'la poste' en andere administratieve diensten

Ik moest er weer aan denken toen onze Engelse bovenbuur Paul, die hier verleden week is aangekomen om deze keer een paar maanden echt te 'blijven',een postzegel nodig had om een 'orange-contract' naar Orange te sturen: de post, een sketch op zich. De post opent rond 9 uur, niet om 9 uur. Een groot verschil. Ze kan dus openen om vijf vòòr 9 of om kwart ná 9. Ja, dat kan nu eenmaal in het zuidwesten. Daar wordt hooguit om 'gezucht' door de wachtenden, maar niet woedend over geprotesteerd. Neen, dat doe je niet. Er zijn nu eenmaal omstandigheden die maken dat je vijf minuten vroeger ( uiterst zeldzaam uiteraard) of een kwartier later kan aankomen op het werk. Je kan je overslapen, maar dat zeg je niet. Je kinderen waren nog niet klaar, maar dat zeg je niet. Je had gewoon geen zin om op tijd te zijn, maar dat zeg je niet. Neen, in die omstandigheden doe je best 'gewoon'. Precies of je bent op tijd, toch?. Dus vòòr 9 uur staat er meestal al een groepje burgers ( ik hou van dat woord, hier in het zuiden spreekt men graag over ' la cité ' en 'les citoyens', ik waan me dan altijd een beetje in 1789, de Franse revolutie of la commune. Verbijsterend hoe dat hier nog altijd leeft ) te wachten dus, op de postdame. Er is er maar één. In feite zijn er meerdere, maar je ziet er altijd maar één die bezig is aan het loket en een andere die zuchtend over en weer loopt achter het loket om ik weet niet wat te doen. Ze is ook het klankbord van de dame achter het loket als die bijvoorbeeld iets niet weet liggen, en dat gebeurt vaak. En dan kan zij helpen in de zin van : ' ga eens kijken achteraan, misschien op de onderste plank '! Zelf zal ze immers niet gaan kijken, zij heeft wel iets beters te doen. Wat dat 'beters' inhoudt is en blijft een raadsel voor de citoyens. De dame aan het loket verkoopt dus postzegels allerhande en toont je alle reeksen die ze heeft. Met windmolens, met plaatselijke unicums, in boekjes van 12 of van 10, groene eco-zegels , dat zijn zegels die er langer over doen dan een rode zegel. Zegels voor Belgïe, zegels voor Zwitserland ( vermits dat land niet in de EEG zit wordt dat land telkens apart vernoemd! Dat geeft me de kans om aan mijn nichtje Sophie te denken , die er toch maar in geslaagd is in dat bijzondere land te wonen en te werken!), zegels voor Amerika. Dezelfde dame geeft je ook de papieren die je moet invullen voor aangetekende zendingen. Waarna je weer de ganse rij moet aanschuiven om die dan af te geven.... Ze beheert ook de bank van de post: ze helpt oude papys en mamys met het invullen van die formulieren. Ze geeft geld en neemt geld aan. Ze helpt het geld in de portemonnée te steken van de oude mensen. Daarna slaat ze ook een babbeltje met hen, met de achteraan lopende dame die er zich dan wel mee bemoeit en zelfs met de aanschuivende mensen. Zo komt een mens al eens iets te weten. Sinds kort zijn er ook GSM's van La Poste. Dus, ze verkoopt ook GSM's en kan ze weer opladen. Ze helpt ook met het kiezen van pakjes om wat je wil verzenden te versturen. Zo kom je bvb met een minuskuul pakje aan en je vraagt hoe je dat naar Belgïe best kan versturen? Daar weet zij raad op: je kan het in een grote doos doen, van 25 Euro. Duur uiteraard en té gek. Bovendien zijn die dure dozen niet voor het buitenland, enkel voor Frankrijk roept de dame die achter het loket rondloopt ons toe. Misschien in zo'n enveloppe die een beschermde binnenwand heeft? Goedkoper , in elk geval. Wel opletten dat je de juiste neemt, want er zijn er voor binnen- en buitenland. 'Het is toch niet voor Zwitserland?' . Neen dus. Of weet je wat je doet? Wikkel er gewoon een papier rond en we sturen het via gewone post op. Kost dan 1,75 Euro. Goed hé?. Ja, zegt de dame die rondloopt, dat is misschien het beste, als het niet dringend is wel te verstaan. 'Maar je hebt geen papiertje bij?' Geen nood, zij heeft er wel ergens één. 'Kijk eens in de onderste la' , roept de voorbijwandelende andere dame. Ik krijg een papier. Ik kan gerust alles inpakken aan het tafeltje. Dat betekent dat ik daarna weer de ganse rij moet aanschuiven. Maar ik was er op voorbereid. Ik wist dat het lang zou duren. Het is terug aan mij. Voilà, dat is dan geregeld. Ik wil ook nog postzegels. Ik krijg weer de ganse uitleg en kies verschillende soorten zegels. Jan zegt dat ik de post hier onderhoud. Ik schrijf graag brieven en kaartjes maar krijg er niet gauw terug. Achter mij staat weer een lange file. Er wordt gezucht maar niet geklaagd. Soms hoor je wel iemand uit de rij 'wegstappen' en de deur achter zich luid toetrekkend. Een vorm van protest? We zouden niet durven,neen. Als je naar de post moet, hier in het zuiden, en ik zeg 'moet', want als je niet moet ben je beter dat je niet gaat, dus, als je naar de post moet, dan trek je daar best een halve voormiddag voor uit. Het is echt een expeditie op zich! Een troost is dat de dame achter het loket, voor iedereen evenveel tijd neemt, nooit moppert , even vriendelijk en onverstoord verder gaat, net zoals de andere dame die van links naar rechts in het kantoor rondloopt om één of andere voor mij tot hiertoe ongekende reden. Soms kan je ook echt pech hebben, zoals dat André te beurt viel. Die stond te wachten met zijn ogen op nul gericht. Maar er kwam NiEMAND opdagen. Noch de loketdame, noch de rondwandelende dame. Niet na tien minuten, niet na een kwartier....niet dus. Dan heeft er iemand van de chtenden gebeld naar het hoofdkantoor in Cahors. Daar vonden ze het even onbegrijpelijk, maar tja, het kan gebeuren hier in het zuidwesten. Het kan gebeuren hé?

Les goûts et les couleurs.....

Vandaag komt Zwany terug , ze was op reis. Dat gebeurt niet vaak ,vandaar. Het leven is gewoon leuker als Zwany in het land is, lekker plannen maken van wat we deze week allemaal te doen hebben, eens samenkomen, of niet. Eens aperitieven of niet. Eens samen eten of niet.niets hoeft en alles kan. Onze mannen komen ook zo goed overeen, het is altijd een leuk weerzien. Het is zomer en dat betekent dat onze andere vrienden druk bezig zijn met het runnen van hun chambres d'hôtes. Wij niet dus. Zo bezig met het managen van hun bedrijfje dat er geen tijd is voor niets, zelfs niet voor de wekelijkse apéro in de Bardouquet, ons stamcafé. En dus zien Zwany en ik elkaar meer dan we onze andere Nederlandstalige of Franse vrienden zien. We houden allebei van mooie dingen, zij al meer dan ik. We wisselen adresjes uit, of bellen elkaar in de supermarkt om een aanbieding te delen van een item waar de andere tuk op is. 'Zwany, de carpaccio staat hier in de aanbieding. Zegt het je iets? Hoeveel pakken neem ik mee voor jou?' of 'Gene, de Paddy whisky kost hier omzeggens niks in de U winkel. Kopen?' We gaan ook graag uit eten. En dan valt het voor dat wat Jan en ik heerlijk vinden niet even lekker wordt bevonden door Zwany en Rick. Zo bijvoorbeeld het overheerlijke restaurant :'la table de Haute Serre'. Daar hebben we nu drie keer al zo lekker gegeten, dat we het alleen maar aan iedereen kunnen aanbevelen. Dus, Zwany ging er ook heen met vrienden . En ze vond het maar niks zei ze. Zo zie je maar , les goûts et les couleurs ne se discutent pas. Wat was er met het eten dat ze geserveerd kregen, wat wij lekker vonden , daar vonden zij niks aan. Hoe kan zoiets toch? En dacht ik terug aan andere goede vrienden van ons die er een hobby van maken om jaarlijks naar Frankrijk, Italïe of Spanje te gaan en er alle beroemde sterrenrestaurants aan te doen. Gecombineerd met golf voor mevrouw. Jaarlijks komen ze ook naar Le Cigalou, jawel en worden we steevast uitgenodigd in zo'n sterrenzaak. Jawel, dat gebeurt jaarlijks, jawel! En het is altijd buitengewoon heerlijk. De sfeer errond, het idee alleen al, het ernaar toe leven, alles kom. En dan herinner ik me de eerste keer dat ze bij ons kwamen, 5 jaar geleden en ze ons uitnodigden in Montauban, hotel Crown Plaza, les capucines, want daar was een chef die genomineerd was om een ster te krijgen. Of we het niet erg vonden om in een 'nog net geen sterrenrestaurant ' te gaan eten, alsof het een verontschuldiging betrof. Uiteraard niet. Het was zalig lekker. Er waren maar twee tafels bezet, de onze en een andere grote tafel van een tiental mensen, Vlamingen...natuurlijk. Achteraf zei Herman: we zijn nu elke avond in een sterrenzaak gaan eten en vanavond was het lekkerste eten van de ganse reis!'. Waarop ik hem zei : 'je was dan ook in buitengewoon gezelschap hé!' We hebben er flink om gelachen, maar toch. Ik denk echt dat de omgeving, het weer, het kader, de stemming van de gasten, de sfeer, de warme vriendschap tussen mensen allemaal factoren zijn die een maaltijd doen slagen. Overschotje opeten op een zondagmiddag na de apéro die uitgelopen (of ontaard!!!) is met een stokbrood , wat kaas en sla en uiteraard veel rosé van de plaatselijke wijnboer , kan soms heerlijk smaken en een bijzonder souvenir worden . Stijf opgedost in een sterrenzaak zitten, verveeld naar buiten kijkend omdat het gesprek niet goed op gang komt of omdat je elkaar niet veel (meer) te vertellen hebt, kan een slechte (en veel te dure ) ervaring worden. Non, les goûts et les couleurs ne se discutent pas !

Katoenen huwelijk

Gisteren waren Aude en Stienus één jaar gehuwd. Dit jaar ,deze maand, verwachten ze hun eerste baby. Aan de telefoon hoorde ik Jan ,naast gelukwensen uiteraard, zeggen dat hij het leuk zou vinden mocht er volgend jaar in de zomermaanden eens niets belangrijks gepland staan, zodat we niet op weg hoeven in juli en augustus, om uren aan 'payages' te staan , her en der in het Franse land.... Het doet iets met een mens, vind ik, oma worden. Ik kan het me niet goed voorstellen. Ik vat het nog niet helemaal, ondanks alle fantastische verhalen van vriendinnen, hier en ginder, want dat oma-gevoel is internationaal. Wat ik wel weet, is dat ik nu al van dat kind hou. Dat ik daar zelfs al een keer of drie van gedroomd heb. Er was één zo mooie droom bij, dat ik hem neerpen om hem nooit meer te vergeten. Zo kan ik het later aan de jongen vertellen, dat hij reeds geliefd was vòòr hij op de wereld was. Het is volgens mij heel belangrijk dat je dat verteld wordt. Het is heel belangrijk dat de kern van je 'ui' goed vol zit, dik is, 'aangedikt wordt' zelfs, zodat je nooit vergeet dat je voor veel mensen een 'geluk' betekende. Dat is alleszins wat mevrouw Aigrisse, een psychanaliste, me ooit op het hart drukte. Ik droom dat ik samen met Aude naar de gynecologe ga. Die gynecologe is Ingrid, een vriendin van mij. Maar Aude's schoonmoeder heet ook Ingrid... Ingrid zegt me ' maar nu je hier bent, Gene, zal ik er hem eens uithalen zie!'. En ze licht inderdaad de kleine jongen uit Aude's buik en legt hem op mijn ooghoogte. Ik streel zijn contouren met mijn rechterhand en zeg ' zo mooi!'. Ik weet zeker dat ik dat kind doodgraag ga zien. Zoals ik ook Aude het liefste zie van alles en iedereen op de wereld. Daar kan niets of niemand iets aan veranderen, dat is nu eenmaal zo. Deze maand is het niet meer 'zij en ik' , maar 'zij, hij en ik'. Spannend. Nog even genieten van zij en ik alleen! Dat komt nooit meer terug, vandaar.

Ander en beter

De vrouw met de baard is tenslotte toch afgevoerd. Je kan zoveel compassie hebben als je wil, als het werk niet gedaan is zoals het hoort heeft niemand er baat bij om het contract te verlengen. Zo gezegd, zo gedaan. Tenslotte was het Jan , die er eerst anders over dacht, die mij die beslissing doen nemen heeft. Al te gemakkelijk zegt men : 'ik zal gaan kuisen , om geld te verdienen', maar dat betekent ook nog niet dat je dat kan. Het is echt een job op zich. Toen ik bij Aude was verleden week heb ik zo'n parel aan het werk gezien. Precies of een fee met een toverstokje gepasseerd was...amai nog nie ! Zelfs de wasmand was gestreken, 'want dat doe ik graag'... Ik had er geen woorden voor. Dus, vandaag is er een nieuwe kracht aan de slag en op het eerste zicht is deze jonge dame uit een gans ander hout gesneden dan de dame met de baard. Afwachten . Spannend. En als ze niet voldoet, niet meer twijfelen, onmiddellijk ermee kappen. Mijn zus Anne vindt at ik meer geduld moet hebben. Ze heeft daar grotendeels gelijk in. Ik ben heel ongeduldig en uitermate snel in alles. Ook in mijn scherpe commentaar soms. Ik ben me daar heel goed van bewust. Maar anderzijds ben ik wel 22 jaar diensthoofd geweest en dan zie je HEEL vlug wanneer iemand voldoet of niet. Ik ben even gaan kijken hoe het zit en ik denk at ik goed nieuws heb: deze jonge dame zonder baard 'va faire l'affaire!' Morgen riskeer ik me terug naar de schilderklas . Proberen hé. Elke dag een beetje betr worden. Ik ben zo dankbaar dat ik beter ben.

'beter', in alle betekenissen van het woord

Inderdaad 'beter'. Man,man,man, heeft dat al wat voeten in de aarde gehad. Maar bon, ik kruip langzaam aan de helling weer op en voel me ook- dank zij het stopzetten van de morfine -en andere pillen - helderder in mijn kop. Mijn dochter zei me afgelopen week, dat ik niets anders deed dan zuchten, kreunen, stilletjes wenen, gaan liggen, bedenkelijke gezichten trekken etc etc etc.... Zo niet-ik.... Hoe je toch op een paar weken tijd een volkomen ander mens bent. Je mag er niet aan denken dat je een levensbedreigende ziekte zou hebben, zo erg. Wat er dan allemaal in je hoofd moet omgaan, dat moet pas verschrikkelijk zijn. Ik was dus een weekje in Belgïe en onafgezien van het feit dat we daar op medisch gebied in het aards paradijs wonen, viel er me één ding vooral op : wat een luxe, wat een overvleod, wat een aanbod, wat een variatie, wat een jacht, wat een drukte, hoe duur het er allemaal is, hoeveel mooie dingen je er kan kopen... Wat al meteen het volgende statement met zich meebrengt: hoeveel druk moet er niet liggen op de schouders van jonge mensen om dit allemaal aan te kunnen, om zoveel spulletjes te kopen, te bezitten, te hebben? Een huis kopen neemt belachelijke proporties aan. De prijzen swingen de pan uit en de banken zijn niet zo happig om een doorsnee koppel aan een lening te helpen. Bovendien stellen jonge koppels zich niet meer tevreden met een klein huis om te starten eventueel, één badkamer is waardeloos, twee slaapkamers zijn not done. Het moet onmiddellijk een 'ruim' huis zijn, met liefst drie slaapkamers , twee badkamers, een bureau, een grote living om ' lekker in te relaxen', een hele grote keuken met een keukeneiland om ' lekker in te koken', een grote bank 'om lekker in tot rust te komen'..... Mensenlief, wat een stress! Mensen staan er ook niet stil, enkel in de files dan. Ze razen maar door, huppelen ( wat ik inderdaad zo nog niet kan doen nu! ) van jut naar jeir zoals ze in Lier zeggen. Komen 's avonds afgepeigerd thuis, kinderen om voor te zorgen, gaan veel te veel uit eten , wat ook weer aan het budget knaagt, wat bovendien te zwaar is en waar je dus uiteraard niet lekker van slaapt. Als ik dan terug in mijn vallei zit, en die rust terugvind, dat eindeloze landschap aanschouw, die vogels - en echt niets anders- hoor tsjilpen en kwintelen, dan ben ik zo blij, zo gelukkig en dan weet ik weer dat het goed is om hier te zijn, dat dit een o zo juiste keuze was. Ik ga confituur maken zie, van abrikozen, omdat ik dat de lekkerste vind, en omdat ons Bernadette komt in augustus en dat goed is voor haar nieren, beweert ze .... Doen dus!

De vrouw met de baard

Ziek zijn heeft ook soms zijn voordelen. Het is momenteel ondenkbaar dat ik stofzuig of dweil. Jan doet dat voor mij, voor 'ons' liever. Maar hij geeft er zich ook rekenschap van dat er leukere dingen zijn in het leven dan poetsen. Dus 'moest ik me maar eens bevragen hoe het nu juist zit met die dienstencheques hier in Frankrijk'. En dat heb ik me eerlijk gezegd geen twee keer laten zeggen. Zo gezegd zo gedaan, inlichtingen ingewonnen bij de achterban, Zwany en Rita en gebeld naar Quercy Contact . De volgende dag zou er zich al iemand komen aanbieden. Inderdaad, de volgende dag rond 15 uur komt er zo'n brommer-autootje de oprit opgebromd, en een vrouw van een jaar of dertig stapt eruit. Een vrouw met een baard. Ik wist in feite niet goed of ik moest lachen of wenen. Want met al mijn miserie van de laatste tijd begin ik te doemdenken, iets wat werkelijk niet mijn gewoonte is. Ik dacht ' wat smijten ze hier nu weeral binnen'? Bon, we gaan zitten, en ik begin wat vragen te stellen. Ze heeft 5 jaar gewerkt in het bejaardentehuis, vermits het een contract van bepaalde duur was, kwam er dan ook na die 5 jaar een definitief einde aan. Ze was er keukenhulp en deed het werk heel graag. Ik kan dus ook wat koken , zei ze . Dan twee jaar op school. Ook in de keuken, daarna weer twee jaar als poetsvrouw op school. Dan twee jaar in een restaurant als afwasster. Allemaal contracten van bepaalde duur. Nu werkt ze sinds éen jaar als poetsvrouw bij de locale kinesist en sinds een paar maanden werkt ze ook bij hem in zijn privé woning. Dat vond ik positief. Want dat betekent uiteraard dat hij tevreden is van haar werk. Ze praat moeilijk. Ik vraag me af of ze een buitenlandse is. Ze is me voor. 'u zal wellicht al gehoord hebben dat ik niet zo vlot spreek? En schrijven en lezen is ook een probleem. Dat komt omdat ik te weinig school gelopen heb. Maar elke woensdagmorgen volg ik les in Cahors. En ik kan al beter spreken, lezen en schrijven'. Zie, dan begint mijn hart te keer te gaan hé. Veel heb ik niet nodig op zo'n moment. Venus in de vissen zou mijn vader , de astroloog, zeggen. Compassie. Medeleven. Begrip. Empathie. Venus in de vissen, dus. Ik laat haar het huis zien. En ze ontmoet Jan die druk doende is in zijn bureau, zodat hij bij dit gesprek niet aanwezig hoeft te zijn! Ik kijk naar zijn gezicht , hoe hij Elisabeth opneemt, wat er in zijn geest omgaat. De vrouw met de baard. We lopen het huis door. We gaan nog eens zitten. Ik hoor mezelf zeggen' d'accord, vous commencez vendredi prochain'. Ik geef ze een kans. Ze is blij. Ik vertel aan Jan de geschiedenis van haar loopbaan. Net als ik is hij aangedaan door de moed van Elisabeth. Door haar eerlijkheid ook. Want dat is ook Jan, heel empathisch in zo'n geval. De volgende vrijdag komt ze aangetuft, ziet er stukken beter uit dan de week ervoor: haar baard is verdwenen, haar haar hangt los. Ze luistert wat er haar te doen staat. Na een uurtje word ik een beetje hopeloos, want ze is niet echt 'vlug'. Ik houd me in, ken mezelf, als er iets is wat ik nauwelijks bij iemand anders kan verdragen is het traagheid. Geef ze wat tijd, denk ik bij mezelf. Ik zie wel dat ze het heel goed probeert te doen. Ze is nauwkeurig. Ze heeft zelfs nog wat tijd over en vraagt wat ze nog kan doen. Ze zegt dat ze bij een andere dame deze week bedankt werd voor haar diensten, want dat ze te traag is. Maar zegt ze, die mevrouw heeft me wel helemaal niet gezegd wat ik moest doen. Jij bent bij me gebleven, en nu weet ik hoe je het graag hebt. Zie, we zullen het proberen. Deze week is Jan alleen met haar , benieuwd hoe ze het er van af brengt , zonder 'mevrouw die zegt wat ze meot doen'

la France profonde , een gans andere mentaliteit ...

Toen we hier pas woonden hadden we een heel jong koppeltje als buren: Adams ( wat een naam?) en Céline. Zij was amper 19 jaar oud en sprak van 'mon mec' als ze over Adams sprak, die zo'n 22 jaar was en dus al een 'hele ' man! Ze hadden een baby , Dylan. En een hond, een épargneul breton, Titi genaamd. Een doodbraaf beest. Hij kwam vaak op bezoek en na een aantal weken was hij bij ons niet meer weg te slaan.
Hij had zich zelfs een gat gegraven in ons gazon en lag 's morgens met een laagje sneeuw bedekt in een bolletje opgerold  al bibberend op ons te wachten. Jan had dan maar een beschutter 'kot' gemaakt onder de auvent en sindsdien was hij 'hond aan huis'. Kreeg eten op tijd en stond, ging mee wandelen, kreeg zijn anti vlooi en teken ampullen enz enz. Op een dag werden we gevraagd om te gaan eten bij Adams en Céline en Titi ging met ons mee, om na het eten ( dat echt goed was) terug met ons mee naar huis te gaan, precies of hij had nooit in het huis van Adams en Céline gelogeerd. Dat was waarschijnlijk een brug te ver, want de volgende dag is Adams heel stilletjes Titi komen halen en heeft hij hem aan de ketting gelegd...we hoorden de hond huilen en huilen, maar wat konden we doen, het was onze hond niet.
Kort erna kocht Adams een tweede hond ( hij zorgde al zo goed voor de eerste niet?) , een Rottweilerke (?!)ocharme....Op een dag vertrokken Céline en hij op reis voor een aantal dagen, ze hadden ons niets gezegd of gevraagd , de honden hingen aan een ketting met een gamel eten...dat was het. We zijn ze gaan eten geven. Na twee dagen heeft Jan gebeld naar Adams om te vragen hoe lang hij nog dacht  weg te blijven, want de honden konden toch niet langer aan een ketting hangen zonder eten of drinken....hij zou diezelfde avond terugkomen.
De volgende morgen ging Jan met Adams praten, maar hij voelde zich ziekjes zei zijn vrouw, hij kon niet opstaan en sindsdien hebben we niet meer met alkaar gesproken.
Adams is verhuisd, gescheiden van zijn jonge hinde, in de gevangenis gezeten voor marihuana- bezit en kweek in een bijgebouwtje en sindsdien komt zijn vader, die in Parijs woont hier elke vakantie naartoe. Hij wuift alleen, van praten is geen sprake.
Joost mag weten wat Adams allemaal over ons verteld heeft.
Het gaat hem nu over die hond.
Want vandaag vertelde Rita een bijna gelijkaardig verhaal: Grenadine, de hond van de buren , landbouwers Odile en René, ligt ofwel aan de ketting ofwel loopt hij vrij rond en dus ook bij Rita en André. Voor hen is dat niet zo eenvoudig, want ze hebben een ( heel leuke ) chambres d'hôtes en al hun gasten zijn geen dierenliefhebbers...Maar goed, Grenadine is zo'n lieve hond, dus ze verzorgen hem, anti vlooi en tekenampul, af en toe een knabbel, speelplezier met de poezen en met Pacha , hun eigen hond....maar Odile en René pikken het niet dat hun hond zo veel bij Rita komt. Dus deze week hebben die er niet beter op gevonden van ze een bericht te laten op hun antwoordapparaat om hen te zeggen dat ' ze het niet meer aanvaarden dat Grenadine meer bij hen is dan bij hun en dat ze erop rekenen dat Rita en André , Grenadine slaag zullen geven en terug naar huis zullen sturen wanneer hij nog bij hen langs komt'...
André ging onmiddellijk met hun zoon, ook een landbouwer die zo'n 100 m verder woont, praten . Waarschijnlijk had hij nog hoop dat die zijn mentaliteit ietwat geëvolueerder zou zijn, maar dat was buiten de waard gerekend want daar kreeg hij het deksel op de neus : ' Ja André, het is niet jullie hond, maar die van mijn ouders, je moet hem wegslaan zodat hij niet bij jullie terugkomt'...
Is dat de omgekeerde wereld of is dat de omgekeerde wereld ?
Wat doe je aan zo'n mentaliteit?
Is er ons iets ontgaan?
Zijn we niet mee?
Als jullie ene oplossing kennen voor dit soort problemen, laat het weten, want mijn vrienden en ik  zouden echt willen bijleren op dat vlak.

No focus

Als je pijn hebt kan je gewoon niet helder nadenken. Alles stroomt naar de pijn, de pijnverhelping, de pillen tegen de pijn, de gelkussens tegen de pijn, de hittepittenkussens tegen de pijn, nog eens plat in bed liggen tegen de pijn, nog eens een wandeling maken tegen de pijn, nog eens gaan zitten tegen de pijn om onmiddellijk weer recht te staan tegen de pijn, als iemand belt onmiddellijk beginnen klagen om de pijn te verlichten, als iemand mailt onmiddellijk schrijven over je pijn in de hoop dat het je pijn zal verlichten, allez 1001 methodes om te trachten minder pijn te hebben. Volle drie weken hinkel en pikkel ik hier nu rond en tja, er is verbetering ja, maar de slaap kan ik niet vatten, volledig uitgeput ben je door zoiets. Maar zie, morgen ga ik bij de Franse 'specialist' mijn rx en scan ophalen om die aan Eric te geven, de echte Belgische specialist chirurg die me toch zo vreselijk doen lachen heeft. Monique zat zaterdag naast hem aan een feestbanket en daar spraken ze over mij blijkbaar, want Monique sms-te me dat Eric me zal zien op 18 juni in Antwerpen en dat van dan af aan alles beter zal gaan. 'je lag gewoon op de verkeerde afdeling,Gene!'. Wel dat vind ik nu hilarisch zie. Ik lag 'gewoon' op de verkeerde afdeling. Kan je je dat voorstellen?. Als iemand me vraagt: 'wat hebben ze dan gedaan eens ze wisten dat je een hernia had?', dan is mijn antwoord kort : 'niks, behalve medicatie'. Of zoals Inès, de Belgische vriendin kinesiste het heel profijtig uitdrukte : ' Ja Gene, ik denk dat ze op dat gebied in het zuiden nog niet zo ver zijn als in Noord Europa!'. Ik zei haar : 'Inès, zeg maar gewoon dat ze nog in het stadium van de middeleeuwen zitten!'. Een geluk dat ik er mijn humor niet door verloren ben en mijn optimisme. Want de Franse kinesist stak me wel een hart onder de riem toe hij me vastnam en de gebruikelijke 'deux bises' gaf toen ik wegging na de (bijzonder korte) therapie : 'Geneviève, tout le monde guérit d'une cruralgie, ça va passer, mais il faut donner du temps au temps'. Ja, en dat is iets waar ik heel slecht in ben, geduld! Soit, bref, tant pis, on fera avec! Een goede les is het geweest. Hoorde ik in een heel leuke 'lichte' film, ' a good year' met Russel Crow en Marion Cotillard' immers deze laatste niet zeggen : ' and if you have complaints, just remember, in France the costumer is always wrong!'. Ik ga stoppen met erover te zagen, ik wil gewoon meegeven dat ik niet zoveel schrijf momenteel omdat ik compleet opgeslorpt word door het ongemak. Maar het zal beteren, en dan komen er betere tijden.

Maggy fonkelt als een sterretje hierboven

Vanmiddag zat ik op facebook. Soms schep ik er plezier in om oude kenissen op te zoeken, en meestal is dat vruchteloos, maar soms heb ik succes. Vanmiddag dacht ik helemaal per toeval aan Maggy, Anne Wallaert, maar we noemden haar Maggy. Vraag me niet waarom. Zomaar. Ik vond dat het wel heel lang geleden was dat ik nog iets van haar had gehoord. Dus, ik bezocht haar facebook pagina. Er stond een bericht van haar zus Pascale : 'Maggy heeft ons gisteren om 22.30 u stilletjes verlaten en ze fonkelt nu als een sterretje hierboven...'. Ik was sprakeloos. Onmiddellijk heb ik gereageerd, om te zeggen dat ik het niet kon geloven en ik gaf mijn email adres op. De melding 'vind ik leuk' is hier op zijn minst ongepast.Er zouden andere mogelijkheden moeten bestaan op zo'n moment. Pascale antwoordde prompt, ze kende me ook nog, en vertelde dat Magytje sinds augustus vorig jaar streed tegen kanker en de strijd verloren had. Ongelofelijk. Drie jaar geleden hadden we elkaar terug gezien. In Antwerpen, op Aude's appartementje. We zijn samen gaan eten bij de Italiaan en spraken af dat het nu zolang niet mocht duren. Echte vrienden zijn diegenen waar je onmiddellijk weer de draad kan mee opnemen, zelfs na ettelijke jaren. Hier was het niet anders. We hadden beiden zoveel meegemaakt samen en apart, tijdens onze studies en erna. Maggy vrijdde met Fred en Fred was Philippe's beste vriend. Vandaar dat we boezemvrienden werden. Maggy werd advokaat, Fred notaris, Philippe magistraat en ik verzekeringsjuriste ( neen dat is geen roeping, maar daarover zal,ik het later wel eens hebben). Maggy wou absoluut advokaat worden, voor minder ging ze niet. Met of zonder clienteel, ze wou en ze zou slagen in de advokatuur. Ze wou geen kinderen, dat weet ik ook nog. Te veel afgezien vroeger. Neen, carrière wou ze maken. Fred sloop 's nachts uit de ouderlijke woonst in Brussel en nam de laatste tram naar Maggy's kot en hij kwam met de eerste tram terug naar huis. Zoveel liefde, zo graag gezien. Fred was Philippe's getuige op onze trouw. Ook daarna zagen we elkaar nog vaak. En toen gingen onze wegen wat uit elkaar. Ze was gek op paarden en honden en op zeilen. Onze eerste hond, een bobtail,ook Fred genaamd-hilarisch toch?-kochten we via Maggy. We verhuisden, kregen een kind, zagen elkaar minder. Op mijn zus haar 40e verjaardag had ik ze beiden uitgenodigd. Maggy greep me bij de arm,en zei : 'Fred wil van me scheiden!' Ik kon het niet geloven, en toch is het gebeurd. Het was onbegrijpelijk. Een aantal jaren geleden zocht een ex collega van mij een persoon die conversatielessen zou willen geven aan haar dochter en ik dacht aan Maggy..ze heeft die lessen gegeven en werd bevriend met de collega . Neen, ik heb enkel goede herinneringen aan Maggy, en dat kan je niet vaak zeggen van iemand. Ik ben droef vandaag, droef omdat ik te laat aan haar heb gedacht. Ik had haar nog graag gezegd dat ze het verschil gemaakt heeft in mijn leven op een bepaald moment. Dag Maggytje, vaar wel over die grote oceaan. Misschien zie jij Philippe al weer ? Ik mis je nu al.

Een hernia

Na al dat gezwoeg met de pruimentakken is het dan ook niet te verwonderen dat daar ongelukken moesten van komen. Ongelukken, in het meervoud, inderdaad : Jan zaagde in zijn vinger in plaats van in de pruimentak en ik liep een hernia op door al de takken te willen verbranden op een paar dagen tijd. Afgezien zoals een beest. Ik heb er gewoon geen woorden voor, die pijn kan ik met niets maar dan ook met niets vergelijken. Veertien dagen heb ik hier plat gelegen, te beroerd om ook maar iets te schrijven en zelfs om na te denken, zodanig dat mijn geest vol was van het omgaan met de pijn. Een 'cruralgie en sciatique' in het rechterbeen, pijn van in de lies tot in de voetzool. Eerst thuis grobeerd met geneesmiddelen allerhande ,met pijnstillers gaande tot morfine. Om tenslotte toch in het hospitaal terecht te komen. Eerst twee dagen op de spoed, want er was plaatstekort op reumatologie. Ijskoud (in mijn perceptie uiteraard), 16 graden, zoals in het operatiekwartier. 'Hebt u dan misschien een extra deken?' vroeg ik. 'Neen mevrouw en of u zo vriendelijk zou willen zijn om bij uw ontslag uit het ziekenhuis een brief te willen schrijven naar de directeur, want wij vinden het ook ongehoord!'. Pijn tot en met, baxters met pijnstillers die je twee uur nadien tot wanhoop brengen omdat de pijn gewoon niet afneemt, om tenslotte toch te durven op de bel drukken , om te zeggen dat je nog zo'n pijn hebt, om dan heel lakoniek te horen antwoorden: ' oei, niet verwonderlijk, de baxter stond niet aan!'. Op een bepaald moment heb ik me afgevraagd of een mens nog meer pijn kan verdragen, of er grenzen zijn aan pijn ,of dat normaal is dat je in een ziekenhuis toch nog zoveel kan afzien? Wel ja, dat kan. Eenmaal op reumatologie werd ik ernstiger onder handen genomen en na een dag of drie was de zwaarste pijn achter de rug. Nu ben ik terug thuis en is het moeilijk om mijn spieren terug soepel te maken. Maar het lukt. Bovendien heb ik heel aangenaam gezelschap: mijn zus Anne is hier eindelijk-na vijf jaar- gearriveerd. Spijtig voor haar dat ik nog geen toffe uitsapjes kan maken, die tripjes zaten allemaal zo duidelijk en welomlijnd in mijn hoofd...spijtig maar helaas. Niet getreurd, we worden bijna dagelijks ergens bij onze dierbare vrienden hier uitgenodigd zodat we niet moeten koken en kunnen genieten van elkaar . Het ziekenhuis was dus geen goede ervaring, op alle gebied: het eten was oneetbaar, het personeel is alles behalve empathisch, je weet bijna met moeite wat er juist aan je scheelt. Toen ik me bekloeg bij de specialist dat ik nog altijd geen scan had gehad zodat we eindelijk zouden weten wat ik had, antwoordde hij me : ' maar mevrouw, wij weten heel goed wat het probleem is, wij zijn er om na te denken , u hoeft dat voor ons niet te doen'. Dus is het een hernia, een cruralgie en sciatique. Denk ik, want ze hebben er niet veel woorden aan vuil gemaakt. Maar waar die hernia precies is, no idea. Indien ik ooit moet geopereerd worden zal ik niet twijfelen : back home ! Niet dat er hier geen onderlegde specialisten zijn, maar het totaalpakket is zo anders, dat we echt in een paradijs wonen in Belgïe op gebied van ziekenzorg. Ik ga stoppen met erover zagen en zeuren, ik heb het gehad. Pruimentakken zijn niet meer aan mij besteed, hout laden en lossen ook niet, en nog zoveel meer karweitjes waar ik me in de toekomst l van afmaken! Wees gerust, ik zal er alles aan doen om dit nooit meer te moeten meemaken.