel .
Vandaar resolutie nummer 3 : weg daarmee. Vrienden zijn er in goede en slechte tijden en niet alleen in momenten waar het minder goed met je gaat;je hebt echt van die mensen die persé willen dat er iets mis met je is om je te kunnen verzorgen en troosten. Maar er is niets mis met mij ( anderen kunnen er een andere mening op na houden uietraard, dit gaat enkel over mijn eigen visie op mezelf ! ) en dus moet ik niet (momenteel )verzorgd of getroost worden.

Als dat al geen goed begin van 'mijn' nieuwe jaar is?

De zon schijnt, als knipoogt ze om te zeggen dat het goed is zo !
Achter ons trekken ze de koord op, zei meme, en gelijk had ze !
Saturnus dus...

En je wordt ouder....

En dan is het weer zover en voor je het weet ben je een jaar ouder.
En ik heb het gevoel dat ik ouder word dan iemand anders omdat ik tenslotte de oudste ben van 5 ...
Soms heb ik na een inspanning pijn in mijn gewrichten.'Ik vreesde er al voor' zei de dokter,' is volledig normaal op uw leeftijd'.
Ik voel aders kloppen in mijn dij en een vriendin die 'veinologue' is, zei 'Tja, hoe oud ben je nu?'. Ze moest niets meer zeggen, ik wist al hoe laat het was.
Of midden in een tentoonstelling voel ik een onbedaarlijke drang om mijn botten uit te schoppen , zo'n pijn twee tenen doen. Als je daarover spreekt bij de pedicuur zegt die doodleuk' Morton syndroom, normaal op uw leeftijd'.
Ik ging om een nieuwe bril .'Uw vergezicht zal bijna niet meer wijzigen, op uw leeftijd'.
Als ik 's avonds te laat eet kan ik niet in slaap geraken. 'Ja ,als je ouder wordt eet je best 's middags warm'.
Soms kan ik 's avonds hondsmoe zijn omdat ik verschillende dingen ondernomen heb. 'Normaal hé, wat jij allemaal doet op jouw leeftijd'.
En tegelijkertijd moet ik glimlachen als ik terugdenk aan mijn meme die zei ' als je eens zo oud zal zijn als ik, dan voel je overal wel iets!'
Mijn vader voelt al heel zijn leven overal iets.
Tot ik hem zei 'pa, de dag dat je niets meer voelt, ben je dood'!
Eén van de zeldzame keren dat ik hem deed lachen ,zie.
Ik word dus oud en tegenlijkertijd voel ik me nog exact dezelfde als gisteren. Bizar.
Dat zal de leeftijd zijn zeker?

het zit in de familie

Mijn papa belde deze avond. Of ik hem een dienst kon verlenen ?.
Ik herinner me dat hij ons soms vroeg " wil je iets voor me doen?". Toen we hem dan vroegen wat we wel moesten doen, dan wou hij dat niet zeggen. Je moest onvoorwaardelijk "ja" of "neen" zeggen. Je wist niet waarop je ja of nee zou zeggen...Heel oneerlijk vond ik dat.
Maar goed, zo zat hij in elkaar.Zo zit hij gewoonweg nog steeds in elkaar...
Dus , als hij me nu, na 56 jaar vraagt "wil je iets voor me doen"? , ja dan steiger ik al op voorhand, want God weet wat het wel kan zijn, en je weet niet of je ja of neen moet antwoorden.
Maar al bij al viel de boodschap nogal mee.
Hij vroeg me hoe het met Gustje ging.
" Het is een bleiter ,pa!"
" Kind, zo was jij ook !"
Er viel een grote stilte.
"Ik ? Een bleiter?"
" Amai nog nie! Jij kon wenen, dat ik me herinner dat je mama en ik aan je wieg stonden en dat we allebei beginnen wenen zijn, omdat we ten einde raad waren en niet meer wisten wat we moesten doen om je weer te doen lachen"
Ja inderdaad, ik herinner me dat verhaal.
En dan bedenk ik hoe leuk het toch is dat je nog een ouder hebt die je zoiets kan vertellen.
Enfin, leuk vind ik dit verhaal nu niet bepaald.
Want ik kan me druk maken om Gustje zijn huilbuien, daar waar ik daar überhaupt geen last van heb.
En dan maar zeggen dat mijn schoonzoon Stienus ook zo'n huilebak was !
Ben ik helemaal mezelf in het verhaal vergeten, neen maar!

Dus, moraal van het verhaal: het is niet omdat je een jaar van je ouders hun leven tot een hel gemaakt hebt dat je daarna een onhebbelijk kind wordt...enfin dat hoop ik toch dat ik nu niet door het leven ga als een huilebak.
Moed houden, daar komt het op aan.
Moed houden, denk ik maar met een glimlach...ik zal het later aan Gustje wel vertellen.

And it all comes back to me now (Céline Dion)

Wat zo'n droeve gebeurtenis allemaal teweegbrengt, het maakt me stil.
Eerst nam ik bij het stofafnemen de twee dozen in de hand : "voor Philippe" en "na Philippe". En ik bedacht dat mijn vriendin nu ook twee dezelfde dozen zou hebben.
Aan tafel herinnerden we ons de pas overleden Philippe waarbij ik de bedenking maakte dat het hard moet zijn zo jong te sterven, 40 jaar.
Tot het plots tot me doordrong dat mijn Philippe pas 43 was toen hij stierf, dit jaar weer 17 jaar geleden.
Ik was er echt door van slag. Ik had er in feite nooit zo bij nagedacht dat hij toch wel heel jong overleden was.
Op de radio hoorde ik de nieuwe hit van Céline Dion en daarna de oude " and it all comes back to me now", 17 jaar gelden een enorme hit en een houvast voor mij op dat ogenblik.
Op Tv keek ik naar " de rechtbank" en weer zag ik Philippe voor me als Openbaar Ministerie, wat was ik graag in zijn plaats geweest, hoezeer had hij het moeilijk met die job. Die gemengde gevoelens hebben me sonds zijn dood nooit meer losgelaten.
Had ik? Zou hij? Was het beter geweest? Of niet? Zou ik? Had hij? Was het een slecht idee? Was het een goed idee geweest?
Het werd 14.30h en ik werd weer stil, bedenkend hoe zwaar het nu zou zijn voor mijn vriendin en haar familie, nu ze allen verenigd zouden zijn in het crematorium. Mijn zus zal er zijn en zo toch een stukje van mij.
Gisteren belde ik mijn vriendin en stuurde ze me haar tekst, die ze zo graag zou voorlezen, als ze het tenminste op dat ogenblik zou kunnen.
Ik voelde me zo bevoorrecht, ik was zo dankbaar dat ze haar verdriet met mij wou delen. En de tekst was zo mooi, daar heb ik geen woorden voor.
We spraken over de dood en wat het met ons deed.
Welke misverstanden er op dat ogenblik rijzen, omdat je doodop bent en tegelijk klaarwakker, alsof de adrenaline door je aderen stroomt en je later, veel later ineen zal klappen als je eenmaal alleen thuis bent.
Want die eenzaamheid , na de dood van een geliefde, die kan je niet communiceren. Het is zoals een inwijding. Je moet het meemaken om te voelen wat het is. AL wens ik niemand die ervaring toe. Niemand.
Vaar wel Philippe !
Vaarwel allebei !

Hier sneeuwt het weer...

Nog altijd alerte orange. Nu sneeuwt het weer en toen ik vanmorgen mijn dagelijkse wandeling met de jongens maakte, kraakte de bevroren sneeuw onder mijn warme botjes die ik in Keulen gekocht heb. Ik ben er zo blij mee, een topaankoop!
Sinds zijn akelige avontuur blijft Spotje dicht bij me op wandeling, je zou voor minder.
Cartouche trekt er zich niks van aan en doet driemaal de afstand die ik afleg. Hij komt dan redelijk afgepeigerd thuis en slaapt tot 's middags , uur waarop hij een 'aperitiefhapje' krijgt waarna hij weer gaat siësten tot een uur of vier, uur waarop hij zijn hoofdmaaltijd in een mum van tijd verorbert.
Vanmiddag zou het dooien en daarna heel hard vriezen vannacht.
Het regent ( of sneeuwt) hier mails over afgelaste vergaderingen van diverse kringen waar ik deel van uitmaak en plots heb je dan een 'zee' van tijd om na te denken.
Te bedenken dat ik wat graag naar België zou gaan volgende week woensdag om er te zijn voor mijn vriendin die haar zoon verloor. Voor Aude om haar te helpen nu Stienus geïmmobiliseerd is. En dan voel ik dat ik ver weg ben van zoveel mensen die ik liefheb.
Tegelijkertijd is het natuurlijk ook niet realistisch om in deze weersgesteldheid op pad te gaan en Jan alleen te laten in deze toch wel afgelegen vallei. Stel dat hij uitglijdt bij het binnenhalen van het hout ( neen, nogmaals we hebben geen centrale verwarming en toch is het binnen 23 graden, dus ons hoor je niet klagen) , of dat hij zoals een drietal weken geleden gebeurde gewoon een verkeerd manoeuver maakt en moeilijk kan gaan, tja dan heeft hij mij nodig . Het is gewoon niet verantwoord hem alleen te laten ,omdat ik het me nooit zou vergeven indien er zich in mijn afwezigheid een andere catastrofe zou voordoen, want 'dan ben ik nog verder van huis' en dat mogen jullie echt letterlijk nemen in dit geval.
Probleem is ook dat vliegtickets op zo'n korte termijn duur zijn, meer dan 300 euro enkel, dat kan tellen voor een gepensionneerde zoals ik. We wonen zo'n 110 km van Toulouse, dus daar moet je ook eerst nog geraken...
Elyane belde me zopas.Elyane is een Belgische vriendin die in de Dordogne woont, nabij Sarlat en die ik toch wel maandelijks zie. Ze belde om te vragen hoe het bij ons gesteld was in de vallei. We kwamen beiden tot hét besluit dat je je niet kan voorstellen waarover we spreken als je hier nog nooit bent geweest. De grote invalswegen worden vrijgemaakt, maar 'een grote invalsweg' bevindt zich op zo'n 17 km van mijn huis. Van hier tot aan de Nationale 20 rijd je gemakkelijk een uur. Het stijgt en daalt,het draait en slingert,je ziet auto's op hun dak in het veld liggen, de mensen rijden op een bàngelijke manier. Neen, je blijft beter thuis.
" heb je genoeg eten in huis?" ,vraagt Elyane.
" ja hoor, ik kan zeker een maand voort. En jij? "
" Pff! Ik, twee maand!"
Waarna je langs weerskanten een bulderlach hoort weerklinken.
En mijn gevoelens gaan op én neer,van links naar rechts,ik word horendol van mijn eigen gedachten, schuldgevoelens,plots realistisch besluit niet te gaan, afgewisseld met een plotse neerslachtigheid dat ik beter alles zou achterlaten en toch ga.
Wat moet je doen in zo'n geval? Wat doe je best niet in zo'n geval?
Ik blijf dus hier, bij de stoof en schrijf en bel en probeer op die manier te tonen dat ik er toch een beetje ben. Een beetje maar,ik weet het,het is niet genoeg.

Je hebt zo van die dagen...

Je hebt zo van die dagen dat alles precies tegen zit. Dat je net van het ene ongeluk in het andere valt en waarbij je 's avonds in je zetel gaat zitten en denkt : " Alsof het nog niet genoeg is...".
Zo'n dagen waren het dus eergisteren en gisteren.

Ik zou weer eens brood bakken. Er werd sneeuw aangekondigd en dan kunnen we niet zo makkelijk naar het dorp. We wonen namelijk in een vallei en de bochten ernaar toe zijn grillig en haarscherp. Sommige vrienden en kenissen die hier langs komen laten ofwel hun man naar boven rijden met de wagen, of wisselen na de bocht van chauffeur. Raar maar waar. Ik heb de bocht nooit beangstigend gevonden, en ik tjees er dan ook heel vlug doorheen. Té vlug zegt mijn zus . Té wild zegt Jan. Té dus. Tot daar aan toe .
Om brood te bakken maak ik deeg in mijn Thermomix. Mijn Thermomix en ik dat is een begrip. Het is een soort wondermachine dat zo goed als alles kan; koken,stomen,kloppen,mixen,verpulveren,noem het op en het doet het.

Alle ingredïenten zaten erin om te beginnen "kneden", zoals gewoonlijk loop ik rond en laat de machine een vijftal minuten doen. Plots hoor ik een geweldige "boink" en ik realiseer me dat de Thermomix gevallen is ...Bevend als een rietje ( alhoewel riet in mijn geval iets realistischer is) ga ik in mijn piepklein keukenlaboratorium achter de hoek kijken: de machine ligt op de grond. Ik raap ze op, steek ze onmiddellijk in het stopcontact , ze werkt nog !!!! Oef!!! Twee stukjes af langs de kant, maar ze marcheert nog en dat is het belangrijkste.

Nicole aan wie ik het verhaal vertelde had dan weer voor dat ze een kooltje mee had opgestofzuigd , met als resultaat dat haar stofzuiger in brand stond ( ook hilarisch natuurlijk).


Je hebt zo van die dagen dat alles tegenzit.
Zo ook gisteren dus.
Gisteren morgen hadden we allebei afspraak bij de oogarts. Het sneeuwde weliswaar maar Paul Frédéric Cassez van radio 100 % had gezegd dat dat niet lang zou duren en dat er dan regen zou vallen en dat de sneeuw dus niet zou blijven liggen. Maar het sneeuwde nogal hard en dus vertrokken we vroeg genoeg naar Cahors, liever dan het rendez-vous af te zeggen. Je moet hier echt lang wachten om een afspraak bij een oogarts ( of andere specialist) te bekomen. We vertrokken dus al om 9 uur om er om 10 uur te zijn. We kwamen pas om 10.15u in het kabinet aan. Na heel wat gesakker van Jan dat het nog zooooooo ver te voet was vanaf de parking, dat ik de volgende keer beter moet weten waar het juist is, dat het onbegonnen werk is met mij, dat hij volgende keer zelf zal kijken...je passe les détails.
Het was de eerste keer dat we bij de oogarts in Cahors gingen ,een man met een Vlaamse naam, dr. RAMMAERT, inderdaad met Kortrijkse voorouders. Terwijl hij onze ogen onderzocht heeft hij ook : gebeld naar de kliniek , afdeling boekhouding omdat ze hem 2400 EUR aanrekenden voor lokalen die hij niet gehuurd had; naar zijn vrouw om te zeggen dat ze zijn auto kon gebruiken, dat de sleutel op de tafel lag, dat de wegen goed berijdbaar waren, dat hij om 19.30u na zijn kineafspraak zou thuis zijn en dat als ze nog iets nodig had ze maar moest bellen dat hij het zou meebrengen; dan heeft hij naar een tweet gekeken op zijn GSM en wisten we meteen ook dat er een helicopter tegen een gebouw was gevlogen in het centrum van Londen.
Toen dat allemaal gedaan was hadden we een voorschrift om nieuwe glazen te gaan kopen.
We zijn naar de optieker geweest en waren onmiddellijk het bedrag van één van onze beide pensioenen lichter, zonder dat we voor een Dior of D&G bril gekozen hadden, een simpel montuurke en varilux glazen...
Om de pil te verteren zijn we iets gaan eten in de stad.
En dan terug naar huis.

Je hebt zo van die dagen dat alles tegenzit.
Zo ook gisteren dus.
Na een uurtje rijden, want de sneeuw bleef maar komen en ook de Franse weermannen kunnen het dus behoorlijk mis hebben, de sneeuw bleef immers liggen en nam serieuse proporties aan, bereiken we eindelijk de grillige, haarscherpe bochtenweg aan ons huis.
Een enorme tak was bezweken onder het gewicht van de sneeuw.

We moesten de auto laten staan en te voet verder gaan.Andere kleren aan, honden klaarmaken om mee te gaan en de zaagmachine erbij gehaald .
Zagen maar en stapelen.
Auto vrij.

Je hebt zo van die dagen dat alles tegenzit.
Zo ook gisteren dus.
Na het zaagwerk mochten "de jongens" toch ook iets hebben.
Nicole had me 's morgens foto's opgestuurd van " de meisjes" die een winterjasje aanhadden , dus heb ik Spotje ook zijn rood winterjasje aangedaan om te gaan wandelen...Dat had ik echter beter niet gedaan en ik geef als raad aan mijn vrienden om hier in de midi dat jasje mooi aan de kapstok te laten hangen , want:
terug thuisgekomen was Spot in geen mijlen te bekennen en ik was onmiddellijk ongerust ( wat zeldzaam is als de jongens alleen op stap gaan) omdat ik plots een beeld voor mij zag van SPot die met dat rode jasje wel aan een tak zou kunnen blijven hangen...inderdaad dus.
Drie maal ben ik de helling opgeklommen tot boven aan de weg , al roepend en tierend "Spotje, waar ben je" . Ik had zelfs de indruk dat ik gepiep hoorde. Jan wou met de auto ( jeep 4x4) komen aanrijden, maar hij geraakte de berg niet op, zo glad was het !
Tenslotte ben ik van boven in de vallei afgedaald en Jan is me langs de andere kant tegemoetgekomen, niks geen Spot te zien. Cartouche gaf ook geen enkele tip waar hij zich wel zou kunnen bevinden. Tot ik iets klein zag in de verte waarvan ik hoopte dat het zijn kopje was...ik durfde het gewoon niet te opperen aan Jan, uit vrees te horen dat het enkel twee takken waren. We riepen, maar geen reactie. Toch gingen we ernaar toe , aan de overkant van de vallei met onze benen tot aan de knie in de sneeuw die maar bleef komen en liggen! Ja het was Spot. Waarschijnlijk had hij zich vastgehaakt aan iets en was de elastiek rond zijn poten en lijf gedraaid, in elk geval hij kon zich niet meer verroeren. Hij jankte niet, blafte niet, was precies volledig in schock ! Maar eenmaal los sprong hij gezwind met ons mee ( alhoewel wij nu niet precies sprongen ! we waren eerder kapot van drie uur te wroeten in de sneeuw) .
Om 17.30u waren we thuis en waren we zo moe dat we onze benen niet meer of te veel voelden.Ik vroeg me dan ook af waarom ik überhaupt naar de oogarts geweest was om een nieuwe bril : ik heb Spot gezien op 50 m afstand !

Je hebt zo van die dagen dat alles tegenzit.
Zoals gisteren dus.
Rond halfacht belde Aude om te zeggen dat Stienus gevallen was met Gust terwijl hij buitenstapte bij de pleegmoeder : open plaaster rond zijn arm die waarschijnlijk gebroken is....Aude kleedt nu 's morgens eerst Stienus , daarna Gust ,kwestie van gewoonte!

Je hebt toch soms van die dagen hé !!!!

Vandaag ligt de sneeuw er nog altijd. Alerte orange zeggen ze , wat zoveel wil zeggen als : blijf thuis ! Alles wat moet doorgaan is afgelast , geen openbaar vervoer, geen school, mensen bellen naar elkaar om te vragen hoe het gaat. Enkel de computer doet het. Wat moet dat vroeger toch geweest zijn zonder internet of telefoon. Ik vraag het me af.
Maar dan hadden ze geen auto om weg te rijden en stapten ze rond de gevallen tak heen.Gingen ze niet naar de oogmeester en kochten ze geen bril. Droegen de honden zeker geen 'frakskes' om blijven vast te hangen. Gingen de mannen niet om de babys want die bleven thuis bij hun moeder.
En toch denk ik, ik weet niet waarom, dat ook mensen in die tijd zo van die dagen hadden dat alles tegen zat, of niet soms ?

en plots viel er een witte stilte op de grond

Vannacht heeft het hard gesneeuwd en er is vanalles gebeurd. Maar dat verviel allemaal in het niets toen Dette belde. " Philippe is gestorven" , zei ze. En er viel plots een witte stilte op de grond. Want Philippe was 40 jaar oud en heeft een korte pijnlijke strijd gestreden en verloren. We wisten allebei niet goed meer wat we elkaar moesten vertellen Dette en ik. Hij was de zoon van één van onze oudste gezamelijke vriendinnen. Ik ging haar opzoeken in Belgïe begin december en toen heb ik heel even Philippe gezien, die zijn hand opstak toen hij terugkwam van een nieuw onderzoek in het UZ. Hij zei enkel " Hallo", hij had de moed niet om nog eens de compassie in iemands ogen te zien die hem zeker domweg zou gevraagd hebben " En, hoe gaat het?". Want het antwoord zou steevast "Heel slecht" geweest zijn. Mijn vriendin had gekookt , wou thuis zijn voor haar zoon die trouwens bij haar inwoonde. Hij had haar misschien nodig die dag , wat ik heel goed begreep. En ondanks alles hadden we een leuke namiddag en ik was zo blij om haar heel eventjes maar haar droefheid en wanhoop te hebben laten vergeten. Want wat doet dat met een mens? Een kind dat sterft ? Wat doet dat in 's hemelsnaam niet met een mens, een kind dat sterft!. Ik zou haar zo graag wiegen in mijn armen om haar te zeggen wat een goede moeder ze was. Dat er toch nog steeds hoop is in de wereld, dat ze moedig moet zijn, eens te meer, voor diegenen die overblijven. Maar dat zou waarschijnlijk niet helpen. Dus speciaal voor hem dan, vandaag :

Je kijkt over het land de ontelbaarste keer in je leven naar waar het ophoudt. Je zegt tegen ons, dit is het grensland. Het laatste van de aarde hier om ons heen. Je zou willen weten wat voorbij daar is, voorbij het steeds maar weer zichtbare zelfde.

Rutger Kopland